Interpretacja indywidualna może dotyczyć problemu takich praw i obowiązków wnioskodawcy, które wynikają z przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawca może pytać o to, czy dany przepis podatkowy nadaje mu określone prawa lub obowiązki podatkowe. Osoba, która chce uzyskać interpretację indywidualną ma obowiązek wyczerpująco przedstawić opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, tj. opisać swoją sytuację w sposób pełny, zrozumiały, jednoznaczny. Opis powinien wskazywać wszystkie okoliczności, które są istotne w kontekście sprawy, która jest tematem wniosku.
Jako organ wydający interpretacje indywidualne dotyczące obowiązków podatkowych DKIS nie jest zatem umocowany do rozstrzygania o tym, jak skarżący powinien realizować swoje obowiązki wynikające z odrębnych ustaw – w tym, jak powinien on klasyfikować swoje usługi na gruncie PKWiU. Nie dysponuje również narzędziami prawnymi (jak np. środki dowodowe dostępne w ramach postępowania podatkowego), które umożliwiłyby ustalenie grupowania usług skarżącego według PKWiU i przyjęcie tych ustaleń jako podstawy faktycznej dla wydania interpretacji.
Organ musiałby wejść w rolę podmiotu dokonującego merytorycznej oceny prowadzonych prac (przeprowadzić postępowanie bądź czynności sprawdzające). Jest to zadanie wykraczające poza ramy postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej oraz kompetencje organu zajmującego się interpretacją przepisów prawa podatkowego. W zwykłym postępowaniu podatkowym jest to możliwe, ponieważ organ ma odpowiednie narzędzia, np. opinie biegłych. W postępowaniu interpretacyjnym takie narzędzia są niedostępne. Organ interpretacyjny nie może w trybie art. 14b i następne Ordynacji podatkowej dokonywać rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu postępowania, ponieważ sam nie prowadząc postępowania dowodowego z góry przesądzałby o sprawach należących do kompetencji organów prowadzących postępowanie dowodowe.
W obowiązującym porządku prawnym klasyfikowaniem towarów i usług (według różnych nomenklatur i klasyfikacji i dla różnych potrzeb) zajmuje się kilka organów. Wnioski dotyczące klasyfikacji usług według PKWiU dla potrzeb innych niż określenie właściwej stawki podatku od towarów i usług w ramach Wiążących Informacji Stawkowych pozostają w kompetencji Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Łodzi.
W tak określonym zakresie merytoryczne rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie interpretacji uznającej stanowisko skarżącego za prawidłowe lub nieprawidłowe, wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące organowi w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej" wynikającej z przytoczonego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Wskazane powyżej braki formalne wniosku uniemożliwiły zdaniem DKIS wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Użyte w treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej zwroty "zaistniały stan faktyczny" czy "zdarzenie przyszłe" należy rozumieć, jako wyczerpujące przedstawienie przez wnioskodawcę danego zdarzenia, faktu lub czynności, które mają istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego.
Pytania, które zostały sformułowane w wezwaniu organu I instancji dotyczyły okoliczności, które są istotne dla oceny sytuacji skarżącego w kontekście przepisów ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, które odwołują się w swojej treści do klasyfikacji PKWiU. Stawka ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zależy przy tym wyłącznie od faktycznego rodzaju świadczonych usług. Dla zastosowania właściwej stawki ryczałtu do przychodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej konieczne jest każdorazowe przypisanie wykonywanych czynności do określonego grupowania PKWiU. Takiej kwalifikacji dokonuje przy tym sam podatnik. Kwestia ta nie jest regulowana przepisami prawa podatkowego, które mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU, ani też weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę.
Powiązanie opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne z klasyfikacją statystyczną towarów lub usług nie zmienia faktu, że w myśl przepisów o statystyce publicznej klasyfikacji tej dokonuje producent oraz ewentualnie właściwy urząd statystyczny w wydawanych opiniach. W sytuacji, gdyby to organ dokonał analizy charakteru usługi pod kątem Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, stanowiłoby to – wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej: Ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.
W ocenie DKIS, nie jest on uprawniony do dokonania oceny wskazanej przez podatnika klasyfikacji towaru lub usługi, jak również nie jest uprawniony do dokonania samodzielnie takiej klasyfikacji. Kwestie klasyfikacyjne pozostają poza zakresem przepisów prawa podatkowego – klasyfikacja czy taryfikacja jest to obszar statystyczny lub obszar zharmonizowany unijnie – taryfikacyjny. Przepisy podatkowe i przepisy o statystyce publicznej to odrębne dziedziny prawa publicznego.
DKIS jest organem uprawnionym do klasyfikowania jedynie przy wydawaniu Wiążących Informacji Stawkowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług [art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)], po uprzednim przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Wyłącznie w tym zakresie został wyposażony w tego rodzaju kompetencje.
Nadanie WIS formy decyzji administracyjnej oznacza, że jej wydanie powinno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania podatkowego, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach Ordynacji podatkowej, a w jego ramach określonych przepisami prawa materialnego, również przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, stosownie do nakazu płynącego z zasady prawdy obiektywnej.
W postępowaniu interpretacyjnym DKIS dokonuje natomiast wykładni przepisów prawa podatkowego w oparciu wyłącznie o informacje przedstawiane przez wnioskodawcę.
Po pierwsze, organ zwrócił uwagę, że zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i usług (PKWiU 2015) określonymi w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU 2015 należy do obowiązków producenta (usługodawcy) tego produktu. Wynika to z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU 2015, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi.
Po drugie, dokonywanie właściwej klasyfikacji statystycznej nie jest możliwe wyłącznie na podstawie opisu przedstawionego przez wnioskodawcę, a tym samym również z tego względu nie jest możliwe w postępowaniu interpretacyjnym.
Dla porównania DKIS wskazał, że w postępowaniu w zakresie wiążącej informacji stawkowej czy akcyzowej, organy podatkowe wymagają nie tylko kompleksowego przedstawienia produktu, ale także dokumentów odnoszących się do towaru albo usługi, np. umowy, fotografii, planów, schematów, katalogów, atestów, instrukcji, informacji od producenta lub innych dostępnych dokumentów umożliwiających organowi dokonanie klasyfikacji, a nawet same przeprowadzają badania. Dla dokonania właściwej taryfikacji towaru niezbędne jest prawidłowe ustalenie stanu towaru (włącznie z analizą przesłanej próbki towaru lub zlecenia badań laboratoryjnych, przeprowadzenie oględzin towaru czy przesłuchań świadków), a w przypadku usługi – szczegółowych warunków jej świadczenia (opartych w szczególności na treści zawieranych umów, instrukcji).
W ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej to na wnioskującym o wydanie interpretacji ciąży obowiązek przedstawienia jednoznacznych i niebudzących wątpliwości okoliczności faktycznych sprawy. W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji – odrębnie niż w postępowaniu podatkowym czy postępowaniach kontrolnych – nie mają zastosowania przepisy o postępowaniu dowodowym, organ nie ustala podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, ale "przyjmuje" jako podstawę opis okoliczności faktycznych podanych we wniosku. Własne stanowisko prezentowane przez wnioskodawcę – zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej – powinno natomiast dotyczyć skutków podatkowych zaistnienia przedstawionych przez niego jednoznacznych okoliczności faktycznych, a nie tego, jakie są okoliczności faktyczne sprawy. Jedynym natomiast przewidzianym w ramach omawianej procedury narzędziem służącym "ustaleniu" przez organ podstawy faktycznej rozstrzygnięcia jest wezwanie do uzupełnienia wniosku.
W postępowaniu interpretacyjnym organ podatkowy nie ustala stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wiąże go bowiem stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisany przez wnioskodawcę.
Zakwalifikowanie przez podatnika wykonywanej działalności do odpowiedniego grupowania PKWiU stanowi podstawę do ustalenia wysokości stawek podatkowych należnych od przychodów opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Skierowanie do skarżącego wezwania było zdaniem DKIS uzasadnione, bowiem z wniosku nie wynikało m.in. jak sklasyfikowane są według PKWiU wykonywane przez wnioskodawcę usługi. Co więcej, sformułowane pytanie nie dotyczyło wyłącznie wykładni przepisów prawa podatkowego w zakresie jego praw i/lub obowiązków na gruncie ustawy o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, ale także potwierdzenia klasyfikacji PKWiU świadczonych usług.
Rolą organu interpretacyjnego nie jest klasyfikowanie usług pod względem symbolu PKWiU, bowiem to na podatniku spoczywa obowiązek samodzielnego dokonania takiej klasyfikacji.
Organ formułując wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wskazał wyraźnie, że zainteresowany podmiot sam kwalifikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej.
Stosownie do brzmienia art. 25 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1799): Do zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego należy opracowywanie standardowych klasyfikacji, nomenklatur i definicji podstawowych kategorii, ustalanie wzajemnych relacji między nimi oraz ich interpretacja.
Wydawanie informacji klasyfikacyjnych dotyczących standardowych klasyfikacji jest zatem ustawowym obowiązkiem urzędów statystycznych.
Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 2 ustawy o statystyce publicznej: Urzędy statystyczne wykonują zadania wymienione w ust. 1 pkt 1-5, 6 - w zakresie interpretacji, 7-12, 14, 16 i 17 w zakresie określonym w trybie ust. 4.
Zdaniem DKIS w analizowanej sprawie istniały zatem podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący zarzucił naruszenie:
-przepisów prawa materialnego:
a) art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Organ nie jest uprawniony do dokonania analizy charakteru usługi pod kątem Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług oraz wydania interpretacji indywidualnej w tym zakresie;
b) art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 oraz art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podanie symbolu PKWiU dla usług świadczonych przez Skarżącego, opisanych we wniosku z dnia 28 lutego 2025 r., stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a tym samym brak wskazania takiego symbolu powoduje, że wniosek o interpretację nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, co uzasadnia pozostawienie go bez rozpoznania, mimo, iż wniosek został prawidłowo uzupełniony przez Skarżącego i nie zawierał braków formalnych;
-przepisów postępowania:
1. art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez;
a) naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, przez błędne dokonanie wykładni przepisów, niezgodne z ich literalnym brzmieniem. Możliwość zakwalifikowania przychodu skarżącego do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 8,5%, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne została nieprawidłowo pozostawiona bez rozpatrzenia w wyniku nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, o których mowa w pkt 1;
b) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez nakładanie na podatników dodatkowych warunków, niewynikających z literalnego brzmienia przepisów prawa materialnego, o których mowa w pkt 1.
3. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, przez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszej instancji, mimo naruszenia art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej polegającego na niewydaniu interpretacji indywidualnej, mimo spełnienia wszystkich warunków koniecznych do wydania interpretacji oraz przez zignorowanie prawnego obowiązku wydania interpretacji indywidualnej na wniosek skarżącego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Skarga złożona na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczące podatku dochodowego, okazała się zasadna.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia DKIS w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd uznał, że zawierają one wady, powodujące konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie, zagadnienie prawne, odnosiło się do stosowania właściwej stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z tytułu świadczenia usług.
Zdaniem skarżącego, już we wniosku podał on wszystkie istotne okoliczności faktyczne (przedstawiając zakres prowadzonej działalności i dokonując szczegółowej specyfikacji wykonywanych czynności). Zatem już na etapie wniosku, DKIS dysponował niezbędnymi informacjami, wystarczającymi dla dokonania stosownej wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w kontekście przedstawionego stanu faktycznego i postawionych pytań.
Z kolei w ocenie organu interpretacyjnego, przepisy ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne odwołują się w swojej treści do klasyfikacji PKWiU wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie ustawy o statystyce publicznej. Ustawa o statystyce publicznej nie jest ustawą podatkową. Na mocy tej ustawy podmioty gospodarki narodowej (czyli m.in. osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą) mają obowiązek stosować w prowadzonej ewidencji, dokumentacji oraz rachunkowości standardy klasyfikacyjne, o których mowa w rozdziale 6 – Standardy klasyfikacyjne i krajowe rejestry urzędowe. A zatem obowiązek prawidłowego stosowania klasyfikacji statystycznych (m.in. PKWiU) wynika z ustawy o statystyce publicznej – to ona kształtuje treść i zakres tego obowiązku. Nie jest to więc obowiązek podatkowy.
W świetle powyższego, zasadniczym problemem w sprawie, determinującym rozstrzygnięcie, była kwestia, czy zakres żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, został ustalony przez DKIS prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez skarżącego, wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, dalej o.p.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14c § 1 i § 2 o.p., interpretacja indywidualna zawiera, ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h o.p., ma zastosowanie art. 169 § 1-2 o.p.
Możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 o.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednak organ zobowiązany do wydania interpretacji, działając w trybie art. 169 § 1 o.p. nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
W tym trybie, organ interpretacyjny może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca winien uzupełnić, organ wydający interpretację indywidualną winien wskazać w wezwaniu, wyjaśniając jednocześnie dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie przez wnioskodawcę, stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez niego, a nie ustalonego przez organ podatkowy.
Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 o.p. i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 o.p., pozostawia się bez rozpatrzenia.
Zasadniczym problemem w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie stosowania właściwej stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z tytułu świadczenia usług.
Skarżący we wniosku opisał dokładnie, na czym jego działalność polega, identyfikując ją przez pryzmat faktycznie podejmowanych działań i czynności.
Stąd wezwanie organu do uzupełnienia wniosku, poprzez wskazanie kodu PKWiU - stanowi ewidentne przerzucenie na skarżącego rozstrzygnięcia kwestii, której oceny wprost domagał się w swoim wniosku.
DKIS stanął na stanowisku, że skierowane do skarżącego wezwanie do uzupełnienia opisu służyło między innymi wyjaśnieniu tych okoliczności sprawy.
Sąd jest jednak zdania, że organ w istocie oczekiwał od skarżącego oceny prawnej wykraczającej poza określenie "okoliczności", tj. poza opis stanu faktycznego.
Skarżący dostarczył organowi informacji, w postaci opisu czynności, które wykonuje, w ocenie Sądu wystarczających do zakwalifikowania działalności, a organ oprócz charakterystyki działalności i faktów, nie mógł wymagać od skarżącego sformułowania ostatecznej konkluzji w postaci podania kodu PKWiU, o czym wprost świadczy sposób sformułowania pytań.
Wbrew argumentacji DKIS zaprezentowanej w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w sposób oczywisty na skarżącego został przerzucony ciężar rozstrzygnięcia spornej kwestii.
Sąd nie podziela argumentacji organu, że pomimo sformułowania w sposób jasny i zrozumiały wezwania, w odpowiedzi skarżący nie uzupełnił stanu faktycznego.
W ocenie Sądu skarżący odpowiedział na pytania postawione w wezwaniu.
Odnosząc się do uwag DKIS zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podkreślić należy, że obowiązek udzielania pisemnej interpretacji, nie jest ograniczony wyłącznie do ustaw zawierających w swoim tytule pojęcie z zakresu prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowane są parametry, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. O ile przepisy prawa podatkowego, stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa, stanowią część jednego porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przyjęcie odmiennego stanowiska wypaczyłoby sens wydawania interpretacji i nie zapewniłoby wnioskodawcom ochrony, o której była mowa w Ordynacji podatkowej.
Przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 o.p., nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2018 r., sygn. II FSK 1392/16, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W tym kontekście Sąd wskazuje, że pomimo, iż instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, odnosi się głównie do regulacji z zakresu prawa podatkowego, to nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa.
Nie może to być zatem przyczyna pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. II FSK 1019/19 (opubl. w CBOSA), w trosce o swoje bezpieczeństwo prawne, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi.
Ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku, nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam skarżący przesądził tę kwestię, o którą przecież wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania okoliczności faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji tejże działalności. Następnie na gruncie obowiązujących przepisów, organ winien ocenić ten rodzaj działalności, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, jeśli wnioskodawca nie przedstawiłby wystarczających danych do oceny.
Skoro zatem skarżący dokładnie opisał swoją działalność, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną wątpliwość.
W rozpoznawanej sprawie, skarżący spełnił warunki konieczne do uzyskania wiążącej wykładni. Uchylając się od wydania interpretacji indywidualnej, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, DKIS naruszył art. 14b § 3 o.p. Wniosek w sposób wyczerpujący opisywał stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia, w konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g o.p.
Wskazać należy, że taki sam problem rozpatrywany był już w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stanowisko zajęte przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, znajduje potwierdzenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia 12 marca 2021 r., sygn. I FSK 134/19, z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. I FSK 1077/17, z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. I GSK 829/16, z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. I FSK 1917/16, z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. I FSK 938/16 oraz z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. I FSK 179/16, opubl. w CBOSA). W wyrokach tych NSA wskazywał, że przyjęta przez podatnika klasyfikacja towaru lub usługi podlega ocenie merytorycznej przez organ podatkowy. Jeżeli organ podatkowy stwierdza, że podany przez podatnika opis czynności pozostaje w oczywistej sprzeczności z podanym przez niego symbolem statystycznym PKWiU klasyfikującym tę czynność, a od tego zależy określenie sposobu opodatkowania, powinien w tym zakresie wskazać nieprawidłowość podanej klasyfikacji. Przyjęcie, że symbol PKWiU stanowi element jedynie stanu faktycznego wniosku o interpretację, z pominięciem jego również normatywnego charakteru, gdy dana norma prawa podatkowego odwołuje się do tegoż symbolu, skutkowałoby związaniem organu interpretacyjnego wskazaniem wnioskodawcy w tym zakresie, co w istocie przekreślałoby w niektórych przypadkach sens interpretacji, bowiem organ interpretacyjny, nie mogąc wskazać prawidłowej klasyfikacji statystycznej opisanej we wniosku usługi (towaru), musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii, a co za tym idzie w kwestii sposobu opodatkowania oraz stawki podatku. Nie ma bowiem uzasadnionych podstaw prawnych, aby także klasyfikacja statystyczna, przez którą identyfikowany jest obowiązek podatkowy, wyłączona była z przedmiotu interpretacji wydawanej na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej. Zakwalifikowanie towaru albo usługi do konkretnego grupowania PKWiU, może być w związku z tym przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej.
Pogląd DKIS, że nie jest on uprawniony do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU ani też weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę, jest zatem nieprawidłowy.
Z tych względów, zarzuty skargi okazały się zasadne, dlatego na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.