Wyrok WSA z dnia 14 listopada 2025, sygn. I SA/Kr 511/25

Skarżący od roku 2023 miał wiedzę, co do odmiennej w jego ocenie klasyfikacji i powierzchni nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, jednakże pomimo tego zmiany w treści ewidencji gruntów i budynków nie zostały dokonane. Organ I instancji w treści decyzji wskazał w sposób wyraźny, że organ podatkowy w toku postępowania nie ma możliwości dokonania zmiany w zakresie danych w ewidencji gruntów i budynków a także nie ma możliwości przyjęcia odmiennych danych jak te widniejące w ewidencji, a strona kwestionująca owe dane winna wszcząć postępowanie w zakresie zmiany danych przed organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie:

- przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów geodezyjnych i skarbowych, polegające na nadinterpretacji zapisów tych przepisów, naruszeniu zasad postępowania oraz norm i reguł geodezyjnych i skarbowych;

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z przepisów geodezyjnych i skarbowych.

W uzasadnieniu wskazano, iż kierując się zasadą zaufania do organów administracji publicznej – skarżący nie analizował nakazów płatniczych za lata 2022-2023 i nie zauważył zmiany klasyfikacji gruntu oraz zwiększenie jej powierzchni o 33 m2. Dopiero decyzja Wójta Gminy Gdów nr FIN.II.3120.25.81.2023 z dnia 22 marca 2023 r., zawierająca sformułowanie "o zmianie decyzji", która po 2 latach zmieniała decyzję podatkową z 2021 r. – zwróciła jego uwagę i po jej analizie zauważył bardzo istotne, niekorzystne zmiany, które zostały dokonane bez uprzedniego poinformowania go o ich przyczynach i podstawach prawnych. Jednak skarżący nie odwołał się od decyzji podatkowej za 2024 r., z uwagi na "przegapienie" terminu, zaś po zmianach właścicielskich przedmiotowej nieruchomości powstałych po śmierci jego żony, w dniu 2 lipca 2024 r. złożył w Urzędzie Gminy Gdów formularze IN-1, ZIN-1 i ZIN-3, w których określił powierzchnię przedmiotowej nieruchomości jako 1.200,00 m2. Reasumując, niniejszą skargą oczekuje rozstrzygnięcia w zasadniczej kwestii, tj. oceny legalności i zasadności zmiany klasyfikacji gruntu działek nr [...] i nr [...] położonych w W. [...] gmina Gdów oraz zmiany ich łącznej powierzchni, odzwierciedlonych w decyzjach organu I instancji oraz zaakceptowanych przez organ II instancji, pomimo zajętego wcześniej w 2023 roku odmiennego stanowiska.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd oddala skargę.

Skarga podlegała oddaleniu.

Istotą rozstrzygnięcia sprawy, którą prawidłowo uchwycił skarżony organ, było przyjęcie, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (u.p.g.k.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zagadnienie dotyczące znaczenia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków było wielokrotnie analizowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku tego sądu z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1699/21. Wskazano w nim, że regulacja z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., mimo, że nie została umieszczona w ustawie podatkowej ma istotne znaczenie dla konstrukcji podatku od nieruchomości. Ustawodawca posługuje się tu bowiem kategorycznym sformułowaniem wskazując jednoznacznie, że dane, które są zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków, w tym również podatku od nieruchomości. Ustawowy zwrot "podstawa wymiaru podatków" stanowiący o zasadzie związania danymi zawartymi w tej ewidencji oznacza również to, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4707/21). Organ podatkowy nie ma zatem kompetencji do zmiany tych danych w postępowaniu podatkowym, gdyż zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4693/21). Z punktu widzenia zasady związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, istotne staje się również wskazanie momentu, dokonania zmiany tych danych. Datą dokonania zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu kierowanym przez organ ewidencyjny do organu podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 461/21).

Trafne jest stanowisko organów, że o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym decyduje zatem nie sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ale jej klasyfikacja w ewidencji gruntów. Dla wymiaru podatku nie ma więc znaczenia akcentowane przez skarżącego inne – poprzednie przeznaczenie gruntu przed 2023r., jako rolne czy inna (mniejsza) jego powierzchnia. Organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania danych z ewidencji gruntów, jako istniejących i obowiązujących w spornym 2025r., w postępowaniu podatkowym za tenże rok. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić, co do zasady w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tego rodzaju działań w treści przepisów u.p.g.k. oraz wydanych na jego podstawie przepisów rozporządzeń w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Do czasu obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1928/11).

Z akt sprawy wynika, jak prawidłowo ocenił organ odwoławczy, że klasyfikacja i powierzchnia przedmiotowej nieruchomości ustalona na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków została oznaczona jako: działka nr [...] jako grunt B – tereny zabudowane mieszkaniowe o powierzchni 0,0900 ha oraz działka nr [...] jako grunt B – tereny zabudowane mieszkaniowe o powierzchni 0,0333 ha. Dodatkowo dane te zostały potwierdzone zaświadczeniem Starosty Wielickiego nr [...] wydanym dla działek [...] i [...] ze stanem faktycznym na dzień 1 stycznia 2025r.

W odniesieniu zaś do pozostałych zarzutów należy wskazać, iż z ich treści wynika wprost, że skarżący już od roku 2023 miał wiedzę co do obecnej klasyfikacji i powierzchni nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, lecz nie składał do właściwych organów o zmiany jakie teraz podnosi. W obecnym postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie mają uprawnienia do takich korekt. Bezzasadne jest także powoływanie się w niniejszym postępowaniu, które dotyczy podatku za 2025r., na decyzję Kolegium dotyczącą 2023r., która ponadto nie przesądza w sposób odmienny - niż w skarżonej obecnie decyzji - kwestii podnoszonych przez skarżącego, a wskazywała na szereg błędów proceduralnych tamtejszego postępowania i wydanej decyzji, szczególnie brak formalnego wszczęcia postępowania i niezapewnienie czynnego udziału stronie w tymże postępowaniu.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalając skargę.