Wyrok WSA z dnia 14 listopada 2025, sygn. I SA/Kr 564/25

Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie:

1) art. 245 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie braku istnienia przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Według skarżącej z przyczyn niezależnych od siebie nie mogła uczestniczyć w postępowaniu w związku z nieprawidłowym doręczeniem decyzji na niewłaściwy adres,

2) art. 121 § Ordynacji podatkowej poprzez wydanie nierzetelnego i stronniczego rozstrzygnięcia,

3) art. 122 w związku z art. 187 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej przez niezbadanie okoliczności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji oraz dowolną ocenę tylko wybranego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie faktów tylko niekorzystnych dla skarżącej, uznając iż decyzja została jej prawidłowo doręczona,

4) art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w sprawie doszło do zgodnego z prawem i wymaganego przez przepisy doręczenia decyzji organu pierwszej instancji.

Decyzją z 16 czerwca 2025 r., nr 1201-IOP2-2.603.2.2.2025 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z 19 lutego 2025 r., nr 1210-SKP-1.603.1.2024 i umorzył postępowanie w sprawie. W decyzji tej organ wskazał, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze została skierowana na właściwy adres, a w konsekwencji prawidłowo doręczona. Ponadto, organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że skarżąca powzięła informację o wydaniu decyzji z 24 września 2021 r. dopiero 2 października 2024 r., tj. w momencie zapoznania się Ł. G. z aktami sprawy. W ocenie organu odwoławczego skarżąca powzięła tą informację 16 maja 2022 r., tj. w momencie odbioru postanowienia o umorzenie postępowaniu egzekucyjnego. Tym samym wniosek o wznowienie postępowania powinien być, zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, złożony w terminie miesiąca od 16 maja 2022 r., tj. do 17 czerwca 2022 r. W konsekwencji wniosek o wznowienie postępowania złożony przez skarżąca 31 października 2024 r. był wnioskiem spóźnionym. Podkreślono, iż z postanowienia z 27 kwietnia 2022 r., nr [...] o umorzeniu egzekucji wynika m.in., że:

- egzekucja była prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz nr [...] w związku z niezapłaceniem podatku od towarów i usług za okresy miesięczne,

- kwoty należności głównej wynoszą 405.241,70 zł oraz 173.812,20 zł. Odpowiadają one sumie kwot podatku od towarów i usług wynikającego z wystawionych przez skarżącą faktur odpowiednio za okres od września do grudnia 2019 r. oraz od stycznia do marca 2020 r. Skarżąca w okresie od września 2019 r. do marca 2020 r. wystawiała faktury sprzedaży, jednakże nie rozliczała widniejącego na nich podatku należnego, pomimo ciążącego na niej obowiązku nie składała deklaracji \/AT-7. Tym samym skarżąca wiedziała, że:

1) umorzona egzekucja administracyjna nie mogła być prowadzona w związku z niezapłaceniem podatku wynikającego ze złożonych przez nią deklaracji VAT-7,

2) konsekwencją niezłożenia deklaracji VAT-7 będzie wszczęcie czynności, których efektem będzie wydanie decyzji określającej jej podatek do zapłaty za okresy rozliczeniowe, w których wystawiała faktury sprzedaży, a w przypadku jego nieuiszczenia zostanie przeprowadzona egzekucja administracyjna. Wobec tego, 16 maja 2022 r. skarżąca uzyskała informację o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a jednocześnie dowiedziała się, że została wydana wobec niej decyzja w zakresie podatku od towarów i usług za okresy w których wystawiała faktury sprzedaży. Skarżąca po uzyskaniu informacji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie podjęła żadnych działań mających na celu uzyskanie informacji o podstawach jego prowadzenia.

Na ww. decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie:

1) Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania był spóźniony, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że skarżąca powzięła wiadomość o wydaniu decyzji 2 października 2024 r., kiedy to nastąpiło zapoznanie się z aktami sprawy, w związku z czym nie można uznać, że wniosek o wznowienie postępowania był spóźniony, a tym samym skarżąca spełniła przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania określne w treści art. art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie braku istnienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że skarżąca z przyczyn niezależnych od siebie nie mogła uczestniczyć w postępowaniu w związku z nieprawidłowym doręczaniem decyzji na niewłaściwy adres;

2) Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że skarżąca spełniła przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania i zasadnym było wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, a nie jak to uczynił organ decyzję o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania, pomimo braku przesłanek do takiego rozstrzygnięcia;

b) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie wbrew zasadzie prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz uchylenie się od obowiązku wnikliwego rozpoznania sprawy, a zwłaszcza poprzez pobieżną i nieprzystającą do ciężaru sprawy analizę.

Wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Skarga jest uzasadniona, gdyż organ odwoławczy naruszył art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej bezpodstawnie uznając, że wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania był spóźniony, przez co niezasadnie uchylił decyzję I instancji i umorzył postępowanie.

Organ odwoławczy błędnie bowiem przyjął, iż strona skarżąca powzięła wiadomość o wydaniu decyzji nie w dniu 2 października 2024 r., jak uznał organ I instancji, lecz już w dniu 16 maja 2022 roku, tj. w momencie odebrania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Tymczasem z postanowienia tego nie wynika, wbrew argumentacji organu odwoławczego, ani że egzekucja dotyczyła zobowiązania wynikającego z decyzji podatkowej, ani też z jakiej konkretnie decyzji i za jakie okresy rozliczeniowe. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika jedynie, iż prowadzone było postępowanie egzekucyjne z poszczególnych składników majątkowych i było one bezskuteczne. Wskazano w nim tylko numery tytułów wykonawczych, a nie decyzji podatkowej, kiedy również tytułów wykonawczych które zawierały dane o decyzji strona nie odebrała. Pojęcie "powzięcia wiadomości o decyzji" – rozumie się jako moment rzeczywistego uzyskania informacji przez stronę, pozwalającej na identyfikację decyzji i jej istotnych elementów, a nie jako moment formalnego doręczenia pisma, czy też uzyskania informacji mogącej jedynie budzić podejrzenie co do istnienia jakiejś decyzji. Istotne jest zatem, aby strona posiadała informacje pozwalające na identyfikację decyzji nawet bez konieczności zapoznania się z jej pełną treścią. Zatem o ile "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, to jednak wymagane jest, aby strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, to jest aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy nie wykazał, aby z postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wynikały informacje pozwalające zidentyfikować tą konkretną decyzję podatkową w zakresie której skarżąca składa wniosek o wznowienie postępowania.

W tych okolicznościach brak podstaw, aby uznać, że wniosek o wznowienie postępowania był spóźniony, a tym samym że strona skarżąca nie spełniła przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania określonej w treści art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji Podatkowej.

Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy o p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł, działając na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a.