Do skargi załączyła skarżąca odbitkę kserograficzną wycinka mapy zasadniczej obrębu Ł. I, obejmującego m.in. działkę nr [...], bez oznaczenia dla tej działki symbolu klasyfikacji gruntów, odbitkę kserograficzną uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z dnia 8 czerwca 2017 r. dla działki nr [...], należącej do W. i K. B., z którego wynika zaliczenie gruntu tej działki jako terenów mieszkaniowych (B), kolejną odbitkę kserograficzną mapy z uwidocznioną działką nr [...] bez oznaczenia dla tej działki symbolu klasyfikacji gruntów, odbitkę kserograficzną mapy weryfikacyjnej egib z dnia 27 kwietnia 2022 r. dla m.in. działki nr [...] bez oznaczenia dla tej działki symbolu klasyfikacji gruntów, odbitkę kserograficzną decyzji z dnia 26 stycznia 2024 r. skierowanej do skarżącej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2023 r., tj. wskazanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji oraz odbitkę kserograficzną decyzji z dnia 26 stycznia 2003 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego skierowanej do H. S., żadna nie potwierdzona za zgodność z oryginałem. Zauważyć należy, że żaden ze wskazanych dokumentów, których kserograficzne odbitki niepotwierdzone za zgodność z oryginałami dołączone zostały do skargi, nie mógł służyć do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, zachodzących wg skarżącej. Mapy nie zawierały bowiem oznaczenia kwalifikacji ewidencyjnej gruntów działki objętej opodatkowaniem w zaskarżonej decyzji, zaś decyzja w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego dotyczyła innych działek, o innej powierzchni i skierowana była do innej osoby. Ponadto fakt posiadania gospodarstwa rolnego, nawet gdyby jego posiadaczem była skarżąca, sam w sobie nie skutkowałby sam w sobie opodatkowania podatkiem od nieruchomości należącej do skarżącej działki nr [...], której grunty nie stanowią użytków rolnych. Sąd administracyjny nie może zaś, co wprost wynika z treści powołanego wyżej art. 106 § 3 p.p.s.a, przeprowadzać dowodu uzupełniającego z oględzin nieruchomości.
Do kolejnego pisma oznaczonego jako korekta skargi skarżąca dołączyła także niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem odbitkę kserograficzną karty jednostki opodatkowania nieruchomości dla działki nr [...] oznaczonej datą 11 kwietnia 2024 r., która wskazuje na zaklasyfikowanie gruntów tej działki jako: B-tereny mieszkaniowe/P-grunty pozostałe od 1 stycznia 2017 r. oraz wniosek skierowany do Rzecznika Praw Obywatelskich o złożenie skargi nadzwyczajnej od prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Spośród załączników wymienionych we wniosku o wniesienie skargi nadzwyczajnej skarżąca złożyła niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem odbitkę kserograficzną pisma Starostwa Powiatowego w B. z dnia 2 września 2022 r., skierowanego do skarżącej, informującego, że zgodnie z jej zgłoszeniem zmian danych ewidencyjnych gruntów i budynków z dnia 4 maja 2022 r. w zakresie aktualizacji użytków w działce nr [...] o pow. 0.0610 ha w związku z operatem ewidencyjnym przyjętym do ośrodka dokumentacji geodezyjnej 29 kwietnia 2022 r., wprowadzono w dniu 23 maja 2022 r. stosowną zmianę w Rejestrze Ewidencji Gruntów i Budynków, wykazując we wskazanej działce użytek B-tereny mieszkaniowe na całej jej powierzchni.
W piśmie złożonym w odpowiedzi na odpowiedź na skargę, skarżąca wyraziła przekonanie, że grunt działki nr [...] jest oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako grunt rolny zabudowany (Br IVb) a także, iż posiadanie gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej 1 ha powoduje, że budynek gospodarczy posadowiony na jej działce o nr [...] powinien być zwolniony z opodatkowania, ponieważ działka ta jest częścią gospodarstwa rolnego. Do wskazanego pisma skarżąca dołączyła wyjaśnienia dotyczące oznaczania użytków gruntowych oznaczeniami literowymi oraz zestawienia tabelaryczne dotyczące metodologii kwalifikacji budynków.
Takie same wyjaśnienia skarżąca dołączyła do kolejnego pisma zawierającego wniosek o przeprowadzenie dowodów na okoliczność, że jej budynek gospodarczy nie jest budynkiem pozostałym a grunt nie jest gruntem pozostałym, przedstawiając także pismo skierowane do Rzecznika Praw Obywatelskich i Ministra Finansów dotyczące wniosku o wznowienie postępowania w podatku od nieruchomości za lata 2017 – 2022 r. W piśmie tym wyraziła ona stanowisko, że głównym kryterium opodatkowania budynków pozostałych, do których zalicza się np. hotele, motele, pensjonaty, domy wycieczkowe, schroniska, jest ich zajęcie na prowadzenie "działalności gospodarczej i pozostałej", natomiast pojęcie gruntów zajętych pod budynki pozostałe odnosi się do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów pod wodami, gruntów pozostałych oraz gruntów niezabudowanych objętych planem rewitalizacji. W ocenie Sądu przestawione przez skarżącą we wskazanym piśmie wyjaśnienia co do oznaczania użytków gruntowych oznaczeniami literowymi oraz zestawienia tabelaryczne dotyczące metodologii kwalifikacji budynków, dotyczące, jak wynika z tych wyjaśnień, obiektów z jakimi można "zetknąć się na terenie Polski", nie mogą stanowić dowodu na okoliczność zakwalifikowania gruntów i budynków na działce nr [...] należącej do skarżącej, mającego znaczenie dla ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Do kolejnego pisma, będącego uzupełnieniem odniesienia się do odpowiedzi na skargę, skarżąca dołączyła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem rzeczywiście poniesionych kosztów i nakładu pracy zgodnie z przedstawionym wykazem, po raz kolejny odbitkę kserograficzną pisma Starosty Powiatowego w B. informujące o zmianie w Rejestrze Ewidencji Gruntów i Budynków co do działki nr [...], polegającej na zakwalifikowaniu jej do kategorii B-tereny mieszkaniowe na całej jej powierzchni z dniem 23 maja 2022 r., odbitkę kserograficzną decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2022 r. w sprawie wymiaru skarżącej podatku od nieruchomości za 2022 r. oraz odpowiedzi organu odwoławczego na skargę na tę decyzję, a także odbitkę kserograficzną skargi kasacyjnej organu odwoławczego od wyroku w sprawie I SA/Lu 355/22. W piśmie tym wyraziła ona przekonanie, że trwałość decyzji i wyroków nie jest ważniejsza niż ich zgodność z prawem, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazują, iż przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest przeznaczenie (funkcja) nieruchomości, że budynek gospodarczy jest częścią funkcji mieszkalnej nieruchomości i nie jest on hotelem albo toaletą publiczną, że oznaczenie gruntu w ewidencji nieruchomości symbolem B nie powoduje przekształcenia go w grunt nie rolny, że przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny mieszkaniowe i oznaczenie symbolem B nie jest podstawą opodatkowania gruntu jako gruntu pozostałego, że związanie wpisem do rejestru jest wyjątkiem od zasady opodatkowania zgodnie z obiektywnym stanem rzeczywistym, że na mocy art. 4 u.p.o.l. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych, a dla gruntów pozostałych liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, gminy mają władzę tylko w zakresie ustalania wysokości stawek oraz że decyzje organów podatkowych i wyroki sądowe w jej sprawach zostały wydane w wyniku przestępstwa m.in. fałszowania dokumentów i poświadczania nieprawdy w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącej grunt jej działki stanowi grunt rolny zabudowany (Br IVb), a budynek gospodarczy stanowi, jako oznaczony literą g, budynek gospodarstwa rolnego.
W następnych pismach skarżąca wniosła o uchylenie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta, że oznaczenie gruntu jej działki symbolem Bi oraz następnie symbolem B było nieuprawnione i nie ma wpływu na wysokość opodatkowania, gdyż tereny mieszkaniowe to nadal użytki rolne objęte podatkiem rolnym, że nie było potrzeby zmiany w ewidencji gruntów i budynków oznaczenia gruntów jej działki z Bi na B, gdyż nadal jest to grunt rolny zabudowany (Br IVb), że traktowanie jej budynku gospodarczego jak np. zakładu karnego, czy sklepu jest sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem.
W dniu 2 kwietnia 2025 r. skarżąca wniosła skargę na przewlekłość postępowania sądowego, która została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2025 r., sygn. akt III FPP1/25. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej 29 lipca 2025 r.
Ostatecznie w piśmie z dnia 19 września 2025 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z komunikatu wydanego po wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 23/19 z dnia 18 października 2023 r., z wyrysu mapy ewidencyjnej na okoliczność, że działka nr 1266/3 od dnia zakupu jest gruntem rolnym zabudowanym (Br IVb), tj. gruntem gospodarstwa rolnego a budynek gospodarczy oznaczony symbolem g jest budynkiem gospodarstwa rolnego i powinien być zwolniony z podatku od nieruchomości oraz z protokołu z kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej w Gminie Ł. w 2024 r. na okoliczność, że posiadacz gospodarstwa rolnego płaci podatek rolny "w wysokości 2,5 kwintala". W piśmie tym skarżąca przedstawiła po raz kolejny swoje stanowisko w sprawie oraz wyraziła zdecydowaną dezaprobatę w stosunku do dotychczasowych rozstrzygnięć organów podatkowych i sądów administracyjnych w sprawie opodatkowania należącej do niej działki nr [...] podatkiem od nieruchomości. Jej zdaniem powszechnie przyjmowana wykładnia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych narusza prawo własności, prowadząc do wielokrotnie wyższego podatku niż w przypadku opodatkowania podatkiem rolnym i jest ona wyrazem obstrukcji połączonej z niekompetencją. Niedopuszczalne jest zaś stosowania linii orzeczniczych niezgodnych z Konstytucją, a nie daje ona podstaw do opodatkowania budynku gospodarczego jako budynku pozostałego i gruntu rolnego jako pozostałego.
Sąd oddalił sformułowane we wskazanym piśmie wnioski dowodowe ponieważ, po pierwsze, komunikat po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, abstrahując od jego charakteru jako dokumentu, nie może być dowodem na okoliczność charakteru gruntu lub budynku w nieruchomości skarżącej, Sąd zaś wydając wyrok miał na względzie treść sentencji i uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 23/19. Po drugie, skarżąca do pisma z dnia 19 września 2025 r. nie dołączyła wyrysu mapy ewidencyjnej, natomiast z niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem odbitek kserograficznych wyrysów mapy ewidencyjnej składanych przy wcześniejszych pismach nie można było odczytać klasyfikacji ewidencyjnej gruntu działki nr [...]. Odbitki te zatem, pomijając brak potwierdzenia ich zgodności z oryginałem, nie mogą być dowodem na określone zakwalifikowanie gruntu wskazanej działki w ewidencji gruntów i budynków. Poza tym skarżąca, jak wynika z argumentacji zawartej w pismach składanych w toku postępowania, w istocie kwestionuje nie treść ewidencji gruntów i budynków, ma bowiem świadomość ujawnionej tam klasyfikacji gruntów jej działki, lecz prawidłowość tej klasyfikacji. Uważa bowiem, że grunty wskazanej działki powinny być zakwalifikowane jako użytki rolne, konkretnie Br IVb, i w konsekwencji powinny być opodatkowane podatkiem rolnym, zaś budynki na tej działce powinny być objęte zwolnieniem podatkowym, jako położone ma gruntach rolnych i należące do właściciela gospodarstwa rolnego. Po trzecie, w sprawie nie ma potrzeby przeprowadzania dowodu na okoliczność, że posiadacz gospodarstwa rolnego płaci podatek rolny "w wysokości 2,5 kwintala". Abstrahując bowiem nawet od charakteru gruntów działki nr [...], zauważyć trzeba, że wysokość stawki podatku rolnego wynika z przepisów ustawy o podatku rolnym i ewentualnie uchwały rady właściwej gminy.
Niesporny jest fakt dysponowania przez skarżącą prawem własności działki nr [...] położonej w Ł. przy ul. S. . Skarżąca posiadająca wcześniej udział w tej nieruchomości, w dniu 20 grudnia 2021 r. nabyła w drodze darowizny udziały od pozostałych współwłaścicieli, stając się właścicielem wyłącznym. Nie ma także sporu co do faktu zabudowania wskazanej działki budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym. Niesporna jest także powierzchnia gruntów działki nr [...], wynosząca 0,0610 ha, czyli 610 m2, oraz powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosząca 87m2 i drugiego ze wskazanych budynków wynosząca 59 m2. Niesporne jest również i to, że budynek gospodarczy stanowi odrębny obiekt w stosunku budynku mieszkalnego. Wynika to ze zgromadzonego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego, w tym niekwestionowanej przez organ podatkowy złożonej przez skarżącą w dniu 31 stycznia 2022 r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Przedstawiony stan faktyczny został przyjęty jako podstawa orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 91/23, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia z 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 355/22, uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Ani ze zgromadzonego materiału dowodowego, ani z twierdzeń żadnej ze stron postępowania przed sądem administracyjnym nie wynika przy tym, aby we wskazanym zakresie doszło do jakichkolwiek zmian w okresie do końca 2023 r.
Spór między stronami postępowania przed sądem administracyjnym dotyczy natomiast zakwalifikowania dla celów podatkowych gruntów działki nr [...] będącej własnością skarżącej oraz posadowionego na tej działce budynku gospodarczego. Skarżąca uważa bowiem, że grunt wskazanej działki ze względu na swój charakter, nieodbiegający od charakteru gruntów niektórych działek sąsiednich, powinien być zakwalifikowany jako użytek rolny, a konkretnie jako Br IVb. W konsekwencji, jak uważa skarżąca, budynek gospodarczy powinien zostać objęty zwolnieniem podatkowym. Niezależnie od tego skarżąca stoi na stanowisku, że skoro grunt z budynkami stanowi pod względem prawnym jedną całość, jako objęty jedną księgą wieczystą, nie można przypisać budynkowi gospodarczemu innej funkcji niż mieszkalna, co powoduje, że powinien on być opodatkowany jak budynek mieszkalny.
Z kolei organ pierwszej instancji, a także Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie informacji Starostwa Powiatowego w B. Wydziału Geodezji Katastru i Nieruchomości z dnia 10 stycznia 2022 r. przyjęły, że grunt należącej do skarżącej działki nr [...] o powierzchni 0,0610 ha zakwalifikowany został w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane (Bi). Taką też kwalifikację gruntu przyjął jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku w sprawie III FSK 91/23. Stwierdził bowiem, uznając, że stan faktyczny został dostatecznie wyjaśniony, iż bezsporne jest, że należąca do skarżącej działka o numerze ewidencyjnym [...] ujęta została w ewidencji gruntów pod symbolem Bi, jako inne tereny zabudowane. Zauważyć trzeba, że jak wynika z pisma Starosty Powiatowego w B. z dnia 2 września 2022 r. oraz karty jednostki opodatkowania datowanej na 11 kwietnia 2024 r., udostępnionej skarżącej przez Wójta, grunt działki nr [...] ujęty został w ewidencji gruntów i budynków jako użytek B – tereny mieszkaniowe. Zmiana kwalifikacji gruntu została dokonana 23 maja 2022 r. Ani zaś ze zgromadzonego materiału dowodowego, ani z twierdzeń stron postępowania przed sądem administracyjnym nie wynika by w tym zakresie do końca 2023 r. nastąpiła zmiana co do kwalifikacji gruntu tej działki.
Mając powyższe na względzie zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Jak z kolei wynika z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części, z tym zastrzeżeniem wynikającym z ustępu 3., że zasadniczo opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy.
Zaznaczyć należy, że stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., przez użytki rolne oraz przez lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Dodać trzeba, że regulacja prawna wynikająca z przytoczonego przepisu jest spójna z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2023 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 333 ze zm.), który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, a także z treścią art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2023 r. Dz.U. z 2019 r. poz. 888 ze zm.) stanowiących, iż opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu tej ustawy są zaś grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Dodatkowo zauważyć trzeba, że jak stanowi art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2023 r. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.), podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Z przytoczonych przepisów w sposób spójny i jednoznaczny wynika, że podatkiem rolnym opodatkowane być mogą wyłącznie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako Bi – inne tereny zabudowane albo B – tereny mieszkaniowe podlegają zaś opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie stanowią one bowiem, zgodnie z ich ujęciem w ewidencji gruntów i budynków, ani użytków rolnych, ani lasów. Organy podatkowe, jak wynika z powołanego wyżej art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 1a ust. 1 u.p.o.l, art. 1 ustawy o podatku rolnym i art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym zasadniczo związane są kwalifikacją gruntu w ewidencji gruntów i budynków. Z tego względu, jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku w sprawie III FSK 91/23, oczekiwanie przez skarżącą od organów podatkowych ustalenia w postępowaniu podatkowym rolniczego sposobu wykorzystywania jej nieruchomości, jako rzeczywistego, jest bezzasadne.
Skarżąca zatem, jako właściciel działki nr [...] jest podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntu tej działki, a także od budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego. Objęcia gruntów działki nr [...] położonej Ł. podatkiem od nieruchomości nie podważa wykazywany przez skarżącą fakt posiadania przez nią innych gruntów, stanowiących użytki rolne w gminie K.
Wysokość stawek podatku od nieruchomości, zgodnie z treścią art. 5 u.p.o.l., określa rada gminy w drodze uchwały. Dopuszczalność takiego rozwiązania wynika z odczytywanych łącznie przepisów art. 217 i art. 168 Konstytucji. Z pierwszego z powołanych przepisów wynika bowiem, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Drugi natomiast stanowi, że jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie.
Ustawodawca powierzając w art. 5 u.p.o.l. radom gmin określanie wysokości stawek podatku od nieruchomości, ustanowił jednocześnie wysokość maksymalną tych stawek odrębnie dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów pod wodami powierzchniowymi, gruntów pozostałych oraz gruntów niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji. W odniesieniu do budynków lub ich części ustawodawca ustanowił stawki maksymalne dla budynków mieszkalnych, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie takiej działalności, budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym oraz związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, a także budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Przy tym, ustanowione w powołanym artykule ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stawki maksymalne są wyższe w odniesieniu do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i budynków lub ich części związanych lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, niższe zaś w odniesieniu do gruntów pozostałych i budynków mieszkalnych.
Wskazane ustawowe wyodrębnienie poszczególnych kategorii gruntów i budynków objętych podatkiem od nieruchomości z punktu widzenia wysokości stawek podatkowych w odniesieniu do 2023 r. Rada Gminy odzwierciedliła w treści uchwały z dnia 30 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Ł. na rok 2023 (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2022 r. poz. 6252 z 7 grudnia 2022 r.). Prawidłowo zatem, zgodnie z treścią § 1 tej uchwały, do opodatkowania gruntu działki skarżącej nr [...] zastosowana została stawka właściwa dla gruntów pozostałych. W postępowaniu podatkowym nie stwierdzono bowiem by grunt ten był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej bądź był gruntem pod wodami powierzchniowymi.
Odnosząc się do opodatkowania budynku gospodarczego zauważyć natomiast w pierwszej kolejności trzeba, że stanowi on budynek odrębny od budynku mieszkalnego. Jak zauważył już Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym wyżej wyroku w przedmiocie opodatkowania skarżącej podatkiem od nieruchomości za 2022 r., sygn. akt III FSK 91/23, skarżąca w informacji złożonej dla potrzeb podatku od nieruchomości wykazała istnienie dwóch budynków: mieszkalnego i gospodarczego. W tym zakresie organy podatkowe nie stwierdziły podstaw do kwestionowania złożonej przez nią informacji podatkowej. Zawarte we wskazanej informacji oświadczenie skarżącej jako podatniczki nie zostało zatem podważone. Okoliczność istnienia wskazanych budynków nie była i nie jest kwestionowana w postępowaniu przed organami podatkowymi. Skarżąca akcentuje natomiast przeznaczenie budynku gospodarczego twierdząc, z jednej strony, że cała nieruchomość "nie straciła swojego charakteru rolniczego" i wobec tego budynek gospodarczy, oznaczony na mapie ewidencyjnej symbolem g jest objęty zwolnieniem podatkowym przysługującym posiadaczom gospodarstwa rolnego. Z drugiej strony, skarżąca odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2023 r. w sprawie SK 23/19 twierdzi, że skoro cała jej nieruchomość stanowi jedną całość, jako objęta jedną księgą wieczystą, to oba budynki realizują jedną funkcję, tj. funkcję mieszkaniową. Oba więc budynki powinny być objęte jedną stawką podatkową, właściwą dla budynków mieszkalnych.
Odnosząc do stanowiska skarżącej w tym zakresie zauważyć należy, że budynek gospodarczy znajdujący się na działce skarżącej nie jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego i nie służy wyłącznie działalności rolniczej. Zgodnie zatem z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., nie może podlegać zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Powołany przepis wprowadza bowiem zwolnienie z podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części położonych na gruntach gospodarstw rolnych i służących wyłącznie działalności rolniczej. Zwolnieniu podlegają zatem o budynki położone na gruntach gospodarstw rolnych i służące działalności rolniczej, niesłużące żadnej innej działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. III FSK 300/23).
Z kolei powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzał niezgodność z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 i art. 84 Konstytucji przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i e u.p.o.l w zakresie, w jakim umożliwiają, na potrzeby podatku od nieruchomości, uznanie wyodrębnionego garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym, za część budynku o odmiennym niż mieszkalny charakterze, a także w zakresie, w jakim uzależniają zastosowanie odpowiednich stawek podatku od nieruchomości do znajdującego się w budynku mieszkalnym garażu od jego wyodrębnienia lub niewyodrębnienia jako przedmiotu odrębnej własności, przez co do znajdującego się w budynku mieszkalnym garażu wielostanowiskowego stanowiącego przedmiot odrębnej własności, zastosowanie ma stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., a nie stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy. Wyrok ten zatem dotyczył innego niż w przypadku skarżącej problemu prawnego zaistniałego na tle innego stanu faktycznego. Trybunał bowiem orzekał o opodatkowaniu garaży i garaży wielostanowiskowych w budynkach mieszkalnych. W odniesieniu do tego problemu Trybunał rzeczywiście zauważył, że wysokość stawki podatku od nieruchomości nie powinna zależeć od wyodrębnienia prawnego bądź braku takiego wyodrębnienia lokali: mieszkalnego i innego, obu znajdujących się w budynku mieszkalnym. Opodatkowanie skarżącej w podatku od nieruchomości dotyczy natomiast dwóch odrębnych budynków. Po drugie zaś, w pkt 2. powołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją do 31 grudnia 2024 r.
Biorąc to wszystko pod uwagę uznać trzeba, że przyjęta przez organy podatkowe do opodatkowania budynku gospodarczego skarżącej stawka ustanowiona dla budynków pozostałych jest właściwa. Z ustaleń dokonanych w postępowaniu podatkowym nie wynika bowiem by wskazany budynek miał charakter budynku mieszkalnego albo był związany lub był zajęty na wykonywanie działalności gospodarczej. Odpowiada tajże prawu stawka zastosowana w odniesieniu do budynku mieszkalnego.
Oceniając, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe było wystarczające do wydania decyzji (art. 122 i art. 187 § 1 o.p.), zaś ocena dowodów jakiej dokonały w sprawie organy podatkowe nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.), uznać należało, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego, w stopniu obligującym sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.