We wniosku wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, Wnioskodawcy zadali następujące pytania:
Czy odsetki od Kredytu I stanowią koszt uzyskania przychodu wspólników spółki jawnej?
Czy odsetki od Kredytu II stanowią koszt uzyskania przychodu dla wspólników spółki jawnej?
We własnym stanowisku Wnioskodawcy napisali m.in., że: AD. 1 - odsetki od Kredytu I stanowią koszt uzyskania przychodu dla wspólników spółki jawnej. AD. 2 - odsetki od kredytu II stanowią koszt uzyskania przychodu dla wspólników spółki jawnej.
W dalszej części uzasadnienia własnego stanowiska Wnioskodawcy wskazali podstawy, dla których przyjmują, że przedmiotowy wydatek w postaci odsetek od kredytów jest powiązany z uzyskaniem przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej.
Organ stwierdził, że bez przedstawienia rzetelnego opisu związku wydatku z osiągnięciem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodu, nie było możliwe, by Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił stanowisko i jednoznacznie stwierdził, że dany wydatek ma stanowić koszt uzyskania przychodów.
W ocenie organu zasadnie stwierdzono w postanowieniu wydanym w I instancji, że w przedmiotowej sprawie kluczową informacją dla wydania rozstrzygnięcia jest właśnie informacja, czy wydatek w postaci odsetek od Kredytu I i Kredytu II został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej w formie Spółki jawnej.
Zdaniem organu elementy wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej zostały przedstawione w sposób, który nie pozwalał jednoznacznie określić, czy wydatek w postaci odsetek od Kredytu I i Kredytu II został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej w formie Spółki jawnej, ponieważ Wnioskodawcy nie przedstawili tej informacji w opisie sprawy.
W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie mógł dokonać prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie objętym złożonym wnioskiem wspólnym. Interpretacja może odnosić się do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ale tylko takiego, które jest jasno sprecyzowane, nie musi być ono pewne; ale musi być konkretne.
Organ podkreślił, że ciężar co do wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem przychodu spoczywa na podatniku. Podatnik bowiem musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zatem jedyną możliwością ingerencji w przedstawiony opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest prawo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do wezwania wnioskodawcy - w oparciu o art. 169 w zw. z art. 14h O.p. - do uzupełnienia jego opisu, w sytuacji gdy opis ten nie pozwala na niebudzące wątpliwości zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego. To przepis prawa, a nie stan faktyczny ma być przedmiotem interpretacji, gdyż Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej (wyrok NSAz 5 maja 2015r. sygn. akt II FSK 918/13).
Z powyższej regulacji wynika, że obowiązkiem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w pierwszej fazie postępowania jest sprawdzenie warunków formalnych każdego pisma strony wszczynającego dane postępowanie. Jeśli zatem pismo jest obarczone brakami formalnymi, to Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie może przejść do kolejnego etapu polegającego na merytorycznej ocenie tego pisma. Dopiero bowiem, gdy pismo zostało skutecznie złożone, czyli bez braków formalnych, można przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania.
Z uwagi na powyższe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej skierował wezwanie do uzupełnienia wniosku, ponieważ informacje we wskazanym zakresie stanowiły istotny element opisu sprawy i winny być jednoznacznie i precyzyjnie wskazane. Organ oczekiwał odpowiedzi jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości. Przesłane natomiast w dniu 7 października 2024r. uzupełnienie wniosku wspólnego nie odpowiadało w sposób wyczerpujący wystosowanej w wezwaniu prośbie. Mimo wezwania, Wnioskodawcy nie doprecyzowali opisu sprawy w sposób wskazany w tym wezwaniu, co spowodowało, że niemożliwe stało się wydanie interpretacji w przedmiocie kosztów uzyskania przychodów.
Z uwagi na fakt, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych ponad to, co podano we wniosku i jego uzupełnieniu, w interesie Wnioskodawców było przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu stanu faktycznego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dokonując indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest związany zarówno stanem faktycznym, jak i zaprezentowaną przez pytającego oceną prawną stanu faktycznego, co oznacza, że nie może dokonywać, ani w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), ani w ramach oceny tego stanu, żadnych zmian.
Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że wniosek nie został skutecznie uzupełniony, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w żądanym zakresie. Na podstawie przedstawionych okoliczności - niemożliwe było bowiem dokonanie oceny zajętego przez Wnioskodawców stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.
Wskazane wyżej braki nie pozwalały na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez Dyrektora Krajowej Informacji. W sytuacji, gdy przedmiot wniosku jest niejednoznaczny, a więc nie są znane wszystkie elementy tego opisu, nie jest prawnie dopuszczalne wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek zawierający ww. braki nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. Stosownie do powyższego przepisu, obowiązkiem Wnioskodawców było przedstawienie w opisie sprawy rzetelnego opisu związku wydatku (odsetek od kredytów) z osiągnięciem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodu, by Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej mógł ocenić stanowisko Wnioskodawców i jednoznacznie stwierdzić, że dany wydatek ma stanowić koszt uzyskania przychodów. Wnioskodawcy nie dokonali uzupełnienia wniosku, w rezultacie niemożliwe było wydanie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej indywidualnej interpretacji w trybie art. 14b O.p.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący M. S. zarzucił błędną wykładnię art. 14b § 3 O.p. poprzez przyjęcie, że w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) to skarżący ma obowiązek określić, czy dany wydatek jest poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania czy zabezpieczenia źródła przychodów, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu sprowadza się do obowiązku wnioskodawcy do wskazania wszelkich, niezbędnych do wydania interpretacji okoliczności poniesienia danego wydatku.
Dodatkowo Skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj.
art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na Skarżącego;
art. 14g i 14h w zw. z art. 121 O.p. poprzez pozostawiane wniosku wspólnego bez rozpatrzenia, gdy wszystkie elementy stanu faktycznego zostały przedstawione we wniosku;
-art. 14gi 14hwzw. żart. 121 O.p. poprzez przerzucanie na wnioskodawcę obowiązku określenia w stanie faktycznym, że dany wydatek jest poniesiony w celu osiągnięcia lub zachowania zabezpieczenia źródła przychodu, gdy interpretacja ma dotyczyć wypowiedzenia się organu podatkowego właśnie w tym zakresie.
W oparciu o powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na swoją nieprecyzyjność, niejednokrotnie był już poddawany interpretacjom. Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest spełnienie warunku poniesienia go w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Jednak to, czy dany wydatek spełnił tę przesłankę, dokonuje się w oparciu o interpretacje stanu faktycznego, czyli faktów jakie zaistniały w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Przesłanka ta (cel podniesienia wydatku), nie jest faktem, ale jest wywodzona z faktów jakie miały miejsce. Stąd też konieczne jest przedstawienie wszystkich okoliczności danej sprawy i na ich podstawie ocena, czy dany wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Tak też postąpił Skarżący, opisując stan faktyczny w swoim stanowisku. Do przedstawionego stanu faktycznego, wskazał rozumowanie, które jego zdaniem powoduje, że ten wydatek może zostać uznany za koszt uzyskania przychodów. A zatem organ podatkowy poprzez żądanie wskazania "czy ten wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów", dąży do uniknięcia odpowiedzi na zadane pytanie. Gdyby wnioskodawca w stanie faktycznym wskazał, że został on poniesiony właśnie w tym celu, to tę przesłankę organ uznałby za opis zdarzenia faktycznego i nie musiałby dokonywać interpretacji w tym zakresie.
Tym samym, zdaniem Skarżącego, wezwanie skierowane było nie w celu doprecyzowania stanu fatycznego, ale zadane przez organ pytanie w wezwaniu do uzupełnienia braku wniosku, stanowiło jednoznaczne przerzucenie ciężaru kwalifikacji prawnej opisanych w stanie faktycznym działań spółki. Nie dotyczyło okoliczności faktycznych, lecz odnosiło się do kwalifikacji prawnej pojęcia zawartego w art. 22 ust. 1 ustawy. Gdyby treść wezwania nakierowana była na wskazanie dodatkowych okoliczności towarzyszących poniesieniu wydatku, to organ podatkowy miałby rację odmawiając wydania interpretacji. Jednakże treść wezwania nakierowana była na kwalifikację prawno-podatkową, a nie na fakty towarzyszące poniesieniu wydatku.
Skarżący podniósł także, że sądy administracyjne wskazują, że nie można żądać od wnioskodawcy zmiany stanu faktycznego w ten sposób, aby to wnioskodawca przesądzał daną kwestię (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 lipca 2023r. sygn. I SA/Gd 405/23, wyrok WSA w Łodzi I SA/Łd 259/23 z dnia 16 maja 2023r.).
Odpowiadając na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 §1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 1267; dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w §1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 §2 p.u.s.a.). W myśl art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3§2 pkt 2 p.p.s.a ).
Z przepisu art. 134§1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest między innymi postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora KIS przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p., a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka
pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku M. S. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Wskazać w tym kontekście należy, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazano wprost ( część J. pkt 78 formularza wniosku wspólnego o wydanie interpretacjo indywidualnej ORD-WS): ,,Należy się jednak zastanowić czy wykorzystanie kredytu na sfinansowanie wypłaty zysków wspólników spółki jawnej spełnia celowość jego poniesienia. Zdaniem Wnioskodawcy ten cel jest spełniony. (...) Tym samym działania podjęte przez spółkę służyły zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodu".
Nie budzi sporu pomiędzy stronami, że ubiegając się o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca jest zobowiązany do przedstawienia wyczerpującego opisu podejmowanych działań, na podstawie którego możliwym będzie udzielenie odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku. Obowiązek taki jednoznacznie wynika z art. 14b § 3 O.p.
W ocenie Sądu, wobec treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS nie miał podstaw do wzywania o jego uzupełnienie w części tj. pytania oznaczonego literą ,,i" ,,czy wydatek w postaci odsetek od Kredytu I i Kredytu II został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z prowadzonej działalności w formie Spółki jawnej?", gdyż opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w tym zakresie pozwalał na wydanie interpretacji indywidualnej.
Zdaniem Dyrektora KIS, wnioskodawca nie odpowiedział na pytanie oznaczone literą ,,i" co skutkuje tym, że organ interpretacyjny w dalszym ciągu nie wie jak należy zakwalifikować odsetki od kredytów.
Sąd nie ma wątpliwości, iż wezwanie do sprecyzowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wniosku nie mogło wymuszać od wnioskodawcy przesądzenia zasadniczej kwestii, o którą pyta sam wnioskodawca, lecz mogło się sprowadzać jedynie do doprecyzowania danych faktycznych. W wezwaniu do sprecyzowania wniosku nie można żądać uzupełnienia stanu faktycznego o te okoliczności, także prawnie znaczące, które stanowiły element pytań, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji i jego uzupełnieniu. Zaakceptowanie takiej sytuacji, gdy sam wnioskodawca ma w istocie udzielić odpowiedzi na sformułowane przez siebie pytanie, prowadziłoby do podważenia sensu wydawania interpretacji podatkowej.
Funkcja ochronna interpretacji miałaby - w przypadku zwarcia przez wnioskodawcę przesądzenia powyższej kwestii jako elementu stanu faktycznego - charakter iluzoryczny, gdyż ochrona wynikająca z interpretacji indywidualnej dotyczy oceny prawnopodatkowej organu interpretacyjnego, nie zaś opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), którego to opis wiąże organ interpretacyjny. W takiej sytuacji, organ prowadzący postępowanie podatkowe, mógłby każdorazowo odrzucić wykładnię dokonaną przez organ interpretacyjny, stwierdzając, że przesądzenie danych okoliczności (w tym wypadku kwestii dokonania remontu bądź ulepszenia) stanowi element błędnie przedstawionego stanu faktycznego, którym to organ interpretacyjny był związany.
Konkludując wskazać należy, że we wniosku o interpretację musi być przedstawiony wyczerpująco stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz własne stanowisko wnioskodawcy, aby organ mógł wydać interpretację indywidulną. W tym zakresie, w badanej sprawie, skarżący spełnił warunki konieczne do uzyskania wiążącej wykładni.
Uchylając się w okolicznościach kontrolowanej sprawy od wydania interpretacji indywidualnej, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, organ naruszył art. 14b § 3, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 O.p.
Dokonując oceny legalności Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Moiczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629). Ponieważ uchybienia wyżej wskazane dotyczą zarówno zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zasadne stało się uchylenie obydwu postanowień.
W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną powyżej argumentację, tj. specyfikę postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, która objawia się m.in. tym, że zakres postępowania interpretacyjnego wyznacza treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz fakt, że w niniejszej sprawie Wnioskodawca nie uczynił elementem stanu faktycznego sprawy klasyfikacji prawnopodatkowej poszczególnych elementów przedsięwzięcia
termomodernizacyjnego.
Zatem organ nie ma prawa żądać uzupełnienia wniosku o ten element "stanu faktycznego", gdyż w tym przypadku nie jest to element stanu faktycznego, lecz część prawna interpretacji, istota interpretacji.
Rozpoznając ponownie sprawę organy wezmą również uwagi Sądu co do prawidłowej konstrukcji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia.
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw z art. 120 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, gdyż Dyrektor KIS nie miał podstaw do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Jednocześnie uznając, że również postanowienie wydane w pierwszej instancji, dotknięte jest tożsamymi uchybieniami, zostało ono uchylone na podstawie art. 135 p.p.s.a. gdyż było to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.
W ponownie prowadzonym postępowaniu (art. 153 p.p.s.a.) Dyrektor KIS będzie zobowiązany merytorycznie rozpoznać wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i § 4 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. Nr 1687). Na koszty w wysokości 697,00 zł złożył się uiszczony wpis od skargi (200,00 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika-doradcy podatkowego (480,00 zł) oraz kwota uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17,00 zł).
Jednocześnie Sąd zarządził na podstawie art. 225 p.p.s.a. zwrot nadpłaconego wpisu od skargi (100,00 zł).
-----------------------
#
#
11