Wbrew stanowisku Wnioskodawcy z okoliczności sprawy objętej zakresem pytań Wnioskodawcy wynika, że przedstawiono problem z zakresu podatku od towarów i usług, przy czym zakres ten dotyczył w istocie działań prawnopodatkowych kontrahentów Wnioskodawcy tj. sposobu dokonania korekty faktury zawierającej błędne lub niepełne dane dotyczące jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego, która wykazana byłaby na fakturze jako odbiorca, w polu "podmiot trzeci", wystawionej w systemie KSeF oraz ustalenia okresu rozliczeniowego, w którym sprzedawca powinien ująć fakturę korygującą.
Zgodnie z art. 2 pkt 22 u.p.t.u. ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Z kolei na podstawie art. 106b ust. 1 u.p.t.u. Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
W świetle powołanych przepisów to sprzedawca wystawia dla nabywcy fakturę i podaje w niej – między innymi – oznaczenie stron transakcji, nazwę towaru bądź usługi, stawkę i kwotę podatku, natomiast nabywca ma prawo do odliczenia tego podatku wynikającego z tych faktur.
W zażaleniu jako argument przemawiający za zasadnością zarzutów, Gmina podniosła okoliczność, że jest zainteresowana (ma interes prawny w tym), aby wiedzieć w jaki sposób winni oczekiwać skorygowania przez kontrahentów faktur wystawionych dla niej gdyby zawierały braki lub błędy w odniesieniu do wskazania na nich Jednostki Organizacyjnej, w sytuacji gdy na podstawie takich faktur mają dokonywać odliczeń podatku naliczonego.
Jednakże kwestia odliczenia podatku naliczonego nie była przedmiotem wniosku Wnioskodawcy w analizowanej sprawie. W związku z powyższym, niewątpliwie treść faktur wystawionych przez kontrahentów, jako sprzedawców dla Wnioskodawcy, jako nabywcy ma istotne znaczenie, bo wylicza należność za realizowaną na rzecz Wnioskodawcy sprzedaż, a także wykazuje opodatkowanie podatkiem od towarów i usług i jego wielkość albo zwolnienie od tego podatku, niemniej jednak uzyskanie interpretacji, co do tego opodatkowania, nie dotyczy indywidualnej sprawy Wnioskodawcy i nie można uznać za zainteresowanego, skoro są tylko odbiorcą faktur, a więc nie mają wpływu na jej wystawienie i jej treść. Uzyskana w tym zakresie interpretacja nie stanowiłaby żadnej ochrony w zakresie zapewnionym przez powołane wyżej przepisy, bo to nie Wnioskodawca jest wystawcą faktur, natomiast wystawcy tych faktur, czyli kontrahenci wnioskodawcy nie będą tą interpretacją związani, bo o nią nie występowali.
W ocenie Dyrektora nie można zgodzić się ze Stroną, że organ dokonał wybiórczej lektury wniosku i pominął jego istotne elementy – okoliczności (opis zdarzenia przyszłego) i stanowisko. Wnioskodawca podniósł, że wyraźnie wskazał we wniosku, iż występują także jako sprzedawca – wystawiają faktury na rzecz innych jednostek samorządu terytorialnego (dalej także: JST).
Tymczasem treść pytań nr 1 i 2, które postawiono we wniosku dotyczy sytuacji, w której są odbiorcą faktur, a nie ich wystawcą. Zatem trudno podzielić stanowisko przedstawione w zażaleniu, że posługując się w opisie sprawy określeniem "jednostki samorządu terytorialnego"/"JST" - nie odnosili się w tym wypadku tylko do siebie, ale ogólnie do JST, w tym do JST będących kontrahentami, dla których wystawiają faktury, skoro treść pytań odnosi się do Wnioskodawcy jako odbiorcy faktur.
Tym samym, ze względu na sposób sformułowania pytań nr 1 i 2 we wniosku nie sposób podzielić stanowiska, że analogicznie, posługując się określeniem "jednostki organizacyjne" - nie odnosili się w takim przypadku tylko do własnych jednostek organizacyjnych, ale także do jednostek organizacyjnych innych JST, w tym ich kontrahentów, dla których wystawiają faktury.
Dyrektor podkreślił, że zakres oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony jest treścią zadanego przez Wnioskodawcę pytania oraz zajętym przez niego stanowiskiem. Relacja ta wypływa z treści cyt. art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor podkreślił, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. W związku z powyższym, wydanie interpretacji indywidualnej dla Wnioskodawcy, jako wystawcy faktury byłoby niezasadne i stanowiłoby wykroczenie poza zakres postawionych pytań nr 1 i 2, co jest działaniem niedopuszczalnym.
W ocenie Organu w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor zasadnie uznał, że to nie Strona wystawiła fakturę, której dotyczy pytanie, tylko inni podatnicy VAT (kontrahenci, sprzedawcy). Należy, więc zgodzić się z Dyrektorem, że postawione pytania, dotyczą sytuacji prawno-podatkowej kontrahentów, którzy dokonali na rzecz Jednostek Organizacyjnych Strony dostawy towarów i usług i wystawili z tego tytułu faktury. Skoro w analizowanej sprawie, Strona nie jest wystawcą faktur, to w tej sytuacji treść faktur wystawionych dla Niej przez kontrahentów nie może być przedmiotem zapytania interpretacyjnego dokonywanego przez Stronę, gdyż nie jest to indywidualna sprawa Strony i ewentualna interpretacja nie miałaby wpływu na tę treść. Trudno zatem podzielić stanowisko, że powołana treść wniosku świadczy dobitnie o tym, iż dotyczy on indywidualnej sprawy Strony, która jest "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
W związku z powyższym – zdaniem Organu – niezasadne są zarzuty naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym zarzuty naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak wydania interpretacji indywidualnej, w której organ oceniłby – zaprezentowane we wniosku – stanowisko dotyczące m.in. sposobu skorygowania przez Wnioskodawcę błędu w treści faktury ustrukturyzowanej oraz momentu ujęcia przez Stronę faktury korygującej w ewidencji prowadzonej dla celów VAT są również bezzasadne. Skoro w analizowanej sprawie postawione przez Wnioskodawcę pytania we wniosku nr 1 i 2 dotyczą sytuacji, w której są odbiorcą faktur, a nie ich wystawcą to także zarzut naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej jest także bezzasadny.
Za niezasadne Organ uznał również zarzuty naruszenia art. 165a § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, iż nie można zgodzić się, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zastosował najdalej idący i represyjny (ostateczny) środek prawny, jakim jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W analizowanej sprawie decydujące znaczenie ma treść postawionych we wniosku pytań nr 1 i 2 w zakresie, których Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie był uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej. Nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że organ powinien wezwać do doprecyzowania wniosku (np. przez jednoznaczne wskazanie, czy przedstawione stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego/pytania dotyczą także sytuacji, w której to Strona jest sprzedawcą wystawiającym faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF).
Organ stwierdził również, że zarzut naruszenia art. 165a § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny.
Dyrektor wskazał, że nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że w zaskarżonym postanowieniu doszło do naruszenia zasady ogólnej postępowania podatkowego wskazanej w art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez wybiórczą lekturę wniosku (skutkującą pominięciem jego istotnych elementów) i w konsekwencji nieuprawnione zastosowanie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Organ jest zobowiązany do analizy każdej sprawy odrębnie, a wydając interpretacje indywidualną ocenia opis sprawy oraz stanowisko w zakresie wyznaczonym pytaniem/pytaniami postawionymi we wniosku. W analizowanej sprawie treść postawionych we wniosku pytań nr 1 i 2 nie pozwalała na wydanie interpretacji indywidualnej. Uzasadnienie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest logiczne i spójne, zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa, jak również wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn, na podstawie których w analizowanej sprawie Organ podatkowy pierwszej instancji wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowym zakresie.
Nie doszło tym samym do naruszenia wskazanych w zażaleniu przepisów prawa. W konsekwencji, skarżone postanowienie jest prawidłowe.
5. Pismem z dnia 14 listopada 2025 r. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Sądu na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1) art 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia z 13 sierpnia 2025 r., a tym samym bezpodstawnym zaaprobowaniu odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej z dnia 16 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: "Wniosek"), co było konsekwencją przyjęcia, iż wniosek ten nie dotyczy indywidualnej sprawy Strony Skarżącej (i Skarżąca nie jest "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p.), podczas gdy:
a) GMK wyraźnie wskazała we wniosku, iż występuje także jako sprzedawca - wystawia faktury na rzecz innych jednostek samorządu terytorialnego i w związku z tym przedstawiła we Wniosku własne stanowisko w zakresie:
- sposobu postępowania dotyczącego korygowania (wystawiania) faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej także: "KSeF"), w sytuacji, gdy Skarżąca wystawi fakturę ustrukturyzowaną, która nie zawiera (kompletnych) danych lub zawiera błędne dane w sekcji (elemencie) "Podmiot3";
- (momentu) ujęcia faktury korygującej, wystawionej przez Skarżącą w zw. z zaistnieniem ww. okoliczności, w ewidencji Skarżącej prowadzonej dla celów VAT,
b) GMK - jako podmiot zobowiązany do prowadzenia ewidencji na podstawie art. 109 ust. 3 u.p.t.u. (w której ujmowane są także dane dotyczące dowodów zakupu) - zainteresowana jest (ma interes prawny w) tym, aby wiedzieć, czy otrzymywane przez Skarżącą faktury, w okolicznościach opisanych we Wniosku, będą rzetelne i prawidłowe, oraz mogą stanowić podstawę zapisów w prowadzonej ewidencji, tym bardziej, że:
- w związku z wprowadzeniem z dniem 1 lutego 2026 r. obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF i uchyleniem art. 106k u.p.t.u., Skarżąca (jako nabywca) zostanie pozbawiona możliwości wystawiania not korygujących w przypadku, gdy otrzymane przez Stronę Skarżącą faktury będą zawierały błędy;
- z uwagi na specyficzny status prawny i zadania Skarżącej (tj. miasto na prawach powiatu i kwestię gospodarowania zasobem nieruchomości Skarbu Państwa) oraz podejście prezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w przypadku m.in. zbycia nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz Skarżącej, Skarżąca dla celów \/AT występuje w podwójnej roli, tj. jednocześnie jako podatnik (sprzedawca) - wystawca faktury oraz nabywca - odbiorca faktury;
- z racji nadawanych uprawnień do KSeF dla poszczególnych jednostek organizacyjnych Skarżącej - w interesie Skarżącej jest, by faktury dla Gminy Miejskiej jako nabywcy były prawidłowo wystawione również w zakresie wskazywanego na fakturach Podmiotu3 i by były widoczne i dostępne w KSeF (na poziomie nadanych uprawnień) dla właściwych poszczególnych jednostek organizacyjnych, ponieważ w innym przypadku system ten nie spełniałby swojej roli w kwestii otrzymywania faktur w tym systemie przez właściwych odbiorców, szczególnie, że to poszczególne jednostki ujmują w swoich cząstkowych ewidencjach VAT otrzymane faktury zakupu związane z ich działalnością;
- odliczenie podatku naliczonego przez JST wymaga w większości przypadków zastosowania właściwej proporcji dotyczącej częściowego odliczania podatku naliczonego, a te proporcje są ustalane odrębnie dla każdej jednostki organizacyjnej, dlatego niezbędne jest prawidłowe zidentyfikowanie na fakturach jednostki organizacyjnej JST, tak, by mogła ona odebrać daną fakturę w KSeF i prawidłowo zrealizować odliczenie, a w konsekwencji prawidłowo zaewidencjonować fakturę,
2) a w konsekwencji art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez zaaprobowanie braku wydania interpretacji indywidualnej, w której Organ oceniłby - zaprezentowane we Wniosku - stanowisko Skarżącej dotyczące m.in. sposobu skorygowania przez Skarżącą błędu w treści faktury ustrukturyzowanej oraz (momentu) ujęcia przez Skarżącą faktury korygującej w ewidencji Strony Skarżącej prowadzonej dla celów VAT,
3) art. 165a § i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 i § 3 O.p. poprzez zaaprobowanie zaniechania wezwania Gminy Miejskiej do doprecyzowania wniosku (np. przez jednoznaczne wskazanie, czy przedstawione stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego/pytania dotyczą także sytuacji, w której to Skarżąca jest sprzedawcą wystawiającym faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF) lub jego ograniczenia do zakresu niewątpliwie dotyczącego Skarżącej, zamiast zastosowania najdalej idącego i opresyjnego dla wnioskodawcy (ostatecznego) środka prawnego, jakim jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej,
4) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez zaaprobowanie pominięcia merytorycznej oceny przynajmniej tego elementu Wniosku (stanowiska Gminy Miejskiej), który wprost i bezspornie dotyczy obowiązków podatkowych Skarżącej, tj. wystawiania (korygowania) przez Skarżącą faktur ustrukturyzowanych oraz prowadzenia przez Stronę Skarżącą (ujmowania tych faktur przez Skarżącą w ewidencji VAT), chociaż jest to wyłącznie sfera obowiązków Gminy Miejskiej,
5) a w konsekwencji - naruszenie zasady ogólnej postępowania podatkowego wskazanej w art. 120 O.p., poprzez wybiórczą lekturę Wniosku (skutkującą pominięciem jego istotnych elementów) i w konsekwencji nieuprawnione zastosowanie art. 165a § 1 O.p., jak też przyjęcie w tym zakresie wykładni nadmiernie formalistycznej i nieproporcjonalnej, skutkującej pozbawieniem Gminy Miejskiej ustawowego instrumentu zapewnienia jednolitości i pewności rozliczeń \/AT w związku z obowiązkiem stosowania KSeF, a tym samym ochrony prawnej, jaką daje interpretacja indywidualna;
6) a w konsekwencji naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 14h O.p., polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia z 13 sierpnia 2025 r. w sytuacji, gdy postanowienie to wydane zostało z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów, a tym samym powinno podlegać uchyleniu w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 O.p.
W związku z powyższym wniesiono o:
- uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającego go postanowienia z dnia 13 sierpnia 2025 r.,
- zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
5.2. W odpowiedzi na skargę DKIS również podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
6.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Jak zaś zgodnie podnosi się w orzecznictwie (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021 r., III FSK 2430/21; z dnia 8 grudnia 2020 r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z dnia 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron.
W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.
6.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
6.3. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.
6.4. Podstawowy błąd Dyrektora w niniejszym postępowaniu polega na przyznaniu zbyt dużej wagi pytaniu sformułowanemu we wniosku o wydanie interpretacji, w oderwaniu od pozostałych elementów wniosku. Uznanie, że w zakresie wniosku o wydanie interpretacji to treść postawionych we wniosku pytań nr 1 i 2 pytań cyt. "ma decydujące znaczenie". Organ stwierdza również m.in. że zakres oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony jest treścią zadanego przez Wnioskodawcę pytania oraz zajętym przez niego stanowiskiem. Relacja ta wypływa z treści cyt. art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Tymczasem, jak słusznie podnosi się w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., II FSK 1544/17) żaden przepis Ordynacji podatkowej nie ustanawia wymogu sformułowania pytania we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Elementy jakie powinien zawierać taki wniosek określa art. 14b § 3 O.p. Według postanowień tego przepisu, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej interpretacji indywidualnej).
Zatem obligatoryjnymi elementami wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej są: wyczerpujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
W literaturze przedmiotu wskazuje się, że przez stanowisko własne wnioskodawcy należy rozumieć prawną kwalifikację przedstawionego stanu faktycznego, w którego obszarze będzie się toczyć postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej (J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010 r., s. 76 i nast.). Natomiast w orzecznictwie przyjmuje się, że o ile opis stanu faktycznego może być sformułowany dowolnie, o tyle stanowisko własne w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego musi być sformułowane w sposób, który nie rodzi wątpliwości, co do tego, jakich przepisów dotyczy wniosek. Ponadto stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) zawsze musi być przedstawiony w relacji do przepisów prawa wskazanych w stanowisku wnioskodawcy (por. wyroki NSA z dnia: 12 lipca 2016 r., II FSK 1627/14; 15 czerwca 2016 r., II FSK 1605/14; 12 stycznia 2016 r. II FSK 3077/13; 12 lipca 2016 r., II FSK 1627/14; 15 czerwca 2016 r., II FSK 1605/14).
W konsekwencji – w świetle przepisów normujących instytucję interpretacji indywidualnej – nawet brak sformułowania we wniosku o jej wydanie pytania, nie stanowi braku formalnego, który prowadzi do pozostawienia wniosku bez rozpoznania (tak m.in. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., II FSK 1544/17; wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 marca 2019 r., I SA/Ke 482/18).
Należy bowiem zauważyć, że elementy jakie powinien zawierać wniosek zostały określone w przepisie rangi ustawowej (podkreślenie Sądu) i tylko ten przepis jest wiążący. Poza tym według postanowień art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pozostawia się bez rozpatrzenia wówczas, gdy nie spełnia on wymogów określonych w art. 14b § 3, a ten przepis nie stanowi o wymogu zadania pytania.
Dopiero w rozporządzeniu wydanym na podstawie ustawy, a konkretnie we wzorze wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, znajduje się pozycja "pytania".
Zgodnie z hierarchią aktów prawnych, rozporządzenie w żadnym wypadku nie może jednak pozostawać w sprzeczności z ustawą lub modyfikować ustawy. Zatem nie można – jak czyni to Organ w wydanym postanowieniu – przyznawać tak, dużej, decydującej roli, pytaniu zawartemu we wniosku.
Gdyby tak było, gdyby pytanie – o którym mowa tylko w rozporządzeniu (podkreślenie Sądu) – było decydującym, najważniejszym elementem wniosku o wydanie interpretacji, jak uważa DKIS, to Sąd i tak musiałby pominąć ten (rzekomo decydujący) element wniosku o wydanie interpretacji, na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom.
Przedmiotowe rozporządzenie ma wprawdzie podstawę ustawową (art. art. 14b § 7 O.p.), jednakże wydane rozporządzenie nie może wykraczać poza delegację ustawową, a w ww. delegacji w żadnym wypadku nie przyznano prawa do określania elementów koniecznych wniosku (podkreślenie Sądu) nieznanych ustawie.
Nie jest to zatem z pewnością element konieczny wniosku, gdyż – jak już wspomniano – na podstawie art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pozostawia się bez rozpatrzenia wówczas, gdy nie spełnia on wymogów określonych w art. 14b § 3, a ten przepis nie stanowi o wymogu zadania pytania.
Zatem pytanie, jako element wprowadzony tylko w treści rozporządzenia, w żadnym wypadku nie może mieć tak decydującej roli jaką zdaje się przyznawać mu Organ w treści wydanego postanowienia.
Natomiast dokonując wykładni przepisów rozporządzenia, z kilku możliwych sposobów wykładni danego rozporządzenia należy wybrać taką, która pozwala zachować jego konstytucyjność (hierarchię aktów prawnych).
W konsekwencji – wbrew twierdzeniom Dyrektora – pytanie nie może być ani elementem koniecznym, ani decydującym w treści wniosku o wydanie interpretacji (gdyby tak było byłoby to sprzeczne z treścią ww. przepisów ustawowych). Należy go zatem interpretować jedynie jako element porządkujący, doprecyzowujący (podkreślenie Sądu), stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku. Bo to przecież w interesie wnioskodawcy leży, aby zostać dokładnie zrozumianym, aby jasno przekazać swoje intencje, aby otrzymać odpowiedź na konkretny problem prawny, który wnioskodawca chciał przedstawić we wniosku.
Zatem pytanie należy odczytywać nie jako element samodzielny, decydujący o treści wniosku, ale odczytywać je właśnie w świetle opisu stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (jako elementów ustawowych wniosku).
6.5. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny niniejszej sprawy należy zauważyć – co słusznie podnosi Skarżąca w treści skargi – że zarówno w opisie stanu faktycznego, jak i przedstawionej ocenie prawnej wyraźnie wskazano, ze Gmina występuje zarówno jako wystawca faktur (sprzedawca) jak i odbiorca (kupujący),
Świadczy o tym m.in. już drugi akapit wniosku (opisu stanu faktycznego):
"Mając na uwadze fakt, iż Gmina będąc uczestnikiem obrotu gospodarczego jako podatnik VAT jest zobligowana do wystawiania i otrzymywania faktur, z uwagi na swoją złożoną strukturę organizacyjną na wystawianych przez nią fakturach oprócz wskazania "Sprzedawcy" (czyli Gminy Miejskiej K. i jej NIPu, pod którym działa jako podatnik VAT) stosuje zasadę, że na fakturach wskazywana winna być dodatkowo jej Jednostka Organizacyjna, w ramach działalności której dokonywana jest dana sprzedaż, określana jako "Wystawca". W sytuacji gdy z kolei wystawiane są dla niej faktury przez innych podatników VAT, każdorazowo – na jej prośbę – kontrahenci oprócz wskazania "Nabywcy" (którym jest GMK), wskazują również "Odbiorcę", którym jest Jednostka Organizacyjna GMK, w ramach działalności której dokonywany jest dany zakup. Jednostki określane jako "Wystawca" czy "Odbiorca" wskazywane są na fakturach przez podanie ich nazwy i adresu".
Również w ramach oceny prawnej ww. stanu faktycznego wskazano m.in:
"Mając na uwadze powyższe przepisy prawne, zdaniem Gminy w przypadku, gdy wystawi ona w ramach KSeF fakturę sprzedaży na rzecz innej JST, na której jako nabywca zostanie prawidłowo wykazana nazwa danej jednostki samorządu terytorialnego i zostanie podany jej numer NIP jako podatnika VAT (właściwego dla scentralizowanych rozliczeń VAT) a brak będzie jedynie wykazania NIPu jednostki organizacyjnej danej JST jako odbiorcy faktury (właściwego dla niej jako płatnika PIT) lub będzie on nieprawidłowy, albo nieprawidłowo zostanie podana nazwa tej jednostki, to w celu skorygowania takich danych Gmina będzie zobowiązana wystawić fakturę korygującą w zakresie tych danych.
Tak samo, gdy Gmina otrzyma w ramach KSeF fakturę zakupu, na której jako nabywca zostanie prawidłowo wykazana jej nazwa z jej numer NIP jako podatnika VAT a brak będzie jedynie wykazania NIPu Jednostki Organizacyjnej Gminy jako odbiorcy (właściwego dla niej jako płatnika PIT) lub będzie on nieprawidłowy, albo nieprawidłowo zostanie podana nazwa tej Jednostki, to w celu skorygowania takich danych, sprzedawca – na wniosek Gminy – będzie zobowiązany wystawić fakturę korygującą w zakresie tych danych".
Już z powyższych fragmentów (oraz innych przytoczonych w treści skargi) wniosku – zarówno w części dotyczącej opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) jak i oceny prawnej przez Wnioskodawcę tego stanu faktycznego – jasno wynika, że wniosek GMK dotyczył jej sytuacji prawnej zarówno jako wystawcy faktur jak i odbiorcy faktur.
Gdyby zatem sporne pytania nr 1 i 2 zawarte we wniosku odczytać nie jako samodzielny i decydujący element wniosku, ale – na podstawie tego co wyżej wskazano – w świetle ww. opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, to – zdaniem Sądu – nie może ulegać wątpliwości, że termin "jednostka organizacyjna JST" dotyczy zarówno jednostek organizacyjnych Wnioskodawcy (gdy GMK występuje jako wystawca faktur), a także jednostek organizacyjnych innych jednostek samorządu terytorialnego (gdy GMK występuje ona jako odbiorca faktur).
W konsekwencji – zakładając nawet hipotetycznie, że Organ mógł odmówić wydania interpretacji dla GMK jako odbiorcy faktur (o czym szerzej niżej, w punkcie 6.7. niniejszego uzasadnienia wyroku) – to nie było żadnych podstaw do odmowy wydania interpretacji w zakresie w jakim GMK występuje jako wystawca faktur (sprzedawca).
Zatem powyższa konstatacja stanowi już samodzielną podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia (oraz poprzedzającego go postanowienia).
6.6. Zdaniem Sądu tak odczytana treść pytań (w świetle ww. opisu stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego) nie budzi wątpliwości.
Gdyby nawet jednak wzbudziła ona jakiekolwiek wątpliwości Organu, to powinien w pierwszej kolejności skorzystać z trybu przewidzianego w art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. tzn. wezwać GMK do doprecyzowania wniosku (np. przez jednoznaczne wskazanie, czy przedstawione stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego dotyczą także sytuacji, w której to GMK jest sprzedawcą wystawiającym faktury czy tylko ich odbiorcą.
Sądowi z urzędu są znane sytuacje, gdy organ interpretacyjny (ten sam organ w całym kraju) w przypadku powzięcia wątpliwości potrafił formułować wezwania w postaci kilkunastu pytań i to mocno rozbudowanych (poprzez punkty i inne jednostki redakcyjne), które to wezwania miały po kilka stron. Trudno zatem zrozumieć, dlaczego w tej sytuacji Organ nie skorzystał z tej możliwości, tylko od razu – bez skorzystania z tej możliwości – odmówił wszczęcia postepowania.
Z treści zaskarżonego postanowienia jasno wynika, że podstawą takiego stanowiska było przyznanie przez Organ pierwszeństwa i decydującej wagi samej treści pytań (element wniosku wynikający tylko z załącznika do rozporządzenia), bez odnoszenia ich do pozostałej części wniosku, tj. opis stanu faktycznego oraz stanowisko prawne strony w tym zakresie (elementy wniosku wynikające z ustawy).
Dobitnie świadczy o tym następujący fragment na str. 12 postanowienia:
"Nie można zgodzić się z Państwem, że organ dokonał wybiórczej lektury wniosku i pominął jego istotne elementy - okoliczności (opis zdarzenia przyszłego) i stanowisko. Podnieśli Państwo, że wyraźnie Państwo wskazali we wniosku, iż występują także jako sprzedawca - wystawiają faktury na rzecz innych jednostek samorządu terytorialnego (dalej także: JST). Tymczasem treść pytań nr 1 i 2, które postawili Państwo we wniosku dotyczy sytuacji, w której są Państwo odbiorcą faktur, a nie ich wystawcą. Zatem trudno podzielić Państwa stanowisko przedstawione w zażaleniu, że posługując się w opisie sprawy określeniem "jednostki samorządu terytorialnego"/"JST" - nie odnosili się w tym wypadku tylko do siebie, ale ogólnie do JST, w tym do JST będących kontrahentami, dla których i Państwo wystawiają faktury, skoro treść Państwa pytań odnosi się do Państwa jako odbiorcy faktur. Tym samym, ze względu na sposób sformułowania przez Państwa pytań nr 1 i 2 we wniosku nie sposób podzielić Państwa stanowiska, że analogicznie, posługując się określeniem "jednostki organizacyjne" - nie odnosili się Państwo w takim przypadku tylko do własnych jednostek organizacyjnych, ale także do jednostek organizacyjnych innych JST, w tym Państwa kontrahentów, dla których wystawiają faktury".
Z udzielonej odpowiedzi na skargę również można wnioskować, że przyczyną takiego a nie innego stanowiska Organu było właśnie przywiązywanie zbyt dużej (decydującej) wagi do treści pytań we wniosku i odczytywanie ich w oderwaniu o sformułowany we wniosku opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz oceny prawne tego stanu faktycznego.
Świadczą o tym twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę, m.in.: "postawione przez Stronę Skarżącą pytania we wniosku nr 1 i 2; dały podstawę; aby odmówić wszczęcia postępowania w analizowanej sprawie" (str. 17) oraz "w każdym wypadku dotyczącym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego punktem wyjścia jest przemyślane, prawidłowo skonstruowane pytanie" (str. 18).
Odnosząc się do tych wypowiedzi raz jeszcze należy zauważyć, że w żadnym wypadku punktem wyjścia interpretacji nie jest zadane pytanie, chociażby z tego powodu, że nie jest elementem koniecznym wniosku, gdyż nie jest elementem wymienionym w ustawie w art. 14b O.p. (ani żadnym innym przepisie rangi ustawowej).
Punkt wyjścia interpretacji – co jasno wynika z brzmienia art. 14c § 1 O.p. – stanowi (oczywiście w świetle przedstawionego stanu faktycznego) własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego, zawarte we wniosku.
W świetle tego przepisu, pierwszym koniecznym elementem interpretacji jest bowiem (po wyczerpującym opisie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego) ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Jest to w zasadzie element konieczny (punkt wyjścia) każdej interpretacji. Ponieważ można odstąpić od uzasadnienia prawnego, tylko jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, o czym również stanowi art. 14c § 1 O.p.
Dopiero drugim elementem interpretacji – w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy – jest wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 O.p.).
Zatem jeszcze raz wskazać należy, że w żadnym przepisie ustawowym nie ma odniesienia do pytania zawartego we wniosku. Punktem wyjścia interpretacji nie może być zatem pytanie, ale jest nim stanowisko prawne wnioskodawcy, albowiem ocena prawna tego stanowiska stanowi – w świetle art. 14c § 1 O.p. – element konieczny każdej interpretacji.
6.7. Abstrahując od powyższego, niezasadne jest również stanowisko organu, odmawiające wydania interpretacji (w przedstawionym we wniosku opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego) w tym zakresie, w jakim odmawia wszczęcia postępowania w przypadku gdy gmina będzie odbiorcą faktur.
Wadliwe są przede wszystkim przyczyny odmowy wszczęcia postępowania w zakresie w jakim wniosek ten dotyczy Gminy jako odbiorcy faktur (o tym, że Organ – błędnie zdaniem Sądu – uznał, iż wniosek nie dotyczy Gminy jako wystawcy faktur, wspomniano już wcześniej).
Na str. 12 postanowienia stwierdzono w tym zakresie, że:
"W związku z powyższym, niewątpliwie treść faktur wystawionych przez Państwa kontrahentów jako sprzedawców dla Państwa jako nabywcy ma dla Państwa istotne znaczenie, bo wylicza należność za realizowaną na Państwa rzecz sprzedaż, a także wykazuje opodatkowanie podatkiem od towarów i usług i jego wielkość albo zwolnienie od tego podatku, niemniej jednak uzyskanie przez Państwa interpretacji co do tego opodatkowania, nie dotyczy Państwa indywidualnej sprawy i nie można Państwa uznać za zainteresowanego, skoro są Państwo tylko odbiorcą faktur, a więc nie mają wpływu na jej wystawienie i jej treść. Uzyskana w tym zakresie interpretacja nie stanowiłaby dla Państwa żadnej ochrony w zakresie zapewnionym przez powołane wyżej przepisy, bo – jak wskazałem wyżej - to nie Państwo są wystawcą faktur, natomiast wystawcy tych faktur, czyli Państwa kontrahenci nie będą tą interpretacją związani (podkreślenia Sądu), bo o nią nie występowali".
Po pierwsze nie można zgodzić się z twierdzeniem, że GMK nie ma wpływu na treść wystawianych dla niej faktur. Z doświadczenia życiowego wiadomym jest ,ze nierzadko przed wystawieniem faktury (jej korekty) dochodzi do konsultacji pomiędzy wystawcą i odbiorcą. Abstrahując od powyższego, we wniosku w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), którym Organ jest związany (podkreślenie Sądu) wyraźnie wskazano, że: "W sytuacji gdy z kolei wystawiane są dla niej faktury przez innych podatników VAT, każdorazowo – na jej prośbę – kontrahenci oprócz wskazania "Nabywcy" (którym jest GMK), wskazują również "Odbiorcę, którym jest Jednostka Organizacyjna GMK"(...)".
Zatem również w opisie stanu faktycznego – którym Organ jest związany – wyraźnie wskazano, ze wystawianie faktur odbywa się "na jej prośbę", a więc jakiś (mniejszy czy większy) wpływ GMK na treść wystawionych dla niej faktur występuje.
Po drugie – i ważniejsze – zupełnie niezrozumiała i bezpodstawna jest odmowa wydania interpretacji dla GMK (jako odbiorcy faktur) z tej przyczyny, że nie byłaby ona wiążąca dla jej kontrahentów (wystawców faktur), gdyż nie oni o nią występowali.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że wydana interpretacja nie jest dla nikogo wiążąca (podkreślenie Sądu). Nie istnieje bowiem przepis, który by o tym stanowił. W szczególności nie jest ona wiążąca nawet dla występującego o wydanie interpretacji. Zatem w przypadku wydania niekorzystnej dla wnioskodawcy interpretacji, nie ma on obowiązku się do niej stosować, jeśli się z nią nie zgadza.
W przypadku interpretacji istotne znaczenie ma jedynie tzw. funkcja ochronna. Oznacza ona, że jeżeli wnioskodawca zastosuje się do interpretacji, to owo zastosowanie się nie może mu szkodzić.
W tym przypadku, gdyby Organ wydał interpretację dla Gminy jako odbiorcy faktur, a Strona się do niej zastosowała, byłaby na tej podstawie chroniona.
Oczywiście wspomniana funkcja ochronna nie miałaby zastosowania dla kontrahentów Gminy, bo nie oni występowali z wnioskiem, ale to nie ulega wątpliwości (to dotyczy każdej wydanej interpretacji) i nie jest kwestionowane przez Gminę.
Zatem brak wiążącego charakteru wydanej interpretacji (dla kogokolwiek, w tym dla kontrahentów Gminy) nie może być podstawą do odmowy wszczęcia postępowania (podkreślenie Sądu), jak to uczynił Organ w niniejszej sprawie.
6.8. Mimo, że w Ordynacji podatkowej nie zawarto definicji ustawowej "zainteresowanego", to należy w tym zakresie zgodzić się z Organem, że musi wykazać to "zainteresowanie", czyli istnienie związku przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) z jego własną sytuacją prawnopodatkową.
Jak również podnosi się w orzecznictwie, za zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 O.p., uznać należy podmiot, który jest lub będzie w przyszłości bezpośrednio podmiotem praw i obowiązków o charakterze prawnopodatkowym wynikających ze zrealizowania się stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji.
W niniejszej sprawie Gmina ma natomiast oczywisty interes prawny w wydaniu dla niej interpretacji w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym), nie tylko jako wystawca faktur, ale również jako ich odbiorca.
Interes ten wskazano również w treści wniosku, w szczególności w części dotyczącej własnego stanowiska prawnego Wnioskodawcy.
Powołano tam m.in. art. 106j ust. 1 u.p.t.u., który stanowi, że, w przypadku gdy po wystawieniu faktury: podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie (pkt 1), dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań (pkt 3), dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty (pkt 4), stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury (pkt 5)
- podatnik wystawia fakturę korygującą.
Następnie wskazano: "Mając na uwadze powyższe przepisy prawne, zdaniem Gminy w przypadku, gdy wystawi ona w ramach KSeF fakturę sprzedaży na rzecz innej JST, na której jako nabywca zostanie prawidłowo wykazana nazwa danej jednostki samorządu terytorialnego i zostanie podany jej numer NIP jako podatnika VAT (właściwego dla scentralizowanych rozliczeń VAT) a brak będzie jedynie wykazania NIPu jednostki organizacyjnej danej JST jako odbiorcy faktury (właściwego dla niej jako płatnika PIT) lub będzie on nieprawidłowy, albo nieprawidłowo zostanie podana nazwa tej jednostki, to w celu skorygowania takich danych Gmina będzie zobowiązana wystawić fakturę korygującą w zakresie tych danych.
Tak samo, gdy Gmina otrzyma w ramach KSeF fakturę zakupu, na której jako nabywca zostanie prawidłowo wykazana jej nazwa z jej numer NIP jako podatnika VAT a brak będzie jedynie wykazania NIPu Jednostki Organizacyjnej Gminy jako odbiorcy (właściwego dla niej jako płatnika PIT) lub będzie on nieprawidłowy, albo nieprawidłowo zostanie podana nazwa tej Jednostki, to w celu skorygowania takich danych, sprzedawca – na wniosek Gminy – będzie zobowiązany wystawić fakturę korygującą w zakresie tych danych".
Zatem Gmina (również jako odbiorca) ma interes w otrzymaniu prawidłowej faktury (jej korekty) oraz powzięciu informacji jak ta prawidłowa faktura (korekta ma wyglądać).
Wynika to w szczególności z – powołanego dalej przez Gminę w swoim stanowisku prawnym – art. 109j u.p.t.u., który stanowi, że podatnicy obowiązani są prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku (podkreślenie Sądu) i sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty podatku naliczonego;
3) kontrahentów;
4) dowodów sprzedaży i zakupów.
Skoro istnieje obowiązek (zarówno po stronie wystawcy jak i odbiorcy faktury) prowadzenia ewidencji zawierającej dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku, w tym kwoty podatku należnego i kwoty podatku naliczonego, to oczywistym elementem tych danych jest prawidłowa faktura (podkreślenie Sądu), zarówno po stronie wystawcy (podatek należny) jak i po stronie odbiorcy (podatek naliczony).
Zatem nieprawidłowe jest stwierdzenie zawarte w postanowieniu (str. 12), że "kwestia odliczenia podatku naliczonego nie była przedmiotem Państwa wniosku w analizowanej sprawie". Wynika ona z – powołanego w treści wniosku – art. 109j u.p.t.u.
W konsekwencji Gmina miała oczywisty interes aby dowiedzieć się jak ma (w stanie faktycznym opisanym we wniosku) wyglądać prawidłowa faktura, również jako odbiorca faktur.
Zatem, posługując się również definicją interesu prawnopodatkowego zawartego w treści postanowienia (str. 11), należy podnieść, że interes prawnopodatkowy wnioskodawcy niewątpliwie występuje w jego indywidualnej sprawie podatkowej, tj. problem, o którego rozwiązanie pyta, dotyczy bezpośrednio jego praw i obowiązków.
Zresztą przyznaje to nawet sam Organ na str. 12, stwierdzając, że "niewątpliwie treść faktur wystawionych przez Państwa kontrahentów jako sprzedawców dla Państwa jako nabywcy ma dla Państwa istotne znaczenie, bo wylicza należność za realizowaną na Państwa rzecz sprzedaż, a także wykazuje opodatkowanie podatkiem od towarów i usług i jego wielkość albo zwolnienie od tego podatku".
Po czym jednak następuje niezrozumiałe stanowisko, że "niemniej jednak uzyskanie przez Państwa interpretacji co do tego opodatkowania, nie dotyczy Państwa indywidualnej sprawy i nie można Państwa uznać za zainteresowanego, skoro są Państwo tylko odbiorcą faktur, a więc nie mają wpływu na jej wystawienie i jej treść".
Jest to niczym nieuzasadnione przypuszczenie Organu, wbrew treści wniosku – o czym już wspomniano – gdyż wskazano w nim, że faktury są wystawiane, tak a nie inaczej, "na jej prośbę".
Ta kwestia jest jednak nieistotna. Istotne jest jedynie, że Strona ma interes prawnopodatkowy – wskazany w treści wniosku – aby dowiedzieć się jak ma prawidłowo wyglądać faktura (zarówno jako wystawca jak i odbiorca).
Jeśli ta faktura będzie zgodna z treścią interpretacji (nieistotne kto ją wystawi), a Strona będzie chciała skorzystać z tzw. ochronnej funkcji interpretacji i zastosuje się do wydanej dla niej interpretacji, to może skorzystać z tej funkcji ochronnej, zarówno jako wystawca jak i odbiorca faktury.
Z przyczyn oczywistych interpretacja ta nie będzie natomiast chronić wystawców faktur dla Gminy. O czym również już wspomniano.
6.9. Mając powyższe na uwadze za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia zawarte w treści skargi, w szczególności naruszenia art 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 O.p.; art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p.; art. 165a § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 i § 3 O.p., art. 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p.
6.10. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną powyżej argumentację, tj. prawidłową wykładnię ww. przepisów prawa.
6.11. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 580 zł.