Z kolei w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 31 lipca 2024 r. w rubryce D punkt 3, 4, 5 wskazano podstawę prawną obowiązku, tj. decyzję z dnia 22 listopada 2023 znak [...]. Decyzja ta znajduje się w materiale dowodowym sprawy z zażalenia na postanowienie sprawie zarzutów w zakresie egzekucji należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (znak [...]). Kolegium zapoznało się z treścią decyzji, mocą której określono zobowiązanej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w L. przy ul. H. w kwocie 100,50 zł miesięcznie począwszy od lipca 2023 r. Decyzja została jej doręczona w dniu 12 grudnia 2023 r., a zobowiązana nie złożyła odwołania od decyzji. Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu z wniosku o umorzenie egzekucji administracyjnej nie jest możliwe badanie zagadnienia prawidłowości nałożenia obowiązku, który został nałożony decyzją ostateczną wydaną w postępowaniu administracyjnym. Argument o braku odbierania odpadów z nieruchomości stanowiłby podstawę zaskarżenia decyzji o określeniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w niniejszym postępowaniu nie może zostać skutecznie rozpatrzony w sytuacji obowiązywania w obrocie prawnym decyzji określającej wysokość opłaty.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że tytuły wykonawcze [...] i [...] nie są wystawione zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a., Kolegium wskazało, iż w obu tytułach wykonawczych w części E punkt 29 podpisy są prawidłowe, dokonane przez osoby upoważnione przez Prezydenta Miasta, a zarządzenia Prezydenta co do upoważnień pracowników są jawne i dostępne na stronie internetowej (bip.lublin.eu). W związku ze zmianami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powyższe tytuły wykonawcze w części J punkt 2 nie zawierają podpisu osoby upoważnionej. Nadanie klauzuli przez organ egzekucyjny unormowane było w art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a., w myśl którego tytuł wykonawczy do dnia 25 marca 2024 r. zawierał klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Z dniem 25 marca 2024 r. ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 556) w art. 27 § 1 u.p.e.a. uchylono pkt 10, dotyczący obowiązku nadania klauzuli przez organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 26 § 3a pkt 2 u.p.e.a., wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą podpisania tytułu wykonawczego przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela. Tytuły wykonawcze nr [...] oraz nr [...], zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., posiadają wszelkie wymagane dane dotyczące egzekwowanych należności pieniężnych. Zastosowane zostały środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym w [...] Urzędzie Skarbowym w L. oraz zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. SA. Nadto zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu posiadanych należności, świadczonych usług w Instytucie Niedziela oraz zastosowany został środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu posiadanych należności, świadczonych usług w Wydawnictwie B. Sp. z o.o. Zobowiązana ww. zawiadomienia o zajęciach wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych odebrała osobiście w dniu 2 września 2024 r.
Tym samym Kolegium nie stwierdziło zaistnienia przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wynikającej z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 51 § 1, art. 59 § 1, art. 62 § 1, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, przywołując szeroko orzecznictwo i piśmiennictwo w zakresie prawidłowego sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego oraz podatkowego. Ponadto, zarzucając Prezydentowi Miasta bezprawne działanie, skarżąca na poparcie swojej tezy przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygnaturze akt I SA/Wr 210/24, w którym Sąd ten stwierdził, że egzekucja, która naraża na dodatkowe ogromne koszty jest sprzeczna z logiką i zasadą proporcjonalności. Dalej, w uzasadnieniu na stronie drugiej organ podał, że dokonał weryfikacji podpisów osób upoważnionych przez Prezydenta Miasta, lecz nie wskazał konkretnego zarządzenia odsyłając do strony internetowej aby poszukiwała takiego zarządzenia. W końcu, zdaniem skarżącej, oczywistym jest, że organ nie może egzekwować nie istniejącego obowiązku, ponieważ nie udowodnił, że odpady są odbierane z mojej posesji, a decyzja, która została wydana z naruszeniem prawa nie może być w obrocie prawnym i organ winien ją uchylić z urzędu oraz naprawić wyrządzone krzywdy z tego powodu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Zgodnie z treścią art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Jak zaś wynika z art. 134 § 1 powołanej ustawy, rozstrzyga on w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Uwzględniając skargę na postanowienie sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta odmawiające skarżącej (zobowiązanej) umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie:
- tytułu wykonawczego nr [...], który obejmuje należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, oraz
- tytułu wykonawczego nr [...], który obejmuje należności z tytułu podatku od nieruchomości.
Bezspornym jest, że zawiadomieniami z dnia 14 sierpnia 2024 r. organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym w [...] Urzędzie Skarbowym w L. oraz zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. SA. Dnia 16 sierpnia 2024 r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu posiadanych należności, świadczonych usług w Instytucie N. . Zawiadomieniami z dnia 8 i 14 sierpnia 2024 r. zastosowany został środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu posiadanych należności, świadczonych usług w Wydawnictwie B. Sp. z o.o. Zobowiązana ww. zawiadomienia o zajęciach wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych odebrała osobiście w dniu 2 września 2024 r.
Pismem z dnia 9 września 2024 r. zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej", wskazując jako podstawę prawną przepis art. 33 u.p.e.a., zobowiązana wniosła m.in. o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Trafnie organy obu instancji uznały po analizie treści pisma z dnia 9 września 2024 r., że zawarte w nim zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej i wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego stanowią dwa odrębne środki służące zobowiązanemu w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.
Uznanie przez wierzyciela za uzasadnione zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 i 3 u.p.e.a., obligowałoby organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wynika to expressis verbis z treści art. 34 § 4 pkt 3 lit. a u.p.e.a. Stanowi on bowiem, że organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1-5, umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Jak zaś wynika z art. 33 § 2 pkt 2 i 3, podstawą zarzutu w egzekucji administracyjnej jest:
- określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 (lit. a), bądź dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1 (lit. b), czy też przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu (lit. c);
- błąd co do zobowiązanego.
Jednakże Prezydent Miasta (wierzyciel), postanowieniem z dnia 24 września 2024 r., utrzymanym w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 r., oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, uznając, że egzekwowany obowiązek jest prawidłowo określony i skierowany do właściwego zobowiązanego.
W zakresie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego skarżąca wskazała, że tytuły wykonawcze [...] i [...] nie są wystawione zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a., gdyż "w części E punkt E oraz w części J punkt 2 osoby nie są upoważnione przez Prezydenta Miasta L. do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i kierowania tytułów wykonawczych do egzekucji administracyjnej", stąd też postępowanie powinno zostać umorzone.
Sąd podziela stanowisko Kolegium, tożsame ze stanowiskiem prezentowanym przez Prezydenta Miasta, że wskazana przez skarżącą przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego nie zaistniała. Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. przewiduje, że postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:
1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;
2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;
3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;
4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:
a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,
b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;
5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;
7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.
Umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje zatem wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne.
Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest bowiem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu.
Wobec powyższego, oceniając legalność zaskarżonego postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w świetle przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a., Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły przepisów prawa. Ma rację Kolegium, że oba tytuły wykonawcze spełniają wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Należy podkreślić, że art. 27 u.p.e.a., reguluje wymogi formalne tytułu wykonawczego. Dopiero w sytuacji, gdy dany tytuł wykonawczy nie zawiera informacji, o których mowa w art. 27 u.p.e.a., można mówić o wystąpieniu przesłanki z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Nie chodzi więc o przypadek, gdy dane ujawnione w tytule wykonawczym, w ocenie zobowiązanego, nie są prawidłowe, lecz o sytuację, gdy tytuł wykonawczy nie zawiera któregoś z elementów opisanych w art. 27 u.p.e.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt III FSK 1484/24). Wbrew twierdzeniom skarżącej, oba tytuły wykonawcze (nr [...] oraz nr [...]), które w tej sprawie stanowiły podstawę prowadzenia egzekucji, zawierają niezbędne elementy, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a., w szczególności zawierają dane dotyczące zobowiązanej oraz dane dotyczące określenia obowiązku. W obu tytułach wykonawczych w części E punkt 29 podpisy są prawidłowe, dokonane przez osoby upoważnione przez Prezydenta Miasta, a zarządzenia Prezydenta co do upoważnień pracowników są jawne i dostępne na stronie internetowej (bip.lublin.eu). W związku ze zmianami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powyższe tytuły wykonawcze w części J punkt 2 nie zawierają podpisu osoby upoważnionej. Trafnie zauważyło Kolegium, że nadanie klauzuli przez organ egzekucyjny unormowane było w art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a., w myśl którego tytuł wykonawczy do dnia 25 marca 2024 r. zawierał klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Z dniem 25 marca 2024 r. ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 556) w art. 27 § 1 u.p.e.a. uchylono pkt 10 dotyczący obowiązku nadania klauzuli przez organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 26 § 3a pkt 2 u.p.e.a. wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą podpisania tytułu wykonawczego przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela.
Zdaniem Sądu, niezasadne są również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim zarzuty w tym zakresie są ogólnikowe, zaś skarżąca w żaden sposób nie odnosi się do czynności podjętych przez organy egzekucyjne. Nie może przynieść oczekiwanego skutku liczne cytowanie całych fragmentów wyroków sądów administracyjnych, w szczególności, gdy nie przystają one do realiów rozpoznawanej sprawy. W postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem zebrany został materiał dowodowy uzasadniający podjęcie rozstrzygnięcia, bowiem pozwalający ustalić wszystkie, istotne elementy stanu faktycznego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia pozwala zaś na odtworzenie toku rozumowania organu.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie z jego treścią prawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaznaczyć przy tym trzeba, że rozpoznanie sprawy w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony, a wniosek o przeprowadzenie rozprawy nie wiąże sądu.
Biorąc to wszystko pod uwagę, stwierdzając, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, i nie stwierdzając innych okoliczności, które uzasadniałaby uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.