Wyrok WSA z dnia 04 czerwca 2025, sygn. I SA/Lu 167/25

Sygnatura: I SA/Lu 167/25
Data orzeczenia: 04 czerwca 2025
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: spółka komandytowa

Streszczenie

Spółka B. Sp. z o.o. Sp. k. złożyła deklarację podatkową na 2022 r., w której wykazała zabytkowy budynek Pałacu jako podlegający zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., przedkładając stosowne zaświadczenie konserwatora zabytków. Prezydent Miasta Lublin, po przeprowadzeniu postępowania, wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe, opodatkowując budynek, uzasadniając to tym, że jest on zajęty na prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej (realizacja projektów budowlanych, roboty budowlane), co wyłącza zwolnienie. Decyzję tę utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, wskazując…

na profil działalności spółki, zaliczenie budynku do środków trwałych oraz prowadzone prace inwestycyjno-budowlane (wnioski, pozwolenia, rozpoczęcie robót). Czy budynek wpisany indywidualnie do rejestru zabytków i utrzymywany oraz konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, ale nieużywany do bezpośredniego świadczenia usług czy produkcji, a jedynie będący przedmiotem czynności przygotowawczych do przyszłej inwestycji (remont, adaptacja, uzyskiwanie pozwoleń), podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., czy też fakt prowadzenia tych czynności przez przedsiębiorcę oznacza, że budynek jest «zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej» i zwolnienie nie ma zastosowania? Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę spółki, utrzymując w mocy zaskarżone decyzje organów podatkowych. Sąd uznał, że zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nie przysługuje, ponieważ budynek został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd przyjął, że pojęcie «zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej» obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie działalności, ale także podejmowanie czynności przygotowawczych do jej podjęcia, takich jak remont, modernizacja, uzyskiwanie wymaganych pozwoleń administracyjnych i samo rozpoczęcie robót budowlanych. Działania te, podejmowane przez spółkę-inwestora, są elementem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, co skutkuje zajęciem budynku na ten cel i wyłączeniem zwolnienia podatkowego.

jeszcze 188 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Marcin Małek Asesor sądowy Jakub Polanowski Protokolant starszy specjalista Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2024 r. nr SKO.41/6039/P/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. - oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" po rozpatrzeniu odwołania B. Sp. z o.o. Sp. k., dalej: "podatnik", "spółka", "skarżąca", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin, dalej: "Prezydent Miasta", "organ pierwszej instancji", z dnia 22 września 2023 r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie 33.570 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, w dniu 28 lutego 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła deklaracja spółki na podatek od nieruchomości na 2022 r., w której zadeklarowała ona do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 2.762 m2 oraz wykazała budynek podlegający zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz.1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", o powierzchni użytkowej 1.260,05m2. W załączeniu do deklaracji spółka przedłożyła zaświadczenie z dnia 31 stycznia 2022 r. nr [...] Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o dochowaniu obowiązku utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r., poz. 840), dalej: "u.o.z.o.z.", obiektu zabytkowego tj. P. wraz z oficynami i założeniem dziedzińca usytuowanego w L. przy ul. [...].

Na skutek powziętych wątpliwości w zakresie zadeklarowanego podatku, Prezydent Miasta przeprowadził postępowanie podatkowe, w wyniku którego określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2022 r. na kwotę 33.570 zł, obejmując opodatkowaniem: grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 2.762 m2, z zastosowaniem stawki podatkowej 1 zł za 1 m2 powierzchni (kwota podatku 2.762 zł) oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.260 m2, stosując stawkę podatkową 24,45 zł za 1 m2 (kwota podatku 30.808,22 zł). Podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: "o.p.", oraz art. 1c, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 20a ust. 1 u.p.o.l, a także § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a), pkt 2 lit. b) uchwały nr 1009/XXXII/2021 Rady Miasta Lublin z 21 października 2021 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2022 rok (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2021 r., poz. 4394), dalej: "uchwała". Organ pierwszej instancji wskazał przy tym, że nie kwestionuje powierzchni gruntu oraz powierzchni użytkowej budynku wykazywanej przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości.

Organ pierwszej instancji wskazał natomiast, że wprawdzie jeden objęty opodatkowaniem budynek dawnego P. , stanowi zabytek, zgodnie z obwieszczeniem nr [...] Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie, dalej: "LWKZ", z 26 stycznia 2023 r. w sprawie wykazu zabytków wpisanych do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubelskiego, to jednak nie będzie on zwolniony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Organ pierwszej instancji uznał bowiem, że wprawdzie spełnione zostały dwie przesłanki warunkujące skorzystanie ze wskazanego zwolnienia, gdyż budynek wpisany jest do indywidualnie rejestru zabytków oraz niesporny jest fakt utrzymania tego budynku i jego konserwacji w należytym stanie. Jednakże, w ocenie organu, podatnik będący właścicielem obiektu zabytkowego jest przedsiębiorcą, nieruchomość została nabyta do prowadzenia działalności gospodarczej, której przedmiotem jest realizacja projektów budowlanych i roboty budowalne. Dodatkowo sam podatnik zaliczył ten budynek do składników majątkowych prowadzonego przedsiębiorstwa. Realizacja czynności polegających na przygotowaniu dokumentacji pod przyszłą inwestycję, przygotowanie terenu pod adaptację i remont budynku, wpisują się natomiast w zakres prowadzenia działalności gospodarczej, umożliwiającej finalnie po ich zakończeniu osiąganie zysków z prowadzonej działalności. Stąd też opisany wyżej zabytkowy budynek nie może korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podatnik zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, które doprowadziło organ podatkowy do błędnego stwierdzenia, że zadeklarowana przez spółkę powierzchnia użytkowa budynku, wynosząca 1.260,50 m2 nie podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości, pomimo wpisania tego budynku do rejestru zabytków, utrzymywania i konserwacji budynku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków oraz braku prowadzenia w budynku działalności gospodarczej. Podatnik akcentował, że w budynku tym nie prowadzi działalności gospodarczej i że w jego sytuacji spełnione zostały konieczne dwie, a nie trzy - jak wskazuje organ, przesłanki warunkujące zastosowanie zwolnienia, tj. utrzymanie i konserwacja gruntów i budynków, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta organ odwoławczy podzielił stanowisko w niej wyrażone. Kolegium wskazało, że dla nieruchomości objętej opodatkowaniem Sąd Rejonowy L. w L. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste nr [...] i [...] Przedstawiciele spółki nabyli w jej imieniu i na jej rzecz te nieruchomości aktem notarialnym z dnia 18 kwietnia 2016 roku Rep. A Nr [...] oraz z dnia 27 kwietnia 2016 Rep A Nr [...], a także z dnia 10 grudnia 2018 roku Rep. A Nr [...]. W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że budynek posadowiony na działce nr [...] stanowi obiekt zabytkowy, tj. P. wraz z oficynami i założeniem dziedzińca i zgodnie z obwieszczeniem nr [...] LWKZ z dnia 26 stycznia 2023 r. w sprawie wykazu zabytków wpisanych do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubelskiego i do rejestru zabytków archeologicznych województwa lubelskiego, wpisany jest do rejestru zabytków pod nr [...] (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2023 roku, poz. 499). Na potwierdzenie dochowania przez spółkę obowiązku utrzymania i konserwacji budynku, zgodnie z przepisami u.o.z.o.z. przedłożone zostało w 2022 r. zaświadczenie z dnia 31 stycznia 2022 roku Nr [...] wydane przez LWKZ.

Mając na uwadze brzmienie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l oraz zgromadzony materiał dowodowy, Kolegium uznało, że do opodatkowania nieruchomości w L. przy ul. [...] i [...] dla gruntu oraz budynku należy przyjąć stawkę właściwą dla gruntów, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na działalność gospodarczą.

Kolegium wskazało, że zgodnie z wpisem w KRS przedmiotem przeważającej działalności spółki jako przedsiębiorcy jest m.in. realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, a przedmiotem jej pozostałej działalności są roboty związane z budową obiektów inżynierii lądowej i wodnej, roboty budowlane specjalistyczne, działalność związana z obsługą rynku nieruchomości, działalność związana z administracyjną obsługą biura i pozostała działalność wspomagająca prowadzenie działalności gospodarczej oraz roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków. W piśmie 31 maja 2023 r. spółka wyjaśniła, że nieruchomość położona w L., przy ulicy [...] (P. ), została ujęta i zewidencjonowania w jej księgach rachunkowych jako środek trwały. Do tego pisma podatnik przedłożył sprawozdania finansowe za 2022 r., rachunek zysków i strat za 2022, bilans za 2022 wraz z informacją uzupełniającą, zestawienie środków trwałych za lata 2021, 2022 i 2023 określające środki trwałe spółki w postaci P. o wartości początkowej inwentarzowej z bilansu otwarcia i zamknięcia wynoszącej 4.361.064,68 zł.

W ocenie organu odwoławczego, znajdujące się w aktach sprawy dokumenty obrazujące przebieg procesu inwestycyjno-budowlanego uzasadniają stanowisko, że od momentu podjęcia prac inwestycyjnych związanych z rozbiórką oraz przebudową zabytkowego budynku P. spółka nie może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Dokumenty te potwierdzają, że budynek jest i był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka prowadzi roboty budowlane polegające na przebudowie i nadbudowie budynku P. z wewnętrznymi instalacjami na podstawie decyzji nr [...] wydanej w dniu 25 stycznia 2021 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę.

Kolegium podkreśliło, że do zajęcia przez spółkę opisanego budynku na działalność gospodarczą doszło jednak wcześniej, wraz z podjęciem przez stronę jako inwestora czynności prawnych zmierzających do uzyskania stosownych zezwoleń właściwych organów administracji publicznej, na podstawie których możliwe było rozpoczęcie robót budowlanych, w wyniku jakich dojdzie do zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania budynku P. . Spółka pierwszy etap prac inwestycyjnych rozpoczęła już w 2016 r. i kontynuowała je przez kolejne lata 2016-2023.

Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że zaliczając wskazany budynek do składników majątkowych prowadzonego przedsiębiorstwa oraz prowadząc na nieruchomości remont (modernizację) podatnik wykorzystuje go w prowadzonej działalności gospodarczej, a co za tym idzie obiekt ten, jak również związany z nim grunt, należy uznać za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, przy czym stanowiska tego nie podważa argumentacja zawarta w odwołaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła zaskarżonej naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zignorowanie zasad postępowania dowodowego i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji oraz nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, choć decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez pobieżne przeanalizowanie całego materiału dowodowego, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i przyjęcie za prawdziwe jedynie dowodów przemawiających na niekorzyść odwołującej się, przy jednoczesnym nieprzyznaniu waloru prawdy złożonej przez odwołującą się spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości wraz z przedłożonymi do niej załącznikami, a także wyjaśnieniom złożonym przez I. K. wiceprezesa zarządu komplementariusza spółki w zakresie rzeczywistego wykorzystania powierzchni gruntu oraz obiektu zabytkowego P. przy ul. [...] w L., z uwzględnieniem jego zabytkowego charakteru oraz rzeczywistego stanu faktycznego tej nieruchomości, w sytuacji gdy wyjaśnienia I. K. były logiczne, spójne i korespondowały ze sobą, co wskazywało na brak prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej w tym budynku, z uwagi na jego zły stan techniczny, co oznacza, że nie można stwierdzić, aby był on zajęty na potrzeby działalności gospodarczej, lecz tylko z nią związany, a w związku z tym powierzchnia użytkowa budynku podlega zwolnieniu od podatku;

- art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz brak podjęcia przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania całego materiału dowodowego, w tym poprzez uznanie, że pomimo złożenia deklaracji podatkowej przez spółkę oraz złożenia wyjaśnień przez I. K. co do rzeczywistego braku wykorzystania powierzchni użytkowej budynku przy ul. [...] w L. na cele prowadzonej działalności gospodarczej (w związku z czym nie zachodzą przesłanki do określenia zobowiązania podatkowego), w sytuacji, gdy zarówno treść deklaracji, jak i wyjaśnień przedstawiały rzeczywisty brak wykorzystania powierzchni użytkowej tego budynku na cele prowadzonej działalności gospodarczej, a więc należało umorzyć postępowanie w sprawie i nie określać wysokości zobowiązania podatkowego;

- art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez pobieżne przeanalizowanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz brak udowodnienia prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej na powierzchni użytkowej budynku położonego w L. przy ul. [...], wynoszącej 1.260,05 m2, wskutek czego błędnie organ stwierdził, że spółka nieprawidłowo zadeklarowała powierzchnię podlegającą zwolnieniu od podatku od nieruchomości oraz doprowadziło organ do błędnego uznania, że na stronie ciążył w tym zakresie obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy brak było takiego obowiązku z uwagi na zwolnienie podatkowe;

- art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że zadeklarowana przez stronę powierzchnia użytkowa budynku położonego w L. przy ul. [...], wynosząca 1.260,05 m2, nie podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości, mimo wpisania jej do rejestru zabytków, w sytuacji gdy na tej powierzchni użytkowej budynku podatnik nie prowadzi działalności gospodarczej, a nadto wydane zostało zaświadczenie LWKZ z 27 stycznia 2021 r., nr [...] o dochowaniu obowiązku utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wskutek czego należało zwolnić stronę od podatku od nieruchomości dla zadeklarowanej części powierzchni użytkowej budynku;

- art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że przewiduje on trzy przesłanki warunkujące zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych do rejestru zabytków, mimo że wynikają z niego dwie przesłanki – indywidualnego wpisania gruntów i budynków do rejestru zabytków oraz ich utrzymania i konserwacji., czego spełnienie potwierdza opisane zaświadczenie LWKZ z 27 stycznia 2021 r.;

- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b u.p.o.l., z uwagi na przyjęcie, że mieszkalne części budynku (ok. 70% inwestycji stanowią mieszkania) opodatkowane są wyższą stawką podatku w przypadku ich "związania" z działalnością gospodarczą, a art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l posługuje się pojęciem "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej i stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, pojęcia te mają odmienne znaczenie, a zatem skoro organ uznał, że budynki mieszkalne są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. nie miał zastosowania;

- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b u.p.o.l poprzez dokonanie błędnej oceny oraz wadliwych ocen i wniosków z materiału dowodowego – przyjęcie, że posiadane przez skarżącą grunty i budynki nie są w znacznej części budynkami mieszkalnymi i winny być opodatkowane w całości wyższą stawką podatku, mimo że część mieszkalna stanowi około 70% całej powierzchni budynku; a zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, gdzie do gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; w związku z tym, 70% powierzchni budynku nie powinna być nawet sklasyfikowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej;

- art. 16a ust 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm.); dalej: "u.p.d.o.p.", poprzez przyjęcie, że jeżeli budowla podlega amortyzacji, to jest ona zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, choć przepis ten wskazuje, że amortyzacji mogą podlegać również budowle i budynki "związane" z prowadzoną działalnością gospodarczą, co ma miejsce w sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła organowi pominięcie, że treść wyjaśnienia I. K. była logiczna i spójna, co wskazywało na rzeczywisty brak prowadzenia przez skarżącą spółkę działalności gospodarczej w zadeklarowanym zakresie, tj. w obrębie powierzchni użytkowej budynku wynoszącej 1.260,05 m2, która powinna podlegać zwolnieniu od podatku, zgodnie ze złożona deklaracją.

Skarżąca podkreśliła, że z uwagi na zły stan techniczny zabytkowego P. w budynku tym nie było możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Samo więc podjęcie przez spółkę działań zmierzających do przeprowadzenia robót budowlanych w budynku, nie uzasadniało stwierdzenia braku spełnienia przesłanek do zastosowania zwolnienia od podatku, zgodnie z art. ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Również zaświadczenie LWKZ z 31 stycznia 2022 r. o dochowaniu obowiązku utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami u.o.z. potwierdza, że na wskazanej powierzchni użytkowej budynku podatnik nie prowadził działalności gospodarczej.

W opinii skarżącej, przywołane w decyzji orzecznictwo nie ma w sprawie znaczenia, gdyż może ona w sposób zorganizowany prowadzić działalność gospodarczą bez wykorzystywania całej przestrzeni zarówno gruntu, jak i powierzchni użytkowej budynku, w związku z czym nie można z góry założyć, że cała nieruchomość została zajęta przez stronę na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Taki stan rzeczy nie został również poparty przez organ żadnymi dowodami, w związku z czym twierdzenia te nie mogą zostać uznane za prawdziwe.

Spółka zarzuciła również organowi błędne przyjęcie, że mieszkalne części budynku, które stanowią około 70% powierzchni budynku opodatkowane są wyższą stawką podatku również w przypadku ich "związania" z działalnością gospodarczą, podczas gdy art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l wymaga "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej. Mimo faktycznego związania z działalnością gospodarczą, budynki mieszkalne nie mogą być więc uznane za związane z działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącej, potwierdza to stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1070/23, gdzie stwierdzono, że to, iż w danym lokalu mieszkalnym, zakupionym w celem dalszej odsprzedaży, prowadzony jest remont i aranżacja oraz że następnie lokal ten jest wystawiany na sprzedaż – nie pozwala za uznanie, że jest on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Jest on przedmiotem działalności gospodarczej jako towar handlowy, co nie wyczerpuje przesłanki zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Jak wskazała strona, taka właśnie sytuacja ma miejsce w sprawie, a zatem podatnik nie zajmuje istniejących lokali na prowadzenie działalności gospodarczej, a są one wyłącznie z nią związane. Co więcej lokale mieszkalne, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., nie powinny być nawet zakwalifikowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w sensie prawnym podatku od nieruchomości.

Skarżąca podniosła również obszerną argumentację odnoszącą się do naruszenia przez organy obu instancji w sprawie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. Zdaniem skarżącej, gdyby Kolegium dostrzegło, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. sprawa wymagała przekazania Prezydentowi Miasta do ponownego rozpatrzenia – czego błędnie nie uczyniło – to organ pierwszej instancji mógłby dostrzec błąd w wykładni art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p., który wynikał z przyjęcia, że skoro omawiany budynek zabytkowy podlega amortyzacji, to tym samym jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast ten przepis wskazuje, że amortyzacji mogą podlegać również budowle i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, co ma miejsce w sprawie, a fakt amortyzacji nieruchomości przez podatnika nie może być świadczyć automatycznie o jej "zajęciu" na działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga jest niezasadna.

Spor między stronami postępowania przed sądem administracyjnym dotyczy zasadności zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości do objętego opodatkowaniem budynku P. . Skarżąca w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2022 r. wykazała m.in. powierzchnię użytkową tego budynku wynoszącą 1.260,05 m2 jako podlegającą zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. W załączeniu do deklaracji skarżąca przedłożyła zaświadczenie LWKZ z 31 stycznia 2022 r. o dochowaniu obowiązku utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, obiektu zabytkowego, tj. P. wraz z oficynami i założeniem dziedzińca, usytuowanego w L., przy ul. [...].

Ustalenia poczynione w trakcie postępowania podatkowego poza sporem pozostawiły kwestie dotyczące wpisania budynku do rejestru zabytków oraz jego utrzymywania i konserwacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Natomiast organ podatkowy stwierdził, że nie została spełniona przesłanka warunkująca możliwość zastosowania wskazanego zwolnienia od podatku od nieruchomości w postaci braku zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem organu, spółka od chwili zakupu nieruchomości podjęła szereg czynności zmierzających do zrealizowania swoich zamierzeń inwestycyjnych, co bezpośrednio wpisuje się w jej profil działalności oraz świadczy o zajęciu nieruchomości na działalność gospodarczą. W związku z tym organ podatkowy objął opodatkowaniem także powierzchnię użytkową opisanego zabytkowego budynku wg stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z takim stanowiskiem nie zgadza się skarżąca, która uważa, że zebrane w sprawie dowody, w tym wyjaśnienia I. K. wskazują w rzeczywistości na brak zajęcia przez nią na działalność gospodarczą powierzchni użytkowej omawianego budynku wynoszącej 1.260,05 m2, tj. całości tego budynku, która powinna podlegać zwolnieniu od podatku, zgodnie ze złożoną deklaracją podatkową. W ocenie skarżącej, z uwagi na zły stan techniczny zabytkowego budynku nie było możliwe prowadzenie w nim działalności gospodarczej, a podjęcie przez nią działań zmierzających do przeprowadzenia robót budowlanych w tym budynku nie uzasadniało stwierdzenia o braku spełnienia przesłanek do zastosowania zwolnienia podatkowego. Skarżąca uważa, że także zaświadczenie LWKZ z 31 stycznia 2022 r. o dochowaniu obowiązku utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami potwierdza, że na wskazanej powierzchni użytkowej budynku strona nie prowadziła działalności gospodarczej w roku podatkowym.

Mając to na względzie wskazać należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, z wyłączeniem jak to wynika z ustępu 2. powołanego artykułu, użytków rolnych i lasów, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, oraz budynki lub ich części, a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. m.in. osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Wysokość stawek podatkowych, w granicach ustawowych, zgodnie z art. 5 u.p.o.l. określa rada gminy w drodze uchwały. Przy czym dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przewidywane są stawki wyższe niż odpowiednio dla gruntów pozostałych oraz budynków mieszkalnych. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Jak zaś stanowi art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. działalnością gospodarczą jest działalność, o której mowa w ustawie z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r., poz. 221 ze zm.), dalej: "p.p.", W myśl art. 3 p.p. działalnością gospodarczą jest natomiast zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły przez przedsiębiorcę, a więc, jak wynika z treści art. 4 powołanej ustawy, m.in. wykonującą działalność gospodarczą osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną.

Sąd ma na względzie, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, uznał art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, za niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Należy jednak zauważyć, że zarówno grunt objęty opodatkowaniem, jak też budynek P. jest składnikiem przedsiębiorstwa skarżącej. Zgodnie bowiem z wpisem do Rejestru Przedsiębiorców KRS przedmiotem przeważającej działalności skarżącej jako przedsiębiorcy jest m.in. realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, a przedmiotem jej pozostałej działalności są roboty związane z budową obiektów inżynierii lądowej i wodnej, roboty budowlane specjalistyczne, działalność związana z obsługą rynku nieruchomości, działalność związana z administracyjną obsługą biura i pozostała działalność wspomagająca prowadzenie działalności gospodarczej oraz roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków. W piśmie 31 maja 2023 r. skarżąca wyjaśniła zaś, że nieruchomość położona w L., przy ulicy [...], która obejmuje P., została ujęta i zewidencjonowania w jej księgach rachunkowych jako środek trwały. Do tego pisma skarżąca przedłożyła sprawozdania finansowe za 2022 r., rachunek zysków i strat za 2022, bilans za 2022 wraz z informacją uzupełniającą, zestawienie środków trwałych za lata 2021, 2022 i 2023 określające środki trwałe spółki w postaci P. o wartości początkowej inwentarzowej z bilansu otwarcia i zamknięcia wynoszącej 4.361.064,68 zł. Skarżąca nie prowadzi żadnej innej działalności, poza działalnością gospodarczą. Zarówno więc grunt objęty opodatkowaniem, jak też budynek P. stanowią odpowiednio, grunt i budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z kolei w świetle art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. od podatku od nieruchomości zwolnione są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z analizy niniejszego przepisu wynika, że zwolnienie od podatku od nieruchomości następuje po spełnieniu dwóch przesłanek pozytywnych, tj. wpisania nieruchomości indywidualnie do rejestru zabytków oraz jej utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, oraz pod warunkiem niespełnienia przesłanki negatywnej, którą jest zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Zaznaczyć należy, że nie ma istotnego znaczenia zarzut skargi wskazujący na dokonanie przez organ wadliwej wykładni tego przepisu wskutek stwierdzenia, że określa on trzy przesłanki warunkujące możliwość zastosowania wskazanego zwolnienia od podatku od nieruchomości, podczas gdy – zdaniem skarżącej – są w nim zawarte jedynie dwie przesłanki zwolnienia.

Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma zatem ocena, czy budynek objęty opodatkowaniem w roku podatkowym był "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". Wskazać trzeba, że jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, uwzględniając również stanowisko wyrażone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, skoro przepisy ustawy podatkowej posługują się dwoma różnymi zwrotami: "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej", to należy przyjąć, że zwroty te mają odmienne znaczenie.

Zwrot legislacyjny "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej", w odróżnieniu od zwrotu "związany" z taką działalnością, nie został zdefiniowany w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przyjmuje się więc, że przez zwrot "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć okoliczność faktyczną polegającą na rzeczywistym wykorzystywaniu, i w tym znaczeniu zajęciu, budynku na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. prowadzeniu w tym budynku działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Nawiązując do językowego znaczenia określenia "zajęty", które oznacza "fizycznie zajmowany", w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nieruchomość jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przede wszystkim w przypadku, gdy dochodzi do rzeczywistego, efektywnego wykonywania w budynku, na gruncie lub ich części zorganizowanej działalności zarobkowej przez przedsiębiorcę, czy inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, we własnym imieniu i w sposób ciągły, a także w przypadku podejmowania przez takiego przedsiębiorcę na nieruchomości czynności przygotowawczych, niezbędnych do podjęcia działalności gospodarczej, takie jak przykładowo remont, modernizacja, gromadzenie wyposażenia, rozruch, ponoszenie kosztów rozliczanych w prowadzonej działalności gospodarczej (zob. m.in. wyroki NSA z: 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, oraz 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1586/23).

Natomiast "związanie budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej", którym ustawodawca posłużył się w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. "Związanie" to bowiem nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem ustawowych wyłączeń, nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie, a więc zajęcie, do prowadzenia działalności gospodarczej (zob. wyrok NSA z 23 stycznia 2025 r., sygn. akt III FSK 784/24).

Innymi słowy, do "zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej" dochodzi, gdy względem budynku przedsiębiorca podejmuje faktycznie czynności składające się na prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej. Chodzi tu więc o wykonywanie konkretnych działań związanych z budynkiem, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. O "zajęciu" na prowadzenie działalności gospodarczej nie przesądza natomiast samo posiadanie przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę oraz potencjalna możliwość ich wykorzystania w działalności gospodarczej tego podmiotu, ani sam fakt amortyzowania nieruchomości na potrzeby podatku dochodowego. Okoliczności te mogą wskazywać na "związanie" z działalnością gospodarczą.

"Zajęcie" gruntu lub budynku na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć jako faktyczne wykorzystanie do prowadzonej działalności gospodarczej. To wykorzystanie ma miejsce w szczególności wówczas, gdy przedsiębiorca podejmuje działania zmierzające do uzyskania wymaganych odrębnymi przepisami, dla rozpoczęcia procesu inwestycyjno-budowlanego, rozstrzygnięć administracyjnych dotyczących danego, konkretnego gruntu, budynku czy budowli, jak przykładowo: uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu czy decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że przygotowanie stosownej dokumentacji pod przyszłą inwestycję, przygotowanie terenu pod adaptację i remont budynku, czy wreszcie samo rozpoczęcie robót budowlanych przez przedsiębiorcę przy stanowiącym przedmiot jego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), gruncie, budynku czy budowli, mieszczą się w prowadzenia działalności gospodarczej, zmierzającej ze swej istoty do osiągania zysków. Tym samym wskazują na zajęcie tego gruntu, budynku lub budowli na prowadzenie działalności gospodarczej, stanowiąc negatywną przesłankę zastosowania zwolnieni podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Zaznaczyć trzeba, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 22 września 2023 r. określająca skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2022 r., objęła opodatkowaniem za miesiące od stycznia do grudnia 2022 r., grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 2.762 m2 oraz budynki lub ich części związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 1.260 m2. Jak zaś wynika z aktu notarialnego z dnia 18 kwietnia 2016 r. repertorium [...], na podstawie którego skarżąca nabyła zabudowaną nieruchomość położoną w L. przy ul. [...], powierzchnia użytkowa P. wynosi 1.260,05 m2. Opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości za 2022 r. wskazaną decyzją, organ pierwszej instancji objął zatem budynek P. i działkę, na której budynek ten jest posadowiony. Decyzja ta nie dotyczy żadnych innych obiektów.

Z ewidencji gruntów i budynków wg stanu na 1 stycznia 2022 r. wynika, że powierzchnia działki przy ul. [...] i ul. [...], oznaczonych symbolem Bi, co oznacza zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021 r. poz.1390 ze zm.), inne tereny zabudowane, wynosi 0,2762 ha. Natomiast znajdujący się na tej działce budynek zakwalifikowany został do kategorii budynków oświaty, nauki, kultury oraz budynków sportowych. Wnioskiem złożonym do Urzędu Miasta L. z 5 stycznia 2016 r. skarżąca wniosła m.in. o zmianę sposobu użytkowania budynku P. na hotel. Decyzją z dnia 3 listopada 2017 r. Prezydent Miasta dla skarżącej ustalił warunki zabudowy, w odniesieniu do dawnego P., polegające na zmianie sposobu użytkowania na cele usługowe z nadbudową (odtworzeniem historycznej formy) poddasza. Prezydent Miasta odmówił natomiast tą decyzją ustalenia warunków zabudowy polegającego na zmianie sposobu użytkowania dawnego P. na potrzeby mieszkalnictwa wielorodzinnego.

We wniosku skarżącej z 6 kwietnia 2018 r. o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy wnioskodawca wskazał, że dotyczy on przeniesienia warunków zabudowy dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku P. na budynek usługowo-hotelowo-mieszkalny. Natomiast z kolei we wniosku z 6 grudnia 2018 r. o ustalenie warunków zabudowy skarżąca wniosła m.in. o zmianę sposobu użytkowania budynku P. na budynek usługowy wraz z remontem kapitalnym polegającym na przywróceniu dawnej bryły budynku poprzez zmianę formy i wysokości dachów wraz z realizacją poddasza. Decyzją z dnia 25 stycznia 2025 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego m.in. przebudowę i nadbudowę budynku P. oraz zmianę sposobu użytkowania tego budynku na funkcję usługową. Budynek P. przypisany został w tej decyzji do kategorii budynków handlu, gastronomii i usług.

Dodać należy, że we wskazanych wnioskach składanych przez skarżącą w procesie budowlanym oraz decyzjach wydawanych przez Prezydenta Miasta wymieniane są dwa budynki oznaczone jako A i B, przy czym P. oznaczony jest jako budynek A. Budynek B wznoszony na działce sąsiedniej określany jest w tych dokumentach jako budynek usługowo-hotelowo-mieszkalny. Podział działki położonej w L. przy ul. [...] zatwierdzony został decyzją Prezydenta Miasta z dnia 18 stycznia 2022 r. Podkreślić trzeba, że decyzja organu pierwszej instancji, która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości za 2022 r. obejmuje jedynie budynek P. , czyli budynek A. Nie jest objęty w tej decyzji opodatkowaniem budynek oznaczony jako budynek B.

Wyłącznie budynek P., zgodnie z zaświadczeniem z dnia 31 stycznia 2022 r., wydanym przez LWKZ, wpisany jest wraz z oficynami i założeniem dziedzińca do rejestru zabytków województwa lubelskiego i wyłącznie tego budynku dotyczy zaświadczenie o utrzymaniu i konserwacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu stwierdzić zatem trzeba, że budynek P., związany z działalnością gospodarczą skarżącej, jest również zajęty przez nią na działalność gospodarczą. Jest on bowiem faktyczne wykorzystany do prowadzonej działalności gospodarczej, na co wskazują podejmowane przez skarżącą działania zmierzające do uzyskania wymaganych odrębnymi przepisami, dla rozpoczęcia procesu inwestycyjno-budowlanego, rozstrzygnięć administracyjnych dotyczących budynku P. , tj. uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, czy decyzji o pozwoleniu na budowę oraz przygotowanie terenu pod adaptację i remont budynku, czy wreszcie samo rozpoczęcie robót budowlanych.

Dodać należy, że zgromadzonego materiału dowodowego, w tym ewidencji gruntów i budynków posiadającej zasadnicze znaczenie przy wymiarze podatków zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.), a także decyzji wydawanych w procesie inwestycyjno-budowlanym, nie wynika aby budynek co do którego skarżąca domagała się zastosowania zwolnienia ze względu na wpis do rejestru zabytków i wypełnianie warunku wynikającego z przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, czyli P. , miał w jakiejkolwiek części przeznaczenie mieszkalne, rozumiane jako budynek trwałego zamieszkania. Nie mają więc uzasadnienia zarzuty skargi sprzeczności decyzji z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b u.p.o.l. oparte na twierdzeniu, oderwanym od zgromadzonego materiału dowodowego, że 70% inwestycji stanowią mieszkania.

Wbrew twierdzeniu skarżącej również wydanie przez LWKZ zaświadczenia o dochowaniu obowiązku utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie potwierdza, że na wskazanej powierzchni użytkowej budynku, czyli całości budynku P. , skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej w roku podatkowym. Zdaniem Sądu, już z samej treści przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l wynika założenie, że również obiekt wpisany do rejestru zabytków oraz odpowiednio utrzymywany i konserwowany, co zaświadcza odpowiedni organ administracji publicznej, może być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zajęcie na prowadzenie takiej działalności wyłącza bowiem, zgodnie z powołanym przepisem ustawy podatkowej, zastosowanie zwolnienia mimo posiadania zaświadczenia o utrzymywaniu i konserwacji obiektu zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Niezasadny jest więc zarzuty skargi naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Mimo więc, że budynek P. jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków i że skarżąca przedstawiła zaświadczenie LWKZ o utrzymaniu o konserwacji tego obiektu zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, to ze względu na zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej nie przysługuje skarżącej w odniesieniu do tego budynku zwolnienie podatkowe wynikające z treści art. 7 ust. 6 u.p.o.l. Zajęcie obiektu objętego opodatkowaniem na prowadzenie działalności gospodarczej, niezależnie od spełnienia warunku wpisu do rejestru zabytków i odpowiedniego utrzymywania i konserwacji, wyłącza możliwość zastosowania zwolnienia.

Nie ma uzasadnienia zarzut skargi naruszenia art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. Przepis ten określa jakie stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania obiekty podlegają amortyzacji. Amortyzacja stanowi sposób ujęcia w kosztach uzyskania przychodu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych wskazanych wydatków. Wskazany przepis nie ma natomiast zastosowania dla wymiaru podatku od nieruchomości. Na marginesie dodać można, że zaliczenie budynku P. do środków trwałych skarżącej, od których dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych nie było ani jedynym, ani decydującym argumentem za przyjęciem, że P. jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Nie ma racji skarżąca zarzucając organom naruszenie art. 121 § 1 i 2 i art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. ze względu na brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności pominięcie deklaracji podatkowej i wyjaśnień I. K. co do braku rzeczywistego wykorzystywania P. na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu w postępowaniu podatkowym zgromadzony został zupełny materiał dowodowy i został on oceniony zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, tj. z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z treści art. 191 o.p. W postępowaniu podatkowym deklaracja złożona przez skarżącą nie była pominięta, co wynika zarówno z faktu, że znajduje się ona w aktach postępowania podatkowego, jak i tego, że w uzasadnieniu decyzji organy odnoszą się do treści tej deklaracji. Z wyjaśnień wskazanej osoby reprezentującej skarżącą z 4 lipca 2023 r. wynika, że przebudowa i nadbudowa P. napotkała trudności i skarżąca będzie wnioskować o zmianę pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu nie są to okoliczności, które podważałyby stanowisko, zgodnie z którym P. jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zupełnie nie mają uzasadnienia zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie miały one bowiem zastosowania, gdyż jak wynika z treści art. 1 pkt 3 o.p., ta właśnie ustawa, a nie Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie podatkowe. Przepisy tej właśnie ustawy, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego, były stosowane w postępowaniu podatkowym zakończonym zaskarżoną decyzją. Niezależnie od tego zaznaczyć trzeba, że Sąd nie podziela zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Mając na uwadze, że zarzuty skargi okazały się niezasadne i nie znajdując innych powodów, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), oddalił skargę.

jeszcze 4114 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo