Wójt Gminy Michałowice wystąpił również z wnioskiem do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. o udzielenie informacji dotyczącej ewentualnie przyznanych w okresie od 1 stycznia 2018r. świadczeń z pomocy społecznej, ewentualnie czy były składane wnioski o udzielenie takich świadczeń, w tym dotyczących wypłaty dodatku węglowego osobom zamieszkałym pod w/ adresem, poprzez podanie liczy osób, na które był złożony wniosek bądź przyznano ww. świadczenia. W odpowiedzi na wniosek Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w M. poinformował, że został złożony wniosek na dodatek węgłowy, gdzie w skład rodziny zostały ujęte 4 osoby zamieszkujące pod ww. adresem. Ponadto nikt z członków rodziny zamieszkujących pod wskazanym adresem nie korzystał z pomocy finansowej GOPS w M.
Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego organ I instancji wziął pod uwagę fakt prowadzenia pasieki przez męża skarżącej. Analizując zużycie wody począwszy od stycznia 2018 r. do października 2023 r. oraz biorąc pod uwagę złożoną deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której zobowiązana deklaruje, iż od grudnia 2022 r. nieruchomość jest zamieszkiwana przez 3 osoby zauważyć można, że przy prowadzeniu pasieki zużycie wody wskazuje na zamieszkiwanie 3 osób od października 2022 r. Zużycie wody w 2023 r. pokrywa się z liczbą osób zamieszkującą na nieruchomości ujętą w złożonej deklaracji. Natomiast od stycznia 2018r. do końca września 2022 r. zużycie wody wskazuje na zamieszkiwanie 4 osób.
Zatem organ I instancji ustalił, że od stycznia 2018 r. do września 2022 r. nieruchomość zamieszkiwana była przez 4 osoby, a od października 2022 r. nieruchomość zamieszkują 3 osoby.
Wyjaśniając podstawę podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ustawy). Tym samym art. 6o ustawy stanowi samodzielną podstawę do określenia niejako "w zastępstwie" za zobowiązanego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jakiej złożenie ciąży na właścicielu nieruchomości. Decyzja ma zatem charakter deklaratoryjny. Zobowiązanie do złożenia deklaracji i określenia wysokości opłaty za odpady komunalne powstało z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania. A przedmiotowa decyzja mająca charakter deklaratoryjny stwierdza jedynie, że powstało to zobowiązanie i określa jego miesięczną wysokość. Decyzje taką organ wydaje w wyniku zakwestionowania prawidłowości obliczenia dokonanego przez zobowiązanego lub gdy obliczenia takiego w ogóle nie dokonano.
Według art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. l pkt.l). Stosownie do art. 21 § l pkt l O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.
Kolegium wskazało, iż podziela dokonane ustalenia organu I instancji - organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. W szczególności dokonał wszechstronnej oceny okoliczności przedmiotowego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zobowiązana zarzuciła, iż w trakcie toczącego się postępowania w Gminie, złożyła wyczerpujące wyjaśnienia pisemne dotyczące sprawy. Dostarczyłam w wymaganym terminie dokumenty (akt urodzenia dziecka). W trakcie trwającego postępowania wystąpiła dwukrotnie z pismem do organu prowadzącego postępowanie z zapytaniem jakie dowody lub dokumenty Gmina chciałaby otrzymać w związku z toczącym się postępowaniem. Na oba pisma nie otrzymała odpowiedzi. Organ prowadzący postępowanie otrzymał informacje, iż do roku 2022 skarżąca i jej rodzina zamieszkiwała i opłacała podatek "śmieciowy" w miejscu zameldowania/zamieszkania, na terenie gminy K. Organ prowadzący otrzymał również informacje o działalności rolniczej męża z numerem wpisu do rejestru przedsiębiorców rolnych oraz numerem pasieki. Gmina otrzymała wyjaśnienie, że nieruchomość nie była zamieszkana do roku 2022, również z powodu braku utwardzonej drogi dojazdowej. Organ I instancji w trakcie rozpoznawania sprawy wezwał sąsiadów i sołtysa celem złożenia zeznań które miały potwierdzić fakt zamieszkania nieruchomości, a które to zeznania faktu tego nie potwierdziły. Skarżąca, jako strona postępowania nie dysponuje podobnym "narzędziem" do wyjaśnienia toczącej się sprawy. Istotnym zauważenia jest fakt, że Gmina w toczącym się równolegle postępowaniu o wypłatę dodatku węglowego dla wymienionej nieruchomości, po wnikliwym zbadaniu sprawy, wizji lokalnej nie bacząc na stan zużycia wody, wydała dnia 7 lutego 2023r decyzję SR.516-516/22 orzekającą o odmowie dodatku węglowego uzasadniając ją faktem niezamieszkania nieruchomości. Decyzja ta pomimo iż nie jest przedmiotem toczącego postępowania, zgodnie z zasadami logiki, stoi w sprzeczności z toczącym się postępowaniem. Nasuwa się wniosek, że Gmina sama wydaje decyzje, których orzeczenia są sprzeczne i wykluczają się nawzajem. W podnoszonej kwestii zużycia wody składała wielokrotnie wyjaśnienia, iż wynikało ono z prowadzenia na terenie siedliska pasieki pszczelej z pracownią przez jej męża oraz doraźnej eksploatacji i zabezpieczenia budynków. Siedlisko wraz z budynkami do roku 2022r było przez wiele lat wykorzystywane do prowadzenia całorocznej gospodarki pasiecznej, nie posiadało również utwardzonej drogi dojazdowej, której to 300 metrowy odcinek w trudnym terenie, został poprawiony w 2022 roku, by nieruchomość mogła zostać skomunikowana, a później zamieszkana.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Michałowice z dnia 20 listopada 2023 r. Nr PD.6232.2.24.2022 w sprawie określenie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Przeprowadzona przez sąd weryfikacja decyzji prowadzi do konstatacji, że zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należy wyeliminować z obrotu prawnego, jako naruszającą zasady postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności sąd stwierdził naruszenie przez Kolegium przepisów art. 127 O.p. (zasada dwuinstancyjności postępowania), a przez oba rozpoznające sprawę organy art. 121 § 1 O.p. (zasada zaufania do organów podatkowych), art. 124 O.p. (zasada przekonywania), a także art. 210 § 1 pkt 6 O.p. (prawidłowe uzasadnienie decyzji).
Wskazać należy, że art. 127 Ordynacji podatkowej statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę zakończoną decyzją organu pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa.
Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie. Pogląd ten został przyjęty w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Nie może być bowiem tak, że odesłanie do uzasadnienia decyzji organu I instancji zastępuje w tym przypadku ocenę, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1561/09). Dopiero w wyniku tak prowadzonego postępowania organ odwoławczy władny jest wydać rozstrzygnięcie wskazane w art. 233 Ordynacji podatkowej. Jeżeli zaś sąd stwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, to nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt FSK 169/04).
Z kolei zgodnie z treścią art. 210 § 1 pkt 6 O.p., integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. I tak uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.). Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2762/99).
Pokreślić należy, że uzasadnienie decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania podatkowego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 127 oraz art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji.
Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania wyrażoną w art. 124 O.p. W przepisie tym przewidziano, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody, czy też twierdzenia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3854/14).
Przestrzeganie zasady przekonywania jest równie istotne jak przestrzeganie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Nie zostanie ona zrealizowana, jeśli np. organ podatkowy niestarannie, z pominięciem reguł określonych przepisami prawa sporządzi uzasadnienie decyzji. Zasadę tę należy traktować jako przesłankę oceny działania organów podatkowych, a to oznacza, że jej naruszenie może stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia aktu administracyjnego, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów Ordynacji podatkowej. Podatnik, aby móc działać w zaufaniu do organu podatkowego musi znać przesłanki jakimi kierował się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Z kolei tylko decyzja zawierająca uzasadnienie skomponowane według zasad określonych w art. 210 § 1 O.p. będzie realizowała zasadę zaufania do organów podatkowych, którego istotą jest, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w procesie prowadzonym rzetelnie, a organy prowadzące ten proces są wolne od jakichkolwiek wpływów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1113/16).
W ocenie sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę organy naruszyły omówione powyżej reguły postępowania.
Treść zaskarżonej decyzji wskazuje, że Kolegium nie rozpoznało ponownie sprawy w jej całokształcie i nie ustaliło samodzielnie stanu faktycznego, do czego było zobligowane treścią art. 127 O.p. Kolegium ograniczyło się jedynie do pobieżnej kontroli decyzji organu I instancji, bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i bez dokonania własnej oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego. Na powyższe wskazuje wprost treść sporządzonego uzasadnienia, które w swojej części odnoszącej się do ustaleń faktycznych i ich oceny odwołuje się do stanowiska przyjętego przez organ I instancji, bez własnej oceny dowodów.
Z uzasadnień decyzji Kolegium, jak i organu pierwszej instancji nie wynikają istotne dla wydawanego rozstrzygnięcia kwestie, szczególnie podnoszone w toku postępowania przez skarżącą, a także w odwołaniu tj. chociażby ocena zeznań świadków, co do faktu zamieszkiwania rodziny skarżącej w spornych okresach, okoliczności braku uzyskania dodatku węglowego i powodów takiego rozstrzygnięcia wynikających z wydanej co do tego decyzji, w szczególności faktu zamieszkiwania, dostępności do nieruchomości z racji stanu drogi dojazdowej i daty jej remontu, okoliczności uiszczania opłaty śmieciowej pod innym adresem zamieszkania, a także urodzenia dziecka przez skarżącą dopiero w 2019r., co w sposób oczywisty może wpływać na przesłankę liczby zamieszkujących pod spornym adresem, a także prowadzenia pasieki przez męża skarżącej. Okoliczności podane przez Kolegium stanowią jedynie powielenie oceny organu I instancji. Zatem nie można stwierdzić jaki stan faktyczny Kolegium przyjęło za podstawę swojej decyzji, gdyż samo uzasadnienie decyzji cechuje się bardzo dużym stopniem ogólności, bez odniesienia się do konkretnych w/w kluczowych okoliczności sprawy. Chociażby powielona ocena zeznań świadków, co do faktu zamieszkiwania rodziny skarżącej w spornych okresach, pomija, że świadkowie nie wskazali żadnego konkretnego okresu zamieszkiwania pod w/w adresem rodziny skarżącej, a nawet nie byli o to pytani w trakcie przesłuchania. Brak jest analizy okoliczności nie otrzymania dodatku węglowego, a okoliczność ta jest podawana tylko w kontekście złożenia wniosku z podaniem liczby osób zamieszkujących z pominięciem, że wniosek dotyczy okresu jedynie od września 2022r. Również dostępność do nieruchomości z racji stanu drogi dojazdowej, czy uiszczania opłaty śmieciowej pod innym adresem zamieszkania nie była przedmiotem analizy i oceny. Organy pominęły także, iż faktyczne odczyty zużycia wody zawierają bardzo duże wahania w poszczególnych okresach zużycia i uśrednienie ich w decyzji utrudnia ocenę istoty sprawy w postaci obowiązku ustalenia faktu zamieszkiwania w poszczególnych okresach przyjętej liczby osób pod spornym adresem, które w świetle obowiązującej ustawy jest podstawową przesłanką naliczenia opłaty. Organ odwoławczy bez stosownej analizy i własnej oceny zaakceptował zatem ocenę organu I instancji uznając, że średnie zużycie wody na posesji stanowi w okolicznościach kontrolowanej sprawy wystarczającą okoliczność do ustalenia wysokości opłaty, kiedy może być to tylko dowód dodatkowy, uwzględniony na tle innych koniecznych do przeprowadzenia w konkretnej sprawie.
W decyzji Kolegium zabrakło także odniesienia się do zarzutów odwołania, jak również uzasadnienia zajętego stanowiska. W rezultacie w decyzjach nie zawarto wyczerpujących ustaleń dotyczących istoty sprawy, co już stanowi samodzielną przesłankę uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadnienia decyzji nie spełniają zatem wymogów zawartych w art. 210 § 4 O.p. i nie pozwalają na ustalenie motywów, którymi kierował się organ.
Jak już wskazano, zasada dwuinstancyjności postępowania oznacza obowiązek dwukrotnego rozpoznania sprawy, czyli konieczność przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Istotą dwuinstancyjności jest bowiem wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego – co wymaga ponownego i całościowego rozpatrzenia sprawy – a nie jedynie formalna kontrola decyzji, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Tym samym rozstrzygnięcie organu drugiej instancji cechuje się brakiem dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności brakiem ustosunkowania się do twierdzeń strony skarżącej zawartych w odwołaniu oraz brakiem wskazania przyczyn nieuwzględnienia tych twierdzeń i zarzutów. Stanowi to niewątpliwie o naruszeniu art. 210 § 4 O.p. W orzecznictwie podkreśla się, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym art. 124 O.p. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania. Podkreśla się nadto, że obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1758/12). Z kolei w wyroku z dnia 28 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA/Łd 269/98, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli uzasadnienie decyzji ostatecznej jest wadliwe w ten sposób i z tego powodu, że nie spełnia celów i przesłanek art. 210 § 4 O.p., sąd administracyjny nie jest uprawniony ani też zobowiązany do tego, aby w uzasadnieniu wydanego wyroku uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy za organ podatkowy. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1067/09 stwierdzając, że sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych.
Mając na uwadze powyższe uchybienia stwierdzić należy, że sąd nie ma możliwości przeprowadzenia dalszej kontroli zaskarżonych decyzji, w tym stwierdzenia ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego. By to uczynić musiałby bowiem wykonać zadania należące do obowiązków organów, czyli ustalić stan faktyczny sprawy oraz ocenić wartość poszczególnych dowodów. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola decyzji ostatecznej, a nie wydawanie merytorycznych rozstrzygnięć i zastępowanie w tym względzie organu administracji publicznej.
Rozpoznając sprawę ponownie organy zobowiązane będą do uwzględnienia wskazań sądu, w szczególności do co do ustalenia i wskazania faktów które uznały za udowodnione i na których oparły swoje rozstrzygnięcia, spójnej i logicznej argumentacji obrazującej tok postępowania i motywy którymi kierowały się przy rozpoznawaniu sprawy oraz szczegółowego odniesienia się do zarzutów skarżącej. Dopiero tak przeprowadzone postępowania będą mogły stanowić podstawę do wydania zgodnych z prawem decyzji.
Z przedstawionych powyżej względów sąd, działając na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c oraz art.135 ustawy o p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Kolegium, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.