Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z 6 czerwca 2024 r., po rozpatrzeniu zażalenia D. A., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 6 marca 2024 r. wydane w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącej toczy się egzekucja administracyjna prowadzona na podstawie czterech tytułów wykonawczych z 27 września 2023 r. nr [...], [...], [...] i [...]. W jej toku zobowiązana złożyła pismo, w którym podniosła zarzut trwałego braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. Jako podstawę prawną zarzutu wymieniła art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu wskazała na okoliczności, które jej zdaniem świadczyły o niewłaściwym ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego objętego postępowaniem egzekucyjnym. Wskazała między innymi, że od 15 października 2010 r. organ podatkowy nie miał podstaw do stosowania podwyższonej stawki podatku od nieruchomości, właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowane tą stawką piętro budynku nie powinno być dopuszczone do użytkowania, ponieważ dokumenty załączone przez kierownika budowy nie spełniały wymogów zawartych w ustawie Prawo budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien wydać w tej sprawie decyzję, jednak tego nie uczynił, a zatem część budynku niezdolna do użytkowania była przez stronę wykorzystywana na skutek błędu funkcjonariusza publicznego. Skarżąca prowadziła tam działalność gospodarczą do 30 kwietnia 2014 r., to jest do rozliczenia podatkowego klientów za 2013 r. Po tej dacie, wobec wygaśnięcia z mocy prawa pozwolenia na budowę, a w konsekwencji – wygaśnięcia z mocy prawa warunkowych decyzji o dopuszczeniu do użytkowania piętra budynku, piętro to nie powinno być opodatkowane.