Uzasadnienie
Decyzją z 27 stycznia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, dalej: "DIAS w Łodzi", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew, dalej: "NUS", z 26 sierpnia 2024 r., określającą J. W., dalej: "Stronie" albo "Podatnikowi", zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty i kwiecień 2018 r., w łącznej kwocie 27 637 zł.
W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec Strony na podstawie upoważnienia NUS z 17 grudnia 2021 r. w zakresie podatku od towarów i usług za ww. miesiące 2018 r. ustalono, że Podatnik rozliczył faktury VAT mające dokumentować usługi budowlane (montażowe, remontowe), na których jako wystawcy figurują:
1. D A. O. [...]-[...] W. ul. [...], w łącznej kwocie (netto) 22.000 zł, podatek VAT 5.060 zł,
2. Firma Handlowo-Usługowa R. K., [...]-[...] Ł., ul. [...], w łącznej kwocie (netto) 79.000 zł, podatek VAT 18.170 zł.
W następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z 16 stycznia 2023 r. NUS określił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty i kwiecień 2018 r., w łącznej kwocie 27 637 zł, uznając, że ww. faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, tym samym w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek w nich zawarty, a Podatnik miał świadomość, że transakcje udokumentowane tymi fakturami wiążą się z popełnieniem oszustwa, co generuje konsekwencje prawne w postaci pozbawienia prawa do odliczenia. W zakresie podatku należnego nieprawidłowości nie stwierdzono.
Po rozpoznaniu odwołania Strony, decyzją z 2 października 2023 r. DIAS w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu kasacyjnego rozstrzygnięcia wskazano, aby w toku ponowionego postępowania: