e) do wyceny służebności osobistej przyjęto nieaktualne dane statystyczne i wartość rezydualną na poziomie "0" oraz arbitralnie przyjęto kwotę czynszu bez możliwości weryfikacji danych rynkowych;
6. art. 153-155 u.g.n. poprzez brak uwzględnienia podniesionych zarzutów, a w konsekwencji uniemożliwienie dokonania oceny przydatności dowodowej operatu szacunkowego;
7. art. 110r § 1, art. 110d § 1 u.p.e.a., w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasady rzetelności i obiektywizmu w postępowaniu egzekucyjnym poprzez wycenę udziału w nieruchomości wspólnej w sytuacji, gdy egzekucja z nieruchomości dotyczy wyłącznie lokalu mieszkalnego i przynależnej komórki lokatorskiej.
Skarżący w treści skargi zarzucił organowi odwoławczemu, że nie odniósł się merytorycznie do argumentacji zawartej w treści zażalenia, potwierdzając wyłącznie ustalenia Naczelnika US. Jednak operat szacunkowy z 25 lipca 2025 r. zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe i w konsekwencji zaniża wartość zajętej nieruchomości. Jak podniesiono nieprawidłowości operatu szacunkowego dotyczą:
- sporządzenia odrębnej wyceny nieruchomości gruntowej opisanej w księdze wieczystej nr [.2.], która nie została objęta zleceniem wyceny;
- zastosowanej metodologii wyceny nieruchomości, tj.: brak uzasadnienia wyboru metodyki wyceny, zbyt długi okres badania rynku (ponad 2 lata), nieadekwatny dobór nieruchomości porównawczych, pominięcie istotnych cech nieruchomości (widok, taras, brak miejsc parkingowych), brak analizy wpływu wpisów ujawnionych w dziale III księgi wieczystej;
- wyceny udziału w nieruchomości gruntowej;
- wyceny ograniczonego prawa rzeczowego – służebności osobistej, poprzez przyjęcie do obliczeń danych statystycznych z 2019 r. i brak wskazania źródła ich dostępu, niezasadne przyjęcie maksymalnego horyzontu czasowego i wartości rezydualnej na poziomie "0" oraz niemożliwej do zweryfikowania analizy rynku najmu i brak przejrzystości relacji pomiędzy wartościami cząstkowymi, w tym brak jednoznacznego rozróżnienia wartości brutto i netto.
Podniesiono, że organ błędnie utożsamia kontrolę operatu wyłącznie z oceną formalną podczas, gdy z orzecznictwa sądowego wynika brak akceptacji dokumentu zawierającego uchybienia materialne, metodologiczne lub dowodowe. Według skarżącego podstawowym obowiązkiem organu nie jest ekspertyza techniczna, lecz praktyczna ocena spójności, kompletności i adekwatności założeń operatu do faktycznego stanu rynku i sposobu użytkowania nieruchomości. Stwierdzenie organu, że operat jest formalnie zgodny z przepisami nie gwarantuje rzetelności merytorycznej, gdyż ocena wymaga uwzględnienia zarówno formalnych, jak i merytorycznych aspektów wyceny szczególnie, gdy założenia operatu odbiegają od realiów rynkowych, faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości i zasad wyceny tworzących funkcjonalną całość gospodarczą.
Końcowo zaakcentowano, że operat nie spełnia wymogów ustawowych ani standardów zawodowych rzeczoznawców, co prowadzi do zaniżenia wartości nieruchomości i narusza prawa majątkowe skarżącego, uzasadniając konieczność uchylenia działań organu i ponownej rzetelnej wyceny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora IAS utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w zakresie zarzutów do opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów administracyjnych stanowiły w sprawie przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.), dalej jako u.p.e.a.
Zgodnie z art. 110c § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości. Na podstawie art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości organ egzekucyjny podaje określenie wartości nieruchomości z podaniem jego podstaw. Z kolei do oszacowania wartości zajętej nieruchomości organ egzekucyjny wyznacza rzeczoznawcę majątkowego, o którym mowa w przepisach o gospodarce nieruchomościami, co wynika z art. 110s § 1 u.p.e.a. Według art. 110u § 1 i 2 u.p.e.a. zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości przysługuje zażalenie (§ 1). Jeżeli w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zajdą istotne zmiany, organ egzekucyjny może przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości (§ 2).
Z przepisów u.p.e.a. wynika zatem, że opisu i oszacowania wartości nieruchomości dokonuje organ egzekucyjny w formie protokołu, natomiast oszacowania wartości nieruchomości dokonuje wyznaczany przez ten organ rzeczoznawca majątkowy. Opinię o wartości nieruchomości rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie w formie operatu szacunkowego. Wynika to z treści art. 156 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm., dalej jako "u.g.n.").
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi zasadzają się na ocenie, że operat szacunkowy zajętej nieruchomości (dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]) zawiera błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe i powodują zaniżenie wartości zajętej nieruchomości. Mając na uwadze podnoszoną w skardze w tym zakresie argumentację istotne jest, że ustawodawca dopuścił możliwość kwestionowania opisu i oszacowania nieruchomości przed organem egzekucyjnym, wobec czego organ egzekucyjny posiada kompetencje do dokonywania oceny takiego operatu dla potrzeb postępowania egzekucyjnego, zaś odrębną kwestią są granice tej oceny [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2025 r., III FSK 1017/24 i III FSK 1100/24].
W tym zakresie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że operat szacunkowy, jak każdy dowód w sprawie, podlega swobodnej ocenie przez organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne, przy czym ocena ta – z uwagi na charakter tego dowodu – nie może dotyczyć zakresu wyznaczonego wiadomościami specjalnymi rzeczoznawcy majątkowego. Na organie spoczywa natomiast obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości, a zatem i obowiązek oceny pod względem formalnym sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego opinii. Organy administracji prowadzące postępowanie nie powinny jednak wkraczać w merytoryczną zasadność złożonego operatu, gdyż nie dysponują one wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Poza zakresem analizy i oceny organów administracji, jak i sądów administracyjnych, jest kwestia merytorycznej zasadności wyboru metody i techniki szacowania nieruchomości. Rzeczoznawca majątkowy ma swobodę w wyborze właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2018 r., I OSK 1963/17; z 10 lipca 2015 r., I OSK 2546/13; z 5 lutego 2015 r., I OSK 1224/13; z 16 stycznia 2013 r., II OSK 1686/11). Rzeczoznawca dokonując wyboru w tym zakresie uwzględnia w operacie szacunkowym w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 u.g.n.). Operat szacunkowy ma moc prawną opinii biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.).
We wskazanych wyrokach NSA podkreślił, że to rzeczoznawca majątkowy dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 u.g.n.). Przy czym operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego ma moc prawną opinii biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.)
Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec braku naruszeń prawa nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił skarżącemu motywy podjętego rozstrzygnięcia i analizując operat szacunkowy wyłącznie pod względem formalnym uznał, że dokument ten został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i mógł stanowić podstawę dokonania przez organ egzekucyjny opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości. Analiza organu nie jest powierzchowna i wybiórcza. Dyrektor w pełni wyjaśnił stronie skarżącej motywy podjętego rozstrzygnięcia i stanowisko organu nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że oszacowania wartości nieruchomości dokonała osoba do tego uprawniona, posiadająca odpowiednią licencję rzeczoznawcy majątkowego (uprawnienia nr [...]), a operat szacunkowy został sporządzony w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami, rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz.U. z 2023 r., poz. 1832), dalej jako r.w.n., oraz z uwzględnieniem procedur zawartych w "Standardach Zawodowych Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych" (dalej jako Standardy Zawodowe), stanowiących zbiór norm zawodowych.
Sąd uznał zasadność oceny Dyrektora IAS, że rzeczoznawca majątkowy nie wykroczył w rozpoznawanej sprawie poza zakres przedmiotu oszacowania i nie są wobec tego zasadne zarzuty skargi z pkt 1 i 7 jej petitum: naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. z powodu przekroczenia przez rzeczoznawcę majątkowego zakresu zlecenia sporządzenia wyceny udziału w nieruchomości wspólnej opisanej w księdze wieczystej nr [.2.] (pkt 1), oraz naruszenia art. 110r § 1, art. 110d § 1 u.p.e.a., w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i zasady rzetelności i obiektywizmu w postępowaniu egzekucyjnym z tego powodu, że egzekucja z nieruchomości dotyczy wyłącznie lokalu mieszkalnego i przynależnej komórki lokatorskiej (pkt 7). Kwestionowany przez stronę skarżącą operat szacunkowy dotyczy nieruchomości, która w istocie składa się z lokalu mieszkalnego (KW nr [.1.]), działki nr [...] (KW nr [.2.]) oraz służebności osobistej w postaci prawa dożywocia stanowiącego ograniczone prawo rzeczowe. W treści KW nr [...] w dziale l-SP – spis spraw związanych z własnością, wpisany jest udział w nieruchomości (grunt) związany z własnością lokalu. Wobec tego rzeczoznawca majątkowy zasadnie w operacie szacunkowym określił wartość rynkową nieruchomości lokalowej opisanej w księdze wieczystej nr [...] wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej opisanej w księdze wieczystej nr [.2.], w tym wartość rynkową nieruchomości gruntowej odpowiadającą udziałowi właściciela lokalu oraz wartość ograniczonego prawa rzeczowego – służebności osobistej. Rzeczoznawca miał bowiem obowiązek określenia wartości zajętej nieruchomości lokalowej łącznie z udziałem w nieruchomości wspólnej. Wynika to z § 68 ust. 1 r.w.n., zgodnie z którym wartość lokalu określa się łącznie z pomieszczeniami przynależnymi do tego lokalu i udziałem w nieruchomości wspólnej. Natomiast na podstawie § 80 ust. 2 r.w.n. dla określenia zakresu wyceny wskazuje się rodzaje praw rzeczowych i innych praw do nieruchomości oraz rodzaje części składowych gruntu podlegających wycenie. Oznacza to obowiązek uwzględnienia w ramach określenia zakresu wyceny także wartości ograniczonego prawa rzeczowego – służebności osobistej.
Badając operat szacunkowy Dyrektor wziął pod uwagę, że w wyniku przeprowadzonej analizy rynku lokalnego rzeczoznawca majątkowy w oszacowaniu wartości rynkowej nieruchomości zastosował podejście porównawcze, metodą porównywania parami. Rzeczoznawca majątkowy nie przedstawił w operacie szacunkowym szczegółowych wyjaśnień dotyczących braku zastosowania innych podejść i metod wyceny, ponieważ obowiązujące przepisy w sprawie wyceny nieruchomości nie nakładają na rzeczoznawcę takiego obowiązku. W oparciu o utworzony zbiór nieruchomości podobnych, tj. spośród 308 transakcji, rzeczoznawca majątkowy do bezpośredniego porównania wybrał 5 transakcji do wyceny lokalu mieszkalnego oraz 3 transakcje do wyceny gruntu, które w jego opinii są najbardziej podobne pod względem cech rynkowych do nieruchomości stanowiącej przedmiot wyceny. Zatem przy zastosowaniu podejścia porównawczego metody porównywania parami, liczba transakcji, zarówno do wyceny lokalu mieszkalnego, jak i działki gruntowej stanowiącej udział w nieruchomości wspólnej jest wystarczająca, by uznać ją za reprezentatywną próbę porównawczą. Trend zmiany cen transakcji przyjętych do analizy porównawczej został przez rzeczoznawcę majątkowego określony na poziomie 0,5% w skali miesiąca (lokal mieszkalny), a dla gruntu na poziomie 0%. W opinii rzeczoznawcy majątkowego trend zmiany cen został wyznaczony prawidłowo, gdyż celem było doprowadzenie cen tych nieruchomości do wspólnej daty wyceny, a nie modelowanie zachowania rynku w ujęciu makro. Wbrew zarzutom skarżącego rzeczoznawca w sporządzonym operacie szacunkowym uwzględnił także dodatkowe walory nieruchomości, tj. duży taras, widok na jezioro, kondygnację, windę, przyznając podwyższoną ocenę dla walorów szczegółowych. Dostępność miejsc parkingowych również została uwzględniona, a czynnik ten został ujęty w ogólnej ocenie cech użytkowych i lokalizacyjnych, nie wymagał więc osobnej korekty liczbowej. Wszystkie podniesione przez stronę zastrzeżenia dotyczące powierzchni, tarasu, widoku, dostępności parkingu oraz kondygnacji i windy, zostały zatem w sporządzonym przez rzeczoznawcę operacie uwzględnione.
Zauważenia wymaga, że rzeczoznawca majątkowy określił wartość prawa nieodpłatnej i dożywotniej służebności osobistej, polegającej na prawie zamieszkiwania i korzystania z lokalu mieszkalnego, uwzględniając Standardy Zawodowe oraz w związku z art. 153 ust. 1 u.g.n. Dokonując wyceny tego prawa rzeczoznawca zastosował podejście dochodowe, metodę inwestycyjną, technikę dyskontowania strumieni dochodów przy pominięciu wartości rezydualnej, uwzględniając w szczególności cel wyceny, zakres ustanowionego prawa oraz czas, na który zostało ono ustanowione. Szczegółowy opis danych przyjętych przez rzeczoznawcę Dyrektor zaprezentował na str. 11-12 zaskarżonego postanowienia.
Powyższe powoduje, że dokonana przez DIAS pozytywna ocena przydatności operatu dla potrzeb postępowania egzekucyjnego nie budzi zastrzeżeń Sądu. Nie są więc uzasadnione pozostałe zarzuty skargi. Podniesione w pkt 2 i 3 petitum skargi zarzuty nieodniesienia się do wszystkich podniesionych zarzutów oraz bezkrytyczne przyjęcie ustaleń organu pierwszej instancji i brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji opierają się w istocie na zastrzeżeniach strony co do braku oceny merytorycznej oszacowania wartości zajętej egzekucyjnie nieruchomości, której błędy mają dyskwalifikować walory dowodowe operatu szacunkowego i powodują zaniżenie wartości zajętej nieruchomości. Autor skargi pominął jednak, że organ egzekucyjny nie może wkraczać w merytoryczną zasadność złożonego operatu, gdyż nie dysponuje wiedzą specjalistyczną, którą posiada biegły, co Sąd wyjaśnił już w części wstępnej rozważań. W przypadku stwierdzenia braków lub błędów organ powinien wezwać rzeczoznawcę do ich usunięcia, natomiast w sytuacji powzięcia jakichkolwiek wątpliwości winien wezwać rzeczoznawcę majątkowego do ich wyjaśnienia i zajęcia jednoznacznego stanowiska w danej kwestii. Operat szacunkowy jest bowiem dokumentem zawierającym oceny i informacje oparte na wiedzy specjalistycznej, a ponadto pochodzi od osoby wykonującej zawód zaufania publicznego (art. 174 i nast. u.g.n.; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2002 r., SK 20/01; OTK-A 2003/9/105).
Odnotowania wymaga również, że rozpatrując zgłoszone przez skarżącą zarzuty organ pierwszej instancji wystąpił do autora kwestionowanego operatu szacunkowego o ustosunkowanie się do nich. W piśmie z 16 października 2025 r. rzeczoznawca majątkowy przedstawił szczegółowo stanowisko w sprawie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów do opisu i oszacowania wartości zajętych nieruchomości, które to stanowisko znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień organu pierwszej oraz drugiej instancji (k. 205-193, t. 2 akt organu). Nie było więc podstaw do sporządzenia nowego operatu szacunkowego, jak tego żądała strona skarżąca, uwzględniającego wyższą wartość nieruchomości oraz powtórzenia procesu opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości. Nie wiadomo ponadto w jaki sposób odnoszą się do niniejszego postępowania uchybienia w zakresie nieuwzględnienia w oszacowaniu wartości nieruchomości okoliczności "działalności gospodarczej czy funkcjonalnej całości działek", podniesione na str. 15 skargi.
Natomiast zarzucany w skardze brak jednoznacznego rozróżnienia wartości brutto i netto nie uwzględnia § 79 ust. 2 r.w.n., zgodnie z którym określona przez rzeczoznawcę majątkowego wartość nieruchomości nie zawiera podatków i opłat, w szczególności podatku od towarów i usług. Rzeczoznawca majątkowy w procesie wyceny nieruchomości obowiązany jest przyjmować do porównania ceny nieruchomości podobnych z pominięciem dodatkowych elementów fiskalnych będących pochodną ceny transakcyjnej, tj. naliczanych od ceny traktowanej jako podstawy opodatkowania.
Organ egzekucyjny prawidłowo przeprowadził również stosowne postępowanie wyjaśniające, a zgłoszone przez skarżącego zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości zostały wystarczająco przeanalizowane zarówno przez rzeczoznawcę majątkowego, jak i organ egzekucyjny oraz odwoławczy. Operat jako prawidłowy pod względem formalnym, ma wartość dowodową i mógł stanowić podstawę dokonania przez Naczelnika US opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości. Organ odwoławczy wyjaśnił już skarżącemu, że zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, operat szacunkowy może być wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Operat szacunkowy może być wykorzystany także po upływie tego okresu, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. W niniejszym postępowaniu protokołem z 12 sierpnia 2025 r. organ egzekucyjny zakończył opis i oszacowanie wartości zajętych nieruchomości, a podstawę opisu i oszacowania wartości nieruchomości stanowił sporządzony 25 lipca 2025 r. operat szacunkowy.
Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że procedura szacowania nieruchomości przedstawiona w operacie szacunkowym z 25 lipca 2024 r. została zaprezentowana przez rzeczoznawcę w sposób wystarczający, zrozumiały i logiczny. Operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i mógł stanowić podstawę dokonania przez organ egzekucyjny opisu i oszacowania wartości. Na tle powyższego Sąd uznał zasadność stanowiska Dyrektora IAS, że nie ma podstaw do uznania, że operat szacunkowy z 25 lipca 2025 r. sporządzony został w sposób nieprawidłowy, w tym z naruszeniem zasad wyboru metody i techniki wyceny nieruchomości. Wobec tego nie narusza prawa ocena Dyrektora, że operat szacunkowy został wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony.
DIAS w rozpoznawanej sprawie ustosunkował się do wszystkich istotnych kwestii sprawy, nie naruszył zatem art. 15 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 144 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., podnoszonych w pkt 3 petitum zarzutów skargi, jak też nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. wymienionych w pkt 5 lit. b) petitum zarzutów skargi. Pozostałe zarzuty z tego punktu petitum skargi były już analizowane powyżej. Przy czym odnotowania wymaga, że zarzuty wymienione w pkt 4 i 5 petitum skargi nawiązują do rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., nr 207, poz. 2109), które nie obowiązywało w czasie szacowania wartości nieruchomości w niniejszej sprawie. Nie ma też podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 153-155 u.g.n. poprzez brak uwzględnienia podniesionych zarzutów, a w konsekwencji uniemożliwienie dokonania oceny przydatności dowodowej operatu szacunkowego.
Mając na uwadze podniesioną w skardze argumentację Sąd dodatkowo wyjaśnia, że treść art. 157 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Jeśli więc istnieją zastrzeżenia odnośnie prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego, to należy zwrócić się do tej organizacji, a nie oczekiwać, że jego prawidłowość zakwestionuje organ egzekucyjny. Zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ egzekucyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzaniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe (por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 11 października 2022 r., I SA/Po 443/22).
Podsumowując Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec braku naruszeń prawa nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W związku z powyższym, mając na uwadze wszystkie okoliczności przedstawione przez Sąd powyżej, wywiedziona skarga okazała się niezasadna, a zatem należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przytoczone orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.