Organ wyjaśnił, że posiadane przez stronę: budynek mieszkalny na działce nr [...] w A. oraz budynek niemieszkalny na działce nr [...] w R. są zwolnione z opodatkowania na mocy aktu prawa miejscowego, nadto opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają zlokalizowane w R. działki rolne, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu decyzji wskazano też, że strona złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2022 r. Niemniej ze względu na wątpliwości co do jej poprawności postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu. Zobowiązanie powstało zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p., tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Zarówno z deklaracji, jak i z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wynika taka sama wysokość zobowiązania podatkowego. Nie prowadzi to jednak do umorzenia postępowania podatkowego, ponieważ wykazany w deklaracji podatek nie został przez spółkę zapłacony. Przepis art. 21 § 3 O.p. pozwala wydać decyzję również w przypadku, gdy podatnik złożył wprawdzie deklarację, wykazując prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, ale zobowiązania tego nie uregulował.
W skardze na powyższą decyzję Ż. S.A. z siedzibą w W. wniosła o jej uchylenie, a także uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zarzucono naruszenie:
- art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 194 § 1 i § 2 O.p., art. 8 i art. 21 ust. 1 u.p.g.k., art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., art. 3 pkt 1 u.p.b. oraz art. 7 Konstytucji RP, ponieważ organy przyjęły podstawę opodatkowania nie wynikająca z ewidencji gruntów, opodatkowały obiekty nie będące budynkami, których strona nie może wykorzystywać zgodnie z przeznaczeniem.
Spółka wskazywała, że moc wiążąca dokumentu urzędowego w postaci ewidencji gruntów i budynków powinna być obalona przeciwdowodem z innego dokumentu urzędowego, nie zaś z dokumentów prywatnych. Zaznaczyła, że sporne obiekty figurowały wcześniej w ewidencji, a zostały wykreślone w ramach modernizacji w roku 2004, co stanowiło fakt znany organowi pierwszej instancji z urzędu. Skarżąca wyjaśniła nadto, że sporne obiekty wchodziły w skład zakładu śrutu kostnego, były przeznaczone do wytwarzania tego produktu. Tej działalności spółka od dawna już nie prowadzi. Nie prowadzi jej też we wskazanych obiektach inny podmiot. Instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektów zgodnie z tym przeznaczeniem zostały wymontowane przed 2004 r. co oznacza, że nie nadają się one do użytku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Skarżąca w pismach z 12 i 13 października 2025 r. poparła stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 14 października 2025 r. dopuszczono dowody z dokumentów, które skarżąca dołączyła do skargi oraz pism procesowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest w ocenie Sądu niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Przedmiotem sporu było opodatkowanie podatkiem od nieruchomości obiektów zaliczonych przez organ do budynków niemieszkalnych posadowionych na działce nr [...] w A.. Spółka nie kwestionowała bowiem ani zasadności, ani też sposobu opodatkowania pozostałych przedmiotów, tj. gruntu i budynku mieszkalnego na tej działce. Poza sporem pozostaje również fakt, że spółka jest użytkownikiem wieczystym działek nr [...] i [...] położonych w R. , jednak jako grunty rolne korzystają one ze zwolnienia podatkowego, nie obejmuje ich więc zaskarżona decyzja.
Skarżąca podnosiła w toku postępowania, jak również w skardze, że organ bezpodstawnie przyjął do opodatkowania jako budynki obiekty, które nie wypełniają definicji budynków. Są to ruiny byłego zakładu przemysłowego, nie posiadające instalacji i nie nadające się do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, a formalnie (decyzją administracyjną) zakwalifikowane do rozbiórki. Nadto, w związku z zasadą związania organów podatkowych treścią ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 u.p.g.k.), organy nie miały prawa opodatkować tych przedmiotów, które w ewidencji tej nie zostały wykazane. Tak jest ze wskazanymi obiektami, które organ uznał za budynki, pomimo że w prowadzonej przez Starostę Kraśnickiego ewidencji gruntów i budynków nie zostały one ujęte. Jak podkreślił przedstawiciel strony, jest to tym istotniejsze, że danych tych nie zawiera aktualna zmodernizowana ewidencja, były one natomiast wpisane przed modernizacją.
Zdaniem organu, jakkolwiek wskazane w decyzji obiekty rzeczywiście nie zostały ujęte w ewidencji gruntów i budynków, to jednak faktycznie znajdują się na gruncie należącym do spółki i posiadają – pomimo niekwestionowanego złego stanu technicznego – elementy konstrukcyjne składające się na pojęcie budynku, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynki, pomimo wydanej w 2022 r. decyzji zatwierdzającej projekt rozbiórki i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę, nie zostały w roku podatkowym usunięte. Podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, choć nie w stawce najwyższej, wobec obiektywnej niemożności prowadzenia w nich działalności gospodarczej, ale też wobec braku aktywności gospodarczej spółki (która zawiesiła działalność i faktycznie jej nie prowadzi nieprzerwanie od 2004 r.). Organ, wbrew stanowisku spółki, w zaskarżonej decyzji uwzględnił wskazania interpretacyjne art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. O ile więc – czemu nie sposób odmówić racji – wskazał, iż zawieszenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę nie oznacza ustania jego bytu prawnego i prawnopodatkowego (podobnie komentarz do art. 14a u.s.d.g., M. Sieradzka, SIP Lex, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1300/15, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 413/15, wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3960/21), o tyle równocześnie stwierdził, że wskazane powyżej okoliczności stanu faktycznego stanowią podstawę uznania, że nieruchomość (w szczególności sporne budynki niemieszkalne) nie jest związana (nawet potencjalnie) z działalnością gospodarczą podatnika. Stawiane więc w tym zakresie zarzuty skargi są bezpodstawne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w decyzji opodatkowano grunty oraz znajdujące się na nich budynki, w tym niemieszkalne w kwocie, która łącznie jest zgodna z treścią złożonej przez spółkę deklaracji podatkowej. Organ zobowiązany był jednak do wszczęcia postępowania podatkowego, ponieważ spółka nie wywiązała się ze zobowiązania w sposób dobrowolny, o czym stanowi przepis art. 21 § 3 O.p., a nadto jej przedstawiciel oświadczył, że cofa wszelkie zawarte w deklaracji wskazania związane z przedmiotami opodatkowania w postaci budynków niemieszkalnych, bowiem zostały one złożone pod wpływem błędu. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że nie podziela rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego w zakresie opodatkowania budowli (podatek z tego tytułu wyniósł 1 zł), jednak równocześnie stwierdził zaniżenie zobowiązania podatkowego o kwotę 5 zł z uwagi na nieprawidłowość w określeniu podstawy opodatkowania budynków (skarżąca podała powierzchnię użytkową zaniżoną o 1m2). W związku z powyższym, kierując się równocześnie zakazem orzekania na niekorzyść strony (art. 234 O.p.) organ uznał, że w sprawie brak jest podstawy do wydania decyzji o charakterze reformatoryjnym.
W tym stanie rzeczy doszło jednak do faktycznego zakwestionowania treści deklaracji. Organ podatkowy odniósł się do niej w całości, czyli do wszystkich jej elementów i określenia kwoty podatku do zapłaty w miejsce kwoty wyliczonej przez podatnika (nawet, jeśli – tak jak w niniejszej sprawie – łączna kwota podatku do zapłaty jest taka sama jak w deklaracji, ale istnieją różnice w sposobie opodatkowania poszczególnych przedmiotów opodatkowania). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt III FSK 3096/21, taki sposób weryfikacji deklaracji podatkowej należy również zastosować do deklaracji składanej przez podatnika podatku od nieruchomości, jeżeli wykazuje w niej różne przedmioty opodatkowania.
W zaskarżonej decyzji zasadnie uznano za pozbawione racji zarzuty związane z wadliwym opodatkowaniem budynku o powierzchni użytkowej 30,15 m2 posadowionego na działce [...] w R. , bowiem został on zwolniony z opodatkowania. Ten przedmiot opodatkowania nie stanowi zatem elementu zaskarżonej decyzji podatkowej.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. (w brzmieniu właściwym dla sprawy, Dz.U. z 2019 r., poz. 1170, t.j. ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – ich powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa. Jak wynika z kolei z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ustawie – Prawo budowlane obiekt budowlany został zdefiniowany w art. 3 pkt 1 pkt (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351, t.j. ze zm.) jako budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych Co istotne, ustawa ta w art. 3 pkt 2 odrębnie definiuje także budynek jako taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się m.in. budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.).
Stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Choć dane wynikające z ewidencji z zasady są wiążące dla organów podatkowych przy wymiarze podatku od nieruchomości, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (u.p.g.k.) i nie mogą one być samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009r., sygn. akt II FPS 1/09), to jednak w sytuacjach jednoznacznie wskazujących na niezgodność ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym, organ prowadzący postępowanie podatkowe nie może poprzestać jedynie na wynikach badania i zapisów tej ewidencji na potrzeby wymiaru podatków. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 wskazał, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Oczywistym jest również, iż w wypadku braków zapisów ewidencyjnych, organy podatkowe są uprawnione i jednocześnie zobowiązane (uwzględniając zasadę powszechności opodatkowania) do dokonania ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania decyzji podatkowej w oparciu o inne dowody, w tym w szczególności dowody z dokumentów, które są nośnikami informacji o przedmiotach opodatkowania.
Skoro zatem w niniejszej sprawie ewidencja gruntów i budynków nie zawierała danych o realnie istniejących budynkach niemieszkalnych, trudno odwoływać się do zasady związania, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k. i nakładać na organ obowiązek honorowania danych, których w rejestrze nie ujawniono. W takiej sytuacji organy były uprawnione i jednocześnie obowiązane do samodzielnego ustalenia podstawy opodatkowania, tj. przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania dowodowego (tak m.in. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2025, sygn. akt III FSK 142/25).
Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że fakt nieujawnienia budynków niemieszkalnych w ewidencji sam z siebie nie może prowadzić do ich nieopodatkowania, jeśli budynki te w rzeczywistości istnieją i spełniają wszystkie elementy określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Oparcie się w tej sytuacji wyłącznie na danych z ewidencji gruntów i budynków prowadziłoby do pominięcia przepisów zawartych w ustawie podatkowej, od których uzależniony jest wymiar podatku. Jest to tym istotniejsze, że istnienie budynków potwierdził sam podatnik w złożonej deklaracji (choć następnie podjął próbę wycofania się z tego oświadczenia wiedzy), jak też opinia techniczna sporządzona przez mgr inż A. G.. Inną rzeczą jest to, że wszystkie te budynki opisano jako ruiny, wcześniej wykorzystywane w działalności produkcyjnej spółki, zaś obecnie nie kwalifikujące się ani do analogicznej, ani do żadnej innej działalności gospodarczej. Ta okoliczność przełożyła się jednak na zastosowaną stawkę podatkową, nie zwalniając jednocześnie tych przedmiotów z opodatkowania.
Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do podważenia stanowiska organów, iż znajdujące się na działce nr [...] obiekty budowlane nie posiadają cech budynków. W tym zakresie skarżąca powołała się na dokumenty urzędowe i prywatne, z których wynika, że wszystkie te obiekty nie posiadają instalacji, są zdewastowane, nie nadają się do użytku zgodnego z przeznaczeniem, a właściwe organy wydały decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę. Organy podatkowe zaznaczyły jednak, że wśród tych obiektów wyłącznie jeden nie posiada dachu i z tego względu – co wyraźnie podkreślił organ w decyzji - został wyłączony z opodatkowania. Pozostałe wypełniają definicję z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, dla ustalenia czy obiekt budowlany jest budynkiem, istotne znaczenie mają jego cechy konstrukcyjne, nie zaś zakres lub sposób jego użytkowania bądź spełnienie lub nie wymogów formalnych dla tego użytkowania (zob. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1261/22). Cechy konstrukcyjne zaś bez wątpliwości wskazują na to, iż znajdujące się na gruncie obiekty są budynkami - są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odsyła więc co prawda do przepisów prawa budowlanego, ale jedynie w zakresie ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Odesłanie to ma ograniczony zakres, dotyczy jedynie rozumienia pojęcia obiektu budowlanego, jednakże w dalszej części definicji wprowadza elementy pojęcia budynku bez odniesienia do wskazanej ustawy, tj. trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (i to zgodnie z orzecznictwem niekoniecznie pełnych) oraz posiadanie fundamentu i dachu. Dokonywanie prawnopodatkowej kwalifikacji danego przedmiotu opodatkowania należy opierać na regulacjach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a jedynie pomocniczo na przepisach prawa budowlanego. To na podstawie definicji ustawy podatkowej rozstrzygamy więc, czy dany obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. (zob. wyrok NSA z 28 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 333/22).
Wbrew twierdzeniu skarżącej, ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Obiekt budowlany, mieszczący się w zwięzłej definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pozostaje budynkiem w rozumieniu tej ustawy i podlega opodatkowaniu nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z przeznaczeniem. Także nieużytkowanie budynków z powodu ich złego stanu technicznego, pozostaje bez wpływu na kwalifikację obiektu budowlanego według kryteriów o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż definicja budynku odwołuje się do istnienia poszczególnych elementów budynku, a nie do ich stanu technicznego (np. wyrok NSA z dnia 24 września 2024 r., sygn. akt III FSK 4121/21; wyrok NSA z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 1544/22). Taki sposób wykładni wskazanej normy prawnej został niejako potwierdzony przez ustawodawcę, który w ramach zmiany brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ustawą z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2024 r., poz. 1757) wprowadził w miejsce pojęcia "obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego" pojęcie "obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem". Instalacje nie definiują jednak budynku. Przepis wskazuje wyłącznie, że jeśli obiekt takie instalacje posiada, to nie stanowią one odrębnego od budynku przedmiotu opodatkowania.
Ekspertyza techniczna i opisywany w niej – co trzeba wyraźnie zastrzec - niekwestionowany stan techniczny budynków nie ma więc wpływu na opodatkowanie (a zasadniczo wyłączenie z opodatkowania) dopóty, dopóki nie przeprowadzono prac rozbiórkowych. Stan techniczny budynku wynikający z decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, lub jego część z użytkowania (art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.), wpływa jedynie na wyłączenie z opodatkowania stawką podwyższoną (właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą), a nie na wyłączenie z opodatkowania w ogólności. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Obowiązek podatkowy wygasa natomiast – zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.o.l. - z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Dopiero zatem z momentem usunięcia budynków poprzez ich rozbiórkę ustanie obowiązek ich opodatkowania. Znamiennym przy tym jest oświadczenie przedstawiciela spółki złożone na rozprawie, że przyczyną dotychczasowego niewykonania decyzji rozbiórkowej był z jednej strony brak środków na ten cel, z drugiej zachowanie możliwości podjęcia decyzji o renowacji lub odbudowie.
W sprawie nie doszło zatem do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego, w tym art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane oraz przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne i przepisu procesowego art. 194 O.p. Z przyczyn, o których mowa powyżej, organ był bowiem nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do uwzględnienia w opodatkowaniu rzeczywiście istniejących budynków, pomimo iż nie zostały one ujęte w ewidencji i kartotece budynków.
Odpowiadając z kolei na zgłoszone w skardze zarzuty prawnoprocesowe związane ze sposobem gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz ustaleniem stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu, pozostają one nieuzasadnione. Organy podatkowe przeprowadziły zupełne postępowanie dowodowe, zaś zebrany materiał oceniły z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Działały zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 120 O.p. Zdaniem Sądu, nie można uznać, by organ pominął część materiału dowodowego, nadając w sposób nieuzasadniony walor dominujący pozostałym dowodom lub też potraktował je selektywnie, albo nie zgromadził tego materiału w niezbędnym zakresie. Strona nie wykazała też, aby organ złamał zasady składające się na swobodę oceny materiału dowodowego. Dokonał stosownych ustaleń stanu faktycznego w obrębie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a następnie ocenił te fakty przez pryzmat obowiązującego prawa. Nie można uznać więc za zasadne zarzutów naruszenia przepisów art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., podobnie jak zarzutów naruszenia art. 121 i art. 122 O.p. Z regulacji art. 121 § 1 O.p. oraz art. 122 O.p. nie wynika, że organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający podatnika, czyli w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. Z kolei obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wynikający z dyspozycji art. 122 O.p. nie ma charakteru nieograniczonego (wyrok NSA z dnia 26 września 2023r., sygn. akt III FSK 2533/21). Chodzi o wyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Równocześnie zasada to dotyczy szybkości i sprawności postępowania, a te dwie reguły: wnikliwość i szybkość winny być odpowiednio przez organ zbalansowane, by żadna z nich nie doznała niepożądanego ograniczenia. W ocenie Sądu, w taki sposób prowadzono postępowanie w niniejszej sprawie, skarżąca nie wskazała zaś w jakim sensie i zakresie organ miałby dopuścić się zaniedbań dowodowych skutkujących dla treści rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.