Organ odwoławczy ustalił, że lokal położony w L. przy ulicy M. o numerze X, zgodnie z treścią ewidencji gruntów i budynków oraz księgi wieczystej jest niemieszkalny. Wprawdzie decyzją z dnia 12 września 2022 r. zatwierdzono projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę oraz orzeczono o zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na cele mieszkalne na działce nr [...] przy ul. M. w L.. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy przebudowy i zmiany sposobu użytkowania przyziemia lokalu usługowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na dwa lokale mieszkalne, w tym jeden przystosowany do potrzeb osoby niepełnosprawnej wraz z wewnętrznymi instalacjami. Z zaświadczenia z dnia 21 lipca 2023 r. znak: [...] wynika, że lokale mieszkalne nr 1 i 2 w budynku przy ulicy M. spełniają warunki dla lokali samodzielnych.
Jednak w piśmie z dnia 26 marca 2025 r, znak: [...] Zastępca Dyrektora Wydziału Geodezji UM Lublin wskazał, że zaświadczenie z dnia 21 lipca 2023 r. znak: [...] nie stanowi podstawy zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie funkcji przedmiotowego lokalu.
W rezultacie, pomimo że zostało wydane zaświadczenie o samodzielności lokali nr 1 i 2 oraz decyzją z dnia 12 września 2022 r. zmieniono sposób użytkowania części lokalu użytkowego na mieszkalny, dane w ewidencji gruntów i budynków nie zostały zmienione. Według organu w tym zakresie jest on związany ewidencją gruntów i budynków, nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dlatego nie ma podstaw do uznania, że część wyodrębnionego lokalu przy ul. M. (pozą częścią wynajętą w celu prowadzenia sklepu [...]) powinna zostać opodatkowana jako lokal mieszkalny.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Lokal nr X przy ul. M. ma charakter użytkowy i pomimo że zostało wydane zaświadczenie o samodzielności lokali nr 1 i 2 oraz decyzją z dnia 12 września 2022 r. zmieniono sposób użytkowania części lokalu użytkowego na mieszkalny, to jednak dane w ewidencji gruntów i budynków nie zostały zmienione. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III FSK 728/23). W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany w postępowaniu podatkowym. Zmiana taka jest możliwa tylko w odpowiednim, odrębnym postępowaniu administracyjnym i wywiera skutki na przyszłość (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 października 2021 r., III FSK 385/21, z dnia 22 lutego 2022 r., III FSK 4693, 4706 i 4707/21). Z tych przyczyn, według organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do uznania, że część wyodrębnionego lokalu przy ul. M. powinna zostać opodatkowana jako lokal mieszkalny.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.), dalej "u.p.o.l." grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a u.p.o.l. W myśl art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się m.in. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. W art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidziano dla rady gminy możliwość określania, w drodze uchwały, wysokości stawek podatku od nieruchomości (w granicach określonych w ustawie), w tym w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b - od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Organ odwoławczy ustalił, że Spółka jest wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie treścią KRS przedmiotem działalności Spółki jako przedsiębiorcy jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Jednocześnie posiadany przez Spółkę wyodrębniony lokal niemieszkalny położony przy ulicy M. jest składnikiem jej przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego i jest związany z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze analizowało sprawę również w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, w którym Trybunał uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Biorąc pod uwagę kryteria związku przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą przedstawione w wyroku NSA z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4046/21 Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie taki związek niewątpliwie istnieje, choćby z tej przyczyny, że posiadany przez Spółkę wyodrębniony lokal niemieszkalny jest składnikiem jej przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego.
W ocenie Kolegium, nie sposób zgodzić się z argumentacją Spółki przedstawioną w uzasadnieniu odwołania, że organ podatkowy pierwszej instancji prowadził postępowanie z naruszeniem zasad oraz nie dołożył należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego i nie podjął wszelkich działań niezbędnych do przeprowadzenia prawidłowej oceny materiału dowodowego, w sposób zgodny z logiką, wiedzą i doświadczeniem życiowym, a nie w sposób dowolny. Organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny nieruchomości i dokonał pomiarów, których Spółka w toku postępowania nie kwestionowała oraz pozyskał dokumenty i niezbędne wyjaśnienia, stanowiące podstawę ustalenia stanu faktycznego sprawy. Spółka zarzuca, że niewłaściwie ustalono sposób wykorzystania nieruchomości przy ul. M. nie wskazując, który element ustaleń organu podatkowego budzi wątpliwości Spółki i jednocześnie nie wskazano na dowody podważające dokonaną ocenę stanu faktycznego.
W ocenie Kolegium organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zastosował dla nieruchomości położonych w L. przy al. S. i ul. M. dla gruntu stawkę podatku przewidzianą dla gruntów pozostałych, dla budynku mieszkalnego (przy al. S. ) - stawkę podatku przewidzianą dla budynków lub ich części mieszkalnych oraz dla lokalu niemieszkalnego (przy ul. M. ) - stawkę podatku przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowanie udziału w gruncie przewidzianego dla lokalu niemieszkalnego przy ul. M. stawką dla gruntów pozostałych wynika z faktu, że grunt stanowiący nieruchomość wspólną (działki nr [...], [...], [...], [...], [...]) o łącznej powierzchni 7 661 m2, sklasyfikowany jako tereny mieszkaniowe (B) zabudowany jest budynkiem mieszkalnym. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się gruntów związanych z budynkiem mieszkalnym. Z uwagi na fakt, że lokal niemieszkalny należący do Spółki znajduje się w budynku mieszkalnym, grunt na którym posadowiony jest ten budynek opodatkowany został według wyżej wskazanej stawki (dla gruntów pozostałych). Natomiast wyodrębniony lokal przy ul. M. ma charakter użytkowy (sklasyfikowany jako niemieszkalny) i został opodatkowany według stawki przewidzianej dla tego typu lokali związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zaskarżyła decyzję organu odwoławczego w całości i wnosiła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
a) art. 121 § 1 w związku z art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do niewłaściwej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcia, że lokale położone w budynku przy ul. M. o powierzchni 256,5 m2 wykorzystywane były na cele działalności gospodarczej w postaci najmu krótkoterminowego i sali ćwiczeń, podczas gdy przyjęcie takiego stanowiska stanowi dowolną interpretację organu, opartą na niepełnych okolicznościach faktycznych, a prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie prowadzi do oceny, że są to lokale przeznaczone do wykorzystania na cele mieszkaniowe;
b) art. 194 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez dokonanie ich nieprawidłowej wykładni, a w konsekwencji przyjęcie, że organy podatkowe są bezwzględnie i absolutnie związane danymi określonymi w ewidencji gruntów i budynków oraz nie mają możliwości ich zmiany w postępowaniu podatkowym, pomimo jednoznacznego brzmienia art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej dopuszczającego taką możliwość;
c) art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l poprzez jego niezastosowanie, pomimo że zgodnie z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym, przepis ten powinien stanowić podstawę określenia prawno- podatkowego charakteru 256,5 m2 nieruchomości położonej w L. przy ul. M. , to jest ww. lokale stanowią budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami i jako takie powinny być opodatkowane stawką podatku od nieruchomości dla budynków ich części mieszkalnych,
d) § 1 ust. 2 pkt a Uchwały Rady Miasta Lublin nr 1565/LIII/2023 z dnia 19 października 2023 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2024 rok, pomimo że zgodnie z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym, przepis ten powinien stanowić podstawę określenia stawki podatku od nieruchomości dla lokali położonych przy ul. M. w L. o powierzchni 256,5 m2 stawkę podatku od nieruchomości dla budynków i ich części mieszkalnych.
W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że przedmiotem sporu jest określenie charakteru połowy nieruchomości przy ul. M. w L. o numerze X o powierzchni 513 m2. Lokal podzielony jest na dwie kondygnacje - nadziemną i podziemną, obie o równej powierzchni 256,50 m2, W części nadziemnej podmiot trzeci prowadzi działalność gospodarczą w postaci sklepu Żabka, a wykorzystanie tej części budynku na cele działalności gospodarczej nie jest kwestionowane. Spór obejmuje klasyfikację 256,50 m2 na kondygnacji dolnej, wobec której organ zastosował stawkę podatkową przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według skarżącej prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jasno wskazuje, że nieruchomość ta powinna być opodatkowana według stawki dla budynków lub ich części mieszkalnych.
Według skarżącej nie sposób uznać, że część nieruchomości położonej przy ulicy M. o powierzchni 256,5 m2 wykorzystywana była na cele najmu krótkoterminowego lub na cele działalności gospodarczej. Organ całkowicie pominął okoliczności wynikające ze zgromadzonych dowodów, z których wynikają wnioski przeciwne. W ocenie skarżącej ze zgromadzonego materiału dowodowego w tym oświadczenia najemców i oświadczenia wspólników wynika, że lokal 16C jest przeznaczony na cele mieszkalne, a lokal 16B od 2 sierpnia 2024 r. był wynajmowany na cele mieszkaniowe. Ponadto organ uznając, że oświadczenia wspólników nie są zgodne z informacjami zawartymi na stronach internetowych, proponujących krótkoterminowy najem nieruchomości, oparł się jedynie na opiniach znajdujących się na ww. stronach internetowych i zaniechał dalszej inicjatywy dowodowej np.: poprzez wystąpienie do podmiotów prowadzących strony oferujące lokale na najem krótkoterminowy o informacje o podmiocie, który zamieścił oferty wskazanego najmu krótkoterminowego. W zakresie pomieszczenia nr 1 organ opierając się tylko na informacjach umieszczonych w sieci Internet uznał, że pomieszczenie to wykorzystywane jest na cele treningowe - pomimo że jednocześnie sam organ wskazał, że pomieszczenie było nieużytkowane - taka ocena materiału dowodowego pozostaje w wewnętrznej sprzeczności.
Według skarżącej można uznać za utrwalony prezentowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają uprawnienia do ich zmiany w postępowaniu podatkowym, ponieważ szereg orzeczeń sądów administracyjnych przyznaje organom podatkowym kompetencje do przyjęcia w ramach postępowania wymiarowego innych danych, niż wynikają z ewidencji gruntów i budynków, opierając się na art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej,
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Skarżąca kwestionuje rozstrzygnięcie jedynie w zakresie określenia podatku od nieruchomości za połowę powierzchni nieruchomości lokalowej położonej w L. przy ulicy M. W odniesieniu do tego lokalu, mającego w całości powierzchnię 513 m2 i stanowiącego jedną niewydzieloną prawnie nieruchomość lokalową (część budynku w ujęciu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), organy podatkowe prawidłowo określiły wymiar podatku, przyjmując stawkę podatku od nieruchomości ustaloną przez Radę Miasta Lublin na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., dotyczącego stawki podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W stanie faktycznym sprawy, w spornym zakresie, przedmiotem opodatkowania jest część budynku (nieruchomość lokalowa), mająca całkowitą powierzchnię 513 m2, związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym nie można uznać za uzasadnione stanowiska skarżącej, że połowa powierzchni tej nieruchomości lokalowej powinna być opodatkowana według niższej stawki przewidzianej dla budynków lub ich części mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.).
Przesądza o tym oznaczenie rodzaju omawianej nieruchomości lokalowej jako lokalu niemieszkalnego, prawidłowo ustalone przez organy podatkowe na podstawie treści ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – Dz. U. z 2021 r. poz. 1390 ze zm.) w kategorii danych ewidencyjnych dotyczących lokalu wymieniono między innymi rodzaj lokalu, z rozróżnieniem na lokale mieszkalne i niemieszkalne. Skoro w ewidencji gruntów i budynków lokal Spółki opisany jest jako lokal niemieszkalny, to oczywiste jest, że nie może być uznany za lokal mieszkalny, niezależnie od tego w jaki sposób lokal jest użytkowany lub jaką funkcję przeznaczył mu właściciel, a tym samym nie jest częścią mieszkalną budynku w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. i nie może być zastosowana niższa stawka podatku od nieruchomości przewidziana dla budynków i ich części mieszkalnych.
Zaliczenie lokalu do określonego rodzaju lokali (mieszkalne albo niemieszkalne) wiąże organy podatkowe przy wymiarze podatków, zgodnie z art. 21 ust. Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany w postępowaniu podatkowym; zmiana taka jest możliwa tylko w odpowiednim, odrębnym postępowaniu administracyjnym i wywiera skutki na przyszłość. Odstępstwo od tej zasady może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy ewidencja gruntów i budynków nie klasyfikuje kategorii istotnych podatkowo, względnie, gdy dane z ewidencji gruntów i budynków mogą zostać skonfrontowane i pozostają w sprzeczność z danymi z innych rejestrów publicznych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. akt III FSK 782/24). W niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja pozwalająca na zakwestionowanie treści ewidencji gruntów i budynków, co do nieruchomości należącej do podatniczki.
Jak słusznie zauważył organ odwoławczy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, to jest takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przez przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu jakim jest ewidencja gruntów i budynków, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali. W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym opisem lub symbolem geodezyjnym (por. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. informacje dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1647/12) albo brak wpisu o budynkach, które w rzeczywistości istnieją. Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że dla celu wymiaru podatku od nieruchomości o tym czy lokal jest mieszkalną częścią budynku decyduje określenie rodzaju lokalu (mieszkalny albo niemieszkalny) wskazane w ewidencji gruntów i budynków, opisujące funkcję (przeznaczenie) lokalu. Nie jest decydujący sposób rzeczywistego wykorzystania lokalu niezgodny z jego przeznaczeniem odzwierciedlonym w ewidencji gruntów i budynków.
Z tej przyczyny próby wykazywania przez Spółkę, że oprócz części handlowej lokalu, pozostała część, w której wydzielono pomieszczenia nadające się do zamieszkania, ma przeznaczenie mieszkalne, nie miały znaczenia dla sprawy.
Nie daje podstawy do przeprowadzenia skutecznego dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków okoliczność, że decyzją z dnia 12 września 2022 r. zatwierdzono projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę oraz orzeczono o zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na cele mieszkalne na działce nr [...] przy ul. M. w L.. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy przebudowy i zmiany sposobu użytkowania przyziemia lokalu usługowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na dwa lokale mieszkalne, w tym jeden przystosowany do potrzeb osoby niepełnosprawnej wraz z wewnętrznymi instalacjami. Z zaświadczenia z dnia 21 lipca 2023 r. wynika, że lokale mieszkalne nr 1 i 2 w budynku przy ul. M. spełniają warunki dla lokali samodzielnych. Jednak dokumenty te nie były i nie mogły być podstawą do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Świadczy o tym wskazana przez organ odwoławczy treść pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Geodezji UM Lublin z dnia 26 marca 2025 r, według którego zaświadczenie z dnia 21 lipca 2023 r. nie stanowi podstawy zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie funkcji lokalu.
Poza tym wyżej wskazane dokumenty nie tworzą zawartości rejestru, z którym ewidencja gruntów mi budynków nie powinna być sprzeczna. W związku tym nie mogą być użyte jako dowody przeciwko ewidencji gruntów i budynków jako dokumentowi urzędowemu.
O tym, że lokal niemieszkalny płożony przy ulicy M. powinien być w całości opodatkowany według wyższej stawki podatku od nieruchomości określonej na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. przesądza jego zakwalifikowanie jako części budynku (jako lokalu) związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jest bezsporne że skarżąca spółka jawna będąca przedsiębiorcą i właścicielką lokalu posiada część lokalu znajdującą na niższej kondygnacji, natomiast część lokalu na wyższej kondygnacji jest w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność handlową
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą grunty, budynki i budowle związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Według wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, sprzeczna ze standardami konstytucyjnymi jest taka interpretacja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.
Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, że jeżeli jedyną formą aktywności podatnika/przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, jest wykonywanie działalności gospodarczej, uznać należy, że wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., NSA w przywołanym wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r. przyjął, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz jednocześnie:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55ą Kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., albo
- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka to spółka handlowa (art. 3 Kodeksu spółek handlowych) utworzona z samego założenia do prowadzenia działalności gospodarczej i przejawiająca aktywność jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Znajduje to odzwierciedlenie w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie treścią KRS przedmiotem działalności Spółki jako przedsiębiorcy jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Skarżąca nie wskazywała, że jako spółka jawna przejawiała aktywność w inny sposób niż prowadzenie działalności gospodarczej. Z pisma Spółki z dnia 31 lipca 2024 r. wynika, ze dokonywała odpisów amortyzacyjnych w przypadku nieruchomości lokalowej położonej przy ulicy M. . Nieruchomość ta w całości (nie tylko w zakresie handlowej części lokalu) była wykorzystywana i nadal może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej Świadczy tym choćby przygotowanie wydzielonych fizycznie lokali do najmu krótkoterminowego na co wskazuje umieszczenie na drzwiach każdego z pomieszczeń charakterystycznych skrytek z kodem na klucz. Informacje na stronach internetowych pośredników oferujących lokale do najmu krótkoterminowego (Booking, Lublin Hotels oraz Planets of Hotels) wskazują na oferowanie pomieszczeń w latach 2023-2024 w celu najmu krótkoterminowego. Klienci zamieszczali też swoje opinie dotyczące najmowanych lokali. Jeden z lokali był wcześniej wykorzystywany na studio treningowe, a w 2023 roku zajęte na sklep z tanią odzieżą.
Zarzut skargi dotyczący tych wskazanych wyżej ustaleń (naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oparty na tezie, że organ powinien przejawić dalszą inicjatywę dowodową np. poprzez wystąpienie do podmiotów prowadzących strony internetowe oferujące lokale na najem krótkoterminowy o informacje o podmiocie, który zamieścił oferty wskazanego najmu krótkoterminowego, jest oczywiście bezzasadny. Skarżąca nie wskazała jakie okoliczności istotne dla sprawy miałyby być stwierdzone tym dowodem.
Podsumowując można stwierdzić, że nie żadnych okoliczności, które wskazywałyby na brak związku lokalu niemieszkalnego przy ulicy M. z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności oraz uwzględniając, że i w pozostałym zakresie określenie podatku od nieruchomości było prawidłowe i niekwestionowane przez podatniczkę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.).