Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zawiadomieniem z 29 grudnia 2025r. nr 1201-IOP2-1.4103.49.2025 wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy dotyczącej odwołania od ww. decyzji, której w części nadano rygor natychmiastowej wykonalności, tj. na dzień 5 marca 2025r. z uwagi na konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy i weryfikacji materiału dowodowego, celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy i ustosunkowanie się do zarzutów strony.
Dlatego, mając na względzie powyższe, w tym uwzględniając zastosowanie art. 140 O.p. (dot. zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ I instancji słusznie założył, że sprawa może nie zostać załatwiona w przewidzianym terminie.
Organ odwoławczy wskazał, że przesłanką wysoce uprawdopodabniającą, że zobowiązanie nie zostanie wykonane jest brak waloru ostateczności decyzji na skutek wniesionego przez Skarżącego odwołania z 24 października 2025r., gdyż decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu (art. 239a O.p.).
Organ zwrócił uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podnosił, że w sytuacji wystąpienia okoliczności z art. 239b§1 pkt 4 O.p., przesłankę z art. 239b§2 O.p. spełniają same okoliczności wskazujące na to, że decyzja w tym terminie nie otrzyma przymiotu ostateczności, jak np. przez złożenie przez stronę odwołania od decyzji, czy skargi do WSA (tak m.in. w wyroku NSA sygn. akt I FSK 2116/19).
Organ podkreślił, że uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie upatruje w fakcie skorzystania z ustawowych uprawnień, tj. wniesienia przez Skarżącego odwołania. Uprawdopodobnienie to wywodzi natomiast z łącznego zaistnienia wszystkich ustalonych i wskazanych okoliczności. Skoro strona jednocześnie nie zgadza się z decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego, nie zamierza wpłacić wynikających z niej kwot do czasu rozpatrzenia odwołania, to niewykonanie zobowiązania jest w ocenie organu uprawdopodobnione.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie podkreślił, że jeżeli okres pozostały do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w art. 239b§2 O.p. polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe wskazane w decyzji nie zostanie wykonane. W tym zakresie bez znaczenia są wszystkie te okoliczności, które odnoszą się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Okoliczności te mogłyby mieć znaczenie wyłącznie w przypadku zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 239b§1 pkt 1-3 O.p.
Skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych.
Odpowiadając na zarzuty zawarte w zażaleniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie podkreślił, że w Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce w wydanym postanowieniu uprawdopodobnił, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane wskazując m.in., że od decyzji nr 1226-SKP.4103.5.2024, 1226-SKP.4103.1.2025 z 10 października 2025r. zostało 24 października 2025r. (data wpływu 24 października 2025r.) wniesione odwołanie. Decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu (art. 239a O.p.), jednak fakt, że decyzja jest nieostateczna nie pozbawia strony możliwości dobrowolnego wykonania tej decyzji. Skarżący nie dokonał wpłaty na poczet ww. zobowiązania. W dalszej kolejności organ I instancji odnosząc się do uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania wynikającego z ww. decyzji podkreślił, że przedmiotową przesłanką, która uprawdopodobniałyby niewykonanie zobowiązania podatkowego, jest czas potrzebny do uzyskania przez decyzję nieostateczną przymiotu ostateczności, czyli do 31 grudnia 2025r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce podkreślił, iż podejmowanie jakichkolwiek działań przez organ podatkowy po upływie okresu przedawnienia byłoby nieskuteczne.
Organ I instancji wyjaśnił dodatkowo w swoim postanowieniu konsekwencje podjęcia czynności umożliwiających przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego lub mających na celu wyegzekwowanie zaległości w sytuacji, gdy decyzji zostanie nadany przymiot ostateczności tuż przed upływem terminu przedawnienia. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wiązałoby się to z koniecznością podjęcia szeregu działań, co uprawdopodabniało niewykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z ww. decyzji.
Podsumowując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wykazał, że w sprawie zaistniała przesłanka wynikająca z art. 239b§1 pkt 4 O.p. oraz uprawdopodobnił, zgodnie z dyspozycją art. 239b§2 O.p., że zobowiązanie wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce nie zostanie wykonane.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 239b§2 w związku z art. 239b§1 pkt 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na błędnym uznaniu, że w postanowieniu organu I instancji uprawdopodobniono, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane, na podstawie przekonania organu, że postępowanie odwoławcze przekroczy okres pozostały do przedawnienia zobowiązań. W postanowieniu organu I instancji nie wskazano innych okoliczności, na podstawie których można było założyć, że postępowanie odwoławcze nie zostanie zakończone w terminie.
2. art. 121§1 oraz art. 122§1 O.p. w związku z art. 239b§2 w związku z art. 239b§1 pkt 4 O.p. poprzez formułowanie arbitralnych, subiektywnych wniosków, co doprowadziło do nieuzasadnionego obciążenia Skarżącego kwotą nieostatecznej decyzji, podczas gdy wydanie postanowienia przez organ I instancji w krótkim okresie pozostającym do przedawnienia zobowiązań wynikało wyłącznie ze względu na brak efektywności oraz sprawności organu I instancji w postępowaniu podatkowym, przy braku innych obiektywnych okoliczności niezależnych od stron.
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie podatkowe powinno zostać załatwione możliwie szybko, a co do zasady, która wynika z nadrzędnych przepisów k.p.a. oraz z samych przepisów Ordynacji podatkowej w ciągu 2 miesięcy. Skarżący wniósł odwołanie (za pomocą środków komunikacji elektronicznej e-doręczenia) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w dniu 24 października. Zatem jeżeli organ odwoławczy działałby w imię wyżej wskazanych zasad, decyzja ostateczna w sprawie, której przysługuje rygor wykonalności ew. zobowiązań podatkowych byłaby wydana jeszcze w 2025 roku, czyli przed terminem upływu przedawnienia zobowiązań za 2020 rok. Zatem w ocenie podatnika, na moment nadania rygoru wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej nie zachodziła realna obawa niewykonania zobowiązań za 2020 rok.
Organ I instancji wydając postanowienie o nadaniu rygoru wykonalności dla nieostatecznej decyzji (w części) z góry założył (co wynika z argumentacji postanowienia), że organ odwoławczy nie wywiąże się ze swoich obowiązków terminowo. W sprawie doszło zatem do naruszenia zasad zaufania do organów administracji publicznej, które niejako kosztem podatnika kompensują brak sprawności działania, z góry przewidując niezałatwienie sprawy w terminie. Brak załatwienia sprawy na poziomie organu odwoławczego w terminie nie może obciążać Skarżącego poprzez nadanie rygoru wykonalności tylko dlatego, że zachodzi obawa przedawnienia z winy organu (niezałatwienie sprawy w terminie), a nie przedawnienia z uwagi na obiektywne przesłanki, niezależne od stron postępowania. Logika jaką posłużył się organ I instancji, a którą powielił organ odwoławczy prowadzi do wniosku, że każdej decyzji nieostatecznej, która spełnia choć jedną przesłankę z art. 239§1 O.p. można nadać rygor wykonalności, ponieważ w każdym przypadku art. 239§2 mógłby być rozpatrywany przez pryzmat niezałatwienie sprawy w terminie niezależnie od winy, działań czy ich braku po stronie podatnika, a jedynie na powszechnie akceptowany brak sprawności organów odwoławczych. Dodatkowo ani organ I ani II instancji nie wskazały na ryzyko niezałatwienia sprawy odwoławczej w terminie z uwagi na skonkretyzowane przesłanki. Oba organy założyły, że niezałatwienie sprawy w II instancji w terminie nie jest wyjątkiem, a prawem.
W ocenie Skarżącego wnioskowanie organu I instancji powielone przez organ odwoławczy jest błędne i z góry narusza podstawowe prawa Skarżącego, m.in. w zakresie oczekiwania na załatwienie sprawy w terminie - chociażby we względzie teoretycznym. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący powołał m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2026r. sygn. akt III FSK 1017/25, czy też z dnia z 11 stycznia 2024r. sygn. akt II FSK 91/23.
W świetle powyższego brak jest podstaw prawnych i faktycznych do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej wydanej przez organ I instancji na podstawie art. 239b§1 pkt 4 O.p. albowiem nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 239b§2 O.p., tj. organ nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z tej decyzji nie zostanie wykonane.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1§1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 1267; dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w §1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§2 p.u.s.a.). W myśl art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3§2 pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko sąd, niezależnie od zarzutów i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonej decyzji.
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019r., sygn. akt II OSK 1867/17).
Istota kontrowersji w przedmiotowej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ I instancji zasadnie, postanowieniem z 5 listopada 2025r. nr 1226-SEW.4253.9.2025.2, nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce z 10 października 2025r. nr 1226-SKP.4103.5.2024, 1226-SKP.4103.1.2025, w części określającej: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: maj 2020r. w kwocie 17.073,00 zł; wrzesień 2020r. w kwocie 34.342,00 zł, październik 2020r. w kwocie 6.586,00 zł; listopad 2020r. w kwocie 105.918,00 zł, oraz kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług: za lipiec 2020r. w wysokości 16.102,00 zł.
Zdaniem organów podatkowych rygor natychmiastowej wykonalności mógł być nadany, ponieważ zostały spełnione przesłanki określone w art. 239b§1 pkt 4 i §2 O.p. Według natomiast skarżącej organ naruszył art. 239b§2 O.p., ponieważ nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie podatkowe wynikające z powyższej decyzji nie zostanie wykonane.
Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 239b§1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:
1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub
2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub
3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub
4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.
Zgodnie natomiast z §2 tego artykułu, przepis §1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
Analiza powyższych regulacji wskazuje, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, po pierwsze musi zaistnieć jedna z sytuacji określonych w art. 239b§1 O.p., po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
Uprawdopodobnienie wiąże się z ustaleniem jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń reprezentujących niższy niż udowodnienie stopień poznania (por. Prawo dowodowe. Zarys wykładu, pod redakcją R. Kmiecika, Zakamycze 2005, s. 266). W rezultacie, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.
Treść art. 239b§1 pkt 4 O.p. wskazuje, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Zgodnie z art. 70§1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się w upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy termin przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj, lipiec wrzesień, październik i listopada 2020r. upływał z końcem 2025r. W rozpoznawanej sprawie w chwili wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji (5 listopada 2025r.) do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania pozostał niecały dwumiesięczny okres, a skarżący do dnia wydania postanowienia nie wykonał dobrowolnie zobowiązania wynikającego z decyzji organu pierwszej instancji oraz złożył odwołanie od tej decyzji.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że jeżeli okres pozostały do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w art. 239b§2 O.p. polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązane podatkowe wskazane w decyzji nie zostanie wykonane (por. wyroki NSA: z dnia 7 listopada 2017r., sygn. akt I GSK 1822/15; z dnia 26 października 2017r., sygn. akt II FSK 2818/15; z dnia 20 października 2017r., sygn. akt I GSK 1775/17; z dnia 11 stycznia 2017 ., sygn. akt II FSK 3616/14).
Skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, a zatem także realnej możliwości wykonania zobowiązania podatkowego, którego wielkość określa decyzja wymiarowa (por. wyroki NSA: z dnia 3 lipca 2013r., sygn. akt I FSK 1307/12; z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt I FSK 1807/12; z dnia 14 stycznia 2014r., sygn. akt I FSK 260/13; z dnia 12 marca 2014r., sygn. akt I FSK 523/12; z dnia 27 sierpnia 2014r., sygn. akt I FSK 1316/13). W przypadku określonym w 239b§1 pkt 4 O.p. nie bada się zatem sytuacji majątkowej podatnika.
Jeżeli zatem organ podatkowy powołuje się na to, że w myśl art. 239b§1 pkt 4 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, ponieważ okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to chcąc wypełnić kryterium przewidziane art. 239b§2 O.p. powinien wskazać na takie okoliczności stwarzające ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, które wiążą się z krótszym niż 3 miesięcznym okresem jego przedawnienia. Taką okolicznością może być między innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności, czyli najczęściej rozpatrzenia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2023r., sygn. akt II FSK 1754/20).
Jak wynika z zaskarżonego postanowienia odwołanie od decyzji złożono w dniu 24 października 2025r. czyli postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wydane już po wniesieniu odwołania w sprawie podatkowej i w trakcie trwania postępowania odwoławczego. Nie wiadomo jednak jakie zarzuty podniosła w odwołaniu skarżąca i jaki był od dnia 24 października 2025r. tok postępowania odwoławczego.
Nie wiadomo jakie przesłanki i okoliczności faktyczne miały zadecydować o tym, że sprawa nie tylko nie zostanie załatwiona w postępowaniu odwoławczym w terminie wskazanym w art. 139§3 O.p. (dwóch miesięcy), ale też nie będzie mogła zostać wydana i doręczona do upływu terminu przedawnienia decyzja ostateczna. Nie ulega wątpliwości, że jeżeli skarżący nie zapłacił podatku, uruchomiając jednocześnie postępowanie odwoławcze, to istotne znaczenie miał przewidywany czas trwania tego postępowania, z uwagi na konieczność rozpatrzenia zarzutów i wniosków odwołania, czy podjęcia z urzędu innych niezbędnych czynności przez organ odwoławczy.
Z kolei czas spodziewany do przeprowadzenia tego postępowania z zachowaniem terminów określonych przez przepisy prawa musi przekraczać okres pozostały do przedawnienia zobowiązania. Należało zatem w postanowieniu organu podatkowego wskazać jakie czynności procesowe, w tym przede wszystkim wynikające z treści odwołania, wskazywały, że sprawa podatkowa w drugiej instancji wymagała procedowania przez pełne dwa miesiące, a nawet znacznie ponad ten okres.
Także organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nie wskazał na żadne tego rodzaju okoliczności, które spowodowały konieczność podejmowania czynności w postępowaniu odwoławczym przez ponad dwa miesiące i tym samym stanowiły uprawdopodobnienie z art. 239b§2 O.p., czyli że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2024r., sygn. akt II FSK 91/23).
Wskazać należy, że obowiązkiem organu jest zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Ma to podstawowe znaczenie, ponieważ pozwala zbudować pełną podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, niezbędną dla prawidłowej subsumpcji oraz wydania postanowienia. Wyczerpujący sposób rozpatrzenia materiału dowodowego nie może polegać na fragmentarycznej ocenie faktów. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z zasadą swobodnej oceny dowodów. Ocena swobodna powinna być bowiem oparta na wszechstronnej ocenie całości materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie powyższych wymogów nie spełnia, przez co został naruszony art. 122, art. 187§1 i art. 191 O.p. W konsekwencji organ, wbrew treści art. 239b§2 O.p., nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane.
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c w zw z art. 120 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, jednocześnie uznając, że również postanowienie wydane w pierwszej instancji, dotknięte jest tożsamymi uchybieniami, zostało ono uchylone na podstawie art. 135 p.p.s.a. gdyż było to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.
Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205§4, art. 205§2 w zw z art. 209 p.p.s.a. oraz §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687). Na kwotę kosztów sądowych w wysokości 597,00 zł składa się: kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100,00 zł; kwota opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnika w wysokości 17,00 zł oraz kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w wysokości 480,00 zł.