Określenie liczby osób zamieszkujących nastąpiło zgodnie ze wskazaniem strony w złożonej deklaracji. Jak wyjaśniono, dla określenia liczby pojemników i worków dokonano w sposób najbardziej korzystny dla strony postępowania. Zgodnie z art. 4d ustawy obowiązkiem wytwórcy odpadów komunalnych jest ich zbieranie w sposób selektywny zgodnie z regulaminem utrzymaniu czystości i porządku (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2022 r. poz. 3762 z 27.05.2022r.) W związku z powyższym w przedmiotowej decyzji określona wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest minimalną kwotą zobowiązania, jaką należy ponosić za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy od 1 stycznia 2023 r. na terenie gmin członkowskich Związku, natomiast zgodnie z art. 6j ust. 4 ustawy, w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 1, a w części nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat obliczonych zgodnie z ust. 1-3 ustawy. W określonej wysokości opłaty uwzględniono zadeklarowaną ulgę związaną z kompostowaniem bioodpadów z części zamieszkałej.
Za miesiąc styczeń 2023 r. stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, dla których zamieszkują mieszkańcy określa Uchwała nr 7/2021 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Gospodarka Komunalna" z dnia 13.05.2021 r. w sprawie: wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty dla nieruchomości zamieszkałych (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2021 r. poz.2895 z 18.05.2021),a stawki opłaty za pojemniki i worki określa Uchwała Nr 11/2022 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Gospodarka Komunalna" z dnia 29 marca 2022 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2022 r. poz. 2175 z 01.04.2022).
Od lutego 2023 r. stawki opłaty określa Uchwała nr 29/2022 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Gospodarka Komunalna" z dnia 2 grudnia 2022 roku w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości - Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2022 r. poz. 8223 z 06.12.2022 r.)
Wobec powyższego opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] od 1 stycznia 2023 roku będzie wynosić odpowiednio:
- za miesiąc styczeń 2023 r. - 246,00 zł (6 osób zamieszkujących -stawka opłaty 30,00 zł, ulga w opłacie w związku z kompostowaniem bioodpadów-24,00 zł,1 pojemnik 60 litrowy na odpady zmieszane - stawka opłaty 11,25 zł,3 worki na odpady segregowane stawka opłaty 22,50 zł, 1 pojemnik 60 litrowy na odpady biodegradowalne - stawka opłaty 11,25 zł)
- za miesiące od lutego 2023 r. do marca 2023 r. - 274,00 zł miesięcznie (6 osób zamieszkujących - stawka opłaty 35,00 zł, ulga w opłacie w związku z kompostowaniem bioodpadów - 30,00 zł, 1 pojemnik 60 litrowy na odpady zmieszane - stawka opłaty 11,75 zł, 3 worki na odpady segregowane - stawka opłaty 23,50 zł, 1 pojemnik 60 litrowy na odpady biodegradowalne - stawka opłaty 11,75 zł)
- za miesiące od kwietnia 2023 r. do listopada 2023 r. - 285,75 zł miesięcznie (6 osób zamieszkujących stawka opłaty 35,00 zł, ulga w opłacie w związku z kompostowaniem bioodpadów - 30,00 zł, 1 pojemnik 60 litrowy na odpady zmieszane stawka opłaty 11,75 zł,3 worki na odpady segregowane- stawka opłaty 23,50 zł,2 pojemniki 60 litrowe na odpady biodegradowalne - stawka opłaty 11,75 zł)
W kolejnych miesiącach: za miesiące od grudnia do marca - 274,00 zł miesięcznie (6 osób zamieszkujących - stawka opłaty 35,00 zł, ulga w opłacie w związku z kompostowaniem bioodpadów - 30,00 zł, 1 pojemnik 60 litrowy na odpady zmieszane - stawka opłaty 11,75 zł, 3 worki na odpady segregowane - stawka opłaty 23,50 zł, 1 pojemnik 60 litrowy na odpady biodegradowalne stawka opłaty 11,75 zł).
Nadto w zakresie określenia podatników organ wskazał na art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, podkreślając, iż Z. Z. i C. Z. składali deklaracje co do spornej nieruchomości i pomimo, iż obecnie nie są formalnie jej współwłaścicielami, lecz Ł. Z. to dokonują opłat i spełniają również kryteria właściciela nieruchomości z w/w przepisu.
Odwołanie od powyższej decyzji, złożył Ł. Z., podnosząc zarzuty przywołane następnie w skardze do sądu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 19 września 2025r., nr SKO.Oś/4170/145/2025 na podstawie Uchwały nr 7/2021 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Gospodarka Komunalna" z dnia 13.05.2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty dla nieruchomości zamieszkałych (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2021 r. poz.2895 z 18.05.2021), Uchwały Nr 9/2022 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Gospodarka Komunalna" w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Małop.2022.2173) oraz 6 o i art. 6q ustawy w zw. z art. 207 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu podkreślono, iż w toku postępowania poza wszelką wątpliwość ustalono, że część nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości na której nie zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne.
W związku z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej co do zasady powstają odpady. Można dopuścić pogląd, że istnieją sytuacje w których w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie będą powstawały odpady komunalne, a co za tym idzie nie powstanie obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a tym samym nie będzie istniała konieczność określenia opłaty za ich gospodarowanie. Odnosi się to do takiej sytuacji, gdy rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej wskazuje, że na nieruchomości nie będą powstawać odpady komunalne - np. działalność gospodarcza polega na świadczeniu usług wyłącznie u klienta. Ponadto w przypadku prowadzenia w części lokalu mieszkalnego obsługi biurowej działalności gospodarczej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się w ramach opłaty dotyczącej nieruchomości zamieszkałej - art. 6j ust. 4a ustawy. W niniejszej sprawie spór nie dotyczy jednak obsługi biurowej działalności gospodarczej prowadzonej w lokalu mieszkalnym, a nawet nie dotyczy prowadzenia działalności gospodarczej w lokalu mieszkalnym (czyli części zamieszkałej). Organ ustalił, że działalność gospodarcza prowadzona jest na niezamieszkałej części nieruchomości. Okoliczność ta nie jest sporna.
Zdaniem Kolegium, mając na uwadze przeprowadzone oględziny w dniu 14.03.2025r., rodzaj działalności wykonywanej pod adresem nieruchomości położonej w [...], przy ulicy [...] wykracza poza obszar obsługi biurowej działalności. Z przedstawionej dokumentacji fotograficznej wynika, że serwis pojazdów prowadzony jest nie w części lokalu mieszkalnego, a w wydzielonej części nieruchomości gdzie znajdują się stanowiska warsztatowe. Jedno stanowisko warsztatowe znajduję się w budynku niemieszkalnym o pow. 21mkw, a drugie stanowisko warsztatowe znajduję się z tyłu nieruchomości w budynku niemieszkalnym o pow. 48mkw. Oba te budynki wraz z gruntem o pow. 74mkw są zajęte, jak wskazano w informacji uzyskanej od Burmistrza Miasta [...], na prowadzenie działalności gospodarczej.
Z tego też względu, zdaniem Kolegium, organ uprawniony był do przyjęcia, że na nieruchomości w części zajętej na działalność gospodarczą powstają odpady komunalne, a co za tym idzie odwołujący zobowiązany był zadeklarować opłatę za gospodarowanie odpadami powstającymi również z tego tytułu. Ustalenia dokonane przez organ I instancji, udokumentowane w aktach przedmiotowej sprawy są wystarczające do przyjęcia, że złożona przez odwołującego deklaracja była nieprawidłowa.
Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, iż organ nie wziął pod uwagę faktu posiadana umów na wywóz odpadów powstałych w związku z prowadzoną działalnością, Kolegium wyjaśniło, iż nie jest to przedmiotem toczącego się postępowania. Przedmiotowe postępowanie dotyczy odpadów komunalnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach (Dz.U z 2023 r. poz. 1583 ze zm.) jako odpady komunalne rozumie się odpady powstające w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) opady komunalne i odpady selektywnie zebrane ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe. Zdaniem Kolegium przeprowadzone oględziny nieruchomości, wbrew twierdzeniu odwołującego, potwierdziły, że rodzaj wykonywanej działalności wykracza poza obszar związany z jej obsługą biurową. Brak poczekalni dla klientów czy też brak zatrudniania innych nie wpływa na fakt, że na terenie nieruchomości, w wydzielonej do tego części, prowadzona jest działalność gospodarcza, która powoduje powstawanie odpadów komunalnych. W związku z tym, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], powinna być ponoszona jak dla nieruchomości w części zamieszkałej, a w części niezamieszkałej na której powstają odpady, a nie jak w przedmiotowej sprawie tylko dla części zamieszkałej. Jednocześnie odnosząc się do kolejnych zarzutów Kolegium w pełni podziela stanowisko organu I instancji, że wyposażenie nieruchomości w pojemniki do gromadzenia odpadów komunalnych jest obowiązkiem właściciela nieruchomości, ulga za kompostowanie bioodpadów z części zamieszkałej została uwzględniona w wyliczonej opłacie, a opłata dla części niezamieszkałej została określona w sposób najbardziej korzystny dla strony postępowania, czyli w wysokości minimalnej dla tego typu nieruchomości. Ponadto organ I instancji zastosował się do wskazań Kolegium w decyzji z dnia 3.12.2024 r., nr SKO.OŚ/4170/361/2024 i uwzględnił w kręgu osób zobowiązanych również Ł. Z., jako właściciela przedmiotowej nieruchomości.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zobowiązani zarzucili:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania, tj. art. 180 § 1 i 190 § 1 o.p. poprzez brak zebrania wystarczającego materiału dowodowego w postaci przesłuchania osoby fizycznej wykonującej działalność gospodarczą na terenie przedmiotowej nieruchomości - X., co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a niezbędny dla dokonania prawidłowej oceny stanu faktycznego, organ bowiem nie zweryfikował, czy ww. podmiot ma zawartą indywidualną umowę wywozu odpadów z innymi odbiorcami, czy produkuje odpady komunalne, na jakiej powierzchni prowadzi działalności, jakiego rodzaju odpady produkuje, czy ponosi z tego tytułu jakiekolwiek opłaty;
2. naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania tj. art. art. 180 § 1 o.p. w zw. z 198 § 1 o.p. w zw. z art. 191 § 1 o.p. poprzez niepełne i nierzetelne przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca w części nieruchomości na której jest prowadzona działalność gospodarcza celem weryfikacji, czy działalność gospodarcza generuje odpady komunalne, udostępnia miejsce dla swoich klientów (np. poczekalnię), na wyposażeniu posiada kosz na odpady komunalne, czy dostarczane przedsiębiorcy zostały pojemniki na odpady o których mowa w zaskarżonej decyzji;
3. naruszenie przepisów prawa procesowego, mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania, tj. art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie dokonania ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczących ustalenia czy przedsiębiorca zatrudnia inne osoby, które mogłyby generować odpady komunalne, nie ustalono czy działalność gospodarcza wytwarza odpady oraz ewentualnie jakiego rodzaju to są odpady;
4. naruszenie przepisów prawa procesowego, mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania, tj. art. 187 § 1 o.p. poprzez brak odniesienia się do przedłożonych wraz z odwołaniem z dnia 2 września 2024 roku dowodów w postaci
1. karty przekazania odpadów za rok 2023 (6 sztuk);
2. umowy o dostawę czyściwa wraz z aneksem;
3. potwierdzenia zamówienia dystrybucji wody pitnej,
co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń w zakresie zawartych przez odwołującego umów na wywóz odpadów, rodzaju produkowanych odpadów oraz sposobu ich recyklingu i wywozu z terenu prowadzonej działalności gospodarczej;
5. naruszenie prawa procesowego mający istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, tj. art. 187 § 3 o.p. poprzez pominięcie faktów znanych organowi z urzędu tj. obligatoryjnej rejestracji przedsiębiorcy prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą X. do systemu BDO - nr wpisu [...] - co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie rodzaju odpadów wytwarzanych na terenie nieruchomości, na której prowadzone jest przedsiębiorstwo, ponoszonych kosztów opłat produkcyjnych przez właściciela przedsiębiorstwa, dat od których przedsiębiorstwo zostało objęte wpisem;
6. naruszenie prawa procesowego mający istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, tj. art. 191 o.p. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, w wyniku którego organ błędnie ustalił istotne okoliczności faktyczne w zakresie rodzaju i wielkości produkowanych odpadów komunalnych na części nieruchomości przeznaczonej dla prowadzenia działalności gospodarczej;
7. naruszenie prawa materialnego mający istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, tj. art. 6j ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez nieprawidłowe oszacowanie wartości opłat za gospodarowanie odpadami, ponieważ organ nie ustalił wielkości części nieruchomości zajętej dla prowadzenia działalności gospodarczej, nie uwzględnij posiadania kompostownika i naliczył opłatę za gospodarowanie odpadami biodegradowalnymi dla przedsiębiorcy, nie uwzględniając faktu, że przez okres od 1 stycznia 2023 roku przedsiębiorca nie otrzymał specjalnie przeznaczonych dla recyklingu pojemników od firmy zajmującej się wywozem odpadów komunalnych z ramienia organu;
8. naruszenie prawa procesowego mający istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, tj. art. 133 § 1 o.p. w zw. 7 o.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez brak prawidłowego określenia strony oraz zobowiązanego do ewentualnego uiszczenia naliczanych zaskarżaną decyzją opłat, pomimo wiedzy organu co do tego, kto składał deklarację a kto jest aktualnym właścicielem nieruchomości;
9. naruszenie prawa procesowego mający istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, tj. art. 210 § 1 pkt. 6 o.p. w zw. z art. 180 § 1 o.p. poprzez brak prawidłowego
uzasadnienie decyzji, polegający na przyjęciu domniemania, że firma skarżącego Ł. Z. wytwarza odpady, przy czym brak jest dowodów wykazujących wytwarzania odpadów komunalnych;
10. naruszenie prawa procesowego polegającego na wydaniu niepełnej decyzji, obarczonej brakami, ponieważ nie zostało dokładnie określonego za miesiące którego roku została naliczona opłata oraz nie została ustalona ewentualna kwota zaległości, którą miałby uregulować skarżący oraz nie sprecyzowano która ze stron powinna dokonać dopłaty.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Skarga nie jest uzasadniona.
Pomimo wielości podnoszonych przez skarżących zarzutów, istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadzała się do kwestii, czy w okolicznościach niezamieszkania części nieruchomości na której prowadzona jest działalność gospodarcza w postaci serwisu pojazdów (warsztat samochodowy), należy uiszczać opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi.
W zakresie opłat co do zamieszkałych i niezamieszkałych nieruchomości, stosownie do art. 6c. ust. 1 i 2 ustawy z 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Zgodnie z art. 6j ust. 4 w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 1, a w części nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat obliczonych zgodnie z ust. 1-3.
Ust. 4a zaś stanowi, że w przypadku prowadzenia w części lokalu mieszkalnego obsługi biurowej działalności gospodarczej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się w ramach opłaty dotyczącej nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1.
Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 ustawy obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne;
Wbrew argumentacji rozwiniętej w skardze, jak wskazano w art. 6i ust. 1 pkt 2 ustawy, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje także w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy i nalicza się ją przy tym za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Przepisy obejmują również takie nieruchomości jak warsztat samochodowy. Nie można bowiem twierdzić, że w związku z działalnością serwisu samochodowego nie są generowane dodatkowe odpady. Działalność warsztatu wiąże się z powstawaniem odpadów komunalnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach. Są to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Ustawa o odpadach w art. 3 ust. 1 pkt 32 wskazuje również, że jako wytwórcę odpadów rozumie się każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów. Działalność związana z serwisem pojazdów bez wątpienia wiąże się z powstawaniem odpadów, jak trafnie wskazuje organ, choćby z opakowań po częściach zamiennych do pojazdów. Nadto bytowanie na nieruchomości jednej lub większej liczby osób (nie tylko mieszkańców, lecz także np. klientów) zawsze będzie powodować powstawanie odpadów komunalnych. Nie ma możliwości, aby przy pracach związanych z serwisowaniem lub naprawą pojazdów nie powstawały odpady w postaci np. opakowań po częściach zamiennych (por wyrok WSA w Poznaniu w wyroku z 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Po 850/20).
Co do kwestionowanej wielkości części niezamieszkanej nieruchomości, za którą to część ustalono sporna opłatę, wbrew negacji skarżących przeprowadzone oględziny potwierdziły rodzaj działalności, w tym okoliczność, że wykracza ona poza obszar obsługi biurowej działalności. Z przedstawionej dokumentacji fotograficznej wynika, że serwis pojazdów prowadzony jest nie w części lokalu mieszkalnego, a w wydzielonej części nieruchomości gdzie znajdują się stanowiska warsztatowe. Jedno stanowisko warsztatowe znajduję się w budynku niemieszkalnym o pow. 21mkw, a drugie z tyłu nieruchomości w budynku niemieszkalnym o pow. 48mkw. Oba te budynki wraz z gruntem o pow. 74mkw są zajęte, jak wskazano w informacji uzyskanej od Burmistrza Miasta [...], na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tego też względu, uprawnione było przyjęcie, że na nieruchomości w części zajętej na działalność gospodarczą powstają odpady komunalne, a co za tym idzie zobowiązanie by zadeklarować opłatę za gospodarowanie odpadami powstającymi również z tego tytułu. Złożona w sprawie deklaracja pomijająca sporną okoliczność, była zatem nieprawidłowa. Z kolei w świetle art. 6j ust. 4a słusznie uznano, iż serwis pojazdów nie jest obsługą biurową działalności gospodarczej, a wykonywane prace związane z prowadzoną działalnością nie są prowadzone w części lokalu mieszkalnego. Stąd zarzuty o konieczność dalszych ustaleń dowodowych były niezasadne. Wielkość, czy rodzaj produkowanych odpadów komunalnych nie ma tu znaczenia. Również kwestia okresu naliczenia opłat nie budzi wątpliwości, ponieważ rodzaj prowadzonej działalności nie wskazuje na jej sezonowość, czy okresy przerwania lub zawieszenia.
Akcentowana przez skarżących okoliczność posiadana umów na wywóz odpadów powstałych w związku z prowadzoną działalnością, czy wypełnianie obowiązków wynikających z systemu BDO, nie może wpłynąć na wynik niniejszego postępowania. Przedmiotowe postępowanie dotyczy odpadów komunalnych, a nie innych odpadów, co do których przepisy wprowadzają szczegółowe wymogi ich odprowadzania, czy rejestrowania. W zakresie zaś odpadów komunalnych skarżący nie wykazali złożenia wiążącego oświadczenia z art. 6c ust. 3a ustawy.
Co do określenia zobowiązanego organ zasadnie wskazał na art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, podkreślając, iż Z. Z. i C. Z. składali deklaracje co do spornej nieruchomości, a nadto jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pomimo, że obecnie nie są formalnie współwłaścicielami nieruchomości to prowadzoną działalność gospodarczą na jej terenie utożsamiają jako wspólną (vide: pismo skarżących z 29.07.2024r. k. 25 a.a.) z właścicielem, określając pozostałych członków rodziny zamieszkujących nieruchomość. Spełniają zatem kryteria właściciela nieruchomości z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy do objęcia zobowiązaniem podatkowym. Skoro zatem w art. 2 ust. 2a mowa jest o "podmiotach spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4", na których może ciążyć obowiązek ponoszenia opłaty, to przyjąć trzeba, że normą tego przepisu objęte są sytuacje, gdy obowiązek ponoszenia opłaty ciąży nie tylko na właścicielach (współwłaścicielach) nieruchomości uwidocznionych w księgach wieczystych, ale również na innych wymienionych ust. 1 pkt 4 podmiotach władających nieruchomością (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2024 r. sygn. III FSK 540/22). Celem ustawodawcy było objęcie przepisami tej ustawy wszystkich podmiotów mających jakiekolwiek uprawnienia do władania nieruchomością lub chociażby tylko faktycznie posiadające nieruchomość, tak, by w jak najszerszym zakresie zagwarantować wykonanie obowiązków związanych z utrzymaniem czystości i porządku.
Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby podnoszony zarzut niepodjęcia niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem sądu, zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji. Pomiędzy ustaleniami, a podjętymi ocenami organów nie wystąpiły sprzeczności. Wyciągnięte przez organy wnioski są logiczne i spójne. Reprezentowanie przez organy odmiennego od skarżących stanowiska w zakresie oceny materiału dowodowego, nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa procesowego, skoro także okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy, której rezultaty zostały opisane i ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Reasumując wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji także innych, niż zarzucane w skardze uchybień i nieprawidłowości, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji SKO.
Wobec powyższego sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.