Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawiera ona wad, powodujących konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024r., nr SKO.Pod./4140/914/2024, którą uchylono w całości decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 16 stycznia 2023r., nr PO.3123.119.2023 orzekającą o ustaleniu skarżącemu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023r. w kwocie 392,00 zł i w tym zakresie orzeczono co do istoty sprawy w ten sposób, że ustalono wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023r. w kwocie 327,00 zł.
Z okoliczności faktycznych badanej sprawy wynika, że skarżący pozostawał w 2023r. (tj. do 17 października 2023r.) właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów odpowiednio jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha; grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha; drogi (dr) o pow. 0,0340 ha; lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha. Po wydaniu decyzji przez organ I instancji, skarżący w dniu 17 października 2023r. przestał być właścicielem nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją (darowizna na rzecz [...]). Okoliczność ta miała wpływ na zmianę kwoty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023r. z kwoty 392 zł (ustalonej w decyzji I instancji) na kwotę 327 zł (ustalonej w decyzji II instancji).
Zdaniem organu odwoławczego, dane kwalifikacji gruntu są wiążące dla organu podatkowego i organ ten nie jest władny kwestionować, czy korygować zapisów ewidencji gruntów i budynków. To dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. W przypadku niezgodności opisu nieruchomości w księdze wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, pierwszeństwo mają dane z ewidencji, a nie te wpisane do księgi wieczystej.
Z powyższym stanowiskiem organu nie zgodził się skarżący, wywodząc skargę w niniejszej sprawie i w świetle powyższego zakwestionował on wysokość podatku od nieruchomości, podnosząc, że działka nr y według ksiąg wieczystych, aktów notarialnych i map katastralnych ma powierzchnią 1,0769 ha i nie ma na niej usytuowanej budowli ani drogi.
Rozważania w przedmiotowej sprawie, należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z ustawą z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 1176 z późn. zm., dalej: "u.p.r.") opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego.
Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.).
Podatek rolny za rok podatkowy wynosi: od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta (art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r.); od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.r.).
W myśl art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio. Z kolei z art. 6c ust. 2 u.p.r. wynika, że łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę.
Natomiast zgodnie z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 70 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.).
Z mocy art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia (pkt 1), dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (pkt 2).
Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. upoważnia radę gminy do określenia w drodze uchwały wysokości stawek podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem ich górnej granicy.
Z kolei podatnikami podatku leśnego, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami lasów (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustaw z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 888 z póź. zm., dalej: "u.p.l."). Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 u.p.l.). Podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 4 ust. 1 u.p.l.).
Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm., dalej: "u.p.g.k.") - podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Przyjmuje się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ze względu na moc wiążącą dzieli się na dwie kategorie (zob. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2014r. sygn. akt II FSK 2565/12, z dnia 26 września 2014r. sygn. akt II FSK 3099/12, z dnia 27 stycznia 2016r. sygn. akt II FSK 2890/13, z dnia 4 marca 2016r. sygn. akt II FSK 3935/13, z dnia 8 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK 502/15, z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1840/140).
Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane).
Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych.
Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).
W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu, bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (zob. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta, jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczących opisu nieruchomości.
W tym miejscu Sąd zauważa, że w aktach kontrolowanej sprawy znajduje się zawiadomienie Starosty [...] o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 19 stycznia 2024r., znak: [...] oraz dokument "[...]" z dnia 16 lipca 2024r. wygenerowany z systemu [...] dla działek nr x i nr y.
M.in. w oparciu o te dokumenty organ II instancji stwierdził, że działki nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha, grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha, drogi (dr) o pow. 0,0340 ha oraz lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha.
W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie Kolegium prawidłowo przyjęło, że dane kwalifikacji gruntu są wiążące dla organu podatkowego i organ ten nie jest władny kwestionować, czy korygować zapisów ewidencji gruntów i budynków. Istotne pozostaje, że to dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 26 ust. 2 Ustawy o księgach wieczystych i hipotece). W przypadku niezgodności opisu nieruchomości w księdze wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, pierwszeństwo mają dane z ewidencji, a nie te wpisane do księgi wieczystej.
W tym zakresie Sąd w pełni popiera stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2016r., sygn. akt II FSK 1840/14, zgodnie z którym dane dotyczące obszaru gruntów zawarte w ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie wiążą organy podatkowe. Nie jest możliwe przeprowadzenie przez te organy dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania.
W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ podatkowy nie może czynić samodzielnych ustaleń w zakresie klasyfikacji gruntów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Za użytek rolny może być bowiem uznany jedynie grunt tak sklasyfikowany w ewidencji, a organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji, dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem (zob. wyroki NSA z 8 lutego 2018r., II FSK 99-103/16 oraz II FSK 608-609/16; wyrok WSA w Szczecinie z 14 marca 2019r., I SA/Sz 246/18). Dopiero więc w przypadku, gdy w postępowaniu przed właściwym starostą dojdzie do zmiany treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania nieruchomości. Do czasu zmiany ewidencji, obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy.
Sąd podziela zatem stanowisko, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to, co faktycznie znajduje się na gruncie, albo to, czy ten grunt jest wykorzystywany np. rolniczo, czy w innym charakterze. (zob. L. Etel, B. Pahl, M. Popławski (w:) L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatek rolny. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 1).
Wskazać nadto należy, że ewidencja gruntów i budynków stanowi dokument urzędowy. Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z art. 194 § 3 o.p. wynika, że nie jest wykluczona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Jednocześnie jednak, skoro z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie są właściwe dla zmiany tych danych, to brak było podstaw do prowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodu przeciwko danym w ewidencji gruntów i budynków. Odwołanie się w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. do sformułowania "stanowią" powoduje, że podmioty prawa realizujące wymienione w tej normie zadania (w tym dokonujące wymiaru podatku) są danymi z ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie związane. W orzecznictwie zauważa się jednocześnie, że w pewnych okolicznościach przyjęta reguła bezwzględnego związania organu podatkowego danymi ewidencyjnymi może zostać w postępowaniu podatkowym podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to nastąpić w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w przepisach o księgach wieczystych i hipotece - w części podmiotowej tych danych) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, albo w sytuacji gdy w operacie ewidencyjnym brak byłoby tych danych (zob. D. Felcenloben (w:) Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Warszawa 2024, art. 21 - i powołane tam orzecznictwo). W badanej sprawie takie okoliczności jednak nie zaistniały.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, zawartych w składanych pismach - podkreślenia wymaga, że tego rodzaju zarzuty nie mogą być rozpatrzone w postępowaniu podatkowym. Skarżący próbuje bowiem kwestionować zapisy w ewidencji gruntów, co nie może być czynione w postępowaniu podatkowym, czy sądowym, a organ podatkowy nie ma kompetencji do ingerowania w zapisy ewidencyjne. Skarżący w tym zakresie może podjąć działania w Starostwie, by doprowadzić do uwidocznienia w ewidencji takich danych, jakie uważa za prawidłowe.
Obowiązek zgłoszenia właściwemu Staroście wszelkich nieprawidłowości danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od daty ich powstania, stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm., dalej: "u.p.g.k.") obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k.). Uregulowanie to przede wszystkim zapewnia aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty.
Zakwestionowanie prawidłowości wpisu wymaga co do zasady uruchomienia stosownego postępowania. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, jakim są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję.
Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowanie, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., o sygn. akt II FSK 2043/11).
Sąd zauważa, że skarżący próbuje kwestionować podstawę rozstrzygania, jaką organ zastosował w badanej sprawie, podnosząc, że nie uwzględniono obowiązujących rozporządzeń, w tym. min. Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2024r. poz. 219, dalej: "rozporządzenie").
W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne i określa szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, zwanej dalej "ewidencją"; rodzaje budynków i lokali, które nie są wykazywane w ewidencji; sposób zakładania i prowadzenia ewidencji; szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych; sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych ewidencją; zakres informacji objętych rejestrem cen nieruchomości (§ 1 ww. rozporządzenia). W szczególności w rozporządzeniu wskazano na zasady tworzenia wykazu zmian danych ewidencyjnych, bowiem określone zostały wymogi dotyczące tworzenia dokumentów takich jak "Wykaz zmian danych ewidencyjnych", który zawiera informacje o zmienionych danych ewidencyjnych, ich poprzedniej i aktualnej wersji.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, w badanej sprawie - jedyną okolicznością faktyczną, podlegającą ustaleniu było to, jak sporne grunty były w danym okresie zaklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2020 r., o sygn. akt II FSK 1781/18). Należy też wskazać, że organ podatkowy nie jest uprawniony do podjęcia działań celem zmiany danych ewidencyjnych (P. Borszowski, K. Stelmaszczyk (w:) P. Borszowski, K. Stelmaszczyk, Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w:) Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2016, art. 1a).
Wyjaśnić należy, że zmiana wadliwej ewidencji może nastąpić z urzędu lub na wniosek uprawnionego. Niemniej nawet wówczas, kiedy owa aktualizacja następuje z urzędu, to może zostać przeprowadzona, jeśli staroście wadliwość ewidencji stanie się wiadoma (zostanie ujawniona) i to nawet wówczas, kiedy wpis do ewidencji będzie wadliwy prawnie. Innymi słowy do czasu zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2020 r., o sygn. akt II FSK 1734/19).
Podkreślić również należy, iż w myśl § 35 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta, w terminie 14 dni od dokonania zmiany w ewidencji, zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych (R. Dowgier w glosie do wyroku z dnia 4 listopada 2009 r., o sygn. akt I SA/Kr 1190/09, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2010 r., nr 5, s. 5-6).
W konsekwencji - wbrew twierdzeniom skarżącego - powołana w decyzji podstawa materialnoprawna i jej wykładnia jest prawidłowa.
Przechodząc dalej, Sąd uznał, że ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023r., Kolegium prawidłowo uwzględniło okoliczność, że skarżący pozostawał w 2023r. (tj. do 17 października 2023r.) właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów odpowiednio jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha; grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha; drogi (dr) o pow. 0,0340 ha; lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha, jednakże po wydaniu decyzji przez organ I instancji - w dniu 17 października 2023r. przestał być właścicielem nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją (darowizna na rzecz [...]), co miało wpływ na zmianę kwoty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023r.
W konsekwencji, organ II instancji prawidłowo zastosował stawki podatkowe określone w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] 2022r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. [...]) i ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023r. na kwotę 327 zł.
Sąd dokonując badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem w zakresie określonym w art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził również, aby Kolegium przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyło inne – poza zarzucanymi – przepisy prawa materialnego, jak również nie stwierdzono naruszenia przepisów proceduralnych.
W świetle powyższych okoliczności, wywodów i rozważań, zarzuty przedstawione przez skarżącego – należy uznać za nieuzasadnione, do czego Sąd odniósł się szczegółowo w treści przedmiotowego uzasadnienia. Skarżący nie miał racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację ma organ we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy.
Wziąwszy pod rozwagę wszystkie omówione okoliczności faktyczne i prawne oraz nie dopatrując się naruszeń prawa, mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.