Wyrok WSA z dnia 16 października 2025, sygn. I SA/Kr 540/25

W świetle powyższych zarzutów i argumentacji skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Burmistrzowi [...]; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania; przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. 1. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2024, celem wykazania, że w 2024 r. skarżący poniósł stratę w wysokości 48.080,56 zł i w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika w umorzeniu zaległego podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości; 2. decyzji Burmistrza [...] z dnia 10 czerwca 2025 r., znak: [...], celem wykazania, że skarżący zamknął zakład produkcyjny, nie prowadzi faktycznej działalności gospodarczej, a przez to ma ograniczone możliwości zarobkowe, jego sytuacja majątkowa, finansowa i bytowa uzasadnia uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika w umorzeniu zaległości podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

W dniu 11 września 2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła replika skarżącego na odpowiedź na skargę, w której podtrzymano dotychczasowe zarzuty i argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że zawierają one wady, powodujące konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga W. K. zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 30 maja 2025 r., nr SKO.Pod./4140/359/2025, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 7 lutego 2025 r., nr [...] w sprawie odmowy umorzenia skarżącemu zaległości podatkowych, tj. III i IV raty za 2024 r. w podatku rolnym, leśnym oraz od nieruchomości w kwocie 9.712,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 122,00 zł.

Spór w przedmiotowej sprawie ogniskuje się wokół zasadności odmowy przez organ prawa do umorzenia zaległości podatkowych skarżącego.

Rozpocząć należy od wskazania, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty (pkt 1); odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek (pkt 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3).

W przytoczonej regulacji przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową - "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", przy czym spójnik "lub" użyty w treści komentowanego przepisu wskazuje na alternatywę łączną, a tym samym konieczność wystąpienia w sprawie co najmniej jednej z przytaczanych przesłanek.

Podkreślić należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie), organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. Treść przywołanego przepisu wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego (wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15).

Na pierwszym etapie postępowania organ podatkowy obowiązany jest ustalić, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać, jak (zwłaszcza w kontekście istniejącego stanu faktycznego) należy postrzegać rozumienie przesłanki "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego) oraz art. 191 Ordynacji podatkowej (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona), jak również oczywiście właściwa wykładnia art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Stwierdzenie przez organ braku występowania przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, iż organ nie będzie dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany (por. wyrok NSA z 16 marca 2006 r., II FSK 493/05). Rzeczone uznanie wyraża się zaś w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu występowania w sprawie przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, co jednocześnie determinuje zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć zapadłych na tle omawianej regulacji. Zgodnie z przytoczonym powyżej orzeczeniem - zgodnym z utrwaloną w tym zakresie linią orzeczniczą - kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, lecz jedynie poprawność postępowania dowodowego oraz wyciągniętych zeń wniosków, co do wypełnienia przez stan faktyczny danej sprawy zakresu pojęć niedookreślonych użytych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, co oznacza wyjęcie spod zakresu zainteresowań sądu kryteriów celowościowych, czy słusznościowych (por. wyrok NSA z 11 września 2015 r., II FSK 1821/13; wyrok NSA z 15 lipca 2008 r., II FSK 660/07; wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r., II FSK 671/11).

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd o wyjątkowym charakterze ulg w spłacie należności podatkowych, nakazującym stosować je w sytuacji, gdy z powodów równie wyjątkowych, podatnik nie może wywiązać się z obowiązku uiszczenia obciążających go zaległości podatkowych. Ulgi w spłacie należności stanowią bowiem odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego szczególny charakter muszą mieć także okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, co oznacza w istocie rezygnację Skarbu Państwa (lub gminy) z należnych im wpływów.

Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by przez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1026/06).

Wyjaśnić należy, że "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc, bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi.

Dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy samo ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej, ale musi mieć ona charakter wyjątkowy, różniący się od sytuacji innych podatników. Ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko z osiąganych dochodów, ale także z posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 615/13). Będzie to, np. utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98). Nie stanowi przesłanki do umorzenia zaległości ze względu na ważny interes podatnika notoryczny brak środków pieniężnych na zapłatę podatku (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2004 r., sygn. akt III SA 2919/03). Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. To po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (tak: wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 173/09).

Z kolei przez "interes publiczny" rozumieć należy dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi podatnikowi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów z podatków, jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych podatników, w szczególności zaś - nie premiuje się tych podatników, którzy zaniechali regulowania należności publicznoprawnych (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01). Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 577/00).

Ustalając istnienie przesłanki "interesu publicznego" organ podatkowy nie może też pomijać innych wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11.

Wyjątkowy charakter ulg w spłacie należności przejawia się również w oparciu decyzji w tym przedmiocie na tzw. uznaniu administracyjnym. Oznacza ono, że nawet w przypadku wystąpienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, organ podatkowy nie jest zobligowany do udzielenia wnioskowanej ulgi. Zaznaczyć należy, że zastosowanie tej instytucji prawa administracyjnego możliwe jest dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone istnienie przesłanek, od których wystąpienia przepis prawa uzależnia podjęcie rozstrzygnięcia korzystnego dla strony. Wtedy to korzystając z uznania administracyjnego organ wydający decyzję dokonuje wyboru rozstrzygnięcia i może - mimo istnienia przesłanek - odmówić uwzględnienia wniosku strony. Natomiast stwierdzenie braku przesłanek zawsze skutkować będzie odmową uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi (decyzja związana).

Uznanie administracyjne jest ograniczone jedynie dyrektywami wyboru - "interesem publicznym" oraz "ważnym interesem podatnika". Ważny interes podatnika oraz interes publiczny nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę. W każdej konkretnej sprawie ich istnienie może przejawiać się w odmienny sposób.

Ustawodawca pozostawił organom podatkowym swobodę w podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie ulg w spłacie należności podatkowych, pod warunkiem jednak, że w toku postępowania dokonają szczegółowej analizy prowadzonej sprawy pod kątem wskazanych w art. 67a Ordynacji podatkowej dyrektyw wyboru oraz prowadzenia postępowania zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, a więc na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym uznaniowych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych utrwalony został pogląd, że ocenie przez Sąd podlega legalność działania organu podatkowego, a nie zasadność i celowość odmowy. Kontrolą Sądu objęta zatem będzie ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe, co do istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie ma uprawnienia przyznawania ulgi umorzenia, lecz może uchylić decyzję jeżeli stwierdziłby, np. że postępowanie podatkowe poprzedzające decyzje wskazuje, że organ nie ustalił, w jakiej sytuacji finansowej znajduje się podatnik lub wydana decyzja jest oderwana od tego, co w danej sprawie ustalono.

Dodatkowo, w tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 127 O.p., postępowanie podatkowe oparte jest na zasadzie dwuinstancyjności. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie poglądem, z zasady tej wynika, iż: "Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji (...). Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę". (Adamiak B., Borkowski J., Mastalski R., Zubrzycki J., Ordynacja podatkowa. Komentarz 2009, Wrocław 2009, s. 899; por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 marca 2017r., sygn. akt I SA/Ol 110/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2017r., sygn. akt I SA/Gl 1212/16).

Dwuinstancyjność postępowania wymusza na organie odwoławczym, odniesienie się w uzasadnieniu wydanej decyzji, nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w ocenianym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji. Nie może być tak, że odesłanie do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, zastępuje w tym przypadku ocenę, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy. Tworzy to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 1561/09).

Należy także zwrócić uwagę, że decyzji podatkowej nie można konstruować w taki sposób, iż jej istotne elementy mają być poszukiwane przez adresata w rozstrzygnięciu wydanym w odrębnym postępowaniu, w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, czy ustalane w oparciu o "wskazówki" nakreślone przez organ podatkowy. To właśnie organ podatkowy ma wykazać, które konkretnie elementy i dlaczego przyjmuje, jakie dowody służyły za podstawę przyjętych ustaleń. Strona ma zaś prawo do tego, aby móc wyłącznie w oparciu o skierowaną do niej decyzję podatkową, sprawdzić i ewentualnie zakwestionować sformułowany tą decyzją ciążący na niej obowiązek (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008r., sygn. akt III SA/Wa 369/08; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 maja 2014r., sygn. akt I SA/Gd 1117/13).

Wskazać również trzeba, że z treści art. 210 § 4 O.p. wynika, iż uzasadnienie decyzji musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji, jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania podatkowego. Pozwala bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności, czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami, argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Jak już wspomniano w ramach drugiego etapu organ ma dość dużą swobodę – w ramach uznania administracyjnego – co do przyznania ulgi, bądź braku jej przyznania. Swoboda nie oznacza jednak pełnej dowolności i pozbawienia Sądu jakiejkolwiek, nawet minimalnej kontroli, decyzji uznaniowej w tym zakresie. Poza zakresem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej nie mogą bowiem pozostawać przypadki korzystania przez organy z przyznanej im kompetencji w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Można zatem mówić, że są pewne granice uznania administracyjnego, w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Aby jednak poznać motywy, jakimi kierował się organ przy korzystaniu z uznania administracyjnego, konieczne jest szczegółowe uzasadnienie decyzji w tym zakresie, w szczególności w przypadku wydania decyzji odmownej.

W ocenie Sądu na gruncie badanej sprawy, wysuwają się niedoskonałości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ nie odniósł się bowiem wprost do istotnych okoliczności stanu faktycznego, które mają znaczenie w sprawie.

W kontekście powyższego Sąd zwraca uwagę na sposób uzasadnienia decyzji w zakresie chociażby przesłanki uprawniającej do przyznania ulgi podatkowej, tj. "interesu publicznego". Oceniając sprawę w zakresie ww. przesłanki, organ II instancji zawarł swoje rozważania zaledwie w trzech zdaniach (strona 5 zaskarżonej decyzji), z czego dwa zdania, to rozważania teoretyczne, a jedno zdanie, to ogólna, niepoparta żadnymi konkretami ocena organu, że: "W ocenie organu odwoławczego zapłata zaległego podatku nie obciąży Zobowiązanego w taki sposób, iż będzie on zmuszony zwrócić się o pomoc społeczną przyznawaną z budżetu państwa".

Taki sposób przedstawienia stanowiska organu nie może zostać zaakceptowany przez Sąd, bo nie stanowi on podstawy do jakiejkolwiek oceny z uwagi na swoją lakoniczność i ogólnikowość. Tak sporządzone uzasadnienie decyzji nie spełnia jakichkolwiek norm w zakresie odmownego rozpatrzenia wniosku skarżącego. Z tak sporządzonego uzasadnienia Sąd nie jest w stanie w ogóle poznać motywów, jakimi kierował się organ odmawiając umorzenia zaległości podatkowych. Nie jest zatem władnym stwierdzić – do czego ma prawo – czy organ działał w tym zakresie w ramach dozwolonego uznania administracyjnego, czy też przekroczył to uznanie.

Dodatkowo, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, organ w sposób niepełny, wybiórczy i zbyt schematyczny dokonał analizy sytuacji finansowej skarżącego, a ponadto rozpoznając sprawę nie odniósł się do argumentów skarżącego, które podnosił on w trakcie toczącego się postępowania, co uwidoczniło się w sposobie przedstawienia stanowiska organu i zbyt pobieżnym uzasadnieniu decyzji.

Bez odniesienia organu pozostała między innymi kwestia wyliczenia dochodu skarżącego z gospodarstwa rolnego. W tym zakresie skarżący podnosił bowiem, że organ błędnie uznał, jakoby osiągnął on dochód z gospodarstwa rolnego w kwocie 37.357,88 zł, podczas gdy z prowadzonego gospodarstwa rolnego nie osiągnął żadnego dochodu, bowiem całą produkcję rolną przeznaczył na potrzeby własne, a nie na sprzedaż produktów rolnych osobom trzecim.

Organ nie ustosunkował się w żaden sposób do argumentacji skarżącego, że z uwagi na wysokie koszty w produkcji rolnej i niskie ceny skupu zbóż, wykorzystuje on jedynie połowę gruntów pod produkcję rolną, a pozostałą cześć gruntu odłoguje.

Co więcej, organ nie wziął pod uwagę, że gospodarstwo rolne ww. prowadzi wraz z żoną, z którą ma wspólność majątkową małżeńską, a w związku z tym wyliczony przez organ dochód, który w całości ww. kwestionuje, powinien być podzielony na dwie osoby.

Niewyjaśniona przez organ pozostała również kwestia zaległości skarżącego względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W tym kontekście skarżący powoływał się na pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia 12 grudnia 2024 r., znak: [...], z którego wynikało, że Z. s.c. [...], NIP [...], w ramach której skarżący prowadził działalność gospodarczą, ma zaległości względem ZUS w kwocie 175.783,16 zł.

Nie można również tracić z pola widzenia, że skarżący podnosił nieprawidłowość ustalenia przez organ, że nie zatrudniał on pracowników i wspólnicy spółki wypłacili sobie kwotę 110.543,35 zł. Organ nie odniósł się do argumentów skarżącego, że pozycja w bilansie Spółki za okres styczeń-wrzesień 2024 r., wskazująca wydatki na wynagrodzenie w kwocie 110.543,35 zł jest przychodem wspólników, podczas gdy pozycja ta wskazuje faktyczne wynagrodzenie, jakie Spółka wypłaciła zatrudnionym pracownikom, a nie wspólnikom. Skarżący podkreślał, że Spółka w okresie styczeń-wrzesień 2024 r. zatrudniała pracowników, o czym organ miał wiedzę z urzędu, a nadto nigdy tej okoliczności nie kwestionował i nie wzywał podatnika do przedłożenia w tym zakresie jakichkolwiek innych dowodów, czy wyjaśnień.

W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą musi mieć świadomość, iż prowadzenie działalności wiąże się z ryzykiem, niemniej jednak organ nie odniósł się do argumentacji skarżącego, że w jego przypadku zaistniały zdarzenia, których nie był w stanie przewidzieć i które w ogóle od niego nie zależały. Skarżący akcentował bowiem, że nie był w stanie przewidzieć tego, iż jego największy kontrahent, z którym współpracował od [...] lat z dnia na dzień nie wypłaci mu kwoty kilkuset tysięcy złotych z uwagi na wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, a pozostali kontrahenci ograniczą zakup towarów lub zamkną swoje firmy, mimo tego że wcześniej zapewniali, że będą kupować od skarżącego towary.

Co więcej, organ powinien odnieść się do okoliczności, na które powoływał się skarżący, że z powodu załamania na rynku drzewnym i meblarskim, faktycznie zaprzestał on prowadzenia działalności gospodarczej, a spółka cywilna, w ramach której prowadził on działalność gospodarczą, istnieje jedynie ze względu na toczące się postępowania administracyjne i sądowe.

Dodatkowo w zaskarżonej decyzji brak jest ustosunkowania się organu do twierdzeń skarżącego w kwestii udzielenia mu ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w 2024 r. przez Burmistrza [....]. W tym zakresie skarżący wskazywał bowiem, że w dniu 23 maja 2024 r. Burmistrz [...] wydał decyzję o umorzeniu części jego zaległości podatkowych z podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości (znak: [...]). Zaznaczył jednak, że decyzja ta dotyczyła umorzenia zaległości podatkowej w wysokości 10.030,00 zł, na którą składała się należność główna w kwocie 8.243,00 zł i odsetki w kwocie 1787,00 zł (odsetki zostały naliczone za czas postępowań), a nie kwoty 16.185,00 zł, o której wspominał organ. Ponadto kwota ta dotyczyła zaległości podatkowej z 2022 r., a nie z 2024 r.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności w ponownym postępowaniu – organ uwzględni przedstawioną w niniejszym wyroku argumentację prawną i przystąpi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w Ordynacji podatkowej, m.in. w zgodzie z wykładnią art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. oraz zasadą dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 127 O.p., a swoje rozstrzygnięcie uzasadni w sposób odpowiadający dyspozycjom wynikającym z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 500 zł.