Uzasadnienie
W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej jako strona, Spółka, podatnik, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako Dyrektor IAS, DIAS) z 23 czerwca 2026 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r.
Z akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji wynika, że strona wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olsztynie (dalej jako Naczelnik US, NUS) o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w kwocie 150 270 zł – najpierw wnioskiem z 12 grudnia 2025 r., a następnie z 22 grudnia 2025 r., złożonymi odpowiednio 15 i 29 grudnia 2025 r. Wskazała, że w korekcie zeznania CIT-8 za 2019 r. złożonej 11 grudnia 2025 r. wyłączyła z przychodów opłaty licencyjne za użytkowanie znaków towarowych w łącznej kwocie 5 438 909,01 zł. Jak wyjaśniła, korekta jest skutkiem postępowania przeprowadzonego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej wobec kontrahenta strony: I. Sp. z o.o. z siedzibą w S., w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r. na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu unikania opodatkowania. Szef KAS decyzją z 21 grudnia 2022 r. wyłączył z kosztów podatkowych spółki I. opłaty licencyjne ponoszone na rzecz strony z tytułu użytkowania znaków towarowych z uwagi na to, że czynność spełniała przesłanki unikania opodatkowania z art. 119a i nast. ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej jako O.p. WSA w Warszawie oddalił skargę wyrokiem z 22 września 2023 r., III SA/Wa 587/23. Spółka I. zaskarżyła powołany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie jest w toku.