Uzasadnienie
Naczelnik Warmińsko- Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie (dalej: Naczelnik, organ I instancji, NUCS ) wydał w rezultacie przeprowadzonej wobec M. W. (dalej: strona, skarżący, podatnik) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. kontroli celno-skarbowej i postępowania podatkowego, decyzję z 5 grudnia 2024 r. w przedmiocie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2018 r. do lipca 2019 r. Organ I instancji stwierdził, iż strona w kontrolowanym okresie dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie 73.600 zł, wykazany w 16 fakturach, na których jako wystawca figurowała W. sp. z o. o. Naczelnik na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), dalej jako u.p.t.u., zakwestionował skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu wystawionych w omawianym okresie przez spółkę W. wskazując, że faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Ponadto podatnik posiadał pełną wiedzę, że rolą ww. Spółki, kierowanej faktycznie przez M. P. , jest wyłącznie wystawianie na jego rzecz nierzetelnych faktur VAT z wykazanym w nich podatkiem. Organ I instancji, mając na uwadze art. 193 Ordynacji podatkowej (dalej O.p.) stwierdził także, że ewidencje zakupu VAT za okresy od grudnia 2018 roku do lipca 2019 roku były prowadzone nierzetelnie i nie stanowią dowodu tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Na podstawie art. 23 § 2 O.p. Naczelnik odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania i dokonał jej określenia w oparciu o dowody zebrane w toku kontroli. Na skutek rozpatrzenia odwołania strony, zaskarżoną decyzją z 16 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy, DIAS) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że stosownie do normy art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111), dalej jako O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług w niniejszej sprawie uległ zawieszeniu z dniem 22 lipca 2024 r., kiedy to Prokurator [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu Ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S. objął zakresem śledztwa nieprawidłowości wykazane w powiadomieniu Naczelnika UCS z 7 marca 2024 r. o popełnieniu czynu zabronionego, ujawnione m.in. w toku prowadzonej wobec skarżącego kontroli celno-skarbowej nr 378000-CPK1.5001.1.2024, w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od grudnia 2018 r. do lipca 2019 r. oraz włączył do akt śledztwa akta tej kontroli celno-skarbowej. Organ pierwszej instancji doręczył 14 sierpnia 2024 r. pełnomocnikowi strony zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c O.p., informujące przed upływem okresu przedawnienia o skutkach prawnych, jakie wywołuje art. 70 § 6 pkt 1 O.p.. DIAS powołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21. Ocenił, że nie miało instrumentalnego charakteru objęcie przez Prokuratora postępowaniem przygotowawczym stwierdzonych w niniejszej sprawie nieprawidłowości w zakresie rozliczania VAT przez podatnika. Było to uzasadnione zaistniałymi okolicznościami w aspekcie podejrzenia popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego. Czynności prokuratorskie doprowadziły do postawienia zarzutów osobom biorącym udział w oszustwie podatkowym, zarówno działającym w imieniu spółki W.: F. P. i M. P, jak i skarżącemu. Zarzuty te obejmują m.in. transakcje zakwestionowane w niniejszej sprawie. Postanowieniami z 29 stycznia 2024 r. Prokurator postawił zarzuty F. P. i M. P. Postanowieniem z 19 kwietnia 2024 r. Prokurator postawił zarzuty skarżącemu. Dyrektor zauważył, że postanowienia o przedstawieniu zarzutów F. P. i M. P. Prokurator wydał jeszcze przed wszczęciem kontroli celno-skarbowej w niniejszej sprawie (kontrola została wszczęta 8 lutego 2024 r.). Działania Prokuratora miały zatem charakter uprzedni w stosunku do czynności podjętych przez organ prowadzący kontrolę celno-skarbową i postępowanie podatkowe. Postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe pozostawało w toku na dzień wydania decyzji DIAS. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że nie ma podstaw, aby twierdzić w niniejszej sprawie, że postępowanie karne zostało wszczęte jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego strony. W odniesieniu do meritum sprawy DIAS uznał, że materiał dowodowy wskazuje na udział strony w nierzetelnym obrocie gospodarczym. Faktury wystawione na rzecz strony przez spółkę W. (dalej również: Spółka, spółka W.) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, bowiem nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur wystawionych przez ww. Spółkę jest więc prawidłowe. Dyrektor wskazał, że strona od 13.12.2013 r., prowadziła działalność gospodarczą P. Jako przedmiot przeważającej działalności wskazano pozostałą działalność usługową, gdzie indziej niesklasyfikowaną. 31.03.2025 r. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, a 01.04.2025 r. został wykreślony z CEiDG. W kontrolowanym okresie podatnik był czynnym podatnikiem VAT. W okresie od grudnia 2018 r. do lipca 2019 r. kontrolowany podatnik zatrudniał miesięcznie od 7 do 16 pracowników, miesięcznie średnio 11 pracowników (na podstawie informacji PIT-4R), głównie na stanowiskach pracownik drogowy i pracownik fizyczny. Z przedłożonych faktur sprzedaży wynikało, że podatnik świadczył usługi utrzymania i konserwacji obiektów inżynierskich administrowanych przez G. , usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków, usługi eksploatacji, konserwacji i udrażniania cieków wodnych, usługi objazdu i czyszczenia infrastruktury kanalizacyjnej. Dyrektor przytoczył ustalenia poczynione wobec wystawcy spornych faktur. Spółka W. została z dniem 24 listopada 2022 r. wykreślona z rejestru czynnych podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem). NUCS ustalił w odrębnym postępowaniu prowadzonym wobec spółki W., że spółka ta nie prowadziła w okresie od lipca do grudnia 2019 r. rzeczywistej działalności gospodarczej, nie nabywała żadnych towarów ani usług, jak również nie dokonywała dostawy towarów oraz nie świadczyła usług. Faktury otrzymane przez nią na zakup towarów i usług, jak również faktury wystawione przez nią w kontrolowanym okresie nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wobec tego decyzją ostateczną z 21 stycznia 2022 r. nr 378000-CKK3.4103.16.2021 organ określił Spółce obowiązek zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u., wynikającego z wystawienia faktur, które nie dokumentują rzeczywiście przeprowadzonych transakcji gospodarczych, w tym wystawionych na rzecz skarżącej. Organ pierwszej instancji włączył do akt niniejszej sprawy materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania podatkowego prowadzonego w tym zakresie wobec Spółki. DIAS odnotował, że w spornym okresie strona świadczyła usługi na rzecz G. Oddział O., Rejon O.1., E. i G. , do wykonania których niezbędne było pozyskanie osób posiadających uprawnienia budowlane. Skarżący przedstawił również zestawienia umów zawartych przez inne prowadzone przez niego podmioty, tj.: S. sp. z o.o. oraz Z. sp. z o.o. (w okresie objętym postepowaniem strona była w ww. spółkach prezesem zarządu i wspólnikiem 50%) z G. wraz z przyporządkowanymi kierownikami. Wszyscy kierownicy robót, którzy uczestniczyli w tym czasie w wykonywaniu zadań w ramach umów zawartych pomiędzy skarżącym a G. , zostali przesłuchani w charakterze świadków oraz złożyli pisemne wyjaśnienia. Są to: A. G. , K. B. , Z. P. , D. P. DIAS opisał te zeznania, jak też zeznania pracowników S. tj. [...].. Organ przedstawił zeznania lub pisemne wyjaśnienia: - F. P. , który podał, że na prośbę swojego syna M. zgodził się zostać honorowym prezesem Spółki, która według jego wiedzy zajmowała się szkoleniami i nie wie czym jeszcze spółka się zajmowała, nie wie kto sporządzał dokumenty finansowe firmy, kto wystawiał faktury i kto miał dostęp do rachunków bankowych tej spółki; wskazał, że sprawami Spółki zajmowała się A. M. i pomagał jej D. M. ; - A. M. , która podała, że nigdy nie współpracowała ze Spółką, nie wie czym ta Spółka zajmowała się w latach 2018-2020, nie wie czym zajmuje się F. P. , od rozwodu z jego synem M. w 2000 r. nie utrzymuje z nim żadnych relacji rodzinnych ani biznesowych. W latach 2018-2020 ani w żadnym innym okresie nie współpracowała ani nie utrzymywała kontaktów z F. P. ani z żadną osobą z tej spółki; - M. W. który nie wiedział, jaki był przedmiot działalności Spółki, podał tylko, że był to zakres ogólnobudowlany. W kontaktach ze Spółką reprezentował ją M. P. , o zakończeniu współpracy ze Spółką poinformował go M. P. , który powiedział, że jego ojciec sprzedaje spółkę. Strona wyjaśniła, że rolą Spółki było przejęcie odpowiedzialności za negatywne zdarzenia, które mogą wystąpić w związku z pełnieniem funkcji kierowników robót mostowych oraz dokonywanie rozliczeń tych kierowników. Organ odwoławczy nie dał wiary zeznaniom strony jakoby Spółka pozyskała kierowników robót mostowych i wykonała usługi czyszczenia kanalizacji dla skarżącej w spornym okresie. Z zeznań kierowników robót mostowych wynika, że nie znają F. P. ani żadnej innej osoby ze Spółki. Kontakt z kierownikami nawiązali pracownicy Spółki S. Umowy zawarte pomiędzy kierownikami a spółką W. były dostarczane kierownikom do podpisu i odbierane przez pracowników Spółki S. i strony. W trakcie wykonywania zadań kierownicy kontaktowali się z G. oraz ze S. , a nie ze spółką W.. Potwierdzają to zeznania pracowników spółki S. , którzy również nie mieli żadnego kontaktu ze spółką W.. Na tle powołanych zeznań m.in. F. P. DIAS wskazał, że spółka W. została sztucznie wprowadzona do łańcucha transakcji tylko po to, żeby podnieść wartość tych transakcji i umożliwić stronie osiągnięcie sprzecznej z prawem korzyści podatkowej. Skarżący podał, że motywem zawarcia spornych transakcji ze spółką W. było scedowanie na tę spółkę odpowiedzialności za negatywne zdarzenia, które mogą wystąpić w związku z pełnieniem funkcji przez kierowników robót mostowych. Jednak w ocenie DIAS umowa z 1 lutego 2017 r., nie zawiera zapisu o przeniesieniu na Spółkę odpowiedzialności za negatywne zdarzenia, które mogą wystąpić w związku z pełnieniem funkcji przez kierowników robót mostowych. DIAS podał, że materiał dowodowy wskazuje na uczestnictwo tej Spółki w mechanizmie oszustwa podatkowego z udziałem "znikających podatników". Charakterystyczną cechą mechanizmu takiego oszustwa jest stworzenie łańcucha podmiotów pozorujących legalne prowadzenie działalności gospodarczej, a faktycznie zorientowanych wyłącznie na oszustwo podatkowe, polegające na wyłudzeniu VAT, w którym wykorzystywany jest podmiot pełniący rolę "znikającego podatnika". Podmiot taki nie odprowadza należnego podatku do budżetu, tworząc jednocześnie formalne podstawy do żądania jego zwrotu lub odliczenia przez inne podmioty na dalszym etapie obrotu. Schemat uczestnictwa strony w nierzetelnym obrocie gospodarczym był z góry ustalony i organ odwoławczy przedstawił go graficznie na str. 36 zaskarżonej decyzji. DIAS opisał podmioty uczestniczące w schemacie: [...]. Zaprezentował powiązania między spółkami wraz z zeznaniami i oświadczeniami osób w nie zaangażowanych. DIAS wskazał na elementy charakterystyczne dla podmiotów biorących udział w oszustwach podatkowych i stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie odmówił wiarygodności spornym fakturom, wystawionym przez W. na rzecz skarżącego. Faktury te nie odzwierciedlały bowiem przebiegu realnych transakcji gospodarczych. Spółka w rzeczywistości nie nabyła usług wykazanych na spornych fakturach i nie sprzedała ich stronie. Celem wystawienia spornych faktur było stworzenie pozorów rzeczywistego obrotu i wprowadzenie w obieg nierzetelnych dokumentów, dających skarżącemu podstawę do niezgodnego z prawem obniżenia zobowiązań podatkowych. Poza spornymi fakturami i umową zawartą ze Spółką strona nie przedłożyła żadnych dowodów ani wiarygodnych wyjaśnień, które chociaż uprawdopodobniłyby, że wskazane na tych fakturach transakcje pomiędzy tymi dwoma podmiotami miały miejsce. W toku postępowania przeprowadzonego wobec spółki W. decyzją z 21 stycznia 2022 r. Naczelnik UCS określił Spółce obowiązek zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u., wynikającego z wystawienia faktur, które nie dokumentują rzeczywiście przeprowadzonych transakcji gospodarczych, w tym wystawionych na rzecz skarżącej. Ustalono, że Spółka brała świadomy udział w obrocie pustymi fakturami mającymi dokumentować zdarzenia, które nie zostały dokonane pomiędzy stronami w nich określonymi, a istotną rolę w funkcjonowaniu Spółki odegrał M. P. , formalnie nie pełniący w tej spółce żadnej funkcji, był osobą upoważnioną do składania deklaracji w imieniu tego podmiotu. Spółka W. nie złożyła odwołania od decyzji z 21 stycznia 2022 r. Powyższe ustalenia są tożsame z ustaleniami dokonanymi w niniejszej sprawie. Ponadto Prokurator w toku wspomnianego wcześniej śledztwa, wydał 19 kwietnia 2024 r. postanowienie o przedstawieniu zarzutów skarżącemu. Zarzuty obejmują działanie strony w imieniu trzech podmiotów: Z. Sp. z o.o., jednoosobowej działalności gospodarczej P. oraz Spółki S. . Organ opisał zarzuty w odniesieniu do strony uznając, że stanowisko co do fikcyjnego charakteru spornych faktur znajduje także potwierdzenie w ocenie dokonanej przez Prokuraturę Krajową. Jak ocenił organ odwoławczy w niniejszej sprawie dowiedziono, że faktury na których jako wystawca figuruje spółka W. nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. Skoro, tak jak w przypadku niniejszej sprawy, wykazano, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży pomiędzy spółką W. a stroną, to samo już udowodnienie tej okoliczności świadczy o tym, że strona wiedziała, że uczestniczy w przestępstwie podatkowym. Działała z premedytacją, w celu uzyskania korzyści kosztem budżetu państwa i nie może korzystać z tzw. domniemania "dobrej wiary". Strona bowiem nie powinna przyjmować do rozliczenia faktur VAT, które dokumentują czynności nieodzwierciedlające rzeczywistości. Zarzuty odwołania Dyrektor IAS uznał za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniesiono o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie: 1) art. 210 § 4 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c w zw. z art. 121 § 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nienależytym wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w kontekście uchwały NSA z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21; 2) art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na instrumentalnym zastosowaniu przepisów o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ze względu na wszczęcie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo skarbowe; 3) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej – przede wszystkim poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji polegające na braku wskazania i wyjaśnienia w tym uzasadnieniu w sposób przekonujący i wyczerpujący; a) dlaczego dla niniejszej sprawy istotne są nieprawidłowości dotyczące spółki W. i jej kontrahentów w sytuacji, gdy skarżąca nie posiadała jakiejkolwiek wiedzy o tych podmiotach; b) jaki związek ze sprawą skarżącej mają korekty dokonane przez dwóch kontrahentów spółki W.; c) w jaki sposób skarżąca powinna skontrolować czy spółka W. prawidłowo realizowała i rozliczała z urzędem skarbowym transakcje dokonywane z innymi kontrahentami; d) jakie konkretnie dowody wskazują na świadome uczestnictwo skarżącej w oszustwie podatkowym; 4) art. 122 i art. 187 § 1 i art. 180 § 1 oraz w związku z art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p., w związku z art. 188 O.p. w zw. z art. 195 pkt 1 O.p. a także w związku z art. 123 § 1, art. 129, art. 180 § 1 i art. 188 O.p. poprzez: a) naruszenie zasady prawdy obiektywnej, która nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, a także nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący w świetle obiektywnych przesłanek towarzyszących okolicznościom transakcji nie był usługobiorcą świadczeń realizowanych przez spółkę W. mimo, że materiał przedstawiony przez Dyrektora wskazuje, że usługi były faktycznie wykonane i następnie "odsprzedane" przez Spółkę w ramach świadczeń kompleksowych na rzecz G. ; b) dowolną w miejsce swobodnej ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzenie kontroli celno-skarbowej i postępowania podatkowego, w szczególności dobór, gromadzenie i ocenę materiału dowodowego, pod z góry założony cel w postaci pozbawienia skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego, w tym przyjęcie, że spółka W. nie prowadziła działalności gospodarczej i nie mogła świadczyć usług mimo, że usługi były faktycznie nabyte przez Spółkę, gdyż były następnie "odsprzedane" na rzecz G. , pominięcie art. 8 ust. 2a u.p.t.u., i przyjęcie tezy o świadomym udziale strony w oszukańczym procederze, mimo braku dowodów wskazujących na świadomy udział skarżącego, a także poprzez prowadzenie postępowania pod odgórnie przyjęty cel, polegający na formułowaniu zarzutów oraz poszukiwaniu i dobraniu dowodów tak, aby potwierdziły one zasadność zakwestionowania prawa strony do odliczenia VAT naliczonego, także poprzez sposób funkcjonowania spółki W. i innych spółek, z którymi skarżąca nie nawiązywała żadnych relacji (nie były one jej znane) i prowadzenie postępowania w sposób, który nie dopuszcza innej możliwości niż teza, że podatnik dokonujący oszustwa (tu: spółka W.) nie może dokonywać w określonym zakresie czynności w ramach prowadzonej faktycznie działalności gospodarczej;
c) nierzetelne przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego, sprowadzającego się do jednostronnego i nieobiektywnego gromadzenia materiału dowodowego jedynie w celu wykazania świadomego udziału skarżącej w oszustwie podatkowym, podczas gdy Dyrektor nie wskazał jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby przyjętą tezę: - wskazujących na współpracę strony ze "znikającymi podatnikami" lub chociażby na ich znajomość lub jakiekolwiek zaangażowanie skarżącej w realizację kwestionowanych transakcji, - uprawdopodobniających twierdzenia Dyrektora, że strona uzyskała całość lub część korzyści podatkowych powstałych w zidentyfikowanych przez organy obu instancji łańcuchach transakcji, d) uwzględnienie przy ocenie znajdujących się w aktach mniejszej sprawy innych dokumentów pochodzących z akt śledztwa, które na żądanie Prokuratora zostały wyłączone do osobnego zbioru, niejawnego dla strony, co skutkuje naruszeniem przede wszystkim prawa do obrony, będącego fundamentalnym prawem procesowym strony postępowania; e) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie bez racjonalnego wyjaśnienia, że "nietrafiony jest użyty przez M. W. argument, jakoby motywem zawarcia spornych transakcji ze spółką W. było scedowanie na tę spółkę odpowiedzialności za negatywne zdarzenia, które mogą wystąpić w związku z pełnieniem funkcji przez kierowników robót mostowych", podczas gdy przeniesienie odpowiedzialności na inny podmiot jest powszechnie stosowaną praktyką, zwłaszcza w sytuacji, kiedy skarżący większość czasu w latach 2018-2019 poświęcał choremu synowi, który wielokrotnie przebywał w szpitalu z powodu leczenia onkologicznego; f) nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania szeregu świadków we wnioskowanym przez stronę zakresie, co uniemożliwiło podatnikowi czynny udział w prowadzonym postępowaniu w zakresie w jakim strona mogłaby uczestniczyć w czynnościach związanych z przesłuchaniem; w przypadku dowodów osobowych jest to o tyle istotne, że jako strona postępowania Spółka nie miała możliwości m.in. zadawania pytań mogących wyjaśnić szczegóły dotyczące współpracy i rozliczeń kierowników robót mostowych ze Spółką; w szczególności wskazano na nieprzeprowadzenie dowodu z wniosku o pozyskanie od Prokuratora dokumentacji oraz udzielenie wyjaśnień organowi w zakresie czynności zleconych przez Prokuratora lub posiadanej wiedzy dotyczącej stanu zdrowia F. P. ; 5) art. 193 § 1 i 2 w zw. z § 4 O.p. poprzez nieuznanie ksiąg podatkowych Spółki jako dowodu tego, co wynika z zawartych w nich zapisów; 6) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że strona nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę W. (podmiot działający w roli podatnika i prowadzący działalność gospodarczą), dokumentujących nabycie usług pomimo, że ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że usługi zostały faktycznie wykonane i strona faktycznie je nabyła, gdyż następnie je odsprzedała w ramach świadczenia realizowanego na rzecz G. , zatem nabycie usług nastąpiło w celu wykorzystania ich do czynności opodatkowanych, co nie zostało faktycznie zakwestionowane przez organ podatkowy; 7) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 8 ust. 2a u.p.t.u. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że stronie nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez spółkę W. pomimo, że podwykonawcy Spółki mieli zawarte umowy (podpisane przez prezesa spółki W.) i tak je fakturowali, a świadczone usługi były rzeczywiście wykonane i nabywcą tych usług była ostatecznie strona, czyli faktury stwierdzały czynności, które były dokonane; Strona wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na okoliczność obecności strony w szpitalu przy hospitalizacji jego syna w latach 2017-2021. Podniesiono, że ma to wpływ na możliwą ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.