Wyrok WSA z dnia 30 czerwca 2025, sygn. I SA/Kr 908/24

W nawiązaniu do wystosowanej prośby Sąd Rejonowy dla K. wydał postanowienie o zwolnieniu z depozytu sądowego kwoty 24 331,30 zł na pokrycie przez zarządcę sądowego opłat.

Po analizie akt sprawy oraz przepisów prawnych, Kolegium przychyliło się do stanowiska organu I instancji, że wpłata dokonana przez B. K. (zarządcy) spowodowała wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. w K. I Wydział Cywilny z dnia 25.01.2021 r. (sygn. akt. [...]) udzielono zabezpieczenia poprzez powierzenie B. K. zarządu nieruchomością położoną w K. przy ul. [...] [...] w miejsce zmarłego dotychczasowego zarządcy sądowego J. S.

W/g organu zarządca sądowy nie staje się podatnikiem podatku od nieruchomości bądź posiadaczem samoistnym. Na mocy art. 940 k.p.c. zarządca sądowy zobowiązany jest do pokrywania z dochodów nieruchomości należności podatkowych m.in. z tytułu podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego itp. Ustanowienie sądowego zarządu nad nieruchomością nie oznacza zmiany w zakresie jej własności, a ustanowiony zarządca nie staje się podatnikiem. Regulacje dotyczące zarządcy zawarte są w k.c. (art. 203 k.c.). Sytuacja prawna wyznaczonego przez sąd zarządcy normowana jest przede wszystkim przepisami procesowego prawa cywilnego (art. 611 i n. oraz art. 933 i n. k.p.c.). Zgodnie z art. 615 k.p.c. do wyznaczenia zarządcy i sprawowania zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości. Odesłanie to dotyczy zatem unormowań zawartych w art. 935-941 k.p.c., szczegółowo określających pozycję prawną zarządcy. Z regulacji tych wynika w szczególności, że zarządca nieruchomości obowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki i ma on prawo pobierać zamiast dłużnika (tu: współwłaścicieli) wszelkie pożytki z nieruchomości, spieniężać je w granicach zwykłego zarządu oraz prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu takiego zarządu okażą się potrzebne (art. 935 § 1 k.p.c.). W art. 940 k.p.c. określona została też kolejność pokrywania przez zarządcę wydatków z dochodów z nieruchomości, w tym pokrywania bieżących należności podatkowych z nieruchomości (tak WSA w Gliwicach w wyroku z 17 lutego 2015 r., I SA/Gl 792/14). Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów o zarządzie w toku egzekucji nieruchomości dotyczy art. 931 i 933–940. Dyrektywa "odpowiedniego" stosowania tych przepisów oznacza, że tam, gdzie mowa w nich o stronach lub wierzycielu i dłużniku, należy w postępowaniu dotyczącym zarządu związanego ze współwłasnością rozumieć współwłaścicieli, a w postępowaniu dotyczącym zarządu rzeczą pozostającą w użytkowaniu – właściciela i użytkownika (tak J. Gudowski [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom IV. Postępowanie rozpoznawcze. Postępowanie zabezpieczające, wyd. V, red. T. Ereciński, Warszawa 2016, art. 615). Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza, że art. 940 będzie miał zastosowanie z tą zmianą, że nie wchodzą tu w grę koszty egzekucji (tak A. Górski [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom III. Artykuły 506-729, wyd. II, red. H. Dolecki, T. Wiśniewski, Warszawa 2013, art. 615).

W powołanym wyżej wyroku WSA w Gliwicach wskazał, że "współwłaściciele są bowiem beneficjentami czynności zarządcy, składających się na wykonywanie zarządu (...), w tym kontekście, tj. działania w imieniu własnym, ale na rzecz (ze skutkiem) dla współwłaścicieli, należy także odczytywać treść art. 940 pkt 4 k.p.c., który nakłada na zarządcę obowiązek pokrycia z dochodów z nieruchomości bieżących należności podatkowych z nieruchomości. Uiszczenie przez zarządcę należności z tytułu podatku od zarządzanej nieruchomości wywołuje skutki wobec współwłaścicieli (a nie wobec zarządcy), w postaci wygaśnięcia zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 1 o.p.), zaś niedokonanie tej czynności prowadzi do powstania zaległości podatkowej (art. 51 § 1 o.p.), także z konsekwencjami dla współwłaścicieli nieruchomości, jako podatników. Zarządca działa w imieniu własnym, ale na rzecz (tj. ze skutkiem dla) współwłaścicieli".

W ocenie Kolegium, przyjęcie stanowiska skarżącej prowadziłoby do trudnej do zaakceptowania sytuacji, gdzie w razie wpłaty podatku od nieruchomości przez zarządcę nieruchomości, który z mocy art. 940 pkt 4 k.p.c. jest zobligowany do uiszczenia podatku od nieruchomości, organ podatkowy nie mógłby tej wpłaty uznać za skuteczną tj. powodującą wygaśnięcie zobowiązania.

Nie budzi w świetle ww. powołanych przepisów wątpliwości, że zarządca sądowy jest zobowiązany do uiszczenia należności w podatku od nieruchomości na podstawie przepisów prawa cywilnego i orzeczenia sądu cywilnego. Obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości ma inną podstawę w przypadku ustanowienia zarządcy sądowego (art. 615 kpc w związku z art. 940 § 1 pkt 4 kpc) i wynika to z powierzenia mu przez sąd realizacji określonej funkcji. W wyroku z dnia 17 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (I SA/Kr 479/23) przyjął, że zarządca ustanowiony przez sąd występuje w obrocie cywilnoprawnym oraz w postępowaniach administracyjnych i sądowych w imieniu własnym, aczkolwiek ze skutkiem dla współwłaścicieli zastępowanych na podstawie art. 203 k.c. Zdaniem sądu zarządca sądowy jest legitymowany "do skutecznego zapłacenia podatku od nieruchomości oddanych mu w zarząd".

B. K. wystosował w dniu 18.02.2021 r. pismo do Sądu Rejonowego dla K. z prośbą o zwolnienie z depozytu części środków na zobowiązania powstałe w czasie kiedy nieruchomość była pozbawiona zarządu, a wymagające najpilniejszego uregulowania. We wskazanym piśmie została uwzględniona kwota należności z tytułu podatku od nieruchomości w wysokości 6 888,00 zł. We wskazanej kwocie B. K. policzył należności za okres 09/2020 do 02/2021 - czyli 6 miesięcy. W roku 2020 miesięczna rata podatku od nieruchomości wynosiła 1 148,00 zł w związku z powyższym 6 rat po 1148,00 zł daje łączną kwotę (6 888,00 zł ) wnioskowaną w piśmie. Deklaracja podatku od nieruchomości za rok 2021 roku została złożona w kwietniu 2021 roku, w związku z powyższym na dzień wystosowania pisma do sądu o zwolnienie części depozytu B. K. nie miał informacji o tym, iż raty w roku 2021 są wyższe. W nawiązaniu do wystosowanej prośby Sąd Rejonowy dla K. wydał postanowienie o zwolnieniu z depozytu sądowego kwoty 24 331,30 zł na pokrycie przez zarządcę sądowego opłat wskazanych w piśmie. Analizując powyższe, należy stwierdzić, iż Sąd nie wniósł sprzeciwu co do sposobu zarządu nieruchomością oraz regulowania zobowiązań, w tym podatkowych, przez zarządcę B. K.

Z wyjaśnień B. K. wynika również, że wstępnie wskazywał jako zaległą ratę podatku za wrzesień 2020 r., która już została pokryta przez poprzedniego zarządcę, stąd też część kwoty została przeznaczona na zapłatę raty za marzec 2021 r. Ewentualne różnice pomiędzy wysokościami rat za 2020 i 2021, jak i kolejne raty B. K. pokrywał już bezpośrednio z dochodów z nieruchomości, o czym nadmienił w piśmie składanym - w dniu 18 lutego 2021 r. z prośbą o zwolnienie z depozytu części środków - do Sądu Rejonowego dla K.

W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie art. 59 § 1 pkt 1, art. 60 § 1 pkt 2 i § 5, art. 62b § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 7 § 1 i § 2 O.p. oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych i art. 203 Kc w związku z art. 613 i art. 615 Kpc oraz w związku z art. 935 i art. 940 Kpc, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy.

Podkreślono, iż B. K. powołany na zarządcę w dniu 25 stycznia 2021 roku nieprawomocnym postanowieniem, zażądał zwolnienia z depozytu kwoty 6.888,00 PLN, która nie była zgodna z wysokością zobowiązań podatkowych rozliczanych ratalnie zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za okres 09 2020 - 02 2021, oraz dotyczyła rat podatków oraz w przypadku 2020 roku zobowiązania podatkowego za okres, w którym B. K. nie pełnił funkcji zarządcy nieruchomości. Ponadto B. K., jedyne pełnomocnictwo jakie posiadał i na które powołuje się organ, to pełnomocnictwo do składania deklaracji podatkowych, a nie zapłaty podatków. W konsekwencji w toku uzupełniającego postępowania dowodowego, ustalono brak podstaw do działania p. K. jako wyręczyciela oraz ustalono, że kwota zobowiązań w przeważającej części stanowiła zaległość, nie dotyczy okresu sprawowania zarządu przez p. K. i kwota zwolniona różniła się od kwoty zobowiązań podatkowych które miała zaspokajać, bowiem zarządca nie znał ich wysokości.

Od czasu wprowadzenia art. 62b O.p., ograniczona została wysokość, do której zarządca może na podstawie art. 940 § 1 pkt 3 Kpc dokonać zapłaty podatku za podatnika. Regułą wskazującą na fakt, że przepisy Ordynacji podatkowej mają pierwszeństwo w zakresie w nich uregulowanym jest taka, że ustawa ta ma podstawowe znaczenie dla powstawania, realizacji i wygasania podatkowych stosunków zobowiązaniowych, a nie jest taką ustawą Kpc.. Tym samym, art. 940 Kpc nie może być stosowany do zarządu ustawionego na mocy art. 203 Kc, ze względu na inny cel postępowania egzekucyjnego oraz powierzenie nieruchomości w zarząd, to nawet stosując art. 940 Kpc - maksymalna wysokość podatku możliwego do uregulowania przez podmiot nie będący podatnikiem ogranicza się do 1000 zł kwoty podatku. Ponadto zarządca w toku egzekucji, odmiennie niż zarządca ustanowiony na podstawie art. 203 Kc, jest zobowiązany do rozdysponowania za dłużnika kwotami uzyskanymi w toku egzekucji. Zarządca ustanowiony w trybie art. 203 Kc, wszelkie dochody po potrąceniu zwykłych kosztów utrzymania nieruchomości, po zatwierdzeniu sprawozdania z zarządu jest zobowiązany przekazać współwłaścicielom i nie jest ani zobowiązany ani uprawniony do zaspokajania w określonej kolejności wierzycieli właściciela nieruchomości. Zarządca może pokrywać zwykłe koszty utrzymania nieruchomości, a więc koszty dotyczące samej nieruchomości, a nie jej właścicieli.

Zarządca w sprawie nie działał jako posłaniec, co po wprowadzeniu do systemu prawa art. 62b §1 O.p., w stosunku do osób trzecich może znaleźć zastosowanie do kwoty 1.000 zł - na co wskazuje między innymi NSA w wyroku z dnia 17 sierpnia 2023 roku sygn. akt III FSK 396/23, w którym to wyroku Sąd stwierdził, że bez względu czy kwota przewyższająca 1.000 zł została wpłacona ze środków podatnika czy osoby trzeciej - nie powoduje ona wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

Sprawowanie zwykłego zarządu nieruchomością nie uchyla art. 59 § 1 pkt 1 i art. 60 § 1 pkt 2) O.p. zgodnie z którymi zobowiązanie podatkowe wygasa w przypadku jego zapłaty przez podatnika i z jego rachunku bankowego. Sprawowanie zarządu nie upoważnia zarządcy do zapłaty podatków za podatników, ze swojego rachunku bankowego, która to zapłata nie mieściłaby się w przypadku określonym w art. 62b § 1 pkt 3 O.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2021r., poz. 1540 ze zm., dalej, jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga nie jest uzasadniona.

Zdaniem sądu obecnie rozpoznającego sprawę skarżony organ zrealizował wskazania artykułowane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2023r., sygn. akt I SA/Kr 294/23, doprowadzając do uzupełnienia materiału dowodowego, stanowiącego podstawę do ustalenia stanu faktycznego o dokumenty wskazujące na dokonanie zapłaty spornego podatku od nieruchomości przez zarządcę sądowego nieruchomości przy ul. [...] nr [...] w K. Przemawia za tym w szczególności treść postanowienia Sądu Rejonowego dla K. w K., l Wydział Cywilny z dnia 25.01.2021 r. ( sygn. akt. [...] ) o dokonaniu zabezpieczenia przez powierzenie B. K. zarządu nieruchomością. Wobec ustanowienia przez sąd zarządcy sądowego dla rzeczonej nieruchomości w osobie B. K., również na nim - tj. zarządcy spoczywał obowiązek regulowania zobowiązań publicznoprawnych z tejże nieruchomości, oczywiście nie w swoim imieniu lecz podatnika. Dodatkowo organy ustaliły, iż zarządca dysponował także pełnomocnictwem w zakresie spraw podatkowych od jednego ze współwłaścicieli (J. K.), w tym też zakresie uzupełniono wskazania sądu, zawarte w w/w wyroku. Co szczególnie istotne, wyjaśniono szczegółowo, iż o ile w momencie przejęcia zarządu nad nieruchomością B. K. nie dysponował środkami, z których mógłby pokryć bieżące zobowiązania m.in. podatek od nieruchomości, to wystosował on w dniu 18.02.2021 r. pismo do Sądu Rejonowego dla K. z prośbą o zwolnienie z depozytu części środków na zobowiązania powstałe w czasie, kiedy nieruchomość była pozbawiona zarządu, a wymagające najpilniejszego uregulowania. We wskazanym piśmie została uwzględniona kwota należności z tytułu podatku od nieruchomości w wysokości 6 888,00 zł. We wskazanej kwocie B. K. policzył należności za okres 09/2020 do 02'2021 - czyli 6 miesięcy, gdyż w 2020 miesięczna rata podatku od nieruchomości wynosiła 1 148,00 zł (6 rat po 1148,00 zł daje łączną kwotę 6 888,00 zł). Na dzień wystosowania pisma do sądu o zwolnienie części depozytu B. K. nie miał informacji o tym, iż raty w roku 2021 są wyższe, stąd w nawiązaniu do wystosowanej prośby Sąd Rejonowy dla K. wydał postanowienie o zwolnieniu z depozytu sądowego kwoty 24 331,30 zł na pokrycie przez zarządcę sądowego opłat wskazanych w piśmie. Kwota 6 888,00 zł nie została przekroczona przez sporną wpłatę 3576 zł, ponieważ tylko ta wpłata podlegała kontroli sądu w niniejszym postępowaniu. W stosunku do tego pisma sąd sprawujący nadzór nad zarządcą nie wniósł sprzeciwu co do sposobu zarządu nieruchomością oraz regulowania zobowiązań, w tym podatkowych, co wskazuje na to że zarządca, wbrew argumentacji zwartej w skardze, miał zatwierdzenie od nadzorującego sądu do dokonania zapłaty spornego podatku. Wobec tego pismo B. K. - zarządcy sądowego dotyczące "metodologii wyszacowania kwoty 6088,00 zł wskazywanej w piśmie z dnia 18 lutego 2021 r.", oraz druga strona (kopia) pełnomocnictwa udzielonego przez J. K. B. K. do podpisywania deklaracji podatkowych, stanowią wypełnienie wskazań sądu do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie.

W zakresie kwestii, czy sprawowanie zarządu upoważnia zarządcę do zapłaty podatku od nieruchomości za podatnika, sąd podziela stanowisko organów, iż zarządca sądowy skutecznie zapłacił w imieniu podatnika należny podatek od nieruchomości.

Regulacje dotyczące zarządcy sądowego zawarte są w k.c. (art. 203 i n.) oraz w k.p.c. (art. 611 in. oraz art. 933 i n.). W myśl art. 203 k.c. każdy ze współwłaścicieli może wystąpić do sądu o wyznaczenie zarządcy, jeżeli nie można uzyskać zgody większości współwłaścicieli w istotnych sprawach dotyczących zwykłego zarządu albo jeżeli większość współwłaścicieli narusza zasady prawidłowego zarządu lub krzywdzi większość. Zarządca sądowy ustanawiany jest na podstawie art. 203 k.c., przy czym stosuje się do niego odrębne przepisy proceduralne poświęcone zarządowi związanemu ze współwłasnością i użytkowaniem (art. 611-616 k.p.c.) oraz na mocy odesłania zawartego w art. 615 k.p.c. - przepisy dotyczące zarządu w toku egzekucji z nieruchomości (art. 931-941 k.p.c. por. wyrok WSA w Poznaniu 23 marca 2023 r. sygn., akt II SA/Po 271/21). Z kolei w art. 940 k.p.c. określona została kolejność pokrywania przez zarządcę wydatków z dochodów z nieruchomości. Jako trzeci w kolejności wydatek przewidziano pokrywanie bieżących należności podatkowych z nieruchomości (art. 940 § 1 pkt 3 k.p.c.) Należy podzielić stanowisko, że do bieżących należności podatkowych z nieruchomości należy zaliczyć podatek od nieruchomości, podatek rolny podatek leśny itp. W ocenie sądu brak jest podstaw do wyłączenia stosowania art. 940 k.p.c., skoro art. 915 k.p.c. nakazuje stosować przepisy o zarządzie w toku egzekucji nie wyłączając żadnego przepisu. Zgodnie z art. 615 k.p.c. jeżeli powyższe przepisy nie stanowią inaczej, do wyznaczenia zarządcy i sprawowania zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości.

Odpowiednie stosowanie przepisu oznacza, że normy (przepisy) prawne, jakie pierwotnie przewidziane są dla danego rodzaju stanów faktycznych, mają być stosowane w stanach faktycznych innego rodzaju: bądź w postaci niezmienionej lub niemalże niezmienionej (a więc wprost), bądź po poddaniu ich pewnym modyfikacjom, bądź wcale. W ocenie sądu nie wyłącza stosowanie ww. przepisu również art. 613 k.p.c., który należy rozumieć w ten sposób, że nadwyżkę dochodów, którą należy wypłacić współwłaścicielom stanowi kwota po pokryciu wydatków w tym zapłaconego podatku od nieruchomości. Stosownie bowiem do art. 935 § 1 k.p.c., zarządca zajętej nieruchomości obowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki. Ma on prawo pobierać zamiast dłużnika wszelkie pożytki z nieruchomości, spieniężać je w granicach zwykłego zarządu oraz prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu trwałego zarządu okażą się potrzebne. Zarządca nieruchomości obowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki. Ma prawo pobierać zamiast współwłaścicieli pożytki z nieruchomości, spieniężać je w granicach zwykłego zarządu oraz prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu takiego zarządu okażą się potrzebne. W sprawach wynikających z zarządu nieruchomością zarządca może pozywać i być pozywany. Zarządcy wolno zaciągać tylko takie zobowiązania, które mogą być zaspokojone z dochodów z nieruchomości i są gospodarczo uzasadnione (por. art. 935 § 1 i 2 k.p.c.). Zarządca nieruchomości składa sądowi w wyznaczonych terminach, co najmniej raz w roku oraz po ukończeniu zarządu, sprawozdania ze swych czynności, jak również udokumentowane sprawozdania rachunkowe. Sąd zatwierdza sprawozdania zarządcy albo odmawia ich zatwierdzenia w całości lub w części. Zarządca odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania obowiązków. Może być ukarany grzywną przez sąd w razie niezłożenia w terminie sprawozdania lub niewykonania innych wydanych przez sąd poleceń (art. k.p.c.). Wysokość wynagrodzenia zarządcy określa sąd odpowiednio do nakładu pracy i dochodowości nieruchomości. Roszczeń o wynagrodzenie za sprawowanie zarządu i o zwrot poniesionych w związku z zarządem wydatków nie można dochodzić powództwem (art. 939 § 1 i § 4 k.p.c).

Czynności zarządcy i sposób ich wykonywania podlegają zatem ocenie z punktu widzenia racjonalnej gospodarki nieruchomością. Niewątpliwie opłacenie podatku od nieruchomości przez zarządcę, który uzyskał zarząd nieruchomością w trybie art. 203 k.c. jest czynnością zwykłego zarządu, o której mowa w powoływanym przepisie. Czynności zwykłego zarządu to czynności dotyczące bieżących spraw związanych ze zwykłą, normalną eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej wstanie niepogorszonym. Niewątpliwie do takich czynności należy płacenie bieżących podatków od nieruchomości (por. wyrok WSA w Gliwicach z 17 lutego 2015 r., I SA/Gl 792/14). Współwłaściciele są beneficjentami czynności zarządcy, składających się na wykonywanie zarządu, w tym kontekście, tj. działania w imieniu własnym, ale na rzecz (ze skutkiem) dla współwłaścicieli i w tym zakresie należy także odczytywać treść art. 940 pkt 4 k.p.c., który nakłada na zarządcę obowiązek pokrycia z dochodów z nieruchomości bieżących należności podatkowych z nieruchomości. Uiszczenie przez zarządcę należności z tytułu podatku od zarządzanej nieruchomości wywołuje skutki wobec współwłaścicieli (a nie wobec zarządcy), w postaci wygaśnięcia zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.), zaś niedokonanie tej czynności prowadzi do powstania zaległości podatkowej (art. 51 § 1 O.p.), także z konsekwencjami dla współwłaścicieli nieruchomości, jako podatników. Zarządca działa w imieniu własnym, ale na rzecz tj. ze skutkiem dla współwłaścicieli. Przyjęcie zatem odmiennego stanowiska skarżącej prowadziłoby do trudnej do zaakceptowania sytuacji, gdzie w razie wpłaty podatku od nieruchomości przez zarządcę nieruchomości, który z mocy art. 940 pkt 4 k.p.c. jest zobligowany do uiszczenia podatku od nieruchomości, organ podatkowy nie mógłby tej wpłaty uznać za skuteczną tj. powodującą wygaśnięcie zobowiązania. Zarządca sądowy jest zobowiązany do uiszczenia należności w podatku od nieruchomości na podstawie przepisów prawa cywilnego i orzeczenia sądu cywilnego.

Zdaniem sądu wyżej wymienione uprawniania legitymują zarządcę sądowego do skutecznego zapłacenia podatku od nieruchomości oddanych mu w zarząd, co wywołuje skutek względem podatnika.

Z tych względów prawidłowo organy wydały postanowienia o zaliczeniu wpłat dokonanych przez zarządcę sądowego. Reasumując, uznać należy, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia organu II instancji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.