Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Spółkę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że zgodnie z art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 935, ze zm.) wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.
Dlatego też, mimo iż bez wątpienia orzecznictwo sądów spełnia istotną rolę, to jednak nie jest źródłem prawa, a jedynie wskazuje sposób rozstrzygnięcia, który ma miejsce w konkretnej sprawie. Wyroki sądu nie wiążą organów podatkowych w innych sprawach.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony prawidłowo, na podstawie w pełni zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z tym decyzja Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 9 grudnia 2024r. nr [...] zasługuje na utrzymanie w mocy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 120 O.p. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez pominięcie zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji;
- art. 121 oraz 122 O.p. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych w wyniku podejmowania przez organ działań, które nie mają na celu uwzględnienia wszystkich przesłanek faktycznych sprawy;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 92 ust. 17, 21, 23 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 2151) w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię będącą wynikiem braku uwzględnienia zasady proporcjonalności wynikającej z przepisu art. 31 ust. 3 Konstytucji, a w konsekwencji przyjęcie, iż w przypadku tej opłaty brak jest możliwości jej miarkowania.
W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ w swojej analizie przepisu art. 92 ust. 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi pominął zasadę proporcjonalności płynącą z art. 31 ust. 3 Konstytucji, która winna być przestrzegana przez organy zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa. Obowiązek ten wynika wprost z przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej, który w swej treści nie ogranicza źródeł prawa, do których mają stosować się organy.
W świetle tego przepisu Spółka wskazała na dwa elementy stanu faktycznego. Po pierwsze, należność wynikająca z informacji ALK-1 za drugie półrocze 2021r. wyniosła 10.600,00 zł, co stanowi kwotę mniejszą niż wartość opłaty dodatkowej z tytułu niezastosowania się do przepisów zawartych w art. 92 ust. 21 u.w.t.p.a. Po drugie, Skarżąca wywiązała się z części warunków wynikających z art. 92 ust. 17 u.w.t.p.a. poprzez złożenie deklaracji w terminie, tj. dnia 31 stycznia 2022r., ale przede wszystkim należność wynikająca z tej deklaracji w kwocie 10.600,00 zł została wpłacona w dniu 2 lutego 2022r., tj. zaledwie 2 dni po ustawowym terminie. Przyjąć zatem należy, że uchybienie strony w tym zakresie, mimo, iż formalnie zaistniało, to jednak było nieznaczne i nie miało żadnego znaczenia dla wielkości wpływów z tytułu tej opłaty. Dodatkowo podniesiono, że uchybienie terminu nie było zawinione lecz wynikało wyłącznie z choroby osoby uprawnionej do wykonywania przelewów.
Niezależnie od kwestii zasady proporcjonalności płynącej z art. 31 ust. 3 Konstytucji, Spółka zwróciła także uwagę na fakt, że przepisy prawa materialnego często nie przewidują wprost okoliczności łagodzących, czy miarkowania wymiaru kary w oparciu o szkodliwość czynu. Nie oznacza to jednak, że każdorazowe niewywiązanie się z ich treści powinno oznaczać poniesienie konsekwencji w nich przewidzianych – jako przykład Spółka wskazała na instytucję czynnego żalu, która w niektórych sytuacjach pozwala podatnikom na uniknięcie konsekwencji pomimo niedopełnienia w terminie obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W związku z tym brak pełnej analizy źródeł prawa i rozwiązań systemowych przez organ odwoławczy uzasadnia, zdaniem Spółki, zarzut naruszenie przepisów zawartych w art. 120, 121 oraz 122 O.p. poprzez wydanie decyzji z pominięciem przepisów Konstytucji oraz prowadzenie przez organ postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych.
Odnosząc się do powołanego przez Spółkę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie możliwości uwzględnienia wniosków płynących z tego orzeczenia dla niniejszej sprawy, Spółka wskazała, że pomimo, iż orzeczenie to wiąże tylko w jednostkowej sprawie, w której zapadło, to zdaniem Spółki winno stanowić dla organów podstawę dla zastosowania wykładni celowościowej spornych przepisów, a nie wyłącznie wykładni językowej. W tym właśnie celu wyrok ten został powołany w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2025r. sygn. akt III SA/Wa 1301/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, jako sądowi właściwemu miejscowo do rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3§1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024r. poz. 1267 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156§1 K.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247§1 O.p. (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.
Z przepisu art. 134§1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o kryterium legalności, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie w sprawie ustalenia dodatkowej opłaty od zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi w opakowaniach do 300 ml powyżej 18% zawartości alkoholu za drugie półrocze 2021 roku w kwocie 11.250,00 zł.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 92 u.w.t.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 lutego 2020r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (Dz.U. z 2020r. poz. 1492), która to zmiana weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021r. Na mocy przywołanej nowelizacji ustawodawca wprowadził – obok funkcjonującej dotychczas opłaty za zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu – dodatkową opłatę, która dotyczy każdego przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml. Zgodnie z art. 92 ust. 11 u.w.t.p.a. opłata ta wynosi dodatkowo 25,00 zł za każdy pełny litr 100% alkoholu w tego rodzaju opakowaniach. Dla uproszczenia wywodu w dalszej części uzasadnienia opłata ta będzie nazywana "opłatą od napojów alkoholowych".
Ustawodawca przewidział nadto w stosunku do przedsiębiorcy posiadającego ww. zezwolenie, dokonującego zaopatrzenia w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml, obowiązek składania elektronicznej informacji naczelnikowi urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, jak również obliczenia i wniesienia na rachunek właściwego urzędu skarbowego opłaty w odpowiedniej wysokości do końca miesiąca następującego po zakończeniu półrocza (art. 92 ust. 17 u.w.t.p.a.). W art. 92 ust. 21 u.w.t.p.a. przewiduje się natomiast, że w przypadku niedopełnienia ww. obowiązku właściwy naczelnik urzędu skarbowego ustala dodatkową opłatę. W przypadku zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu opłata ta wynosi 11.250 zł. Dla uproszczenia wywodu w dalszej części uzasadnienia opłata ta będzie nazywana "opłatą dodatkową".
W sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu, że skarżąca Spółka informację ALK-1 za drugie półrocze 2021 roku złożyła 31 stycznia 2022r., natomiast wpłatę należności wynikającej z informacji ALK-1 za drugie półrocze 2021r. Spółka uregulowała w dniu 2 lutego 2022r. Tym samym w zakresie kwoty 10.600,00 zł doszło do przekroczenia terminu o 2 dni.
Istota kontrowersji w sprawie dotyczy wykładni art. 92 ust. 21 u.w.t.p.a., tzn. tego czy nałożenie dodatkowej opłaty zależne jest jedynie od zaistnienia okoliczności obiektywnej w postaci niedopełnienia obowiązku przewidzianego w art. 92 ust. 17 u.w.t.p.a., w tym poprzez brak obliczenia i wniesienia na rachunek właściwego urzędu skarbowego opłaty w odpowiedniej wysokości do końca miesiąca następującego po zakończeniu półrocza, czy też należy uwzględniać inne okoliczności faktyczne danej sprawy z uwagi na konieczność respektowania konstytucyjnej zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
W ocenie sądu strona skarżąca słusznie wskazuje na podobieństwo między opłatą od napojów alkoholowych, a opłatą od środków spożywczych (popularnie zwaną również opłatą cukrową lub podatkiem cukrowym), uregulowaną w ustawie z 11 września 201 r. o zdrowiu publicznym (Dz.U. z 2021r., poz. 183 ze zm., dalej jako: u.z.p.),. W odniesieniu do opłaty cukrowej utrwalił się pogląd orzeczniczy (np. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2025r., sygn. akt III FSK 279/25 i przywołane tam orzecznictwo - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który z powodzeniem można przenieść na potrzeby rozpoznawanej sprawy, bowiem cechy konstrukcyjne samej opłaty, obowiązków podmiotu obowiązanego do jej zapłaty oraz sankcji za ich niedopełnienie wykazują znaczne podobieństwo, w związku z czym sąd w dalszej części uzasadnienia posłuży się argumentacją wynikającą z dorobku orzeczniczego na tle opłaty cukrowej, z zaznaczeniem ewentualnych różnic między tymi opłatami.
Po pierwsze, podobnie jako opłata od środków spożywczych, opłata od napojów alkoholowych stanowi daninę publiczną w rozumieniu art. 217 Konstytucji RP, pomimo okoliczności, że w świetle art. 93 ust. 3 u.w.t.p.a. danina ta rozdzielana jest w ww. proporcjach między Narodowy Fundusz Zdrowia oraz gminę, na terenie których jest prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych. Wątpliwości co do możliwości rozpoznania tej daniny jako sensu stricto podatku wynikać mogą z tego, że w myśl art. 6 o.p. podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Nie ulega wątpliwości, że opłata od napojów alkoholowych posiada cechy pieniężnego świadczenia publicznoprawnego, określonego aktem rangi ustawowej, przymusowego, nieodpłatnego i bezzwrotnego. Problem uznania tej daniny za podatek w rozumieniu art. 6 o.p. wiąże się z zagadnieniem, że ostatecznym beneficjentem połowy tej opłaty jest Narodowy Fundusz Zdrowia (państwowa osoba prawna), a drugiej połowy budżet gminy. Zauważyć wszakże trzeba, że zgodnie z art. 92 ust. 16 u.w.t.p.a. organem właściwym w sprawie opłaty jest naczelnik urzędu skarbowego (statio fisci Skarbu Państwa), właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu obowiązanego do zapłaty opłaty. Organ ten "przekazuje" 50% pobranej opłaty Narodowe mu Funduszowi Zdrowia. Zwrócić należy też uwagę na różnice brzmienia zwrotów legislacyjnych, jakimi posłużył się ustawodawca w ustawie - Ordynacja podatkowa oraz u.w.t.p.a. Otóż w art. 6 o.p. mówi się o świadczeniu pieniężnym "na rzecz Skarbu Państwa, powiatu lub gminy", a w art. 93 ust. 3 u.w.t.p.a. użyto określenia "50% przychód Narodowego Funduszu Zdrowia". Jak już zaznaczono, organem właściwym w sprawach opłaty od napojów alkoholowych jest naczelnik urzędu skarbowego, a 50% tej opłaty stanowi "dochód gmin, na terenie których jest prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych".
W judykaturze oraz piśmiennictwie podkreśla się, że opłata od środków spożywczych posiada cechy podatku w rozumieniu ustawy - Ordynacja podatkowa i to z pełnymi konsekwencjami, tj. dotyczącymi wymiaru, jak i budowy elementów konstrukcyjnych, takich jak przedmiot, podstawa opodatkowania, podatnik i stawka. Ma ona charakter przymusowy i bezzwrotny. Spełnia też kryteria uznania za podatek na potrzeby stosowania do niej przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa zgodnie z art. 2§1 pkt 1 tej ustawy (por. B. Brzeziński, Opodatkowanie niepożądanej społecznie konsumpcji. Wprowadzenie do tematyki, "Kwartalnik Prawa Podatkowego" 2021, nr 1, s. 12, jak też wyroki NSA z: 21 września 2022r., sygn. akt III FSK 763/22; z 22 listopada 2022r., sygn. akt III FSK 934/22; z 15 marca 2023r., sygn. akt III FSK 1480/22 i in.).
W ocenie sądu te same cechy należy przypisać także opłacie od napojów alkoholowych. Tego rodzaju konkluzje wynikają również z wyroku NSA z dnia 1 grudnia 2023r., sygn. akt III FSK 249/22, w którym sąd co prawda odnosił się do innej sytuacji faktycznej, jednak wyraził także bardziej ogólne stanowisko dotyczącej charakteru prawnego opłaty od napojów alkoholowych, zwracając w szczególności uwagę na konieczność pogodzenia omawianej regulacji z normami konstytucyjnymi dot. prawa podatkowego (art. 84 i 217 Konstytucji RP).
Uwzględnienie zasad naliczania tej opłaty wskazanych w art. 92 ust. 11 u.w.t.p.a. prowadzić może do uściślenia tezy o podatkowym charakterze opłaty od napojów alkoholowych i konstatacji, że opłata ta wykazuje cechy podatku obrotowego. Daniną taką jest podatek od towarów i usług, regulowany ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022r. poz. 931 ze zm., dalej jako: ustawa o VAT).
Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 92 ust. 21 u.w.t.p.a., jak i sama opłata formalnie posiada również cechy podatku, to jednak jest w istocie sankcją o charakterze administracyjnym, podobnie jak dodatkowe zobowiązanie podatkowe w rozumieniu art. 112b i nast. ustawy o VAT. Nie jest ona związana z odpowiedzialnością karną, ponieważ stosownie do ww. przepisu u.w.t.p.a. ma być nakładana niezależnie od zawinienia przez podatnika (jedyną i obligatoryjną przesłanką ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest niedokonanie opłaty w terminie).
Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający podziela zarzut skargi niewłaściwej interpretacji art. 92 ust. 21 u.w.t.p.a., w zakresie, w jakim nie przewidziano możliwości miarkowania opłaty dodatkowej, wywodząc to stanowisko z konieczności respektowania przy wykładni tejże regulacji konstytucyjnej zasady proporcjonalności, co na tle podobnej sankcji (tj. dodatkowego zobowiązania podatkowego w ustawie o VAT – art. 112b i nast.), rozbudowane zostało w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zdaniem sądu, do opłaty dodatkowej można w pełni odnieść bogate orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, a zwłaszcza TSUE dotyczące właśnie analogicznej konstrukcji prawnej regulowanej przepisami ustawy o VAT. Przy rozstrzygnięciu sporu należy zatem mieć na względzie konstytucyjną zasadę proporcjonalności, wyrażającą się, w świetle orzecznictwa TK, zakazem nadmiernej ingerencji, koniecznością zachowania odpowiedniej proporcji pomiędzy środkiem, jakim jest ograniczenie danego prawa lub wolności, w tym nałożeniem sankcji a celem, rozumianym jako szeroko pojęty interes publiczny, w tym (w przypadku sankcji) stopniem zawinienie i wielkością deliktu. Z kolei z orzecznictwa TSUE wynika m.in., że "(...) o ile państwa członkowskie mogą zgodnie z prawem, w celu zapewnienia prawidłowego pobierania podatku i uniknięcia oszustw, w szczególności przewidzieć w swych przepisach krajowych odpowiednie sankcje służące karaniu niedochowania obowiązku wpisu do rejestru podatników podatku VAT, o tyle sankcje te nie powinny jednak wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. (...) Te same zasady obowiązują w odniesieniu do dodatkowych zobowiązań, które o ile mają charakter sankcji podatkowych, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego, nie powinny być nadmierne w stosunku do wagi naruszenia przez podatnika ciążących na nim obowiązków" (por. wyrok TSUE z 9 lipca 2015r., w sprawie C-183/14, Radu Florin Salomie i Nicolae Vasile Oltean przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj, EU:C:2015:454). Warto też wreszcie zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 15 kwietnia 2021r. w sprawie C-935/19 Grupa Warzywna, którego tezę wprost odnieść można do konstrukcji opłaty dodatkowej. Otóż Trybunał Sprawiedliwości wyraził w tym orzeczeniu pogląd, że narusza zasadę proporcjonalności taka wykładnia przepisu, wskutek której za prawidłowe należy uznać nałożenie na podatnika sankcji bez rozróżnienia sytuacji, w której błąd popełniony przez podatnika wynika z przesłanek wskazujących na oszustwo i dążenie do uszczuplenia wpływów beneficjenta daniny od sytuacji, w której nie występują takie szczególne okoliczności. Sankcje takie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów obejmujących zapewnienie prawidłowego poboru podatku (opłaty) i zapobieganie działaniom zmierzającym do ograniczenia działań polegających na unikaniu przez podatnika takiego świadczenia. Dokonana ustawą z dnia 26 maja 2023r. zmiana art. 112b oraz 112c ustawy o VAT (Dz. U. z 2023r. poz. 1059) miała właśnie związek z wyrokiem TSUE w sprawie C-395/19. Umożliwienie organom podatkowym ustalania sankcji VAT w sposób zindywidualizowany, uwzględniający konkretne okoliczności danej sprawy uznane zostało za niezbędne dla realizacji ww. wyroku TSUE (por. uzasadnienie projektu ustawy, Sejm IX kadencji, druk nr 3025).
Reasumując, wskazać należy, że w wyroku III FSK 25/23 Naczelny Sąd Administracyjny postawił tezę, że wynikająca z konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji) klauzula limitacyjna sprzeciwia się nakładaniu opłaty dodatkowej przewidzianej w art. 12i ust. 1 u.z.p. bez możliwości jej miarkowania, jeżeli nie jest to niezbędne dla realizacji celów wprowadzenia opłaty od środków spożywczych, a nieterminowa zapłata tej daniny nie wynika z przesłanek wskazujących na nadużycie prawa i zamiar uszczuplenia wpływów beneficjenta. W ocenie sądu konkluzje wynikające m.in. z tego orzeczenia należy odnieść do opłaty dodatkowej, której dotyczy niniejsza sprawa.
Ustalone w sprawie okoliczności stanu faktycznego wskazują, że zamiarem strony nie było uszczuplenie wpływów beneficjenta opłaty od napojów alkoholowych, a nieznaczne (o 2 dni) przekroczenie terminu części jej zapłaty nie było związane z działaniami, które można identyfikować jako nadużycie prawa. Nadto skład orzekający nie ma wątpliwości, że skoro danina w postaci opłaty od napojów alkoholowych ma cechy podatku i stosuje się do niej odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa (art. 92 ust. 23 u.w.t.p.a.), to konsekwentnie (wobec braku wyłączenia) opłatę lub jej część niezapłaconą w terminie płatności należy traktować jak zaległość podatkową (art. 51§1 O.p.), od której naliczane winny być odsetki za zwłokę (art. 53§1 O.p.) – podobnie w wyroku NSA z dnia 29 października 2024r., sygn. akt III FSK 741/24 na tle przypadku opłaty cukrowej.
Dokonując ponownego rozpoznania sprawy (art. 153 p.p.s.a.) organ ten uwzględni ocenę dokonaną w niniejszym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie interpretacji art. 92 ust. 21 u.w.t.p.a.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.). O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205§2 w zw z art. 209 p.p.s.a. Na kwotę 4.017,00 zł złożyło się: zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 400,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika radcy prawnego w kwocie 3.600,00 zł zgodnie z §14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023r. poz. 1935) oraz kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.