Wyrok WSA z dnia 21 października 2025, sygn. I SA/Kr 404/25

4) "art. 107 § 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a." przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, w szczególności braku wystarczającego i pogłębionego wyjaśnienia dlaczego zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a jedynie przytoczenie treści przepisów, na które to organ II instancji się powołał, a w konsekwencji zarzucenie, iż sam Skarżący nie wykazał braku ponoszenia winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi wobec odebrania wskazanego wyżej zawiadomienia wraz odpisem tytułu wykonawczego, które to stanowią istotę niniejszej sprawy;

5) art. 58 § 1 K.p.a., polegające na jego niezastosowaniu poprzez odmowę przywrócenia terminu do złożenia skargi na czynności egzekucyjne podjęte w związku z wydanym tytułem wykonawczym z dnia 25 września 2024 r. znak: na kwotę 132.465,34 zł w sytuacji, gdy:

- Skarżący nie ponosi winy w uchybieniu ustawowego terminu do złożenia skargi na czynności egzekucyjne albowiem, ani decyzja, ani na jej podstawie orzeczony tytuł wykonawczy, nigdy nie zostały prawidłowo doręczone Skarżącemu, jak również Skarżący uprzednio nie został poinformowany o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a przede wszystkim nie została mu doręczona żadna merytoryczna decyzja stanowiąca podstawę tytułu wykonawczego, na co wskazuje pojawienie się Skarżącego w siedzibie urzędu w dniu 1 października 2024 r. w celu otrzymania decyzji, wskutek wcześniejszego braku jej doręczenia przez listonosza, także braku doręczenia ewentualnych awiz, co potwierdza skarga załączona do akt sprawy na operatora pocztowego złożona przez Skarżącego,

- Skarżący o zajęciu rachunku bankowego ostatecznie dowiedział się dnia 24 grudnia 2024 r., kiedy to skorzystał ze strony internetowej banku [...] Bank S.A., gdzie widniała informacja o zajęciu rachunku bankowego z numerem tytułu wykonawczego,

- Skarżący dochował ustawowego terminu 7 dni od dnia powzięcia wiedzy o zajęciu rachunku bankowego, tj. o wydanym tytule wykonawczym, poprzez wniesienie wniosku o przywrócenie terminu wraz z dokonaniem czynności, a to wniesienia skargi na czynność egzekucyjną;

6) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, które przez brak podjętych wystarczających i niezbędnych kroków, tj. zapoznania się z materiałem dowodowym, skutecznego doręczenia zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego, zapoznania się ze stanem faktycznym oraz licznymi okolicznościami związkowymi sprawy, uniemożliwiły wydanie racjonalnego postanowienia, a w konsekwencji pozbawiły Skarżącego możliwości do obrony swoich praw;

7) art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez wydanie przez organ odwoławczy dwóch postanowień datowanych na ten sam dzień, w tej samej sprawie, lecz zawierających rozbieżne treści rozstrzygnięcia, co narusza zasadę praworządności, zasadę pogłębionego zaufania obywatela do organów władzy publicznej, zasadę jednoznaczności i pewności rozstrzygnięcia oraz zasadę informowania strony o stanie sprawy i jej prawach, a w konsekwencji skutkuje nieważnością obu postanowień jako dotkniętych rażącym naruszeniem prawa.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz stwierdzenie nieważności postanowienia organu II instancji w całości, ewentualnie "o uchylenie Zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji ją decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji", a także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów, a to:

1. pisma Skarżącego z dnia 21 października 2024 r., Zarzut dłużnika;

2. skargi na operatora pocztowego z dnia 7 października 2024 r.;

3. zrzutu z ekranu rachunku bankowego Skarżącego - Zajęcie egzekucyjne; celem wykazania faktu, iż przesyłka polecona zawierająca zawiadomienie o zajęciu wierzytelności rachunku bankowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego nie została skutecznie doręczona Skarżącemu w dniu 14 października 2024 r., tym samym Skarżący nie ponosi winy w uchybieniu ustawowego terminu do złożenia skargi na czynności egzekucyjne, albowiem ani decyzja, ani na jej podstawie orzeczony tytuł wykonawczy, nigdy nie zostały prawidłowo doręczone Skarżącemu, a zarzut podniesiony przez Skarżącego w piśmie z dnia 21 października 2024 r. dotyczył podatku dochodowego za 2019 r, nie zaś jak mylnie wskazuje organ podatku VAT;

4. postanowienia DIAS z dnia 28 marca 2025 r. znak sprawy: 1201-IEE.7113.1.13.2025.3.BF, celem wykazania faktu, że w przedmiotowej sprawie przez ten sam organ II instancji wydane zostały dwa sprzeczne ze sobą postanowienia, albowiem po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego z dnia 4 lutego 2025 r. na odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej organ lI instancji uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu zarzutów Skarżący podniósł m.in., że organ I instancji dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego, a to rzekomego wniesienia zarzutu do postępowania egzekucyjnego w dniu 21 października 2024 r., który to w rzeczywistości był wniesiony w sprawie tytułu wykonawczego w sprawie podatku dochodowego za 2019 r., a nie jak twierdzi organ I instancji – podatku VAT.

Według Skarżącego organ II instancji podtrzymał ustalenie, że Skarżący odebrał dnia 14 października 2024 r. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wraz z odpisem tytułu wykonawczego, nie przedstawiając na to żadnych realnych dowodów. Skarżący podkreślił, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi Skarżący w dalszym ciągu nie otrzymał żadnego merytorycznego aktu administracyjnego określającego wyraźnie wysokość zadłużenia z tytułu podatku VAT na kwotę 132.465,34 zł, o której to wysokości Skarżący dowiedział się za pośrednictwem strony internetowej banku [...] Bank S.A.

Dalej Skarżący podniósł, że "w przedmiotowych okolicznościach kluczowe jest zwrócenie uwagi, iż o ile nr tytułu wykonawczego jest znany Skarżącemu, tak w dalszej kolejności Dyrektor ZUS Oddział w Krakowie nie przesłał Skarżącemu przedmiotowego tytułu wykonawczego. W wyniku czego, Skarżący nadal nie może zapoznać się z treścią wystawionego tytułu wykonawczego, sprawdzić datę jego wydania, okresów jakie on obejmuje. Ponadto, Dyrektor ZUS Oddział w Krakowie nie podał w treści uzasadnienia numeru przesyłki listu poleconego jak już wspomniano, tak aby móc zweryfikować faktyczne doręczenie tytułu wykonawczego".

Skarżący sugerował, że organy nie wykazały, by sporna przesyłka została doręczona ani w trybie podstawowym, ani zastępczym, co miało naruszyć art. 8 K.p.a.

Skarżący argumentował, że złożenie przez Niego skargi na niedopełnienie czynności przez pracowników Poczty Polskiej byłoby bezzasadne, gdyby Skarżący był świadomy, iż osobiście odebrał przesyłkę poleconą, narażając się na naruszenie przepisów prawa - co u dorosłego, świadomego swoich czynów człowieka byłoby sprzeczne z powszechnie przyjętymi zasadami funkcjonowania w społeczeństwie.

Skarżący zarzucił, że "ZUS Oddział w Krakowie w dalszym ciągu ogólnie wskazuje informacje o rzekomym doręczeniu tytułu wykonawczego Skarżącemu, w sytuacji gdy Skarżącemu nigdy nie został doręczony żaden tytuł wykonawczy, ani nie został pozostawiony w skrzynce listownej, o czym niewątpliwie świadczy brak właściwych pieczątek, podpisów listonosza Poczty Polskiej (...) Skarżącemu nie została uprzednio doręczona żadna decyzja ustalająca wysokość należności z tytułu składek, stąd nie miał on nawet możliwości zapoznania się z wysokością ustalonej należności, w tym do jej zaskarżania. Ponadto sam Organ I instancji nie podaje na jakiej podstawie został wydany tytuł wykonawczy, tak aby ewentualnie Skarżący mógł ją zaskarżyć. Tym samym na skutek wydanego zaskarżonego Postanowienia oraz stanowiska Dyrektora ZUS Oddział w Krakowie, Skarżący jest całkowicie pozbawiony możliwości obrony swoich praw, jak również bezbronny na skutek krzywdzącego traktowania przez Dyrektora ZUS Oddział w Krakowie. (...) stanowisko Dyrektora ZUS Oddział w Krakowie budzi uzasadnione wątpliwości, jak również stawia Skarżącego w sytuacji braku możliwości zbadania prawidłowości stanowiska Dyrektora Oddziału ZUS, w tym przede wszystkim pozbawia Skarżącego zapoznania się z tytułem wykonawczym wydanym w jego sprawie, jak i ochroną jego praw. Co niewątpliwie w demokratycznym państwie prawa nie powinno mieć miejsca".

Skarżący podkreślił, że wydanie dwóch rozstrzygnięć w tej samej sprawie, mających tę samą datę, ale rozbieżnych co do treści, narusza fundamentalną zasadę pewności prawa (porządek prawny nie może akceptować dwóch aktów o tej samej mocy, a sprzecznej treści).

Końcowo wskazał, że "zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu Skarżącemu do wniesienia zarzutów przeciwko tytułowi wykonawczemu, jak również nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu do ich wniesienia, albowiem nigdy tytuł wykonawczy nie został mu skutecznie doręczone".

DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty wskazał m.in., że Skarżący w dniu 14 października 2024 r. osobiście odebrał przesyłkę zawierającą odpis tytułu wykonawczego wraz z zajęciem rachunku bankowego nr Z.116689488.BB.E-VAT (dowód: pocztowe potwierdzenie odbioru). Numer przesyłki poleconej widnieje na pocztowym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach sprawy i był znany organom obu instancji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze w zakresie naruszenia art. "107 § 6 k.p.a." w zw. z art. 8 K.p.a., organ II instancji zauważył, że art. "107 § 6 k.p.a." nie istnieje w K.p.a.

Odpowiadając z kolei na zarzut naruszenia art. 7-9, art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy "dwóch postanowień datowanych na ten sam dzień, w tej samej sprawie, lecz zawierających rozbieżne treści rozstrzygnięcia (...) co skutkuje nieważnością obu postanowień jako dotkniętych rażącym naruszeniem prawa", DIAS wskazał, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego, ww. postanowienia dotyczą zupełnie różnych spraw. Postanowienie z dnia 28 marca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.12.2025.3.BF dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, z kolei postanowienie z dnia 28 marca 2025 r. nr 1201-lEE.7113.1.13.2025.3.BF dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Sprawy te nie są tożsame, co wynika z przepisów u.p.e.a. Świadczy o tym m.in. treść przepisów art. 33 § 5 i art. 54 § 3 u.p.e.a. określających w różny sposób terminy do wniesienia ww. środków zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia wydanego przez organ egzekucyjny, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienia te, wydane na podstawie art. 58 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem postępowania było przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną w postępowaniu egzekucyjnym.

Tym samym granice takiej sprawy wyznaczają okoliczności faktyczne i prawne dotyczące stosowania przepisów regulujących kwestie związane z terminem do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną i przyczynami jego uchybienia, a zatem nie odnoszące się do samego postępowania egzekucyjnego. Poza granicami sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej pozostaje zatem ocena legalności podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czy doręczenia decyzji będącej źródłem obowiązku i wystawionego na jej podstawie tytułu wykonawczego.

Również poza zakresem niniejszej sprawy jest ocena podnoszonego w skardze postępowania organu egzekucyjnego i pracowników poczty w okresie poprzedzającym zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i zawiadomienie zawiadamiające o ww. zajęciu.

Na wstępie trzeba też wyjaśnić, że przywołane w pierwszej części uzasadnienia zarzuty i argumentacja Skarżącego, również w części zarzucającej naruszenie przepisów organowi rentowemu, czy Dyrektorowi ZUS Oddział w Krakowie, została przywołana zgodnie z treścią sporządzonej przez adwokata (pełnomocnika Skarżącego) skargi. Z oczywistych względów zarzuty sformułowane wobec Dyrektora ZUS Oddział w Krakowie nie mogły przynieść zamierzonego skutku w postępowaniu kontrolującym postanowienie DIAS, w którym Dyrektor ZUS w ogóle nie orzekał. Podobnie ma się rzecz z argumentacją skargi dotyczącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, czy doręczaniem decyzji i tytułu wykonawczego.

Przed pozostałymi zarzutami należało pochylić się nad sformułowanym w skardze zarzutem nieważności. Argumentacja, którą poparto ten zarzut, jest w sposób oczywisty całkowicie bezzasadna. Jak słusznie wskazał bowiem DIAS, z całą pewnością nie wydał on dwóch rozstrzygnięć w tej samej sprawie, mających tę samą datę, rozbieżnych co do treści. Jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, postanowienie DIAS z dnia 28 marca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.12.2025.3.BF dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego), natomiast postanowienie z dnia 28 marca 2025 r. nr 1201-lEE.7113.1.13.2025.3.BF dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 września 2024 r. nr [...] obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego Skarżącego z działalności gospodarczej w wysokości należności głównej 83.708,00 zł (podkreślenie Sądu). Postanowienia te załatwiają odrębne sprawy administracyjne, różnię się nadanym numerem aktu.

Co znamienne w niniejszej sprawie, u.p.e.a. w odmienny sposób określa m.in. terminy do wniesienia ww. środków zaskarżenia (odpowiednio art. 33 § 5 i art. 54 § 3 u.p.e.a.).

Odmienne zaś od zaskarżonego, kasatoryjne rozstrzygnięcie DIAS w postanowieniu z dnia 28 marca 2025 r. nr 1201-lEE.7113.1.13.2025.3.BF, organ II instancji uzasadnił jedynie faktem pominięcia przez organ egzekucyjny, że w sprawie tej Skarżący wnosił już zarzuty pismem z dnia 21 października 2024 r., które nota bene nie zostały uwzględnione przez NUS postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. nr 1210-SEW-1.720.1347.2024.1.

Warto nadmienić, że WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 29 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Kr 847/24 oddalił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr 1201-IOP2-1.4102.2.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r.

Przechodząc do oceny kwestii uchybienia terminu do wniesienie skargi na czynność egzekucyjną należy w pierwszej kolejności odnieść się do odpowiednich przepisów u.p.e.a. i K.p.a.

I tak, zgodnie z przepisem art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. W myśl art. 54 § 3 u.p.e.a. skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej.

Należy podkreślić, że brzmienie przywołanej normy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Termin na wniesienie skargi wynosi bowiem 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, czyli w sprawie niniejszej zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że w myśl art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. Z kolei zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Natomiast w § 5 powołanego przepisu ustawodawca wskazał zdarzenia mające wpływ na zachowanie terminu, stwierdzając w pkt 5, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.

Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 cytowanego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z powyższej normy prawnej wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu strona powinna:

- uchybić terminowi dokonania określonej czynności w postępowaniu administracyjnym;

- złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia pisma procesowego z równoczesnym dołączeniem go do wniosku, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu;

- uprawdopodobnić okoliczność wykazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Wszystkie zaś przesłanki winny wystąpić łącznie. Niespełnienie którejkolwiek z wymienionych przesłanek, nawet przy zaistnieniu pozostałych, czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.

Istota sporu w sprawie niniejszej w przedmiocie oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów sprowadza się do ustalenia, czy spełniona została przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w przekroczeniu terminu do dokonania tej czynności. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie oznacza zatem udowodnienia braku winy, ale wskazanie z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego.

W orzecznictwie sądowym jako kryterium istnienia winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Wiąże się to z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość jego przywrócenia. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie ustawowego terminu, wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozpoznaniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania, bądź na powstrzymywaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Zgodnie z wypracowanym w tym przedmiocie stanowiskiem judykatury, przywrócenie terminu pełni funkcję instytucji wyjątkowej, której zastosowanie jest wyłączone nawet w sytuacji najmniejszego niedbalstwa po stronie podmiotu który uchybił terminowi (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 418/10, 29 września 2011 r., sygn. akt II GZ 441/11, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do analizy akt sprawy należy wskazać, że przesyłka pocztowa zawierająca zawiadomienie o dokonaniu zaskarżonej czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącego z dnia 25 września 2024 r., nota bene wraz z tytułem wykonawczym z dnia 24 września 2024 r. nr [...], została skutecznie doręczona Skarżącemu dnia 14 października 2024 r. Zawiadomienie zawierało precyzyjne pouczenie o terminie wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Zatem termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną upłynął z dniem 21 października 2024 r.

Co znamienne, do doręczonego w tej samej przesyłce tytułu wykonawczego z dnia 24 września 2024 r. nr [...] załączono stosowne pouczenie o prawie wniesienia zarzutów (art. 35 u.p.e.a.). Co więcej, jak już wyżej wskazywano, Skarżący wniósł w sprawie w terminie zarzuty pismem z dnia 21 października 2024 r. Powyższe świadczy o posiadaniu przez Skarżącego wiedzy o zawartości i treści spornej przesyłki.

Ze złożonego wniosku o przywrócenie terminu wynika, że datą, od której należy liczyć bieg terminu do złożenia wniosku, jest wskazywana przez wnioskodawcę chwila uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Przyjmując, że przyczyną uchybienia terminu była nieświadomość Skarżącego odebrania przesyłki z zawiadomieniem o zajęciu, przyczyna ta ustała w dniu 24 grudnia 2024 r., kiedy wnuk pomógł Skarżącemu zalogować się do bankowości elektronicznej. Wobec powyższego siedmiodniowy termin określony w art. 58 § 2 K.p.a. do wniesienia prośby o przywrócenie terminu i zarazem wniesienia skargi na czynność upływał z dniem 31 grudnia 2024 r.

Pismo adwokata reprezentującego Skarżącego, zawierające m.in. prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, datowane jest na 24 grudnia 2024 r. i wpłynęło do organu I instancji w dniu 31 grudnia 2024 r., zatem termin, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a., został w sprawie dochowany, co umożliwiło merytoryczne orzeczenie organu w kwestii zawinienia uchybienia terminu.

Oczywistym faktem jest, że głównym dowodem świadczącym o prawidłowości, bądź nieprawidłowości, doręczenia przesyłki pocztowej w postępowaniu egzekucyjnym, jest zwrotne potwierdzenie odbioru, którego prawidłowo potwierdzona za zgodność kopia zalega w aktach administracyjnych (k. 8 akt adm.). Na potwierdzeniu we właściwy sposób wskazano nr przesyłki ([...]). Z prawidłowo wypełnionego formularza potwierdzenia wynika jednoznacznie, że przesyłka pocztowa była awizowana w dniach 2 października 2024 r. i 10 października 2024 r. i pozostawiona w urzędzie pocztowym Kraków 55 celem umożliwienia adresatowi odbioru.

Co jednak kluczowe w niniejszej sprawie, z ww. potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, że dnia 14 października 2024 r. Skarżący osobiście odebrał sporną przesyłkę w urzędzie pocztowym, co potwierdził własnoręcznym podpisem przy dacie 14 października 2024 r.

Serwis śledzenia przesyłek Poczty Polskiej potwierdza ww. dane, precyzując, że odbiór przesyłki w urzędzie pocztowym miał miejsce dnia 14 października 2024 r. o godz. 15:01:12.

Zawartość przesyłki na ww. potwierdzeniu odbioru oznaczono jako numer pisma: Z.TW.116689488.BB.E. Należy wyjaśnić, że znak Z.116689488.BB.E stanowi oznaczenie zawiadomienia o zajęciu (k. 4 akt adm.), w przesyłce zawarto natomiast także ww. tytuł wykonawczy.

Wobec powyższego zarzut nieokreślenia przez organ dokładnie, w jaki sposób doszło do doręczenia korespondencji, nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Podkreślić trzeba, że skoro Skarżący osobiście odebrał przesyłkę w urzędzie pocztowym, to kwestia ewentualnego niedostarczania awiz nie mogła mieć w sprawie niniejszej decydującego znaczenia.

Co więcej, powoływana przez Skarżącego skarga na nieprawidłowości w funkcjonowaniu urzędu pocztowego datowana na 20 września 2024 r. (k. 26 akt adm.), siłą rzeczy, z uwagi na chronologię, nie mogła dotyczyć kwestii doręczania spornej przesyłki, wysłanej dopiero dnia 25 września 2024 r. Na marginesie warto nadmienić, że skarga ta nie została złożona do Poczty Polskiej, a do Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze.

Należy podkreślić, że Skarżący ani jego profesjonalny pełnomocnik, przez całe postępowanie, w zażaleniu ani w skardze, nie podnieśli ani jednego konkretnego argumentu nakierowanego na zakwestionowanie skuteczności ww. doręczenia. Treść skargi ogranicza się w tym zakresie do gołosłownego negowania otrzymania przesyłki dnia 14 października 2024 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutów argumentacji Skarżącego, jakoby organ błędnie kwalifikował zarzuty do tytułu wykonawczego dotyczącego podatku VAT, zamiast podatku dochodowego za 2019 r., Sąd wyjaśnia, że jedynym miejscem, w którym pojawia się oznaczenie "Z.116689488.BB.E-VAT", jest wydruk z konta bankowego Skarżącego z Banku [...], wskazujący też na kwotę zajęcia pozostałą do spłaty jako 132.465,34 zł. Organy w żadnym miejscu nie odwoływały się do takiego oznaczenia. Organ I instancji jedynie wyjaśnił, że końcówka VAT prawdopodobnie została nadana w systemie bankowym), a znak "Z.116689488.BB.E" stanowi nie nr nowego tytułu wykonawczego nieznanego Skarżącemu, a jest sygnaturą spornego zawiadomienia o zajęciu dokonanym dnia 25 września 2024 r. Obecnie poddana sądowej kontroli sprawa egzekucyjna niewątpliwie dotyczy zaległości Skarżącego w podatku dochodowym za 2019 r.

Warto nadmienić, że zaległości, na które opiewa sporny tytuł wykonawczy, to 83.708,00 zł należności głównej i 44.817,00 zł odsetek na dzień wystawienia tytułu (24 września 2024 r.), a 44.850,25 zł na dzień zajęcia (25 września 2025 r.). Daje to razem sumę 128.558,25 zł aktualną na 25 września 2024 r. Doliczając kwoty opłaty manipulacyjnej, wydatków egzekucyjnych, opłaty egzekucyjnej, czyli koszty egzekucyjne w wysokości 12.966,25 zł, otrzymujemy łączną kwotę dochodzonych należności w wysokości 141.524,50 zł. Nie ma zatem nic dziwnego w tym, że kwota zajęcia pozostała do spłaty sprawdzona przez Skarżącego dnia 24 grudnia 2024 r. wynosiła 132.465,34 zł.

Sąd podziela również stanowisko organu II instancji odnośnie wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, takich jak skarga na czynność operatora pocztowego i skarga z dnia 7 października 2024 r. na decyzję z dnia 1 sierpnia 2024 r. DIAS słusznie uznał, że ww. wniosek dowodowy dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu i stwierdzonych innymi dowodami.

Podsumowując trzeba wskazać, że Skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zawiadomienie bowiem o ww. zajęciu zostało skutecznie doręczone osobiście Skarżącemu w urzędzie pocztowym dnia 14 października 2024 r.

Należy zauważyć, że Skarżący, mimo wiedzy o prowadzeniu z jego udziałem szeregu postępowań podatkowych, egzekucyjnych i sądowych, nie zadbał o swoje interesy i nie skorzystał z innych przysługujących Mu praw, jak chociażby z prawa wglądu w akta sprawy. Skarżący nie dokonał ww. czynności, mimo podnoszonej w skardze wizyty w siedzibie urzędu w dniu 1 października 2024 r. W tych okolicznościach w ocenie Sądu działanie Skarżącego cechuje co najmniej niedbalstwo.

W świetle powyższego, wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony przez organy, ponieważ Skarżący nie wykazał braku zawinienia jego uchybienia. W tej sytuacji organ egzekucyjny nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż tylko odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi, a organ II instancji utrzymać w mocy to postanowienie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 27 stycznia 2025 r. nr 1210-SEE.7113.1.2025.4, nie naruszają prawa, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.