Wyrok WSA z dnia 25 czerwca 2025, sygn. I SA/Kr 203/25

Mając na uwadze powyższe, organ II instancji wskazał, że należność objęta tytułem wykonawczym nr [...] nie uległa przedawnieniu. Nietrafny jest zatem zarzut podniesiony w zażaleniu, że organ egzekucyjny nie podjął jakiejkolwiek czynności egzekucyjnej po 12.10.2018r., a przed 7 maja 2024r. Po przerwaniu biegu przedawnienia należności na skutek zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku [...]., przed 7 maja 2024r. dokonano kolejnego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym [...] dnia 7 czerwca 2022r., co spowodowało przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny

Kolejny tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 13.08.2019r. obejmuje należności z tytułu opłat dodatkowych powstałych w związku z nieopłaconymi postojami pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania w K. w dniu 21.12.2017r. i 23.01.2018r. Opłata dodatkowa za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym (art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych). W związku z powyższym, mając na uwadze art. 70 o.p. termin przedawnienia upłynąłby odpowiednio 31.12.2022r. oraz 31.12.2023r. Jednakże organ egzekucyjny w dniu 10.10.2019r. dokonał skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...], w banku [...]. W tym samym dniu ww. zawiadomienie o zajęciu doręczono za pośrednictwem systemu [...] do banku, a zobowiązany został zawiadomiony o tej czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...], który został odebrany w dniu 29.10.2019r., po awizowaniu w dniu 22.10.2019r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia omawianej należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Następnie, dnia 7.06.2022r. dokonano skutecznego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym [...], nr zawiadomienia [...]. Ww. zawiadomienie zostało doręczone elektronicznie trzeciodłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 7.06.2022r., a zobowiązany został zawiadomiony o czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...]. List został odebrany 04.07.2022r., po podwójnym awizowaniu w dniach 20.06.2022r. i 28.06.2022r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Następnie w dniu 17.04.2024r. organ egzekucyjny prowadząc egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę w G. Sp. z o.o., nr zawiadomienia [...] W dniu 7.05.2024r. doręczył pracodawcy, tj. G. Sp. z o.o. zajęcie wynagrodzenia za pracę. Ponadto organ egzekucyjny powiadomił zobowiązanego o dokonaniu czynności egzekucyjnej, doręczając na adres ul. [...] w dniu 7.05.2024 r. (po uprzednim awizowaniu w dniu 29.04.2024r.) powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z wynagrodzenia za pracę. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Należności objęte tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 13.08.2019r. nie uległy zatem przedawnieniu.

Natomiast, odnosząc się do tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 24.10.2018r. i [...] z dnia 11.02.2019r. obejmujących kary porządkowe nałożone w dniu 10.07.2018r. i 5.10.2018r., organ II instancji podał, że organ egzekucyjny w dniu 25.07.2019r. dokonał skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] w banku [...]. czyli przed końcem terminu przedawnienia (który zgodnie ze wskazaną powyżej regułą upłynąłby 31.12.2023r.). W tej samej dacie, tj. 25.07.2019r. ww. zawiadomienie o zajęciu doręczono za pośrednictwem systemu [...] do banku, a zobowiązany został zawiadomiony o powyższej czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...]. Przedmiotowa korespondencja została odebrana w dniu 08.08.2019r., po awizowaniu w dniu 01.08.2019r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia omawianej należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Następnie 07.06.2022r. dokonano skutecznego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym [...], nr zawiadomienia [...] Ww. zawiadomienie zostało doręczone elektronicznie dłużnikowi zajętej wierzytelności, a zobowiązany został zawiadomiony o powyższej czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...]. List został odebrany w dniu 04.07.2022r., po podwójnym awizowaniu w dniach 20.06.2022r. i 28.06.2022r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo Kolejno, organ egzekucyjny prowadząc egzekucję dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę w G. Sp. z o.o., nr zawiadomienia [...] W dniu 7.05.2024r. doręczył pracodawcy, tj. G. Sp. z o.o. zajęcie wynagrodzenia za pracę. Ponadto organ egzekucyjny powiadomił zobowiązanego o dokonaniu czynności egzekucyjnej, doręczając na adres ul. [...] w dniu 7.05.2024r. (po uprzednim awizowaniu w dniu 29.04.2024r.) powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z wynagrodzenia za pracę. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Należności objęte tytułami wykonawczymi nr [...] z dnia 24.10.2018 r. i [...] z dnia 11.02.2019 r. nie uległy zatem przedawnieniu.

Obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości, opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty w Strefie Płatnego Parkowania oraz kary porządkowej uległby przedawnieniu z upływem 5 lat licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym należności powinny zostać uiszczone, gdyby nie dokonano skutecznej czynności egzekucyjnej, o której zawiadomiono zobowiązanego. Z uwagi na zastosowanie czynności egzekucyjnych zobowiązania pieniężne objęte ww. tytułami wykonawczymi nie uległy jednak przedawnieniu.

Kolegium wyjaśniło również, że istotnie na s. 4 organ I instancji, odnosząc się do terminu przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi nr [...] z dnia 24.10.2018r., [...] z dnia 11.02.2019r. wskazał omyłkowo daty 31.12.2018r. oraz 31.12.2019r. (najprawdopodobniej kopiując ustalenia zawarte wyżej - dotyczące należności z tytułu podatku od nieruchomości). Jednak w dalszej części zdania prawidłowo wskazał, że dokonano zajęcia przed końcem terminu przedawnienia, który co do zasady upłynąłby 31.12.2023 r.

W świetle powyższego SKO w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 13f oraz art. 40d ust. 3 u.d.p., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do przerwania biegu przedawnienia roszczeń objętych tytułami wykonawczymi [...] z dnia 13.08.2019r. [...] z dnia 24.10.2018r. i [...] z dnia 11.02.2019r., podczas gdy upłynął 5 letni termin 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone;

- art. 70§4 o.p., poprzez jej niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż ma ona zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy art. 40d ust. 3 u.d.p. w zw. z art. 13f u.d.p. stanowi samoistną podstawę prawną przedawnienia należności;

- art. 70 § l w zw. z art. 208 § 1 o.p., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy egzekucja prowadzona z tytułów wykonawczych [...] z dnia 14.12.2017r. (a z dalece posuniętej ostrożności procesowej w przypadku nie uznania wcześniejszego zarzutu także [...] z dnia 13.08.2019r. [...] z dnia 24.10.2018r. i [...] z dnia 11.02.2019r.) była podejmowana przez organ nieuprawniony tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego - co spowodowało, iż nie doszło do

przerwania biegu przedawnienia, zatem wierzytelność uległa przedawnieniu;

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 stycznia 2025r., nr SKO.EA/418/133/2024, którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 lipca 2024r., nr EW-01.3160.6.28.2024.PM orzekające G. T. o odmowie umorzenia postępowań egzekucyjnych, prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 14.12.2017r.; [...] z dnia 24.10.2018r.; [...] z dnia 11.02.2019r. oraz [...] z dnia 13.08.2019r. z powodu braku podstaw do jego umorzenia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W badanej sprawie Prezydent Miasta Krakowa, jako organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne na podstawie:

- tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14.12.2017r., obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości (I, II rata 2013r., I rata 2014r.),

- tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 13.08.2019r., obejmującego zaległości z tytułu opłat dodatkowych powstałych w związku z nieopłaconymi postojami pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania w K. w dniu 21.12.2017r. i 23.01.2018r.,

- tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 24.10.2018r. i [...] z dnia 11.02.2019r., obejmujących kary pieniężne, nałożone kolejno w dniu 10.07.2018r. i 5.10.2018r.

W ocenie organu, należności objęte ww. tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu. Natomiast odmiennego zdania jest skarżący.

Spór pomiędzy stronami postępowania dotyczy w istocie dopuszczalności stosowania art. 70 § 4 o.p. i ustalenia, czy w realiach badanej sprawy doszło do przerwania biegu pięcioletniego terminu przedawnienia ze względu na zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony.

Na wstępie zauważenia wymaga, że postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11.09.2019r. o zmianie ustawy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019r. poz. 1553), do przedmiotowych postępowań znajdą zastosowanie przepisy dotychczasowe.

Oznacza to, że w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych na podstawie ww. tytułów wykonawczych zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące do dnia 29 lipca 2020r.

Przesłanki umorzenia postępowania reguluje art. 59 u.p.e.a. Brzmienie tego przepisu uległo zmianie w dniu 30 lipca 2020r., jednakże z mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019r. poz. 2070) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zatem prawidłowo wskazał organ, że do przedmiotowych postępowań egzekucyjnych znajdują zastosowanie przepisy art. 59 § 3-5 u.p.e.a w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r. Ponadto w dniu 20 lutego 2021r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 4 lipca 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019r. poz. 1553).

Stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 ww. nowelizacji, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zatem zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się:

jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Z powyższego wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe.

Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku jest w takiej sytuacji przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu.

Kwestia możliwości badania przez organ egzekucyjny, czy obowiązek wygasł nie budzi wątpliwości w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a., który daje organowi prawo badania dopuszczalności egzekucji. Jednocześnie wyłącza zaś prawo organu do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Orzecznictwo dopuszcza w szczególności badanie, czy egzekwowany obowiązek nadal istnieje (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 maja 1999 r. sygn. akt III SA 1321/98; wyrok NSA z dnia 4 października 2000 r. sygn. akt III SA 1525/99; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 170/10).

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast zgodnie z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Datą, w której doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, jest dzień, w którym zastosowano środek egzekucyjny, a nie dzień, w którym o czynności tej zawiadomiono podatnika (wyrok NSA z dnia 7 maja 2024r., II FSK 985/21, CBOSA).

Na gruncie badanej sprawy tytuł wykonawczy z dnia 14.12.2017r., nr [...] obejmuje należności z tytułu podatku od nieruchomości (I, II rata 2013r. i I rata 2014r.). W dniu 1.10.2018r., tj. przed końcem terminu przedawnienia (odpowiednio 31.12.2018r. i 31.12.2019r.) organ dokonał skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] w banku [...], w tym samym dniu zawiadomienie o zajęciu doręczono za pośrednictwem systemu [...] do banku. Natomiast skarżący został zawiadomiony listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...]. List został odebrany w dniu 12.10.2018r. W związku z powyższym ww. czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności z tytułu wyżej opisanego nieuiszczonego podatku od nieruchomości, a termin ten zaczął biec na nowo. Następnie, przed upływem terminu przedawnienia, dnia 7.06.2022r. dokonano skutecznego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym [...], nr zawiadomienia [...]. Ww. zawiadomienie zostało doręczone elektronicznie dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 7 czerwca 2022r., a skarżący został zawiadomiony o powyższej czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...]. List został odebrany 04.07.2022r., po podwójnym awizowaniu w dniach 20.06.2022r. i 28.06.2022r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Następnie organ egzekucyjny, prowadząc egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14.12.2017r., nr [...] dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę w G. Sp. z o.o., nr zawiadomienia [...]. W dniu 7.05.2024r. doręczył pracodawcy, tj. G. Sp. z o.o. zajęcie wynagrodzenia za pracę. Organ egzekucyjny powiadomił skarżącego o dokonaniu czynności egzekucyjnej, doręczając na adres ul. [...] w dniu 7.05.2024 r. (po uprzednim awizowaniu w dniu 29.04.2024r.) zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z wynagrodzenia za pracę. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo.

W świetle powyższego nie można zaaprobować zarzutu skargi, jakoby organ egzekucyjny nie podjął jakiejkolwiek czynności egzekucyjnej po 12.10.2018r., a przed 7 maja 2024r. Po przerwaniu biegu przedawnienia należności na skutek zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku [...], przed 7 maja 2024r. dokonano kolejnego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym [...] dnia 7 czerwca 2022r., co spowodowało przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Przechodząc do tytułu wykonawczego z dnia 13.08.2019r., nr [...], obejmującego należności z tytułu opłat dodatkowych powstałych w związku z nieopłaconymi postojami pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania w K. w dniu 21.12.2017r. i 23.01.2018r. – wskazać należy, że zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 320 z późn. zm.; dalej: "u.d.p."), obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych za nieopłacone parkowanie (uregulowanych w art. 13f ust. 1 u.d.p.) przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.

Artykuł 67 ustawy z dnia 27.08.2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 305.) w zakresie niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym odsyła do przepisów działu III ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 1325 z późn. zm.). Opłata dodatkowa za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym (art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych).

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 14 października 2022r., sygn. akt I GSK 3431/18, gdzie wskazano, że: "Skoro znowelizowanie przepisy wprost w ustawie o drogach publicznych określają termin przedawnienia opłaty, jednocześnie nie regulują pozostałych kwestii związanych z tą materią, to mając na uwadze zawarte przez ustawodawcę w art. 67 u.f.p. odesłanie do przepisów działu III o.p., to należy przyjąć, że takie odesłanie odsyła do zastosowania zawartych tam regulacji, które kompleksowo regulują kwestię przedawnienia, w tym kwestie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Użyte w art. 67 u.f.p. sformułowanie "odpowiednie stosowanie" oznacza stosowanie tych przepisów z pewnymi modyfikacjami. W tym przypadku "odpowiedni" należy odczytywać jako: przydatny, właściwy, nadający się, należyty. Ustawodawca, określając zasadę odpowiedniego stosowania przepisów o.p. do spraw dotyczących dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, wprowadza obowiązek stosowania przepisów o.p. z uwzględnieniem istoty i celu tego postępowania. Zatem stosując odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej., należy je odpowiednio zmodyfikować, aby nadawały się do zastosowania w ramach prowadzonego postępowania". (por. także NSA: I GSK 810/19 z 15 stycznia 2020 r., I GSK 1771/19 z 29 maja 2020 r., I GSK 1759/19 z 29 maja 2020 r., I GSK 182/20z 29 czerwca 2020 r., I GSK 706/20 z 30 lipca 2020r., III FSK 1331/21 z 17 listopada 2021 r., III FSK 2320/21 z 2 marca 2021 r.).

Mając na uwadze powyższe przepisy i przedstawione na ich tle rozważania, wskazać należy, że organ prawidłowo stwierdził, opierając się o art. 70 o.p., że w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do ww. tytułu wykonawczego, obejmującego należności z tytułu opłat dodatkowych powstałych w związku z nieopłaconymi postojami pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania – termin przedawnienia, upłynąłby odpowiednio 31.12.2022r. oraz 31.12.2023r. Jednakże organ egzekucyjny w dniu 10.10.2019r. dokonał skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...], w banku [...] W tym samym dniu ww. zawiadomienie o zajęciu doręczono za pośrednictwem systemu [...] do banku, a skarżący został zawiadomiony o tej czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...], który został odebrany w dniu 29.10.2019r., po awizowaniu w dniu 22.10.2019r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu terminu przedawnienia omawianej należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Następnie, dnia 7.06.2022r. dokonano skutecznego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym [...], nr zawiadomienia [...]. Ww. zawiadomienie zostało doręczone elektronicznie dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 7.06.2022r., a skarżący został zawiadomiony o czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...]. List został odebrany 04.07.2022r., po podwójnym awizowaniu w dniach 20.06.2022r. i 28.06.2022r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Następnie w dniu 17.04.2024r. organ egzekucyjny prowadząc egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę w G. Sp. z o.o., nr zawiadomienia [...] W dniu 7.05.2024r. doręczył pracodawcy, tj. G. Sp. z o.o. zajęcie wynagrodzenia za pracę. Ponadto organ egzekucyjny powiadomił skarżącego o dokonaniu czynności egzekucyjnej, doręczając na adres ul. [...] w dniu 7.05.2024r. (po uprzednim awizowaniu w dniu 29.04.2024r.) powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z wynagrodzenia za pracę.

Rację ma zatem organ twierdząc, że powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo.

Natomiast, odnosząc się do tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 24.10.2018r. i [...] z dnia 11.02.2019r. obejmujących kary porządkowe nałożone w dniu 10.07.2018r. i 5.10.2018r., wskazać należy, że organ egzekucyjny w dniu 25.07.2019r. dokonał skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] w banku [...], czyli przed końcem terminu przedawnienia (który zgodnie ze wskazaną powyżej regułą, upłynąłby 31.12.2023r.). W tej samej dacie, tj. 25.07.2019r. ww. zawiadomienie o zajęciu doręczono za pośrednictwem systemu [...] do banku, a skarżący został zawiadomiony o powyższej czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...]. Przedmiotowa korespondencja została odebrana w dniu 08.08.2019r., po awizowaniu w dniu 01.08.2019r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia omawianej należności, a termin ten zaczął biec na nowo. Następnie 07.06.2022r. dokonano skutecznego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym [...], nr zawiadomienia [...]. Ww. zawiadomienie zostało doręczone elektronicznie dłużnikowi zajętej wierzytelności, a skarżący został zawiadomiony o powyższej czynności listem poleconym, skierowanym na adres ul. [...]. List został odebrany w dniu 04.07.2022r., po podwójnym awizowaniu w dniach 20.06.2022r. i 28.06.2022r. Powyższa czynność egzekucyjna spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo Kolejno, organ egzekucyjny prowadząc egzekucję dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę w G. Sp. z o.o., nr zawiadomienia [...] W dniu 7.05.2024r. doręczył pracodawcy, tj. G. Sp. z o.o. zajęcie wynagrodzenia za pracę. Ponadto organ egzekucyjny powiadomił skarżącego o dokonaniu czynności egzekucyjnej, doręczając na adres ul. [...] w dniu 7.05.2024r. (po uprzednim awizowaniu w dniu 29.04.2024r.) powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z wynagrodzenia za pracę.

Należy zgodzić się z organem, że powyższa czynność egzekucyjna także spowodowała przerwanie biegu przedawnienia należności, a termin ten zaczął biec na nowo.

Rację ma organ twierdząc, że obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości, opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty w Strefie Płatnego Parkowania oraz kary porządkowej - uległby przedawnieniu z upływem 5 lat licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym należności powinny zostać uiszczone, gdyby nie dokonano skutecznej czynności egzekucyjnej, o której zawiadomiono zobowiązanego. Jednakże z uwagi na zastosowanie czynności egzekucyjnych, zobowiązania pieniężne objęte ww. tytułami wykonawczymi - nie uległy jednak przedawnieniu.

Odnosząc się do zarzutu, iż na żadnym etapie postępowania organem egzekucyjnym nie mógł być Naczelnik Urzędu Skarbowego, gdyż był on organem nieuprawnionym, a więc żadna czynność egzekucyjna wykonana przez inny podmiot, niż Prezydent Miasta Krakowa nie może zostać uznana za ważną i skuteczną – zasadnie wskazało Kolegium, że organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta Krakowa. Prezydent Miasta Krakowa w dniu 7 czerwca 2022r. dokonał skutecznego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym, nr zawiadomienia [..], zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 7.06.2022r., a skarżący został zawiadomiony o czynności listem poleconym (doręczonym 4 lipca 2022r.). W konsekwencji, bezpodstawny jest zarzut, iż postępowanie egzekucyjne nie zostało prawidłowo wszczęte.

Biorąc pod uwagę całokształt badanej sprawy, w ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, a wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Tak ustalony stan faktyczny, organ poddał ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy, dokonał właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.