- art. 121 § 1 o,p. poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych polegającego na nieuzasadnionej zmianie dotychczas przyjmowanej przez Organ klasyfikacji nieruchomości zabudowanych domami studenckimi (akademiki) jako nieruchomości niezamieszkałych w rozumieniu przepisów u.c.p.g., a co za tym idzie obciążeniu Odwołującego nową opłatą za wywóz odpadów komunalnych wraz z odsetkami za opóźnienie w spłacie należności, w sytuacji w której Odwołujący, w oparciu o składane deklaracje uiszczał terminowo wszystkie opłaty za wywóz odpadów komunalnych, a zatem nie pozostawał w zwłoce, która mogłaby narazić go na zapłatę odsetek;
- art. 122 w zw. z art, 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;
- art. 191 o.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) należy traktować jak "nieruchomości zamieszkałe" w rozumieniu przepisów u.c.p.g.,
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 60 ust. 1 oraz 6m ust. 2 u.c.p.g. poprzez błędne ich zastosowanie i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki do wezwania do złożenia korekty deklaracji i w konsekwencji wydania decyzji, bowiem Odwołujący złożył deklaracje DB w oparciu o które została ustalona wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 marca 2022 r. do 28 lutego 2025 r., które bez zastrzeżeń zostały przyjęte przez Organ i nie nastąpiła zmiana danych, będących podstawą do ustalenia wysokości należnej opłaty jak również nie istniały żadne uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w tych deklaracjach, które mogłyby stać się podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi;
- § 2 , § 5 i § 7 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/ 1197/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty poprzez ich zastosowanie i przyjęcie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami oraz wysokości stawki, wynikających z tych przepisów, podczas gdy nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady podobnie jak traktuje się prywatne akademiki hotele w Krakowie,
- art. 7 i 27 ust. 4 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/ 1200/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków poprzez ich zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i błędne przyjęcie, że nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne,
- art. 6 i 27 ust. 3 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/ 1200/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków poprzez ich pominięcie i nie zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, mimo, iż nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady podobnie jak traktuje się prywatne akademiki i hotele w Krakowie,
- innych przepisów u.c.p.g. poprzez ich błędną interpretację i wykładnię odbiegającą od wykładni stosowanych przez inne Organy oraz sądy administracyjne orzekające w tych samych sprawach i przyjęciu stanowiska, że obiekty typu akademiki powinny zostać zakwalifikowane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy, a w części na której nie zamieszkują mieszkańcy, skutkującą koniecznością stosowania formularzy typu DM uwzględniające w części zamieszkałej faktyczną ilość osób zamieszkałych/przebywających w obiekcie tj. studentów, uczniów oraz w części niezamieszkałej ilość pojemników i częstotliwość ich wywozu oraz znacznie wyższym opłatami.
Ponadto Odwołujący wskazał na rażące naruszenie fundamentalnych zasad współżycia społecznego oraz zaufania do Organów - poprzez żądanie zapłaty odsetek za okres od 1 marca 2022 r., w sytuacji, gdy praktyka składania deklaracji DB w odniesieniu do domów studenckich, stosowana była i akceptowana przez Urząd Miasta Krakowa od 2013 r., a Odwołujący w oparciu o składane deklaracje DB uiszczał comiesięcznie opłaty za wywóz odpadów komunalnych, a zatem nie pozostawał w zwłoce, która mogłaby narazić go na zapłatę odsetek.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał decyzję z dnia 29 lipca 2025r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 6m, art. 6o, art. 6c, art. 6q, art. 6j, art. 6k ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U.2022.2519 ze zm., dalej: "u.c.p.g.").
Zdaniem Kolegium, materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jest kompletny i tym samym jest wystarczający do rzetelnego ustalenia niezbędnych w sprawie okoliczności, które umożliwiają ustalenie podmiotu zobowiązanego do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomościach stanowiących własność A., tj. [...], [...] oraz wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wytwarzanymi na ww. nieruchomości w okresie określonym w sentencji decyzji, przy uwzględnieniu prawidłowo ustalonego przez organ I instancji sposobu użytkowania i charakteru ww. nieruchomości. Ponadto zaskarżona decyzja spełnia wymogi z art. 21054 0.p., tj. zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne ustalenia wobec A. opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 marca 2022 r. do 28 lutego 2025 r. w wysokości 4 369 430,86 zł plus należne odsetki za zwłokę.
Stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji - w ocenie Kolegium - oparte jest na poprawnie przeanalizowanym materiale dowodowym (zgodnie z art. 122 i art. 187 o.p.) oraz jest wystarczające i logiczne. Sprawa została dogłębnie wyjaśniona, z odwołaniem się do stosownego orzecznictwa w sprawie.
Kolegium w pełni podzieliło argumentację faktyczną oraz prawną przedstawioną w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Zdaniem Kolegium, wątpliwości dotyczące charakteru nieruchomości jakimi są akademiki zostały rozstrzygnięte wskutek dogłębnej analizy i prawidłowo dokonanej wykładni przepisów prawa.
Sporną kwestią jest charakteru ww. nieruchomości, które zdaniem organu I instancji mają charakter mieszany, tj. w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne i w konsekwencji obowiązek złożenia jako właściwej deklaracji DM, a nie deklaracji DB. A. konsekwentnie kwestionuje powyższe stanowisko organu I instancji uznając, iż ww. nieruchomości mają charakter niemieszkalny i właściwa jest dla nich deklaracja DB. W związku z powyższym, zdaniem Odwołującej nie było konieczności składania korekty deklaracji dotyczących opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 marca 2022 r. do 28 lutego 2025 r. W obszernym odwołaniu, A. dowodzi zasadności swojego stanowiska, odwołując się także w tym zakresie do wybranego przez siebie orzecznictwa sądów administracyjnych.
W ocenie Kolegium, stanowisko organu I instancji dotyczące zakwalifikowania akademików należących do A. do nieruchomości mieszanych, tj. w części stanowiących nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne jest w pełni uzasadnione i znajduje potwierdzenie w nowszych orzeczeniach NSA (wydanych po wyrokach NSA, które wskazane zostały w odwołaniu). Wbrew zarzutowi Odwołującej nie doszło w tym zakresie do naruszenia art. 191 0.p.
Stanowisko dotyczące kwalifikacji akademików należących do A. jako nieruchomości mieszanych, w pełni akceptowało tut. Kolegium, czemu dało wyraz w swojej decyzji z dnia 31 października 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/148/2023, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2023 r., nr PD-01-7.3139.4505.2018.EH odnoszącą się do nieruchomości stanowiących akademiki, na mocy której określono wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 listopada 2020 r. do 28 lutego 2022 r. Prawidłowość powyższej kwalifikacji potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 1166/23, oddalił skargę A. na decyzję SKO w Krakowie z dnia 31 października 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/148/2023. Zgodnie z treścią wyroku, Sąd w pełni podzielił przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska oraz wskazał, że wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Kolegium nie podzieliło jednak argumentacji Odwołującej zawartych w powyższych odwołaniach, że akademiki powinny być kwalifikowane jako nieruchomości niezamieszkałe. Nie zmienia tego fakt, że niektóre gminy - jak wskazuje Odwołująca - w swoich uchwałach dotyczących gospodarki odpadami komunalnymi odmiennie kwalifikują akademiki niż Rada Miasta Krakowa.
Kolegium opowiedziało się za stanowiskiem organu I instancji, popartym przywołanymi w decyzji nowymi orzeczeniami NSA, że akademiki powinny być zaliczone do nieruchomości mieszanych, tj. w których w części zamieszkują mieszkańcy w rozumieniu art. 6c ust. 1 i art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., a w części nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Argumentację organu I instancji dotyczącą tej kwestii uznano za logiczną, spójną i przekonującą, a mianowicie, że:
1. Ustawodawca nie zdefiniował użytych w art. 6c ust. 1 i ust. 2, art. 6i u.c.p.g. pojęć "nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy" oraz "nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy". Zatem kluczowe w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie znaczenia pojęcia "zamieszkiwanie" w rozumieniu u.c.p.g"
2. pojęcie "zamieszkiwania", o którym stanowią powyższe przepisy, nie należy wiązać z pojęciem zameldowania w rozumieniu ustawy z dnia 2010 r. o ewidencji ludności, gdyby bowiem, wolą ustawodawcy było powiązanie obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z miejscem zameldowania osoby fizycznej, nie użyłby słowa "zamieszkiwania" i nie wprowadziłby opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okresy miesięczne,
3. pojęcie "zamieszkiwania", o którym stanowią powyższe przepisy, nie należy także wiązać z pojęciem zamieszkanie jak w art. 25 k.c. i zamiarem stałego pobytu, gdyż w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, koncentracja życia w danym miejscu, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów,
4. akademiki są placówkami zapewniającymi zakwaterowanie studentom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania. W tym okresie uczęszczania studenta do szkoły poza miejscem stałego zamieszkania, akademik stanowi dla studenta centrum życia, a w szczególności stołowania się, uczenia się, wypoczynku po nauce i nocowania. Zamieszkiwanie studentów w akademiku jest więc tym rodzajem pobytu, który cechuje się zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych studenta w kwaterze faktycznie zajmowanej. Zatem w akademiku zamieszkują tymczasowo studenci i co jest oczywiste, wytwarzają odpady komunalne, które należy zagospodarować,
5. Z doświadczenia życiowego jednoznacznie wynika, że wytwarzać odpady komunalne mogą zarówno stali mieszkańcy, jak i osoby przebywające na danej nieruchomości tymczasowo, a nawet nieregularnie,
6. obiekty typu akademiki (domy pomocy społecznej, internaty, bursy) zazwyczaj składają się głownie z części przeznaczonych do zamieszkiwania, czyli z pokoi mieszkalnych wraz z ewentualnymi łazienkami i aneksami kuchennymi, natomiast w pozostałej części składają się z pomieszczeń, które nie służą zamieszkiwaniu sensu stricto, np. części administracyjno-biurowej, stołówki, świetlicy, pralni, gimnastycznej, sali rehabilitacyjnej, pracowni komputerowej, czytelni, siłowni itp. Część niezamieszkała może również być wykorzystywana pod działalność gospodarczą (np. poprzez prowadzenie działalności gospodarczej przez właściciela obiektu lub poprzez wydzierżawienie jej przedsiębiorcy).
A zatem, trafnie jest stanowisko organu I instancji, że studenci (lokatorzy domów studenckich) powinni być w okresie zamieszkiwania przez nich w domach studenckich na terenie Miasta Krakowa uznani za mieszkańców Miasta Krakowa w rozumieniu art. 2 lit. d rozporządzenia WE Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 763/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie spisów powszechnych ludności i mieszkań (Dz. U. UE L 218 z 13.8.2008), bowiem w okresie zamieszkiwania przez nich w domach studenckich na terenie Miasta Krakowa jest ono miejscem, w którym student zazwyczaj spędza czas przeznaczony na odpoczynek, niezależnie od czasowych nieobecności związanych z wypoczynkiem, urlopem, odwiedzinami u przyjaciół i krewnych, interesami, leczeniem medycznym lub pielgrzymkami religijnymi.
Wbrew zarzutom Odwołującej, zdaniem Kolegium, trafnie powołał się także organ I instancji na kwalifikację domów studenckich jako "budynków stałego zamieszkania" określoną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (sekcja 1 dział 11, klasa 1130, grupa 113). W pełni koresponduje to z danymi ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa, z której wynika, że budynki położone w K., przy ul. [...] działka nr [...] oraz ul. [...] działka nr [...], w których znajdują się akademiki A. zakwalifikowane są jako budynki mieszkalne.
W związku z powyższym, brak jest podstaw do uznania stanowiska A., że akademiki powinny być kwalifikowane do obiektów (nieruchomości) niemieszkalnych. W konsekwencji całkowicie chybione są zarzuty sformułowane w odwołaniu, a dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. u.c.p.g. oraz stosownych uchwał Rady Miasta Krakowa.
Dlatego też, Kolegium, podobnie jak organ I instancji uznało, że akademiki powinny być zaliczone do nieruchomości mieszanych, tj. w których w części zamieszkują mieszkańcy w rozumieniu art. 6c ust. 1 i art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., a w części nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Wobec tego, do powyższych nieruchomości powinny być stosowane formularze typu DM, uwzględniające w części zamieszkałej faktyczną ilość osób zamieszkałych/przebywających w obiekcie tj. studentów oraz w części niezamieszkałej ilość pojemników i częstotliwość ich wywozu.
W ocenie Kolegium, nie budzi również wątpliwości, że okresem rozliczeniowym zgodnie z art. 6i ust. 1 u.c.p.g. jest wyłącznie okres miesiąca kalendarzowego. Okres ten jest okresem, za który powstaje obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przepis ten nie wprowadza możliwości proporcjonalnego podziału opłaty ze względu na ilość "zamieszkiwanych" dni w miesiącu.
Z uwagi na omyłkę pisarską, która wystąpiła w decyzji organu I instancji przy określeniu łącznej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odnoszącymi się do przedmiotowych nieruchomości za miesiąc kwiecień 2023 r. (44 6736,59 zł), konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie i określenie tej opłaty w sposób prawidłowy w wysokości 44 673,59 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.
- art. 121 § 1 o.p., poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegającego na nieuzasadnionej zmianie dotychczas przyjmowanej przez organ klasyfikacji nieruchomości zabudowanych domami studenckimi (akademiki), jako nieruchomości niezamieszkałych w rozumieniu u.c.p.g., a co za tym idzie obciążeniu odwołującego nową opłatą za wywóz odpadów komunalnych wraz z odsetkami za opóźnienie w spłacie należności, w sytuacji w której odwołujący, w oparciu o składane deklaracje uiszczał terminowo wszystkie opłaty za wywóz odpadów komunalnych, a zatem nie pozostawał w zwłoce, która mogłaby narazić go na zapłatę odsetek.
- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz niedostateczne rozważenie istotnych dla sprawy okoliczności z pominięciem stanowiska odwołującego, wyrażanego w toku postępowania podatkowego.
- art. 191 o.p., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, brak odniesienia się do stanowiska odwołującego prezentowanego w toku postępowania podatkowego, co w konsekwencji doprowadzało do błędnego przyjęcia, że nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademiki) należy traktować, jak "nieruchomości zamieszkałe" w rozumieniu przepisów u.c.p.g.
- art. 210 o.p., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności brak uwzględnienia w wydanej na skutek ponownego rozpoznania sprawy decyzji z dnia 1 marca 2023r. wskazań i zaleceń zawartych w decyzji SKO z dnia 24 października 2022r. dotyczących szczegółowego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, wszechstronnej analizy i podania powodów zmiany dotychczasowego stanowiska organu, co do klasyfikacji akademików, jako nieruchomości niezamieszkałych.
- art. 2a o.p., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść skarżącej.
- art. 60 ust. 1 oraz 6m ust. 2 u.c.p.g., poprzez błędne ich zastosowanie i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki do wezwania do złożenia korekty deklaracji i złożył deklaracje DB, w oparciu o które została ustalona wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 listopada 2020r. do 28 lutego 2022 roku, które bez zastrzeżeń zostały przyjęte przez Organ i nie nastąpiła zmiana danych, będących podstawą do ustalenia wysokości należnej opłaty, jak również nie istniały żadne uzasadnione wątpliwości, co do danych zawartych w tych deklaracjach, które mogłyby stać się podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji określającej wysokość opłaty z gospodarowanie odpadami komunalnymi.
- § 2 , § 5 i § 7 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1197/20 z dnia 16 września 2020r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Urz. z 2020r., poz. 5946), poprzez ich zastosowanie i przyjęcie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami oraz wysokości stawki, wynikających z tych przepisów, podczas gdy nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami), powinny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady.
- art. 7 i 27 ust. 4 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1200/20 z dnia 16 września 2020r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. z 2020r., poz. 5949), poprzez ich zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i błędne przyjęcie, że nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami), powinny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
- art. 6 i 27 ust. 3 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1200/20 z dnia 16 września 2020r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. z 2020r., poz. 5949), poprzez ich pominięcie i nie zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, mimo, iż nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami), powinny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady.
- art. 6c ust. 1, 2 i 2b u.c.p.g., poprzez błędne jego zastosowanie i ustalenie, iż domy studenckie (akademiki), stanowią nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy (tzw. nieruchomości mieszane).
- innych przepisów u.c.p.g., poprzez ich błędną interpretację i wykładnię odbiegającą od wykładni stosowanych przez inne organy oraz sądy administracyjne orzekające w tych samych sprawach i przyjęciu stanowiska, że obiekty typu akademiki powinny zostać zakwalifikowane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części na której nie zamieszkują mieszkańcy, skutkującą koniecznością stosowania formularzy typu DM, uwzględniające w części zamieszkałej faktyczną ilość osób zamieszkałych/przebywających w obiekcie, tj. studentów, uczniów oraz w części niezamieszkałej ilość pojemników i częstotliwość ich wywozu oraz znacznie wyższym opłatami.
W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów z przytoczeniem orzecznictwa w tym zakresie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zwrócono szczególnie uwagę na charakter przebywania studentów, który jest przemijalny przejściowy i nietrwały o czym świadczy częsta rotacja studentów w trakcie roku akademickiego, oraz możliwości rezygnacji z zakwaterowania już na początku października.
Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. pełnomocnik Skarżącej wskazał, że w aktach prawa miejscowego takich miast jak Warszawa i Gdańsk wprost przesądzono, że akademiki stanowią nieruchomości niezamieszkałe, tym samym traktowane są jako hotele .
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026r., poz. 143, dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w §1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145§3 p.p.s.a.)
W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez stronę skarżącą decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny. Stan faktyczny i prawny sprawy w tym zakresie zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w O.p., a w szczególności w art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art.188, art.193 i art.194 O.p., zaś dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ II instancji rozważył całość zebranego materiału dowodowego, odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez Skarżącą twierdzeń.
Sąd wskazuje, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a zatem gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski, naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dopuściły się organy podatkowe.
To zaś, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca, nie świadczy jeszcze o naruszeniu reguł rządzących postępowaniem dowodowym.
Tym samym, skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.
Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Na wstępie rozważań należy podnieść, że tożsamy problem, gdzie stroną była Skarżąca a dotyczący innego okresu, był przedmiotem rozważań tut. Sądu w wyroku z 26 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/kr 1166/24 . Z uwagi na tożsamość spraw sąd posłuży się argumentacją ww. wyroku. Zaznaczyć należy, że wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 listopada sygn. akt III FSK 862/24, niemniej jednak Sąd w składzie rozpatrującym niniejsza sprawę nie podziela argumentacji tam zawartej.
Zasadnicza istota kontrowersji sprowadza się do kwestii czy organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały akademik (akademiki) do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Z przepisów art. 6c u.u.c.p.g. wynika, że ustawodawca dla potrzeb zorganizowania odbioru odpadów wprowadził dwie podstawowe kategorie nieruchomości na gruncie u.u.c.p.g. tj.: nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust. 1), nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (ust. 2) oraz kategorię mieszaną wywodząca się z dwóch powyższych kategorii tj. nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy (ust. 2b).
Ustawodawca nie zdefiniował użytych w art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.u.c.p.g. pojęć "nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy" oraz "nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy". Zatem wbrew opinii wyrażonej w odwołaniu i skardze, kluczowe w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie znaczenia pojęcia "zamieszkiwanie" w rozumieniu u.u.c.p.g.
"Nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", w kontekście konieczności zorganizowania odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie K.c. Zgodnie z art. 25 K.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Do uznania określonego miejsca za miejsce zamieszkania konieczne jest, więc łączne spełnienie przesłanek: przebywania w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz woli (zamiaru) stałego pobytu w tym miejscu (animus). Niewątpliwie spod takiego cywilistycznego rozumienia terminu "zamieszkiwania" wymykają się nieruchomości zamieszkałe nieregularnie, sezonowo, czyli bursy, internaty, czy akademiki. Redakcja normatywna przepisów art. 6c ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 2b u.u.c.p.g. prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
W u.u.c.p.g. nie posłużono się więc kategorią "miejsce zamieszkania", lecz posłużono się wyłącznie pojęciem "zamieszkiwania". Użycie tego pojęcia jest świadomym zabiegiem legislacyjnym, wskazującym, że na gruncie tej ustawy żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu, ani zameldowanie, a znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Tym samym w u.u.c.p.g. nacisk położony jest na faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, na koncentrację życia w danym miejscu, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów.
Z doświadczenia, życiowego jednoznacznie wynika, że wytwarzać odpady komunalne mogą zarówno stali mieszkańcy, jak i osoby przebywające na danej nieruchomości tymczasowo, a nawet nieregularnie.
Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że nie ma najmniejszej wątpliwości, że akademik jest placówką zapewniającą zakwaterowanie studentom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania. W tym okresie odbywania studiów stacjonarnych poza miejscem stałego zamieszkania, akademik stanowi dla studenta centrum życia, a w szczególności stołowania się, uczenia się, wypoczynku po nauce i nocowania. Zamieszkiwanie studentów w akademiku jest więc tym rodzajem pobytu, który cechuje zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych studenta w kwaterze faktycznie zajmowanej. Zatem w akademikach zamieszkują tymczasowo studenci i co jest oczywiste, wytwarzają odpady komunalne.
Podane realia funkcjonowania akademika nakazują zakwalifikować nieruchomość, na której działa akademik, jako nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 2b u.u.c.p.g., czyli nieruchomość, która w części stanowi nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy.
Dominujący i ugruntowany jest pogląd przedstawiony powyżej przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, który wnika z analizy bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych jak również doktryny (por. np. wyroki: NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 118/15; WSA w Olsztynie z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 765/13, WSA w Gdańsku z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 674/14, WSA w Szczecinie z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 992/17, WSA w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 54/18; WSA w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 122/18 i z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 196/21, WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Go 221/20). Sąd w pełni podziela stanowisko wynikające z tych wyroków, czemu dał wyraz w niniejszym uzasadnieniu posługując się częściowo argumentacją zawartą w tych wyrokach.
W najnowszych komentarzach do art. 6c u.u.c.p.g. jako właściwe prezentowane jest stanowisko przyjęte przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę (por. Budziarek Magdalena, Szymczak Aneta, Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz 2021 wd. Lex., komentarz do art. 6c u.u.c.p.g. – "Pogląd przeciwny, do którego należy się przychylić, kwestionuje z kolei dopuszczalność ustalania miejsca zamieszkania, a więc i znaczenia pojęć nieruchomości, na których zamieszkują lub też nie zamieszkują mieszkańcy w świetle wymogów art. 25 k.c. Przyjmuje się bowiem, że pojęcie "nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy", w kontekście konieczności zorganizowania przez gminę odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, bez odwoływania się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwanie" na gruncie Kodeksu cywilnego") (podkreślenie sądu).
W myśl art. 6i ust. 1 u.u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: 1) w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec; (...). Zobowiązanie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest więc zobowiązaniem powstającym za okresy miesięczne. Przepis ten nie wprowadza możliwości proporcjonalnego podziału opłaty ze względu na ilość "zamieszkiwanych" dni w miesiącu.
Podkreślić jeszcze raz należy, że okresem rozliczeniowym dla gospodarki odpadami jest jeden miesiąc kalendarzowy, wobec czego wystarczy, że student będzie zamieszkiwał w akademiku choćby jeden dzień w danym miesiącu, a powstanie obowiązek uiszczenia opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi.
Zgodnie bowiem z art. 6i ust 1 pkt 1 u.c.p.g. w przypadku nieruchomości zamieszkanych obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, zatem ustawa nie przewiduje możliwości uiszczenia opłaty jedynie za część miesiąca.
Natomiast incydentalne fakty rezygnacji studentów z korzystania z usług akademika, i związane z tym zamieszkiwanie w akademiku tylko przez jeden lub kilka dni do czasu podjęcia decyzji o rezygnacji, nie może zmienić charakteru akademika jako nieruchomości o charakterze mieszanym. Wynika to właśnie z istoty akademika.
Stylizacja normatywna art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g., prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., II OSK 1418/15; wyrok WSA w Szczecinie z 14 lutego 2018 r., I SA/Sz 992/17; wyrok WSA w Krakowie z 5 kwietnia 2018 r., I SA/Kr 122/18). Podobnie stanowisko prezentowane jest też w piśmiennictwie (zob. M. Budziarek [w:] M. Budziarek, A. Szymczak, Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz WKP 2021, komentarz do art. 6c u.p.c.g.; a także R. Lewandowski, Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi - wybrane problemy, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2019 r. nr 10, s. 6).
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2024 r sygn. III FSK 453/24 stwierdzono, że obiekty typu "akademik" składają się głównie z części przeznaczonych do zamieszkiwania, czyli z pokoi mieszkalnych wraz z ewentualnymi łazienkami i aneksami kuchennymi. Co przy tym istotne, pobyt studentów na terenie akademików wiąże się z ich przebywaniem w celu mieszkalnym na okres przynajmniej roku akademickiego. Oczywiście, część pomieszczeń akademika może być wykorzystywana do innych celów, które nie służą zamieszkiwaniu sensu stricto, np. części administracyjno-biurowej, stołówki, świetlicy, pralni, sali gimnastycznej, sali rehabilitacyjnej, pracowni komputerowej, czytelni, siłowni itp. Część niezamieszkała może również być wykorzystywana pod działalność gospodarczą (np. poprzez prowadzenie działalności gospodarczej przez właściciela obiektu lub poprzez wydzierżawienie jej przedsiębiorcy). W takim przypadku nieruchomość będzie miała charakter mieszany w rozumieniu art. 6c ust. 2b u.c.p.g.
W tej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia organów, słusznie zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, że sporne obiekty mają charakter "nieruchomości mieszanej", które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (studenci), a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Jak wskazał sąd pierwszej instancji, organy w sposób wystarczający odniosły się przy tym do definicji mieszkańca - wynikającej z treści art. 2 lit. b załącznika do uchwały nr XLV/1200/20 Rady Miasta Krakowa, która odsyła do przepisu art. 2 lit. d rozporządzenia WE Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 763/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie spisów powszechnych ludności i mieszkań (Dz. U. UE L 218 z 13.8.2008 r.). W świetle tych regulacji, studenci (lokatorzy domów studenckich) powinni być uznani z za mieszkańców Miasta Krakowa. W okresie zamieszkiwania przez nich w domach studenckich na terenie Miasta Krakowa jest to miejsce, w którym faktycznie przebywają, niezależnie od czasowych nieobecności związanych z przerwami w nauce.
Podobne stanowisko znajdziemy w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2025 r. Sygn. akt II FSK 1055/23 i z 22 stycznia 2025 r. sygn. akt III FSK 794/24
Natomiast Naczelny Sąd administracyjny w wyroku z 4 listopada 2025 r. sygn. akt III FSK 862/24 nie podzielając stanowiska tut. Sądu w tym zakresie stwierdził, że określenie samych realiów funkcjonowania akademika nie jest wystarczające jako takich, które jednoznacznie pozwalają zakwalifikować akademik do nieruchomości ,,mieszanych’’, a zatem takich, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Nie wyjaśnił jednak tego stanowiska pomimo tego, że wcześniej wielokrotnie zajmował odmienne.(por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2025 r. Sygn. akt II FSK 1055/23, i 22 stycznia 2025 r. sygn. akt III FSK 794/24)
Również kwestionując zaprezentowana wykładnie art. 6c ust. 2b u.c.p.g. jedynie ogólnie wskazał, że sąd ponownie rozpoznając sprawę powinien wskazać sposób rozumienia zwrotu nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, uwzględniając także określenie normatywne zawarte w tej regulacji, gdzie ustawodawca odnosi się do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Nie wykazał błędów w zaprezentowanej przez tut. Sąd wykładni jak i nie wskazał podstaw prawidłowej interpretacji zakwestionowanych przepisów.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podtrzymuje zaprezentowaną wyżej interpretacje spornych przepisów i wskazuje , że jeżeli w okresie danego miesiąca zajdzie zdarzenie warunkujące powstanie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, czyli dojdzie do zamieszkania studenta w akademiku niezależnie przez ile dni, powstaje obowiązek ponoszenia tej opłaty.
Okoliczność , że w aktach prawa miejscowego takich miast jak Warszawa i Gdańsk (jak podaje Skarżąca) wprost przesądzono, że akademiki stanowią nieruchomości niezamieszkałe, potwierdza jedynie stanowisko Sądu.
W ocenie Sądu aktualnie obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na użalenie pojęcia zamieszkiwania od liczby dni, w których mieszkaniec, student przebywa. Wprowadzenie poprzez interpretację cezury czasowej spowodowałoby dokonanie niedopuszczalnej wykładni prawotwórczej, polegającej na dodaniu do przepisów treści, które z nich nie wynikają, pozwalających jednocześnie na rozszerzenie możliwości zastosowania spornych przepisów.
Dostosowanie przepisów do aktualnych realiów funkcjonowania akademików powinno odbyć się poprzez ingerencje ustawodawcy , bądź stosowne uchwały organów samorządu terytorialnego.
W sytuacji, gdy nieruchomość, na której znajduje się akademik, została prawidłowo uznana przez organy orzekające w sprawie za nieruchomość, która w części stanowi nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, organy orzekające prawidłowo zastosowały stawki opłaty określone w przytoczonych przepisach.
Tym bardziej, że liczba osób (studentów) zamieszkujących nieruchomości stanowiące akademiki została przyjęta zgodnie oświadczeniem Skarżącej zawartym w piśmie z 7 marca 2025 r. (k. 59 akt administracyjnych) . W piśmie Skarżąca sama wskazała miesiące i liczbę osób zamieszkujących akademiki.
W odniesieniu do obszernie przedstawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, wskazać należy, iż to kwestia uznania nieruchomości położonych w K., [...], za nieruchomości w części zamieszkałych była sporna i została ona dokładnie wyjaśniona dogłębnie. W szczególności organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w tym cechy spornych budynków i charakter zamieszkiwania w nich, odwołując się wyczerpująco do statusu prawnego przedmiotowej nieruchomości i znajdujących się na niej budynków (jako mieszkalnych), wynikającego z odrębnych uregulowań m.in. z zakresu prawa budowalnego oraz na podstawie ewidencji budynku.
W ocenie sądu materiał dowodowy, który posłużył organom podatkowym do rozstrzygnięcia jest dostatecznie wyczerpujący, a jego ocena nie pozwala na przyjęcie dowolności w analizie. Nie została w związku z tym naruszona zasada obiektywnej prawdy materialnej, a posłużenie się przy uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy dowodami i wnioskami organu I instancji, nie naruszyło zasady własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, gdyż organ II instancji przedstawił własne rozumowanie i własną ocenę całokształtu okoliczności sprawy, a także przeprowadził szereg własnych dowodów.
Skarżąca forsuje w skardze własną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Czyni to jednak w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Dokonanej przez organy ocenie dowodów nie sposób zarzucić przekroczenia granic dowolności.
Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1148/14, Lex Omega nr 1815078). Nie wystarczy wskazać w sposób wybiórczy na określony dowód, ponieważ jego moc i wiarygodność powinna być zbadana i oceniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 48/13, Lex Omega nr 1452060).
Nieuprawniony jest zarzut niepodjęcia niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji. Pomiędzy ustaleniami, a podjętymi ocenami organów nie wystąpiły sprzeczności, a organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 6c ust. 1, ust. 2 i ust. 2b u.u.c.p.g. Wyciągnięte przez organy wnioski są logiczne i spójne. Reprezentowanie przez organy odmiennego od skarżącego stanowiska w zakresie oceny materiału dowodowego, nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa procesowego, skoro także okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy, której rezultaty zostały opisane i ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 2a O.p. bowiem okoliczność, że strona odmiennie interpretuje dany przepis niż organ, nie oznacza, że organ ma obowiązek zastosować zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, o której mowa w art. 2a O.p.
Sąd również nie podziela zarzutu bezzasadności żądania odsetek za zwłokę.
Podkreślić należy, że decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ma charakter deklaratoryjny (stwierdzający stan faktyczny istniejący z mocy prawa). Zobowiązanie z tytułu gospodarowania odpadami powstaje bowiem z mocy prawa (za każdy miesiąc). Jeśli deklaracja nie została złożona lub była błędna, organ wydaje decyzję, która rozlicza różnicę między wpłatami a faktyczną należnością. Dlatego też od tak określonej zaległości (różnicy) naliczane są odsetki za zwłokę, liczone od daty, w której opłata powinna być pierwotnie uiszczona, do dnia wydania decyzji/zapłaty.
Podsumowując Sąd wskazuje, że wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji innych niż zarzucane w skardze uchybień i nieprawidłowości, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji SKO.
Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę