d) art. 107 § 2 i 3 k.p.a poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, nie odniesienie się do wytycznych wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie I SA/Lu 119/24, w tym nie wskazaniu dowodów i dokumentów źródłowych, które były podstawą danych zawartych w tabeli przedstawionej w uzasadnieniu decyzji, czyli de facto braku analizy i uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty potwierdzające wywołanie skutku z art. 24 ust. 5b oraz 24 ust. 5f u.s.u.s., na który to skutek powołuje się organ, z wyszczególnieniem historii postępowań oddzielnie dla każdej z należności;
e) art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania z powodu przedawnienia wierzytelności, podczas gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym należało uznać, że nastąpiło przedawnienie wierzytelności objętych niniejszym postępowaniem, przynajmniej w części, co w konsekwencji winno skutkować umorzeniem prowadzonego postępowania.
Po drugie, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez błędne niezastosowanie i uznanie, że w sprawie nie zaszły przesłanki warunkujące przedawnienie wierzytelności, podczas gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym należało uznać, że nastąpiło przedawnienia wierzytelności objętych postępowaniem;
b) art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że występuje majątek, z którego można prowadzić egzekucję, podczas gdy skarżąca takiego majątku nie posiada;
c) 28 ust. 3a i art. 32 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że sytuacja finansowa rodziny skarżącej pozwala na zapłacenie w pełni zaległości bez uszczerbku, a zagrożenie dla bytu rodziny jest jedynie subiektywnym odczuciem dłużnika.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga jest niezasadna.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." Zgodnie z powołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgłosił Prezes ZUS w odpowiedzi na skargę, a skarżąca po doręczeniu jej odpisu odpowiedzi na skargę, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Sprawa umorzenia skarżącej odsetek od nieopłaconych składek rozpatrywana była przez Prezesa ZUS powtórnie, po uchyleniu wcześniejszej jego decyzji z dnia 15 grudnia 2023 r. wyrokiem tut. Sądu z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 119/24. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 30 lipca 2024 r. Powodem uchylenia wskazanej decyzji był brak dostatecznego wyjaśnienia i odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do kwestii nieprzedawnienia zaległości z tytułu składek, co do których umorzenia odsetek domagała się skarżąca. Sąd w powołanym wyroku wskazał na regulacje prawne dotyczące przedawnienia należności z tytułu składek w okresach, za które przypadają składki objęte wnioskiem oraz zaznaczył, że dopiero całościowa i rzetelna ocena kwestii przedawnienia i ustalenie, że żadna z należności nie uległa przedawnieniu, będzie stanowić kanwę do podjęcia analizy przesłanek zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości. Wówczas odniesienie się do zarzutów skargi dotyczących zastosowania przez organ przepisów art. 28 ust. 3 i 3a u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia, Sąd uznał za przedwczesne.
Wniosek skarżącej o zastosowanie ulgi polegającej na umorzeniu odsetek od zaległości z tytułu składek, i w konsekwencji zaskarżona decyzja, odnoszą się do składek na fundusze administrowane przez ZUS za okresy od października 2010 r. do grudnia 2014 r. W okresie tym skarżąca prowadziła działalność gospodarczą. Należy zatem zauważyć, jak wskazał na to Sąd w powołanym wyżej wyroku, że płatnik składek na podstawie art. 46 ust. 1 u.s.u.s. jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów tej ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Stosownie do treści art. 24 ust. 2 u.s.u.s. należnościami z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne są: składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia oraz dodatkowa opłata. Zgodnie z treścią art. 24 u.s.u.s., należności, których płatnik składek nie uregulował w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. ZUS może jednak na drodze egzekucji administracyjnej lub sądowej dochodzić należności z tytułu składek tylko wówczas, gdy nie uległy one przedawnieniu. Przedawnienie należności z tytułu składek powoduje bowiem wygaśnięcie zobowiązania składkowego.
Od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2011 r. termin przedawnienia należności z tytułu składek wynosił 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się one wymagalne. Z dniem 1 stycznia 2012 r., na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. z 2011 r. Nr 232, poz. 1378) doszło do zmiany treści art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Polegała ona na tym, że okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne skrócony został z 10 do 5 lat. Przepis art. 27 ust. 1 wskazanej ustawy zmieniającej, regulujący zagadnienia intertemporalne stanowił, że do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od 1 stycznia 2012 r. Do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r., z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia, ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady ustanawia ust. 2 przywołanego przepisu, stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby wcześniej zgodnie z przepisami dotychczasowymi, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Powołana regulacja oznacza, że wybór odpowiedniego terminu przedawnienia 5-letniego, liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r. lub 10-letniego, liczonego od daty wymagalności składki zależy od tego, który z nich upłynie wcześniej.
Z kolei w myśl art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. z 2003 r. Nr 45, poz. 391 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2004 r., należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu na zasadach określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych. Natomiast odnośnie do składek na Fundusz Pracy ma zastosowanie termin przedawnienia dotyczący składek na ubezpieczenie społeczne. Wynika to z treści art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).
Zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.
Natomiast przepis art. 24 ust. 5f u.s.u.s. w obowiązującym brzmieniu, nadanym przez art. 1 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 1621) stanowi, że bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia przez ZUS postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna. Modyfikacja art. 24 ust. 5f u.s.u.s. dokonana podaną wyżej ustawą, nie zmieniła zasadniczej treści przepisu co do momentu zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Poprzednio obowiązujące brzmienie tego przepisu również zakładało, że w przypadku wydania przez ZUS decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna. W obu zatem brzmieniach tego przepisu bieg terminu przedawnienia ulegał zawieszeniu od momentu wszczęcia postępowania w sprawie wydania odpowiedniej decyzji.
Zgodnie zaś z treścią art. 5 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej, art. 24 ust. 5f u.s.u.s. stosuje się do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne nieopłaconych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, jeżeli nie upłynął jeszcze termin ich dochodzenia. W takich przypadkach okoliczności uzasadniające zawieszenie biegu terminu przedawnienia, określone w art. 24 ust. 5f u.s.u.s. w brzmieniu nadanym tą ustawą, uwzględnia się również wtedy, gdy okoliczności te wystąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Należy zatem podkreślić, że ustęp 5b w artykule 24 u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2024 r. stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Z dniem 1 stycznia 2022 r. stanowi on zaś, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.
W całym zatem okresie, od momentu powstania pierwszej zaległości w opłacaniu przez skarżącą składek objętych jej wnioskiem o umorzenie odsetek, do chwili obecnej, przedawnienie należności z tytułu składek następowało nie wcześniej niż z upływem 5 lat licząc od dnia, w którym stały się one wymagalne. Przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek jest natomiast podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, a zawieszenie następuje z dniem dokonania tej czynności i trwa do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.
W ocenie Sądu pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, jest wystawienie tytułu wykonawczego. Jeżeli o tej czynności zobowiązany do zapłaty składek zostanie zawiadomiony, następuje więc zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek. Dodać trzeba, że powołane wyżej przepisy regulujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek nie formułują, jako przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia, zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s. 5 – 10) wystawione tytuły wykonawcze dotyczące poszczególnych należności z tytułu składek, co do których skarżąca wnosiła o umorzenie odsetek od nich, doręczane były skarżącej najdalej w ciągu 2 lat i 2 miesięcy od powstania zaległości, a zatem przez upływem terminu przedawnienia. Egzekucja w stosunku do tych należności, jak podał organ, na co wskazują zawiadomienia o zajęciu i czemu skarżąca nie zaprzecza, trwa nadal. Już z tego powodu przyjąć należy, że należności z tytułu składek, co do których skarżąca wniosła o umorzenie przypadających od nich odsetek, nie są przedawnione i uzasadnione było więc rozstrzyganie co do wniosku skarżącej o umorzenie odsetek od tych niezapłaconych składek. Z akt postępowania wynika, że tytuły wykonawcze doręczane były na adres skarżącej przy ulicy S. w L., a przesyłki odbierane były, jak wynika z potwierdzeń odbioru, oprócz samej skarżącej, także przez pełnoletnich domowników – jej ojca, matkę, męża i szwagra.
Zaznaczyć należy, że organ jako przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek, co ma także wpływ na datę zawieszenia biegu terminu przedawnienia, podawał datę zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia, co znajduje podstawę w treści art. 24 ust. 5f u.s.u.s., lub datę doręczenia decyzji o wysokości zadłużenia. Są to daty o kilka miesięcy wcześniejsze od dat doręczenia skarżącej odpisów tytułów wykonawczych. Oczywiste jest, że nie może dojść do zawieszenia biegu terminu przedawnienia już zawieszonego. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, jeżeli nawet zakończy się okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia rozpoczęty wcześniej, w tym przypadku ze względu na uprawomocnienie się decyzji, na podstawie innej przesłanki, zawieszenie biegu terminu przedawnienia ze względu na przesłankę zaistniałą później trwa nadal, jeżeli nie zaistniała okoliczność powodująca zakończenie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zaznaczyć także trzeba, że w niniejszym postępowaniu, mającym za przedmiot rozstrzygnięcie wniosku skarżącej o umorzenie odsetek od zaległości z tytułu składek, jako punkt wyjścia do analizy zaistnienia, bądź nie, przesłanek umorzenia, istotne jest jedynie stwierdzenie, czy na dzień wydania decyzji należności objęte wnioskiem nie były przedawnione. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że należności objęte wnioskiem skarżącej o umorzenie w dacie wydania decyzji istniały i zatem wniosek skarżącej mógł i powinien być rozpoznany z punktu widzenia istnienia przesłanek umorzenia. Dla porządku dodać trzeba, że należności, których umorzenia domagała się skarżąca istniały również w dniu złożenia przez nią wniosku o umorzenie.
Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia stwierdzenia przesłanek umorzenia odsetek od zaległych składek zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 u.s.o.s. należności z tytułu składek, co dotyczy także odsetek za zwłokę, mogą być umarzane tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 3a powołanej ustawy. Całkowita nieściągalność, jak wynika z ustępu 3. wskazanego artykułu, ma miejsce jedynie wówczas, gdy:
1. zobowiązany zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;
2. sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 ust. 1 pkt w ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
3. nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa,
4. nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym,
4a. wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,
4b. nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym,
4c. ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe,
5. Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,
6. jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.
Zdaniem Sądu organ trafnie ocenił, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych przesłanek całkowitej nieściągalności. Powtarzając za organem, zauważyć można, że oczywiste jest, iż nie zaistniała pierwsza z przesłanek całkowitej nieściągalności. Nie ma dowodów na to, nie przedstawiła ich skarżąca i nie uzyskał ich organ, by zaistniała także kolejna przesłanka całkowitej nieściągalności wiążąca się z ogłoszeniem upadłości lub umorzeniem ze wskazanych w przepisie przyczyn postępowania upadłościowego. Nie ma również dowodów na to, by prowadzone było postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne, w których nie doszłoby do zaspokojenia należności, albo by ogłoszona została upadłość skarżącej. Skarżąca w 2017 r. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, że zaistniała przesłanka całkowitej nieściągalności przewidziana w pkt 3, ponieważ mimo zaprzestania działalności gospodarczej, skarżąca uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę, z którego prowadzona jest egzekucja, ma także skarżąca małżonka i następców prawnych. Naczelnik urzędu skarbowego albo komornik sądowy nie stwierdzili braku majątku, z którego mogłaby być prowadzona egzekucja. Aktualnie egzekucja zaległych należności prowadzona jest z wynagrodzenia za pracę skarżącej. Nie jest więc także oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Wysokość zaległości wielokrotnie przekracza zaś kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym.
Poza przypadkiem całkowitej nieściągalności, należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, mogą być one umarzane, jak to wynika z treści art. 28 ust. 3a u.s.o.s., w uzasadnionych przypadkach. Szczegółowe zasady umarzania, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych określa, zgodnie z treścią ustępu 3b, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w drodze rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust. 1 wydanego na wskazanej podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ZUS może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:
1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;
2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;
3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
Zdaniem Sądu organ trafnie ocenił, że nie zachodzi sytuacja, w której opłacenie odsetek od należności z tytułu składek pociągnęłoby zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanej i jej rodziny. Nie wskazuje na to ustalony w postępowaniu stan majątkowy i rodzinny skarżącej. Wprawdzie skarżąca, zgodnie z jej oświadczeniem i ustaleniem organu, nie jest właścicielką ani współwłaścicielką nieruchomości i nie ma na nią zarejestrowanych pojazdów. Jednakże od 1 września 2023 r. skarżąca jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w szkole podstawowej i otrzymuje wynagrodzenie, średnio w ciągu 3. miesięcy poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, w wysokości 5.056,05 zł netto miesięcznie. Od 13 lutego 2024 r. do 31 maja 2024 r. i od 8 października 2024 r. skarżąca jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w kolejnej szkole podstawowej z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości. 423,91 zł, tj. 365,79 zł netto. Mąż skarżącej, z którym pozostaje ona w jednym gospodarstwie domowym, we wskazanym okresie z wynagrodzenia za pracę wykonywaną na podstawie umowy o pracę uzyskał średni dochód w kwocie 4.568,94 zł netto miesięcznie. Łącznie miesięcznie dochody skarżącej i jej męża wynoszą zatem 9.990 zł Zadeklarowane przez skarżącą miesięczne wydatki gospodarstwa domowego, obejmującego oprócz skarżącej i jej męża, także trójkę dzieci (19-letnią i 14-letnią córki oraz pięcioletniego syna), z tytułu różnego rodzaju opłat, leczenia, wyżywienia i "innych" wydatków, wynoszą łącznie 7.500 zł.
Skarżąca, wg ustaleń organu, obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej. natomiast pełni funkcję prezesa i wspólnika w P. Sp. z o.o., posiadając 50 udziałów o łącznej wartości 2.500 zł, a także wspólnika i członka zarządu w B. Sp. z o.o., posiadając 50 udziałów o łącznej wartości 2.500 zł. Z kolei jej mąż pełni funkcję prezesa i wspólnika w B. Sp. z o.o., posiadając 50 udziałów o łącznej wartości 2.500 zł, a także wspólnika i członka zarządu w P. Sp. z o.o., posiadając 50 udziałów o łącznej wartości 2.500 zł. Z oświadczeń skarżącej i ustaleń organu nie wynika by z tytułu wykonywania tych funkcji i posiadania udziałów płynęły jakieś dochody, albo wiązały się jakieś obciążenia. Wskazała natomiast skarżąca na obciążenia wynikające z prowadzonej w stosunku do niej egzekucji należności ZUS. Organ z kolei wskazał, że skarżąca na dwójkę dzieci otrzymuje świadczenie "800+". Organ odnotował także deklarowane przez skarżącą jej problemy zdrowotne. Pozostaje ona bowiem w leczeniu w poradni chirurgii naczyniowej z powodu niewydolności żylnej i wysokiego ciśnienia tętniczego, a od 20 lat choruje na niedoczynność tarczycy i Hashimoto oraz cukrzycę, które uniemożliwiają wykonywanie w pełni obowiązków zawodowych.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową, na którą ma wpływ nie tylko posiadany majątek, ale i uzyskiwane dochody, i zdrowotną skarżącej i jej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym stwierdzić należy, że choroby skarżącej nie pozbawiają jej możliwości uzyskiwania dochodów. Z jej oświadczeń i ustaleń organu nie wynika też by nie miała skarżąca możliwości uzyskiwania dochodów ze względu na konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny. Skarżąca nie prowadzi już działalności gospodarczej. Zaś dochody uzyskiwane w gospodarstwie domowym, przewyższają wydatki konieczne dla utrzymania pięcioosobowej rodziny, przyjmując je na poziomie minimum socjalnego ustalonego 20 października 2024 r. na podstawie danych z GUS przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych w II kwartale 2024 r., które dla 5-osobowego gospodarstwa pracowniczego wynosi 7.270,26 zł. Jak zatem logicznie przyjął organ, nie można stwierdzić zaistnienia sytuacji ubóstwa.
W świetle powyższych ustaleń podzielić można stwierdzenie organu, iż skarżąca nie wykazała, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niej i jej rodziny.
Zdaniem Sądu niezasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do kwestii przedawnienia poszczególnych należności z tytułu składek wykazując brak ich przedawnienia, co pozwoliło na podjęcie rozpatrzenia wniosku o umorzenie odsetek od należności z tytułu składek. W aktach sprawy znajdują się zaś zawiadomienia o wszczęciu postępowania, tytuły wykonawcze i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności skarżącej wraz z dowodami doręczenia. Skarżąca, twierdząc ogólnie o przedawnieniu należności, bądź ich części, nie wskazuje konkretnie, jakie należności z tytułu składek uważa za przedawnione. W postępowaniu niniejszym, mającym za przedmiot zastosowanie ulgi w spłacie należności z tytułu składek, Sąd nie formułuje natomiast ocen co do zasadności bądź braku zasadności umorzenia prowadzonego w stosunku do skarżącej postępowania egzekucyjnego. W piśmie datowanym na 31 października 2024 r. złożonym przez skarżącą po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem, skarżąca przedstawiła własne stanowisko, kwestionujące stanowisko organu. Nie wynika z niego jednak, by organ nie umożliwił skarżącej zapoznanie się z całością zgromadzonego materiału. Dodać należy, że organ nie miał obowiązku na wskazanym etapie postępowania przedstawiać skarżącej projektu uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kwestii istnienia, tj. nieprzedawnienia należności z tytułu składek, przedstawia ustalenia organu w formie tabelarycznej, bez odrębnego mówienia tej kwestii w odniesieniu do poszczególnych okresów, za które przypadają wskazane należności. W tabeli wskazał jednak organ zdarzenia i ich daty, powodujące skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia odrębnie w odniesieniu do każdej należności.
W ocenie Sądu organ nie dopuścił się także naruszenia przepisów prawa materialnego, o czy była wyżej mowa. Formułowane w zaskarżonej decyzji oceny i wnioski są logiczne i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz mających zastosowanie przepisach prawa.
Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.