Jako chybione Kolegium oceniło również dalsze zarzuty odwołania wywiedzione z tez wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021r. sygn. akt SK 39/19. Po wydaniu ww. wyroku w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite już stanowisko, że pod pojęciem nieruchomości lub obiektów budowlanych związanych z działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55' kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 11 maja 2022r. sygn. akt III FSK 1382/21, czy wyrok z dnia 31 sierpnia 2023r. sygn. akt III FSK 1497/22).
Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że związanie spornych budynków z działalnością gospodarczą Spółki jest oczywiste. Jak wynika z danych Krajowego Rejestru Sądowego Spółka prowadzi wyłącznie działalność gospodarczą. Nadto, nic nie przemawia także za tym, aby sporne przedmioty majątku Spółki nie mogły być wykorzystane w przyszłości na potrzeby usług [...], czy szeroko rozumianych usług [...]. Czasowa niemożność korzystania z nich, ze względów technicznych czy sanitarnych, nie zwalnia tych przedmiotów z opodatkowania daniną od nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą. Natomiast grunty, zwłaszcza, że zlokalizowane są obok [...], z korzystnym dostępem do centrum miasta, [...], posiadające dostęp do dróg publicznych już teraz mogą być wykorzystywane, np. na usługi parkingowe. Zdewastowanie obiektów budowalnych, ich zalanie, czy pożary nie mają żadnego wpływu na możliwość wykorzystywania gruntów w działalności gospodarczej. Posesje te ze względu na pełne uzbrojenie terenu (sieci: wodociągowe, gazowe, elektroenergetyczne, teletechniczne i kanalizacyjne) mają znaczną wartość. Zgodnie z wyceną biegłego sądowego jest to kilkadziesiąt milionów złotych. Aktywa o takiej wartość niewątpliwe mają znaczenie w działalności gospodarczej, np. jako zabezpieczenie kredytów bankowych. Fakt, iż Spółka rzeczywiście nie korzysta z tych składników majątku w prowadzonej działalności gospodarczej, ewentualnie mało efektywnie, nie może być utożsamiane z trwałą strukturalną przeszkodą uniemożliwiającą korzystanie z nich zgodnie z ich przeznaczeniem gospodarczym. Przedstawiciele Spółki nie wskazali w toku postępowania podatkowego żadnej trwałej przeszkody uniemożliwiającej korzystanie z przedmiotowych gruntów w prowadzonej działalności gospodarczej.
Świadczy o tym dobitnie fakt, że w latach ubiegłych Spółka wykazywała parking jako budowlę o wartości 20.000,00 zł (deklaracja na podatek od nieruchomości DN-1 na rok 2020). W stanowisku Spółki nie sposób znaleźć uzasadnionych przyczyn zaniechania świadczenia tego rodzaju usług w ramach prowadzonej działalności. Podstawa opodatkowania budowli została w oparciu o art. 181 O.p. przyjęta na podstawie zapisów rzeczonej deklaracji.
Kolegium oddaliło wniosek Spółki o przeprowadzenie dowodu z oględzin na okoliczność, że grunty mieszczące się na przedmiotowej nieruchomości z uwagi na zły stan techniczny znajdujących się tam budynków nie mogą być wykorzystane na cele działalności gospodarczej. Powołując się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 grudnia 2023r. sygn. akt I SA/Lu 494/23 organ wskazał, że żądanie Spółki dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Celem opinii biegłego jest wyłącznie wyjaśnienie okoliczności faktycznych z punktu widzenia posiadanych przez biegłego wiadomości specjalnych, przy uwzględnieniu zebranego i udostępnionego biegłemu materiału dowodowego, a nie jego ocena prawna. Opinia gleboznawcza w niniejszej sprawie jest zbędna. Ostateczne rozstrzygnięcie o kwalifikacji prawnopodatkowej spornych gruntów należy do organu podatkowego.
W końcowej części decyzji organ wskazał, że określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości dla gruntów nastąpiło na podstawie danych ewidencji gruntów i budynków, a powierzchni użytkowej budynków na podstawie protokołu stanu faktycznego sporządzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], którego Spółka w żaden sposób nie zakwestionowała. Natomiast podstawa opodatkowania budowli przyjęta została w oparciu o dane z deklaracji złożonej przez stronę. Wyliczenie rachunkowe dokonane przez organ pierwszej instancji jest prawidłowe. Zastosowano także stawki zgodne z uchwałą nr XXV/318/2020 Rady Miasta Zakopane z dnia 26 listopada 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 2020 r. poz. 7391 z późn. zm). Natomiast, jeżeli organ pierwszej instancji zastosował dla obiektów budowlanych spółki prawa handlowego stawkę właściwą dla budynków pozostałych, to Kolegium w świetle art. 234 O.p. jest związane takim rozstrzygnięciem.
W skargach wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka podniosła, że organ zastosował kwalifikację dla budynków określając je jako budynki pozostałe oraz stawkę podatkową w wysokości 7,45 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, jednakże powierzchnia tych budynków nie została prawidłowo określona, została znacznie zawyżona. Organ wskazał, że zaskarżoną decyzję wydał na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w [...], które jednak nie są zgodne ze stanem faktycznym. Organ posiadał wiedzę, że już w 2020 roku część budynku została wyburzona, jednakże nie wziął tego faktu pod uwagę przyjmując do obliczeń nie tyle pełną powierzchnię budynku co nawet większą niż wskazywał w decyzjach z poprzednich lat, gdzie organ przyjmował powierzchnię budynków 2.040 m2, a w obecnej decyzji 2.074,60 m2. Według niniejszego powierzchnia budynków po częściowym wyburzeniu zamiast ulec zmniejszeniu, uległa wręcz zwiększeniu. Organ naliczył podatek za nieistniejącą część nieruchomości.
Odnosząc się do wysokości podatku od gruntów to organ przyjął stawkę podatkową dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 0,86 zł od 1 m2 powierzchni, opierając się jedynie na fakcie, iż nieruchomość ta jest w posiadaniu przedsiębiorcy, nie zwracając uwagi na fakt, iż ze względu na zły stan techniczny zarówno otoczenia, tj. budynków jak i samego gruntu nie może być wykorzystywana na cele prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W ocenie Spółki grunty przedmiotowej nieruchomości powinny zostać zakwalifikowane jako grunty pozostałe ze stawką podatkową 0,35 zł od 1m2.
W dalszej kolejności Spółka podniosła, że wartość budowli określona na kwotę 20.000 zł również została zawyżona. Wartość ta została określona w czasie, w którym nieruchomość była wykorzystywana na działalność [...]. W momencie, gdy nieruchomość nie jest, a wręcz z uwagi na zły stan techniczny nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej budowla "traci" na wartości, a więc jej wartość powinna zostać obniżona. Przy określaniu wysokości podatku nie można przyjąć jedynie faktu, iż przedmiot opodatkowania jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Należy wziąć pod uwagę, że przedmiot opodatkowania, pomimo iż jest w użytkowaniu przedsiębiorcy, nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów na zły stan techniczny, co ma miejsce w niniejszej sytuacji. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021r. (SK 39/19). Niezgodne z Konstytucją jest opodatkowanie wyższą stawką gruntów niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę. Niniejsze można również odnieść do wartości budowli znajdujących się na nieruchomości, których wartość powinna zostać obniżona.
W ocenie Spółki organ tę okoliczność całkowicie pominął, mimo, że posiadał wiedzę, że cała nieruchomość nie może być wykorzystywana na cele działalności gospodarczej podatnika z uwagi właśnie na zły stan techniczny. O niniejszym fakcie organ wiedział już od dnia 1 lutego 2020r. Informację taką powziął będąc na miejscu zdarzenia jakie miało miejsce w dniu 1 lutego 2020r., tj. robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku z uwagi na jego zły stan techniczny, w wyniku których część budynku została rozebrana, a pozostała nie nadaje się do użytku i stanowi zagrożenie. Również z powyższych względów oraz względów bezpieczeństwa cała nieruchomość w tym grunty i budowle nie nadają się do użytku. Prokuratura Rejonowa w [...] w swoim piśmie potwierdziła konieczność zabezpieczenia całej nieruchomości przed dostępem osób postronnych.
W ocenie Spółki, jeżeli nieruchomość jest niezdatna do użytkowania ze względu na stan techniczny powodujący zagrożenie i z tych względów podatnik nie prowadzi działalności na nieruchomości, podlega ona opodatkowaniu według stawek niższych, właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości. Stan techniczny całości nieruchomości powoduje, że organ nie powinien co do niej określić podatku od nieruchomości według najwyższej stawki lub jeśli wystąpiły wątpliwości, co do zakwalifikowania obiektów do danej stawki, to zdaniem Spółki organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. powinien przeprowadzić oględziny nieruchomości, a jeżeli w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, powołać biegłego.
Ponadto zarzucono, że przy obliczaniu wysokości przedmiotowego zobowiązania podatkowego organ przyjął błędną powierzchnię budynku. W 2020 roku część budynku została wyburzona, o czym organ miał wiedzę, jednakże nie wziął tego faktu pod uwagę przyjmując do obliczeń błędną powierzchnię budynku.
Dodatkowo organ mając na uwadze, że przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej powinien przyjąć, iż w tej sytuacji spadła wartość mieszczących się na niej budowli wobec czego powinien dokonać stosownej wyceny w celu określenia obecnej, rzeczywistej wartości. Działań tych organ również zaniechał.
W oparciu o przedstawione powyżej argumenty Spółka wniosła o uchylnie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto Spółka wniosła o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego z oględzin lub z opinii biegłego na okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość z uwagi na zły stan techniczny nie może być wykorzystywana na cele prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej oraz określenie rzeczywistej powierzchni budynków oraz wartości budowli.
Odpowiadając na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.
Na rozprawie w dniu 25 września 2025r. Sąd na podstawie art. 111§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm.; dalej-p.p.s.a.) postanowił, połączyć sprawy o sygn. akt: od I SA/Kr 392/25 i I SA/Kr 393/25 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt: I SA/Kr 392/25. Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie skargi ze względu na podmiot wnoszący skargi oraz stan faktyczny i prawny oraz wspólną istotę ujawnionych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w takim związku faktycznym i prawnym, że uzasadnione było więc połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 1267 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm., dalej- "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnych) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, sądowa kontrola decyzji organów obu instancji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że naruszają one przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Istotą kontrowersji w sprawach jest to jaką powierzchnię użytkową budynku (dawny X. położony w [...]) należy przyjąć do opodatkowania biorąc pod uwagę fakt częściowego zawalonego tegoż budynku i jego aktualnie zły stan techniczny.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Natomiast w myśl art. 1a ust. 2a pkt 1 tej ustawy (przepis dodany do ustawy z dniem 1 stycznia 2016r.), ustawodawca wyłączył z definicji gruntów, budynków i budowli "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" określone kategorie nieruchomości, mianowicie budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami.
Dalej, zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Podatnikami podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy są: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.
Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. podwyższoną stawkę podatku stosuje się do budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz do budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W konsekwencji dla zastosowania w takim przypadku do budynków mieszkalnych lub ich części, będących w posiadaniu przedsiębiorcy najwyższej stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., przesądzające i wyłączne znaczenie będzie miała okoliczność ich "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej".
Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji, Sąd podkreśla, że to na organy podatkowe został nałożony obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187§1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180§1 O.p.).
Jak wynika z akt administracyjnych spraw, w przedłożonej Sądowi dokumentacji znajduje się decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 24 czerwca 2004r. znak: [...] z której jednoznacznie wynika, że dawny X. miał [...], w stosunku do której w lutym 2020r. dokonano nielegalnej rozbiórki zmniejszając dotychczasową powierzchnię budynku. Organy podatkowe obydwu instancji pominęły tę okoliczność biorąc w zamian pod uwagę protokół sporządzony przez komornika sądowego i uwidocznione w nim wielkości powierzchni.
Co istotne w aktach sprawy znajdują się także liczne fotografie spornej nieruchomości (w różnych ujęciach) na których widać budynek oraz ruiny po wyburzonej [...]. Z dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że część budynku przestała istnieć a fakt ten jako notoryjny dla organów podatkowych w [...] został potwierdzony w zaskarżonych decyzjach, bowiem organ II instancji wskazał wprost, że: ,,Faktem bezspornym jest i powszechnie znanym, iż po zawaleniu części obiektu w 2020r. został on w części rozebrany".
Powyższe wskazuje, że powierzchnia budynku podlegająca opodatkowaniu powinna być wyliczona w oparciu o rzeczywistą powierzchnię bowiem zmniejszenie powierzchni budynku jest powszechnie znane i uwidocznione na zdjęciach.
Dodatkową kwestią wymagającą wyjaśnienia jest stan techniczny budynku albowiem zebrana dokumentacja fotograficzna możne sugerować znaczny stopień dewastacji obiektu.
Organy podatkowe podejmując rozstrzygnięcia w sprawie w sposób bezkrytyczny zaakceptowały protokół sporządzony przez komornika sądowego w dniu 23 maja 2024r. wiedząc (co jest faktem notoryjnym w [...]), że część X. jest zburzona.
Mając zatem powyższe na względzie Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji nie mogą się ostać albowiem naruszają one przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie, w oparciu o kompletny materiał dowodowy i poddany wszechstronnej ocenie jest warunkiem koniecznym do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i w konsekwencji wydania trafnego rozstrzygnięcia.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe powinny działać praworządnie, a zatem na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Przepis art. 121§1 O.p. obliguje organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, natomiast wyrażona w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Stosownie do treści art. 180§1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 187§1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przypomnieć również trzeba, że art. 191 O.p. formułuje jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z nią organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, jednak owa swoboda nie oznacza całkowitej dowolności. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, a ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy.
W tym stanie sprawy organ rozważy zainicjowanie postępowania dowodowego w celu ustalenia jaka powierzchnia nieruchomości spółki jest związana i zajęta na prowadzoną przez spółkę działalność oraz jaka jest powierzchnia budynku. W szczególności rozważy przeprowadzenie oględzin nieruchomości (art. 181 O.p.) wraz z dokonaniem jej obmiaru w ww. zakresie wraz ze sporządzeniem dokumentacji fotograficznej.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji - jak w pkt I wyroku gdyż zgodnie z art. 135 p.p.s.a. było to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt II wyroku, działając na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w kwocie 652,00 zł składają się uiszczone wpis od dwóch skarg.