Wyrok WSA z dnia 17 listopada 2025, sygn. I SA/Kr 662/25

DIAS wskazał, że przeprowadzone postępowanie w zakresie dochodów osiągniętych z kapitałów pieniężnych wykazało, że Skarżący osiągnął dochód w wysokości przekraczającej 1.000.000 zł, uzasadniający złożenie deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej za 2019 rok i wynikający z tego obowiązek jej zapłaty.

Dyrektor wskazał, że stosownie do art. 30h ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne są obowiązane do zapłaty daniny solidarnościowej w wysokości 4% podstawy obliczenia tej daniny. Podstawę obliczenia daniny w myśl przepisu art. 30h ust. 2 ww. ustawy, stanowi nadwyżka ponad 1.000.000,00 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f po ich pomniejszeniu o: kwoty składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a, kwoty, o których mowa w art. 30f ust. 5 – odliczone od tych dochodów Stosownie zaś do art. 30h ust. 4 ww. ustawy, osoby fizyczne są obowiązane składać urzędom skarbowym deklarację o wysokości daniny solidarnościowej, według udostępnionego wzoru w terminie do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego i w tym terminie wpłacić daninę solidarnościową. W ocenie Organu odwoławczego z uwagi na fakt, że w 2019 r. Skarżący uzyskał łączny dochód w wysokości 1.105.184,51 zł, był on zobowiązany do zapłaty daniny solidarnościowej. Podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi w myśl art. 30h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kwota 92.225,00 (nadwyżka ponad 1.000.000,00 zł przy uwzględnieniu pomniejszenia o składki na ubezpieczenie społeczne). W związku z powyższym DIAS uznał, że należna danina solidarnościowa od dochodów osiągniętych w 2019 roku powinna wynosić 3.689,00 zł (tj. 92.225,00 x 4%).

Odnosząc się do zarzutów odwołania DIAS wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu organ badał, czy Skarżący uzyskał dochody przekraczające 1.000.000 zł. W ocenie Dyrektora podniesione zarzuty oraz złożone dowody koncentrują się wokół ustaleń w zakresie wysokości kosztów uzyskania przychodów, co było domeną postępowania wymiarowego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok od dochodów osiągniętych z kapitałów pieniężnych.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na decyzję DIAS w Krakowie, Skarżący zarzucił:

1) naruszenie, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy art. 30h ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy nie było podstawy prawnej do ich zastosowania i określenia zobowiązania z tytułu daniny solidarnościowej, gdyż prawidłowo określona suma dochodów Skarżącego za rok 2019 nie przekroczyła kwoty 1 000 000,00 zł;

2) naruszenie, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2019 r., poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą nieprawidłowym określeniem kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce C. sp. z o.o., a w konsekwencji nieprawidłowym określeniem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2019, co w efekcie doprowadziło wydania decyzji w zakresie daniny solidarnościowej;

3) naruszenie, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, art. 121 § 1 o.p. poprzez selektywne i stronnicze uwzględnienie orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie wykładni normy prawnej zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., z pominięciem nowszej, aktualnej i korzystnej dla strony skarżącej linii orzeczniczej;

4) naruszenie, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, art. 122 w zw. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpatrzenie istotnego dla sprawy w postaci opinii biegłego sądowego mgr J. G. w zakresie określenia wartości spółki C.1 Spółka jawna na dzień 31 lipca 2005 r. oraz sprawozdania finansowego C. sp. z o.o. sporządzonego na dzień 31 grudnia 2006 r., obejmującego również dane finansowe spółki C.1 Spółka jawna na dzień 28 listopada 2006, tj. dzień poprzedzający dzień przekształcenia, która to dane powinny stanowić podstawę do określenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce C. sp. z o.o. przez Skarżącego;

5) naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit a) Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy powinna ona zostać uchylona;

W związku z ww. naruszeniami, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji oraz zasądzenie od DIAS kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w kontrolowanej przez Sąd sprawie było to, czy zostały spełnione przesłanki do określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu daniny solidarnościowej za 2019 r., której termin zapłaty upływa w roku kalendarzowym 2020. Organ odwoławczy powołał się na fakt wydania względem Skarżącego decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok od dochodów osiągniętych z kapitałów pieniężnych w kwocie 180.208,00 zł oraz na fakt, że decyzja ta stała się decyzją ostateczną. Z kolei Skarżący podnosił zarzuty, które w pierwszej kolejności skupiały się na braku podstaw do uznania wysokości kosztów uzyskania przychodów w wysokości przyjętej przez organy podatkowe we wskazanym powyżej postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2025 roku, sprawy ze skargi J. B., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z dnia 28 lipca 2025 roku nr 1201-IOP1-3.4102.26.2025, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 rok, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd zakwestionował stanowisko Organów podatkowych, zgodnie z którym w sprawie Skarżącego określenia wartości kosztów uzyskania przychodów w przypadku zbycia udziałów w sp. z o.o., należy dokonywać wg pierwotnie poniesionych wydatków, uznając zarzut skargi, że kosztem uzyskania przychodu powinna być wartość bilansowa udziału w spółce jawnej z dnia ustania jej bytu prawnego, mająca wpływ na wartość udziału wspólnika spółki kapitałowej.

Pomiędzy stronami postępowania nie jest spornym, że kwestia określenia zobowiązania z tytułu daniny solidarnościowej aktualizuje się jedynie w przypadku określenia kosztów uzyskania przychodu wg metody zaakceptowanej przez Organy podatkowe, z uwagi na przyjęty w ustawie podatkowej limit dochodu. Uchylenie przez Sąd wyżej wymienionych decyzji podatkowych skutkuje koniecznością uchylenia także decyzji wydanych w przedmiocie określenia daniny solidarnościowej.

Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił skargę i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku. Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był natomiast art. 135 p.p.s.a, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego od DIAS kwotę 1 065 zł, tytułem uiszczonego wpisu od skargi (148 zł), wynagrodzenia pełnomocnika (900 zł) oraz opłaty skarbowej za przedłożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł).