Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 207 § 1 i § 2 o.p. poprzez zawarcie w postanowieniu rozstrzygnięcia merytorycznego co do zasadności nadpłaty, organ odwoławczy uznał go za bezpodstawny. Sednem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest bowiem to, że nie rozstrzyga ono merytorycznie o istocie sprawy, lecz kończy postępowanie z powodów formalnych. Taka też sytuacja miała miejsce w sprawie, a organ podatkowy ocenił jedynie dopuszczalność złożenia przez podatnika wniosku pod kątem wymogów formalnych.
Według oceny organu odwoławczego nie znajdują zastosowania powołane przez podatnika orzeczenia sądów administracyjnych mających wspierać jego stanowisko w kwestii uprawnienia do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wbrew twierdzeniom podatnika nie dotyczą one bowiem analogicznego stanu faktycznego. W sprawach tych uiszczenie należności nastąpiło z majątku podatnika, nie zaś z majątku płatnika. Nie miał również zastosowania art. 83 ust. 1c ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej.
W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podatnik zarzucił naruszenie:
1) art. 165a § 1 o.p. poprzez nieuzasadnioną odmowę wszczęcia postępowania podatkowego, podczas gdy żądanie zostało wniesione przez osobę będącą stroną (podatnika) oraz brak jest jakichkolwiek innych powodów, dla których wnioskowane postępowanie nie mogło zostać wszczęte;
2) art. 207 § 1 i § 2 o.p. w ten sposób, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej faktycznie orzekł (rozstrzygnął merytorycznie) o zasadności stwierdzenia nadpłaty, podczas gdy zgodnie z powołanymi przepisami organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, a więc to decyzja (a nie postanowienie) winna rozstrzygać sprawę co do jej istoty;
3) art. 75 § 1 i § 2 o.p. ze względu na bezzasadne zakwestionowanie uprawnienia do wnioskowania o stwierdzenie nadpłaty podatku - pomimo tego, że wniosek został złożony przez podatnika, który kwestionuje zasadność pobrania podatku przez płatnika;
4) art. 122 o.p. poprzez dowolne przyjęcie, że podatnik nie poniósł ciężaru podatku, naruszając w ten sposób wynikającą z tego przepisu zasadę prawdy materialnej;
5) art. 83 ust. 1c ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej polegające na błędnym przyjęciu, że zakaz ponownego skorygowania deklaracji po zakończeniu kontroli celno-skarbowej dotyczy podatnika, choć kontrolowanym był inny podmiot (płatnik).
Formułując powyższe zarzuty podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r,. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: :p.p.s.a." oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę podatnik wyraził stanowisko, zgodnie z którym status podatnika nie zależy od tego, który podmiot - podatnik czy płatnik - poniósł ekonomiczny ciężar podatku. Zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozważania dotyczące ciężaru podatku są więc bez znaczenia z punktu widzenia uznania skarżącej za stronę. Oznacza to, że nie można było odmówić wszczęcia postępowania podatkowego z tego powodu, że żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, skoro wniósł je podatnik. Według skarżącej jej stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 539/16 dotyczącym podatku akcyzowego, w którym Sąd ten wprost stwierdził, że ciężar ekonomiczny podatku nie jest tożsamy z formalną zapłatą podatku przez podmiot wskazany w przepisach prawa podatkowego, lecz z faktycznym ustaleniem, kto ostatecznie ponosi koszt tego podatku. Jak wynika z treści tego orzeczenia, "faktyczny ciężar podatku akcyzowego ponosił nabywca energii elektrycznej", a więc podmiot formalnie pozostający w ogóle poza obowiązkiem podatkowym i zobowiązaniem podatkowym. Wpłata przez płatnika kwoty podatku z własnych środków nie musi być natomiast tożsama z ponoszeniem przez tego płatnika ciężaru ekonomicznego podatku. W art. 28b ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p dotyczącym zwrotu podatku z tytułu wypłaconych należności ustawodawca przewidział bowiem, że wniosek o zwrot podatku może złożyć "płatnik, jeżeli wpłacił podatek z własnych środków i poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku" . Skoro dla wniosku płatnika jest wymagana koniunkcja dwóch warunków, tj. wpłata podatku z własnych środków płatnika oraz ponoszenie przez płatnika ciężaru ekonomicznego tak wpłaconego podatku, oznacza to wprost, że możliwa jest sytuacja, gdy podatek z własnych środków wpłacił płatnik, lecz nie ponosi ciężaru ekonomicznego tego podatku. Skarżąca powołała również szereg wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym wyrok w sprawie z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 234/24, w którym Sąd zauważył, że kwota podatku: "(...) została zwrócona płatnikowi (Spółce) przez podatnika 11 sierpnia 2022 r., zatem organ podatkowy uznał, że w istocie został zapłacona ze środków podatnika."
Zadaniem skarżącej nie zachodzi także druga ze wskazanych w art. 165a § 1 o.p. przesłanek odmowy wszczęcia postępowania podatkowego. Jak skarżąca podniosła, nie zachodzi bowiem żadna z przyczyn wskazywanych w piśmiennictwie jako przykłady innych przyczyn, z powodu których postępowanie podatkowe nie może być wszczęte, jak: brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, toczące się już w danej sprawie postępowanie podatkowe, czy wydanie decyzji w danej sprawie.
Według skarżącej odwołującej się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny. W takim przypadku organ podatkowy w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia nie może wskazać żadnego przepisu prawa materialnego, skoro nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie z uwagi na stwierdzoną przeszkodę, lecz w uzasadnieniu swojego orzeczenia powinien określić te przepisy prawa, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie postępowania, o którego wszczęcie wnosiła strona. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odwołuje się szeroko do przepisów dotyczących nadpłaty, przywołując w szczególności art. 75 § 1 i § 2 o.p. Dlatego skarżąca uważa, że odmowa wszczęcia postępowania faktycznie nastąpiła z przyczyn o charakterze materialnym, a nie formalnoprawnym.
Ponadto skarżąca uważa, że sposób procedowania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i organu pierwszej instancji jest sprzeczny z praktyką organów podatkowych w innych sprawach, w których odmawiano wnioskodawcy (podatnikowi lub płatnikowi) przyznania nadpłaty, w tym ze względu na identyfikację podmiotu, który poniósł ciężar ekonomiczny podatku. Skarżąca uważa, że postępowanie należało wszcząć, a następnie organ podatkowy winien ustalić. czy wystąpiła nadpłata, jeśli tak to w jakiej kwocie i kto płatnik, czy podatnik uprawniony jest do tej nadpłaty. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, a wcześniej Naczelnik Urzędu Skarbowego, nadużył instytucji odmowy wszczęcia postępowania podatkowego. Faktycznie w formie postanowienia doszło do oceny warunków stwierdzenia nadpłaty (przez pryzmat przesłanki uszczuplenia majątku) bez przeprowadzenia postępowania.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 83 ust 1c ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej skarżąca podniosła, że nie była kontrolowanym w rozumieniu art. 57 powołanej ustawy. Pomiędzy skarżącą a organem podatkowym nie istniał jakikolwiek potencjalny spór, który miałby swoje źródło w wyniku kontroli, ponieważ wynik kontroli zawiera informacje o stwierdzonych nieprawidłowościach, lecz dotyczących wyłącznie kontrolowanego i dokument kontroli doręczany jest tylko kontrolowanemu. Skarżąca jako podatnik nie jest zaś tożsama z płatnikiem. Stanowisko w tym zakresie skarżąca przedstawiła dodatkowo w piśmie z dnia 24 października 2025 r., zaznaczając także, iż przedmiotem kontroli celno-skarbowej nie była jakakolwiek jej deklaracja.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga jest niezasadna.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." Powołany przepis stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie wskazanego przepisu jest niezależne od woli stron (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17), które mogą przedstawić sądowi swoje stanowisko w formie pisemnej. Z tego powodu Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o przeprowadzenie rozprawy w celu umożliwienia osobistego przedstawienia stanowiska i ustnego odniesienia się do stanowiska organu, gdyż rozstrzygnięcie organu zdaniem skarżącej ma w istocie skutki materialnoprawne. W ocenie Sądu rozpoznanie sprawy zgodnie z regulacją art. 119 pkt 3 p.p.s.a. nie ograniczyło skarżącej możliwości prezentowania swojego stanowiska. Należy bowiem zauważyć, że jako uzasadnienie przeprowadzenia rozprawy skarżąca wskazała argument, który został przez nią już wcześniej podniesione w skardze, a ponadto prezentując swoje stanowisko złożyła dodatkowe pismo z dnia 24 października 2025 r.
Biorąc pod uwagę treść zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że jak wynika z treści art. 165a § 1 o.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, tj. żądanie wszczęcia postępowania podatkowego, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle powołanego przepisu, a także tak samo sformułowanego przepisu art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwraca się uwagę, że w postępowaniu podatkowym (administracyjnym) wszczynanym na wniosek wyróżnić można dwie fazy. Pierwsza z nich ma charakter wstępny. W jej ramach organ bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego (B. Brzeziński, M. Jankowska, M. Kalinowski, M. Masternak, W. Morawski, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Zmiany od 1 stycznia 2003 r., Monitor Podatkowy nr 12 z 2002 r., dodatek, s. 17 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2014 r. , sygn. akt II FSK 1842/12). Konieczność wstępnego badania i orzekania w drodze postanowienia przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest stroną, nie budzi żadnych wątpliwości (por. A. Wróbel, komentarz do art. 61a k.p.a. w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego LEX/el 2025 oraz powołane tam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1534/04; 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05; 2. Października 2009 r., sygn. akt II OSK 1501/08; 10 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 433/09 oraz 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 321/11, także w kontekście materialnoprawnej koncepcji strony postępowania. Zgodnie z tą koncepcją, art. 133 § 1 stanowi, że stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy.
Wskazane stanowisko znajduje uzasadnienie także w aktualnym orzecznictwie zapadłym na podstawie art. 165a o.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt I FSK 2446/21). Przy czym zastosowanie trybu z art. 165a § 1 o.p. musi być w momencie złożenia wniosku oczywiste. Jeśli pojawiają się wątpliwości i rozbieżności, konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.
Mając to na uwadze zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 o.p., wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku może złożyć podatnik, jeżeli kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku. Zgodnie zaś z treścią paragrafu 2. tego artykułu, uprawnionym do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest płatnik, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy zaznaczyć należy, że nie budziło wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu między stronami postępowania przed sądem administracyjnym, iż w dniu 9 września 2019 r. płatnik wypłacił na rzecz skarżącej dywidendę w wysokości 5.133.007,44 zł, od której nie potrącił podatku u źródła powołując się na art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. Skarżąca otrzymała zatem dywidendę w całości, tj. bez pomniejszenia jej o kwotę zryczałtowanego podatku dochodowego. U płatnika została przeprowadzona kontrola celno-skarbowa w zakresie rzetelności wywiązywania się z obowiązków płatnika określonych w art. 26 ust. 1 i następnych u.p.d.o.p. co do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu wypłat należności wymienionych w art. 22 ust. 1 tej ustawy za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. Płatnik nie kwestionował ustaleń zawartych w wyniku kontroli, zgodnie z którymi nie pobierając zryczałtowanego podatku od wskazanych wypłat naruszył art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. Dlatego płatnik w dniu 1 sierpnia 2024 r. złożył deklarację CIT-10Z za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową wykazując kwotę pobranego podatku za wrzesień 2019 r. w wysokości 975.271 zł, która pokrywała się z ustaleniami kontroli. W tym samym dniu płatnik wpłacił na rachunek bankowy urzędu skarbowego zaległy podatek w wysokości 975.271 zł wraz z odsetkami od zaległości w wysokości 545.270 zł. Zaznaczyć trzeba, że płatnik dokonał zapłaty podatku z własnych środków, nie pobierając go od skarżącej jako podatnika. Z kolei 23 grudnia 2024 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zwrot nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w kwocie 975.217 zł, twierdząc, że 13 grudnia 2024 r. zwróciła podatnikowi kwotę zapłaconego przez niego podatku "w wyniku wewnętrznego rozliczenia".
We wskazanych okolicznościach jako trafne ocenić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. na wniosek skarżącej z tego powodu, że żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Jak bowiem expressis verbis wynika z treści przytoczonego wyżej art. 75 § 1 o.p., podatnik może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku. Tymczasem od skarżącej płatnik podatku, co należy podkreślić, nie pobrał. Przeciwnie, płatnik wpłacił podatek z własnych środków, wcześniej wypłacając skarżącej dywidendę w całości, tj. nie pomniejszając jej kwoty o kwotę należnego podatku. W świetle przepisu art. 75 § 1 o.p. skarżąca nie mogła więc skutecznie wystąpić z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od wypłaconej jej dywidendy.
Późniejsze "rozliczenie wewnętrzne" między skarżącą a płatnikiem, o którym twierdzi skarżąca, nie zmienia przedstawionej wyżej oceny. Tego "wewnętrznego rozliczenia" między skarżącą a płatnikiem nie można bowiem uznać za zapłatę podatku, czy pobranie podatku przez płatnika. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 o.p., podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. "Rozliczenie wewnętrzne" dokonane między skarżącą a płatnikiem, jak podała skarżąca, po upływie ponad czterech miesięcy licząc od zapłaty podatku przez płatnika z jego środków, ma zaś charakter prywatnoprawny, nieoparty na ustawie, i nie odpowiada charakterystyce świadczenia podatkowego, w tym w zakresie definitywności. Tego rodzaju rozliczenia pozostają poza sferą regulacji prawa podatkowego i nie wywołując skutków w sferze tego prawa. Z tego powodu Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 122 o.p., gdyż organ nie przyjął w sposób dowolny, że podatnik nie poniósł ciężaru podatkowego.
Niezasadny jest więc zarzut skargi naruszenia art. 165a § 1 o.p. Skarżąca jest wprawdzie podatnikiem, czego słusznie organy nie negowały. W świetle przepisu art. 75 § 1 o.p. stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty może jednak być tylko taki podatnik, od którego płatnik pobrał podatek. Od skarżącej płatnik natomiast podatku nie pobrał. Nieadekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy jest powoływanie się przez skarżącą na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I GSK 539/16. W wyroku tym Sąd rozstrzygał w odniesieniu do podatnika podatku akcyzowego, tj. podatku pośredniego, więc podatku o innym charakterze niż bezpośredni podatek dochodowy, który poprzez określone ukształtowanie ceny przerzucił ciężar podatku na nabywców, a następnie żądał zwrotu podatku akcyzowego ponieważ w cenie sprzedawanej energii uwzględnił podatek akcyzowy w kwocie wyższej niż należna. We wskazanej sprawie rozpoznawanej przez Naczelny Sad Administracyjny przedmiotem zaskarżenia nie było także postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, lecz decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty. Na marginesie zauważyć można, że skarga kasacyjna została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona, gdyż skarżący w tamtej sprawie podatnik nie poniósł ciężaru podatku akcyzowego.
Zaznaczyć także trzeba, że poprzez zaskarżone rozstrzygnięcie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym skarżąca nie została pozbawiona ochrony prawnej. Płatnik nie pobrał bowiem od skarżącej zryczałtowanego podatku, o którym miałby orzekać organ podatkowy oceniając, czy podatek został pobrany przez podatnika należnie, albo w wysokości wyższej niż należna. Jeżeli natomiast skarżąca dokonała wpłaty na rzecz płatnika w ramach "wewnętrznego rozliczenia", to nie jest pozbawiona ochrony prawnej w odniesieniu do takiej wpłaty, jednak poza prawem i postępowaniem podatkowym. Innymi słowy, jeżeli skarżąca kwestionuje wpłatę dokonaną na rzecz płatnika z tytułu "wewnętrznego rozliczenia", to powinna poszukiwać ochrony prawnej w procedurach właściwych dla charakteru owej wpłaty, która nie odpowiada cechom podatku zgodnie z definicją zawartą w przytoczonym wyżej art. 6 o.p.
Nie ma uzasadnienia zarzut naruszenia art. 207 § 1 i 2 o.p. Zaskarżonym orzeczeniem organ nie rozstrzygał bowiem merytorycznie o zasadności stwierdzenia nadpłaty. Prawidłowo natomiast organ orzekł o braku możliwości wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty.
Nieadekwatny do rozpoznawanej sprawy jest także wyrok tut. Sądu z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 585/24. W stanie faktycznym tamtej sprawy nie było wątpliwości, że podatek został przez płatnika pobrany od podatnika, który wobec tego miał uprawnienie by wystąpić z żądaniem zwrotu nadpłaty, a w zakresie odsetek od nieterminowej wpłaty Sąd uznał uprawnienie podatnika ze względu na akcesoryjny charakter odsetek w stosunku do należności głównej. Na marginesie zauważyć zaś można, że wyrok ten nie jest prawomocny. Nie jest także prawomocny wyrok w sprawie I SA/Lu 234/24.
Nie ma wątpliwości, że kontrola celno-skarbowa przeprowadzona została przez Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego nie w stosunku do skarżącej, a w stosunku do płatnika i w stosunku do płatnika mają zastosowanie przepisy ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej normujące następstwa ustaleń dokonanych w toku tej kontroli, w tym wynikające z treści art. 83 ust. 1c. Odnosząc się do argumentacji skarżącej formułowanej z uwzględnieniem treści projektu objaśnień podatkowych z dnia 19 czerwca 2019 r., że w zależności od uzgodnień między płatnikiem a podatnikiem, ciężar podatku może ponosić podatnik albo płatnik, zaznaczyć natomiast należy, że w rozpoznawanej sprawie to płatnik zapłacił zaległy zryczałtowany podatek od dywidendy wypłaconej podatnikowi w całości, tj. bez pomniejszenia jej o przypadającą od niej kwotę podatku.
Biorąc pod uwagę, że zarzuty skargi okazały się niezasadne i Sąd nie znalazł innych powodów uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.