- przyznanie waloru wiarygodności urzędowemu poświadczeniu doręczenia w postaci pliku XML, wskazującemu na doręczenie przesyłki 6 listopada 2025 r.,
- odmowę przyznania mocy dowodowej przedstawionemu przez skarżącego dowodowi w postaci wydruku z systemu śledzenia przesyłek [...], wskazującemu na faktyczne doręczenie tej samej przesyłki 17 listopada 2025 r.,
- zaniechanie podjęcia działań w celu wyjaśnienia istotnych sprzeczności w materiale dowodowym, co doprowadziło do błędnego ustalenia kluczowej dla sprawy okoliczności faktycznej, tj. daty doręczenia zawiadomienia o zajęciu nieruchomości;
2. art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że dowód z dokumentu prywatnego w postaci wydruku śledzenia przesyłki nie może podważyć domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, co stoi w sprzeczności z zasadą równej mocy środków dowodowych i obowiązkiem oceny wszystkich dowodów;
3. art. 54 § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarga na czynność egzekucyjną została wniesiona z uchybieniem 7-dniowego terminu, co było konsekwencją wadliwego ustalenia daty doręczenia zawiadomienia o zajęciu nieruchomości.
W uzasadnieniu tych zarzutów wywiedziono, że w niniejszej sprawie istnieją dwa równoważne dowody pozwalające na ustalenie daty doręczenia skarżącemu zawiadomienia o zajęciu nieruchomości, tj. elektroniczne poświadczenie odbioru wskazujące na datę 6 listopada 2025 r. oraz wydruk z systemu operatora pocztowego wskazujący na datę 17 listopada 2025 r. Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu usunięcia tej sprzeczności. W opinii skarżącego organ mógł np. zwrócić się do [...] o wyjaśnienie rozbieżności, przesłuchać doręczyciela w charakterze świadka lub w inny sposób zweryfikować, która data jest prawdziwa. Zamiast tego, organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że plik XML jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania prawdziwości, a wydruk z systemu śledzenia przesyłki to jedynie "dokument o charakterze informacyjnym", któremu można odmówić wiarygodności bez podania racjonalnych przyczyn. Takie działanie DIAS stanowi w ocenie skarżącego przykład przekroczenia granic zasady swobodnej oceny dowodów. Zauważono bowiem, że domniemanie prawdziwości dokumentu urzędowego jakim jest dowód doręczenia jest domniemaniem wzruszalnym, które może zostać obalone za pomocą wszelkich środków dowodowych. Założono, że dowód z dokumentu prywatnego, jakim zdaniem DIAS jest wydruk ze śledzenia przesyłki, jest w świetle art. 75 § 1 Kpa równoprawnym środkiem dowodowym, który podlega ocenie organu na równi z innymi dowodami. Uznano, że odmowa przyznania temu wydrukowi mocy dowodowej tylko dlatego, że jest sprzeczny z dokumentem urzędowym, stanowi naruszenie prawa. W konsekwencji stwierdzono, że ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego nie zostały poczynione w sposób wyczerpujący i prawidłowy, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 54 § 3 u.p.e.a. i wadliwego uznania, że skarga na czynność egzekucyjną została złożona po terminie.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest data doręczenia skarżącemu wezwania z 23 października 2025 r. w sprawie zajęcia nieruchomości (k.175), co jest okolicznością decydującą o złożeniu w terminie lub po jego upływie skargi na czynność egzekucyjną.
Zasady doręczania pism w postępowaniu egzekucyjnym określone zostały w art. 17c u.p.e.a., gdzie przyjęto w § 1, że organ egzekucyjny doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 3), chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo przez pracownika obsługującego organ. Zaś w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, przewidziano w § 2 tego artykułu, że organ egzekucyjny doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. Natomiast w razie braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny – zgodnie z § 3 art. 17c u.p.e.a. - doręcza pisma przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820 i 1456).
Z akt sprawy wynika, że doręczenie korespondencji skarżącemu nastąpiło w sposób wskazany w § 2 art. 17c u.p.e.a., tj. za pokwitowaniem przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej. Publiczna usługa hybrydowa jest usługą pocztową, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, świadczoną przez operatora wyznaczonego, jeżeli nadawcą przesyłki listowej jest podmiot publiczny (art. 2 pkt 7 u.d.e.).
Usługa hybrydowa, o której jest mowa w powyższych przepisach, dokonywana jest poprzez przesłanie przesyłki pocztowej przez organ podatkowy do operatora wyznaczonego przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej, który nadaje przesyłce postać papierową (formę przesyłki listowej) co polega na dokonaniu przez ww. operatora wyznaczonego - wydruku pisma i umieszczeniu go w kopercie. W takiej formie przesyłka doręczana jest na zasadach określonych w art. 40 Kpa (ogólne zasady doręczania tradycyjnej korespondencji).
Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, w której organ egzekucyjny nadał ze swego adresu organu do doręczeń elektronicznych wezwanie w postaci dokumentu elektronicznego, przekształconego przez operatora pocztowego w przesyłkę listową skierowaną do doręczenia skarżącemu. Z raportu pliku XML (k.177-178) wynika m.in. data nadania 23 października 2025 r., data pierwszego awiza 30 października 2025 r. oraz data odbioru przesyłki adresatowi wraz z jego osobistym czytelnym podpisem (A. K.) w dniu 6 listopada 2025 r., tj. w ostatnim dniu 7-dniowego terminu liczonego od pierwszego awiza. Brak w raporcie daty drugiego awiza potwierdza odbiór przesyłki w dniu 6 listopada 2025 r. i tym samym przeczy twierdzeniom skarżącego o późniejszym jej odbiorze. W ocenie Sądu ten sposób doręczenia skarżącemu wezwania, stanowiący niejako odpowiednik dawnego "ZPO", odpowiada wyżej przedstawionym wymogom prawa.
Konfrontując zaś powyższe z przedstawionym przez skarżącego wydrukiem – zrzutem ekranu ze strony internetowej [...] (tzw. śledzenie przesyłek) zauważyć należy, że z treści tego wydruku, podobnie jak w raportu pliku XML, także wynika data odbioru wezwania – 6 listopad 2025 r. oraz data awizowania - 30 października 2025 r. Nie wynika jednak z wydruku śledzenia przesyłki data ewentualnego drugiego awiza oraz nie wynika z tego wydruku, komu została wydana przesyłka (brak wskazania osoby odbierającej i jej podpisu).
Zdaniem Sądu zaoferowany przez skarżącego wydruk z internetowej strony śledzenia przesyłek nie posiada mocy prawnej, a zawarte w nim informacje nie posiadają mocy prawnej, a mają jedynie charakter poglądowy, pomocniczy (por. wyroki: WSA w Warszawie z 14 marca 2024 r., II SA/Wa 633/23, WSA w Łodzi z 29 marca 2017 r., II SA/Łd 876/16). Omawiany wydruk śledzenia przesyłek nie jest dokumentem urzędowym i nie może zastępować wypełnionego druku zwrotnego potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2026 r. sygn. akt I OZ 157/26 i wyrok NSA z 6 lutego 2026 r. sygn. akt III FSK 1416/24). W wyroku II FSK 778/15 z 13 kwietnia 2017 r. NSA wskazał, że "o ile prawidłowo wypełnione zwrotne poświadczenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 i 2 o.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 grudnia 2008 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 554/08 i 8 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 11/11), o tyle wydruk ze strony internetowej [...] waloru takiego nie posiada. "Śledzenie przesyłek" jest usługą przeznaczoną dla klientów [...], która umożliwia nadawcy i adresatowi dysponującymi numerem przesyłki ustalenie jaki w procesie doręczenia jest jej status i gdzie się znajduje. W przeciwieństwie do wszelkich adnotacji na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), opatrzonych stosownymi pieczęciami i podpisami, nie ma walor dokumentu urzędowego i nie może stanowić przeciwdowodu tego, co wynika z jego treści."
Doręczenie skarżącemu wezwania z 23 października 2025 r., poparte urzędowym poświadczeniem doręczenia w formie pliku XML, było, w ocenie Sądu, prawidłowe z wyżej podanych przyczyn, w szczególności z powodu złożenia przez skarżącego osobistego podpisu oraz wskazania daty i godziny wydania przesyłki. Prawidłowości doręczenia nie podważa wydruk – zrzut ekranu ze strony internetowej [...] (tzw. śledzenie przesyłek) z powodu braku mocy dowodowej. Urzędowe poświadczenie doręczenia korzysta z domniemania prawdziwości na takich samych zasadach jak zwrotne potwierdzenie odbioru w przypadku doręczeń tradycyjnych. Nie jest wiec tak, jak podano na str.3 skargi, że organ dysponował dwoma przeciwstawnymi dowodami doręczenia skarżącemu przesyłki. Dowód doręczenia jest jeden i jest to urzędowe poświadczenie doręczenia. Z powołanych i przytoczonych wyroków sądów administracyjnych wynika, że wydruk śledzenie przesyłek nie jest dowodem doręczenia przesyłki. Zdaniem Sądu jedynie wówczas, gdyby sformułowane zostały przez skarżącego konkretne, mające potwierdzenie zarzuty oparte na błędach doręczenia potwierdzonego urzędowym poświadczeniem doręczenia – możliwe byłoby potraktowanie ww. zrzutu ekranu jako punktu wyjścia do badania prawidłowości doręczenia i ewentualnego podważenia jego skutków prawnych. Jednak skarżący nie wskazał ewentualnych błędów wynikających z treści urzędowego poświadczenia doręczenia, ograniczając się do wskazania sprzeczności w treści wydruku śledzenia przesyłek, gdzie podano, że przesyłka została odebrana w [...] 6 listopada 2025 r. oraz 17 listopada 2025 r. Nie są to jednak błędy dokumentu urzędowego poświadczenia doręczenia, lecz błędy wydruku śledzenia przesyłek, który, jak wyżej wyjaśniono, nie stanowi dowodu doręczenia i ma jedynie poglądowy charakter. Dlatego organ nie był zobowiązany do podjęcia działań weryfikujących prawidłowość doręczenia wezwania z 23 października 2025 r.
Bez wpływu na zajęte przez Sąd stanowisko pozostaje błędne wskazanie przez organy obu instancji na przepis art. 39 § 2 Kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. zamiast przepisu art. 17c u.p.e.a., z uwagi na jednakowe brzmienie ww. przepisów, wobec czego błąd ten nie miał żadnego wpływu na wynik sprawy. Prawidłowo zaś powołał organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 17 § 1c u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wobec niestwierdzenia zarzucanej w skardze wadliwości doręczenia skarżącemu wezwania z 23 października 2025 r. w sprawie zajęcia nieruchomości organ miał podstawy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, gdyż ten 7-dniowy termin określony w art. 54 § 3 u.p.e.a. upłynął w dniu 13 listopada 2025 r.
W związku z powyższym skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).
Przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl