W analizowanej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy usługa polegająca na opracowaniu dokumentu Strategii Rozwoju Gminy Kocmyrzów-Luborzyca nie stanowi usługi doradczej w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy, a tym samym nie wyłącza możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Jak wynika, z art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b) u.p.t.u. zwolnień o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników świadczących usługi w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego w tym związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego.
Wobec powyższego organ interpretacyjny wskazał, że usługi w zakresie doradztwa (poza wskazanymi wyjątkami) nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy. Zauważono, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin "doradztwo" obejmuje szereg usług doradczych, tj.: podatkowe, prawne, finansowe, techniczne, inżynierskie i inne. Wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie z definicją zawartą w internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN 2006, pod pojęciem "doradcy" należy rozumieć "tego, kto doradza". Natomiast "doradzać", w myśl powołanego Słownika, oznacza "udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie". Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, np. ekonomicznych czy finansowych. Użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin "usługi w zakresie doradztwa" należy rozumieć w związku z tym szeroko. Zwolnieniem od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy może być objęta sprzedaż dokonywana przez podatników, u których jej wartość nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł, oraz podatnik ten w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie świadczy usług, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy (m.in. usług doradczych).
Przy czym organ interpretacyjny wskazał, że zwolnienie podmiotowe, co jest istotne w niniejszej sprawie, ma zastosowanie do całej działalności gospodarczej, którą prowadzi dany podmiot. Z przedstawionego opisu wynika, że w ramach usługi opracowania Strategii Rozwoju Gminy Kocmyrzów-Luborzyca ww. realizował czynności o charakterze analitycznym, badawczym organizacyjnym i redakcyjnym, polegające m.in. na: gromadzeniu i analizie danych zebranych podczas przeprowadzonych badań społecznych oraz warsztatów strategicznych, opracowaniu diagnozy strategicznej oraz analizy SWOT. Opracowany przez ww. dokument strategiczny dostarczał zatem Gminie informacji, jakie działania należy podjąć, by zapewnić jej rozwój. Niejako pomagał Gminie, wspierał ją w realizacji działań, dostarczał narzędzi do skutecznego i efektywnego osiągnięcia celu określonego w Strategii. Ponadto – jak wskazał ww. – Strategia miała umożliwiać gminie aplikowanie o fundusze w ramach programów z Funduszy Strukturalnych oraz programów krajowych.
Mając na uwadze powyższe organ interpretacyjny wskazał, że usługa opracowania Strategii Rozwoju Gminy Kocmyrzów-Luborzyca na lata 2021-2030 stanowi usługę polegającą na świadczeniu fachowej wiedzy, analiz i rekomendacji, która wspiera samorząd (Gminę) w tworzeniu i skutecznym wykonywaniu zaplanowanych zadań.
Zatem organ stwierdził, że do prowadzonej przez ww. działalności gospodarczej znajdzie zastosowanie wyłączenie określone w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy, gdyż usługa przygotowania dokumentu Strategii Rozwoju Gminy Kocmyrzów-Luborzyca na lata 2021-2030 wykonana w latach 2020-2021 stanowiła usługę doradczą. W związku z tym, ww. nie mógł korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.
Podsumowując, organ interpretacyjny stwierdził, że ww. nie mógł korzystać ze zwolnienia podmiotowego w zakresie podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, ponieważ usługa polegająca na opracowaniu dokumentu Strategii Rozwoju Gminy Kocmyrzów-Luborzyca, stanowiła usługę doradczą w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.
Odnośnie powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, organ zauważył, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Odnosząc się do powołanych wyroków sądu, wyjaśniono, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawężają. Zatem, wskazane we wniosku wyroki sądu nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie. W sprawie będącej przedmiotem wniosku, analiza załączników dołączonych do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym, organ interpretacyjny nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Wnioskodawcę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. interpretacji zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to 113 ust 13 pkt 2 lit b) ustawy VAT, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że opisana we wniosku usługa przygotowania dokumentu Strategii Rozwoju Gminy jest usługą doradczą, podczas gdy:
- nie zawierała ona skonkretyzowanych wskazówek optymalnego rozwiązania określonych problemów ani nie zawierała treści nakłaniających zleceniodawcę do wdrożenia określonych rozwiązań,
- zalecenia sformułowane w dokumencie nie pochodziły od wnioskodawcy czy też swobodnie wybranych przez niego podwykonawców, lecz od podmiotów wskazanych przez zleceniodawcę,
- ostateczny kształt dokumentu nie zależał od wnioskodawcy, lecz podlegał on zatwierdzeniu przez zleceniodawcę,
- jego posiadanie stanowiło wymóg formalny, wskazywany przez różne programy dotacyjne, a nie zawierał on wskazówek, jak pozyskać finansowanie zewnętrzne dla zleceniodawcy.
2) naruszenie przepisów postępowania, a to:
- art. 14c § 1 w zw. z § 2 o.p., poprzez pominięcie argumentacji wnioskodawcy w uzasadnieniu prawidłowego stanowiska;
- art. 14c § 1 w zw. z § 2 w zw. z ąrt. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie w ocenie stanowiska orzecznictwa oraz interpretacji indywidualnych powołanych w treści stanowiska wnioskodawcy. Wszystkie powyższe naruszenia przepisów postępowania doprowadziły do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to 113 ust. 13 pkt 2 lit. b) ustawy o VAT poprzez uznanie, że opisana we wniosku usługa miała charakter usługi doradczej.
W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej interpretacji, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego albo stwierdza bezskuteczność czynności.
Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Jak już podano, w sprawie skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych, Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej i nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II Lex/el 2021; wyroki NSA: z 21 czerwca 2022 r., II FSK 2814/19; z 4 marca 2022 r., II FSK 1658/19).
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2026 r., nr 0112-KDIL3.4012.162.2026.2.AK w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług - w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd, doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie.
W badanej sprawie sporny jest charakter usługi, polegającej na opracowaniu przez skarżącego dokumentu Strategii Rozwoju Gminy Kocmyrzów-Luborzyca w kontekście jej kwalifikacji, jako usługi doradczej (bądź nie) w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT, co rodzi konsekwencje w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT.
Jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w latach 2020-2021 skarżący wykonywał usługę przygotowania dokumentu Strategii Rozwoju Gminy Kocmyrzów-Luborzyca na lata 2021-2030. Umowa zawarta z Gminą Kocmyrzów-Luborzyca przewidywała, że ww. był zobowiązany przeprowadzić badania społeczne oraz sporządzić analizę ekspercką w postaci raportu.
W ocenie skarżącego przedmiotowa strategia jest pozbawiona cech usługi doradczej, a zatem nie może zostać uznana za usługę doradczą w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b) ustawy o VAT. W efekcie jej wykonanie nie pozbawia go prawa do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ustawy o VAT.
Z kolei zdaniem organu interpretacyjnego, skarżący nie mógł korzystać ze zwolnienia podmiotowego w zakresie podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, ponieważ usługa polegająca na opracowaniu dokumentu Strategii Rozwoju Gminy Kocmyrzów-Luborzyca, stanowiła usługę doradczą w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy.
W rozpatrywanej sprawie, przyczyną uchylenia zaskarżonej interpretacji jest obarczony istotnymi wadami sposób procedowania organu w zakresie oceny stanowiska skarżącego.
Analiza akt sprawy, w tym wniosku skarżącego i wydanej interpretacji dowiodła bowiem, że słusznie strona zarzuciła naruszenie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 14c § 1 i 2 O.p.
Z racji aktu, który został zaskarżony do Sądu oraz zważywszy na sformułowane w skardze zarzuty podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, stanowi szczególny typ postępowania administracyjnego. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko)". W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 O.p.).
O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Organ wydający interpretację jest niejako związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku.
Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest obowiązek sporządzenia przez organ uzasadnienia swojego stanowiska w sposób na tyle wyczerpujący, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy w stanie faktycznym, czy zdarzeniu przyszłym przez niego przedstawionym (por. wyrok NSA z 11 października 2018 r. sygn. akt II FSK 2817/160).
Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Poszczególne elementy stanu faktycznego organ winien przyporządkować przepisom mającym zastosowanie w sprawie tak, aby w konkluzji, w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jakie uregulowanie znajdzie zastosowanie w opisanym zdarzeniu i z jakich powodów (por. wyrok WSA z Gliwic z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1122/18).
Sąd podkreśla, że rzeczą organu jest wskazać w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej, dlaczego w świetle przepisów, pogląd wnioskodawcy jest wadliwy i wymaga to odniesienia się do zaprezentowanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz argumentacji wnioskodawcy. W interpretacji indywidualnej należy dokonać wykładni przepisów prawa podatkowego i zrekonstruować wynikające z nich normy prawa podatkowego, a następnie dokonać prawnej kwalifikacji stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to jest przyporządkować przedstawiony we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe do hipotezy normy prawnej zrekonstruowanej w wyniku wykładni, a następnie określić konsekwencje tej prawnej kwalifikacji, przez wskazanie dyspozycji normy prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 101/18 wskazał, że obowiązkiem organu wydającego interpretację indywidualną jest odniesienie się do wszelkich kwestii mających istotne znaczenie, a przy tym przedstawienie uzasadnienia swojego stanowiska w sposób wyczerpujący i przekonujący. Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy powinna być przy tym powiązana z istotnymi dla hipotezy danej normy prawa podatkowego elementami stanu faktycznego opisanymi we wniosku.
Tego zaś organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie uczynił.
W judykaturze wskazuje się, że w interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny nie tyle wyjaśnia podatnikowi, w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje, w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 O.p., powinno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), ze wskazaniem jego istotnych znamion (por. wyrok NSA o z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1271/18).
Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy nie znajdują zastosowania, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie.
Zrozumienie istoty obowiązku dotyczącego uzasadnienia prawnego a określonego w przepisie, wymaga nawiązania do funkcji, jakie indywidualne interpretacje z zakresu wykładni przepisów prawa podatkowego mają - w zamyśle ustawodawcy - spełniać w obrocie prawnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę na to, że instytucja interpretacji podatkowych wydawanych w indywidualnych sprawach spełniać ma dwie funkcje: gwarancyjną oraz informacyjną. Funkcję gwarancyjną należy postrzegać przy tym jako formę ochrony prawnej udzielonej podatnikowi, który zastosował się do wykładni przepisów prawa przedstawionej w wydanej - na jego wniosek - interpretacji podatkowej. Z kolei funkcja informacyjna zbieżna jest z celem wprowadzenia instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych do procedury podatkowej i nakłada na organ podatkowy obowiązek udzielenia składającemu wniosek informacji o tym, czy prawidłowo postrzega on - na gruncie prawa podatkowego - skutki prawne przedstawionego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a w przypadku błędnego stanowiska wnioskodawcy, informacji o prawidłowej ocenie stanu faktycznego wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Uzasadnienie prawne organu powinno zatem zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie stanowiska organu w sprawie, ale również wskazywać, przy użyciu również argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Brak przy tym uzasadnienia prawnego, w rozumieniu art. 14c O.p., może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, a także na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. Uzasadnienie organu, aby odpowiadało wymogom określonym w art. 14c § 1 O.p. musi być zatem wyczerpujące i kompleksowo odnosić się do zawartego stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 26 września 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 384/18).
Podkreślenia wymaga, że brak pełnego wyjaśnienia, dlaczego w konkretnej sprawie nie mogą być zaakceptowane poglądy strony, może być oceniony, jako naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Odnosząc powyższe uwagi do stanu sprawy, wskazać należy, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji nie sprostał wymaganiom nałożonym na niego mocą przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p.
Organ w wydanej interpretacji nie odniósł się jednoznacznie do okoliczności sprawy, co spowodowało po stronie wnioskodawcy szereg wątpliwości, także co do odniesienia się organu do zaprezentowanego stanu faktycznego. Z przyczyn wskazanych powyżej zaskarżona interpretacja indywidualna w zakresie uzasadnienia prawnego nie odpowiada wymogom prawa.
Skarżący w złożonym wniosku opisując okoliczności stanu sprawy i formułując na jego tle własne stanowisko w sprawie, w sposób szczególny akcentował, że sporna usługa przygotowania dokumentu Strategii Rozwoju Gminy nie jest usługą doradczą – m.in. z uwagi na to, że nie zawierała ona skonkretyzowanych wskazówek optymalnego rozwiązania określonych problemów, ani nie zawierała treści nakłaniających zleceniodawcę do wdrożenia określonych rozwiązań; zalecenia sformułowane w dokumencie nie pochodziły od wnioskodawcy, czy też swobodnie wybranych przez niego podwykonawców, lecz od podmiotów wskazanych przez zleceniodawcę; ostateczny kształt dokumentu nie zależał od wnioskodawcy, lecz podlegał on zatwierdzeniu przez zleceniodawcę; jego posiadanie stanowiło wymóg formalny, wskazywany przez różne programy dotacyjne, a nie zawierał on wskazówek, jak pozyskać finansowanie zewnętrzne dla zleceniodawcy.
W ocenie Sądu, w kontekście opisu zdarzenia, przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – organ interpretacyjny nie dokonał w istocie w sposób należyty analizy pojęcia usług doradczych. Nie odniósł się do wypunktowanych okoliczności zdarzenia, wyartykułowanych cech spornej usługi, na które powoływał się skarżący i nie zakwalifikował ich odpowiednio.
Stanowisko Dyrektora KIS w powyższym zakresie sprowadza się jedynie do bazowania na internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN 2006, gdzie organ wskazał, że: "Pod pojęciem "doradcy" należy rozumieć "tego, kto doradza". Natomiast "doradzać", w myśl powołanego Słownika, oznacza "udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie". Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, np. ekonomicznych czy finansowych".
Organ interpretacyjny w żaden sposób nie odniósł się do definicji przedstawionych przez skarżącego, który zwrócił we wniosku uwagę na stanowisko w tym zakresie F. Steele, Consulting for Organizational Change, Amherst, MA, University of Massachusetts Press, 1975, s. 3 oraz stanowisko Urszuli Skurzyńskiej-Sikory wyrażone w pozycji: "Istota, pojęcie i rodzaje doradztwa", Lublin 1997 r., s. 167-168. Organ ograniczył się w gruncie rzeczy tylko do internetowego Słownika Języka Polskiego PWN, nie próbując spojrzeć kompleksowo na definicję pojęcia, które miało istotny wpływ na dalsze procedowanie.
Nie można również tracić z pola widzenia, że skarżący w badanej sprawie przedstawił dodatkowe elementy, jakie w jego ocenie powinna spełniać usługa doradcza. Przeanalizował w szczególności elementy definicji doradztwa w kontekście ich (nie)spełnienia przez usługę opisaną we wniosku.
Przedmiotowa analiza została całkowicie zignorowana przez organ interpretacyjny, który arbitralnie w zasadzie orzekł o doradczym charakterze opisanej usługi, a ocena stanowiska wnioskodawcy obejmować powinna skonkretyzowaną, pełną odpowiedź na zadane we wniosku pytanie wraz z ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
Ponadto skarżący we wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawca powołał się na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz interpretację indywidualną Dyrektora KIS, jednak organ posłużył się ogólnym schematem, pisząc jedynie, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie, natomiast wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawężają.
Powyższe wskazuje, że organ w żaden konkretny sposób nie odniósł się do tez wynikających z powyższych orzeczeń, posłużył się jedynie schematycznymi sformułowaniami, a fakt, że skarżący powołał się na dane orzeczenia wskazuje, że oczekiwał ustosunkowania się do nich przez organ interpretacyjny.
Mając na względzie zakreślony we wniosku problem - istotnym dla skarżącego było odniesienie się do tez orzeczeń, które w jego ocenie były relewantne i konieczne przy dokonywaniu oceny spornych usług.
W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja - z przyczyn wskazanych powyżej - nie odpowiada warunkom, na które wskazano w treści przedmiotowego uzasadnienia. Wywód prawny, który sprowadzał się do przytoczenia poszczególnych uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług, ale bez ścisłego powiązania z opisem stanu sprawy przedstawionym we wniosku oraz ze stanowiskiem skarżącego (podlegającym ocenie organu), nie może być uznany za spełniający wymogi z art. 14c § 2 O.p.
Z podanych przyczyn zaskarżona interpretacja nie poddaje się kontroli prawidłowości zastosowania prawa materialnego z uwagi na braki uzasadnienia prawnego.
Jednocześnie Sąd wyjaśnia i podkreśla, że ze względu na istotę postępowania interpretacyjnego Sąd nie może zastępować i wyręczać organu w udzielaniu prawidłowej interpretacji, czyniąc uwagi w kwestiach, jeszcze przez ten organ nie rozważonych. Nie jest on bowiem podatkowym organem interpretacyjnym, nie zastępuje ani organu, ani też nie uzupełnia działań strony, które mogła podjąć w postępowaniu interpretacyjnym. Wyrok sądu administracyjnego nie jest indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego. W przeciwnym przypadku, to sąd administracyjny, dokonując merytorycznej oceny wniosku, dokonywałby de facto interpretacji przepisów prawa podatkowego z pominięciem stanowiska organu interpretacyjnego, przejmując tym samym jego kompetencje. O ile sądowa kontrola interpretacji, sprowadza się do oceny pod względem zgodności z prawem w trzech płaszczyznach (procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej), to kontrola ta nie może polegać na zastępowaniu organów przez Sąd w procesie wykładni przepisów, których dotyczy zaskarżona interpretacja. Wyrok Sądu administracyjnego nie może bowiem zastąpić interpretacji indywidualnej, z którą ustawodawca łączy oznaczoną funkcję ochronną (art. 14k i nast. O.p.).
Z przedstawionych przyczyn, merytoryczna ocena wniosku strony musi być przeprowadzona przez organ ponownie, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych elementów opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego z jednoczesnym odniesieniem do przepisów prawa materialnego - w ich pełnym brzmieniu.
Mając powyższe na uwadze za zasadne należy uznać wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przede wszystkim, poprzez pominięcie argumentacji skarżącego w uzasadnieniu stanowiska organu interpretacyjnego. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną powyżej argumentację.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w ten sposób, że zasądzono na rzecz skarżącego kwotę 697 zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, ustalony jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118) oraz kwota 17 zł stanowiąca równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1154 ze zm.).