Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze. zm. ) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1-pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707) oraz uchwalą Rady Miejskiej w E. nr [...] z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości położonych na terenie miasta E. po rozpatrzeniu odwołania K. R. (dalej: strony, skarżącej) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta E. (dalej: Prezydent) z dnia 2 września 2025 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 7 stycznia 2020 r. Prezydent ustalił stronie, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "R. ", wymiar podatku od nieruchomości na 2020 r. w kwocie 46.523.00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wysokość zobowiązania podatkowego ustalono na podstawie złożonej informacji oraz ewidencji gruntów i budynków. SKO decyzją z dnia 27 kwietnia 2020 r. uchyliło przywołaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W wyniku kilkukrotnego ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent decyzją z 2 września 2025 r. ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2020 r. w kwocie 38.120.00 zł. Jako przedmiot opodatkowania wskazano: budowle (10.000 zł), budynki pozostałe (2.900,70 m2), budynki związane z działalnością gospodarczą (420,75 m2), grunty związane z działalnością gospodarczą (5.288 m2). Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium, zarzuty odwołania koncentrują się na nieuprawnionym w ocenie strony, objęciu opodatkowaniem spornego budynku położonego w E. u przy ulicy [...] o powierzchni użytkowej 2900.70 m2. Ze względu na stan techniczny i niemożność korzystania zgodnie z przeznaczeniem, nieruchomość ta winna być wyłączona z opodatkowania. Strona powołała się w tym względzie na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta E. z 04 grudnia 2019 r. znak: PINB/JK/70041/32/2019, z której wynika zakaz użytkowania budynku przemysłowego położonego przy ulicy [...] (działka nr [...]) o pow. użytkowej 2900,70 m2 do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz na sporządzone przez stronę na tę okoliczność opinie prywatne. SKO skazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707) - zwanej dalej w skrócie "u.p.o.l."- grunty oraz budynki lub ich części podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na mocy art. 1a ust. 1 pkt 1 użyte w u.p.o.l. (2020 r.) określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Organ zaznaczył, że definicja ta była tożsama z definicją budynku zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) - dalej w skrócie: "P.b". Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli obiekt budowlany nie spełnia wskazanych w przytoczonym wyżej przepisie wymogów, w oparciu o które mógłby zostać uznany za budynek, wówczas wykluczone jest opodatkowanie go podatkiem od nieruchomości. Kolegium powołując się na orzecznictwo sądowe podkreśliło, że powołana ustawowa definicja budynku nie uwzględnia jego stanu technicznego. Konsekwencją takiego rozumowania jest stwierdzenie, że obiekt budowlany pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, faktycznych, czy prawnych nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy badaniu czy dany obiekt jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nic ma zatem znaczenia brak w nim okien, schodów, instalacji, fragmentów dachu ani też stopień zdewastowania budynku bądź niemożność jego wykorzystywania. Niezbędnymi jego elementami są natomiast: trwale związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, fundamenty, dach. Zarówno w P.b., jak i u.p.o.l. brak jest definicji legalnej dachu. W potocznym znaczeniu dach, to część budynku ograniczająca go z góry, przykrywająca budynek, chroniąca go przed działaniem czynników zewnętrznych (np. opadów). Składa się on z konstrukcji nośnej, którą stanowi więźba dachowa oraz z pokrycia. Powołując się na orzeczenia sądów organ wskazał, że budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego częściowe uszkodzenie czy ubytki nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu" i przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. Powołując się na uchwałę NSA z dnia 29 września 2021 r.. III FPS 1/21 SKO wskazało, że dopiero całkowite i trwałe pozbawienie obiektu budowlanego dachu powoduje, że przestaje być on budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy nie uwzględnił stanowiska strony. Wskazał, że z dokumentacji sprawy bezspornie wynika, iż sporny budynek: - jest trwale związany z gruntem i posadowiony na trwałych fundamentach: - posiada konstrukcję dachową (pomimo występujących w niej ubytków): - jest wydzielony z przestrzeni poprzez przegrody budowlane (mury i ściany zewnętrzne); - nie został rozebrany, a jego elementy konstrukcyjne w dalszym ciągu istnieją i są rozpoznawalne. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu strony, że brak instalacji uniemożliwia zakwalifikowanie spornego obiektu jako budynku. Wskazał, że instalacje, o których mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, nie funkcjonują bowiem w obrocie prawnym jako samodzielne przedmioty, lecz jako elementy immanentnie związane z obiektem, stanowiące jego części składowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze. zm.). Ustawodawca wyraźnie odróżnia je od obiektów infrastrukturalnych, takich jak sieci techniczne czy linie kablowe, którym nadaje status odrębnych budowli. Brak instalacji w obrębie obiektu nie prowadzi zatem do wniosku, że traci on charakter obiektu budowlanego. Jeżeli instalacje występują, są traktowane jedynie jako element wyposażenia, pozostający w ścisłej jedności funkcjonalnej i prawnej z budynkiem. W konsekwencji SKO uznało, że zły stan techniczny budynku, jego częściowa dewastacja, brak okien, drzwi, wyrwy w dachu spowodowane usunięciem instalacji wentylacyjnych i kominowych czy wyłączenie z użytkowania decyzją organu nadzoru budowlanego — nie mają wpływu na prawnopodatkową kwalifikację tego obiektu jako budynku, ponieważ odnoszą się wyłącznie do jego stanu technicznego, a nie do cech konstrukcyjnych, które stanowią kryterium oceny w świetle definicji z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Odnosząc się do przedłożonych przez stronę stanowisk ekspertów SKO uznało, że nie są one opiniami biegłych w rozumieniu art. 197 O.p.. Z tych powodów mogą być traktowane jedynie jako uzupełnienie wyjaśnień strony, oparte na stanowisku osoby posiadającej wiadomości specjalne. Przedłożone przez stronę dowody potwierdzają zły stan techniczny budynku. Stan techniczny nie jest jednak na gruncie niniejszej sprawy elementem definicyjnym budynku i nie może skutkować przyjęciem tezy o braku jego istnienia. Organ wskazał, że według stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. u (pismo z dnia 30 września 2024 r.), opinia tego organu z września 2019 r. sporządzona została wyłącznie jako element odrębnego postępowania dotyczącego oceny stanu technicznego obiektu budowlanego - położonego w E. u przy ulicy [...] o powierzchni użytkowej 2900.70 m2 - w kontekście jego bezpieczeństwa użytkowania. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że dla celów budowlanych i inwestycyjnych - strona traktuje sporny obiekt jako budynek, natomiast dla celów podatkowych wywodzi, iż utracił on ten status. Wskazał, że w dniu 07 sierpnia 2020 r. strona uzyskała pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie spornego budynku wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na dom pomocy społecznej (pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. u z dnia 22 lipca 2024 r.). W dniu 02 sierpnia 2024 r. strona wystąpiła o wygaszenie przedmiotowego pozwolenia w związku ze zmianą planów inwestycyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. Naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 2 ust 1 pkt 1-3, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1, art. 5. art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej jako O.p.) oraz w związku z Uchwalą nr [...]Rady Miejskiej w E. u z dnia 28 listopada 2019 r w sprawie stawek podatku od nieruchomości położonych na terenie miasta E. a poprzez ich błędną wykładnie i zastosowanie ich w sprawie oraz wydanie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy budynek położony w E. u przy ul. [...] (dalej jako: budynek) nie spełnia wymagań w zakresie uznania go za budynek na gruncie prawa podatkowego i nie powinno naliczać się względem niego podatku od nieruchomości a ponadto z uwagi na upływ terminu do wydania decyzji i przedawnienie prawa do wydania decyzji podatkowej oraz zobowiązani podatkowego. b) art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art 2 ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2024 r oraz z związku z ustawą z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej -poprzez ich błędną wykładnie i zastosowanie ich w sprawie oraz wydanie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy budynek nie spełnia wymagań w zakresie uznania go za budynek w rozumieniu tego przepisu i nie powinno naliczać się względem niego podatku od nieruchomości c) § 1 Uchwały nr [...]Rady Miejskiej w E. u z dnia 28 11.2019 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości położonych na terenie miasta E. a poprzez ich błędną wykładnie i zastosowanie ich w sprawie oraz wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy powyższy budynek nie spełnia wymagań w zakresie uznania go za budynek na gruncie prawa podatkowego i nie powinno naliczać się względem niego podatku od nieruchomości d) art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 01.01 2025 r oraz z związku z ustawą z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej - poprzez nie uwzględnienie w sprawie aktualnej definicji oraz wydanie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy przedmiotowy budynek nie spełnia wymagań w zakresie uznania go za budynek w rozumieniu tego przepisu i nie powinno naliczać się względem niego podatku od nieruchomości, a celem ustawodawcy było doprecyzowanie i usunięcie wątpliwości związanych z definiowaniem budynku na gruncie prawa podatkowego e) art. 2 ust. 1 i art 4 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 122 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności poprzez brak ustalenia i rozwiania wątpliwości czy przedmiotowy budynek spełnia wymagania w zakresie uznania go za budynek, pomimo iż wedle przedstawionych przez stroną dokumentów i ekspertyz, nie powinien on być uznany za budynek i tym samym me powinien podlegać opodatkowaniu wedle wydanej decyzji. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. - poprzez zastosowanie tego przepisu w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez organ II instancji, pomimo podstaw do uchylenia decyzji z uwagi na wadliwość wydanej decyzji organu I instancji, przedawnienia prawa do wydania decyzji i ustalenia zobowiązania podatkowego, brak ustalenia pełnego stanu faktycznego brak należytego uzasadnienia decyzji wydanej przez organ I instancji. b) art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p.- poprzez niezastosowanie go w sprawie i me uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania przez organ II instancji, nieuzupełnienie postępowania dowodowego oraz niewydanie prawidłowej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub umarzającej postępowanie.
c) art. 233 § 2 O.p. - poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji przez organ II instancji oraz nieprzekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania pomimo iż stan faktyczny sprawy wymaga uzupełniania i przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego d) art. 127 w zw. z art 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez nierozpatrzenie przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów oraz wniosków podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz niewystarczające uzasadnienie prawne i faktyczne zaskarżonej decyzji, w szczególności nie zawierające istotnych kwestii związanych z przebiegiem postępowania, kwestią wydania decyzji po upływie znacznego okresu czasu i powodów jej wydania, wyjaśnieniem zastosowanych przepisów w sposób budzący zaufanie strony do organu, wyjaśnieniem czy organ stosował nową definicję pojęcia budynek czy też tą obowiązującą do końca 2024 r. e) art. 229 w zw. z art. 187, art. 188. art. 197 i art. 198 O.p. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości objętych decyzją oraz dowodu z opinii biegłego oraz niewydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia tych dowodów co nie pozwala na jednoznaczne ustalenie czy nieruchomości objęte treścią zaskarżonej decyzji, a w szczególności budynek spełniał wymogi uznania go za budynek na gruncie prawa podatkowego, pomimo iż w sprawie przedstawiono prywatne opinie i ekspertyzy dowodzące braku podstaw uznania tego obiektu za budynek. Brak wydania postanowienia dowodowego stanowi w ocenie strony istotne naruszenie przepisów postępowania. f) art. 68 § 1 i 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż upłynął 3 letni termin uprawniający organ podatkowy do ustalenia zobowiązania podatkowego a w sprawie nie wystąpiły okoliczności warunkujące stosowanie 5 letniego terminu do ustalenia zobowiązania podatkowego a tym samym organ II instancji winien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie. Skarżąca podnosi zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe oraz przedawnienie samego zobowiązania podatkowego. g) art. 68 § 1 i 2 O.p. poprzez błędną wykładnie tych przepisów i wskazanie iż istniejący spór, a właściwie korzystania z prawa do odwołania, stanowi podstawę do stosowania 5 letniego terminu do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, pomimo iż organy podatkowe posiadały od samego początku pełną informację o przedmiotach opodatkowania. h) art. 21 § 1 pkt 2. § 3 i 5 O.p. oraz art 68 O.p. w zw. z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegające na określenie wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku od nieruchomości za 2020 r. w drodze decyzji wydanej przez organ I instancji dopiero w 2025 r. i utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy, pomimo braku określenia z jakich powodów wydanie decyzji nastąpiło dopiero pod koniec roku podatkowego i z czego wynikała potrzeba wydania tej decyzji w tym czasie. i) art 122 art 187 § 1 art. 191 i art. 210 § 4 O.p. poprzez: - niezebranie całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego, w konsekwencji nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących w szczególności następującej okoliczności czy przedmiotowy budynek spełnia wymagania w zakresie uznania go za budynek na gruncie prawa podatkowego, pomimo iż wedle przedstawionych przez stroną dokumentów i ekspertyz, nie powinien on być uznany za budynek i tym samym nie powinien podlegać opodatkowaniu wedle wydanej decyzji - zaniechanie samodzielnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i niedokonanie samodzielnie ustaleń faktycznych dotyczących istotnych dla sprawy okoliczności, w tym tego, czy sporny budynek spełnia wymagania w zakresie uznania go za budynek na gruncie prawa podatkowego - dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieuznanie za wystarczające przedłożonych przez stronę dowodów na poparcie stwierdzenia że sporny budynek nie spełnia wymogów uznania go za budynek na gruncie prawa podatkowego, pomimo braku przedstawienia jakiekolwiek dowodu przeciwnego na dany fakt. j) art. 197 § 1 oraz art. 198 w zw. z art. 180 § 1, art. 122 i art. 187 § 1-3 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, w szczególności z zakresu budownictwa, jak też dowodu z oględzin nieruchomości, pomimo że ocena czy sporny budynek spełnia wymagania uznania go za budynek na gruncie prawa podatkowego wymagało posiadania wiadomości specjalnych a ponadto strona przedłożyła dowody na poparcie swoich twierdzeń co powinno prowadzić do pełnego wyjaśnienia danej kwestii przez organ. k) art. 2a O.p. poprzez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika w zakresie czy sporny budynek spełnia wymagania uznania go za budynek na gruncie prawa podatkowego czy też podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości, zwłaszcza iż sam ustawodawca wprowadził doprecyzowanie definicji budynku w celu usunięcie występujących wątpliwości. l) art 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skarżąca, powołując się na zmianę od 1 stycznia 2025 r. definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., wskazała, że zawsze wolą ustawodawcy było to, aby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegał wyłącznie taki budynek, który posiada instalacje niezbędne do korzystania z niego, zgodnie z przeznaczeniem. Samo wprowadzenie autonomicznej definicji budynku na gruncie prawa podatkowego jednoznacznie potwierdza wolę prawodawcy do takiego rozumienia tego pojęcia. Skarżąca w toku postępowania podatkowego przedstawiła liczne dokumenty, które opisują stan budynku, a z których wynika, że obiekt nie posiada instalacji umożliwiających korzystanie z niego, jest zdewastowany, praktycznie nie posiada dachu. Nie jest możliwe korzystanie z budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym nie powinien on być opodatkowany podatkiem od nieruchomości jako budynek. Skarżąca, mając na uwadze bezczynność organów podatkowych w zakresie powołania biegłego w celu oceny stanu technicznego budynku, zmuszona była sporządzić te opinie na własny koszt i kilka takich ekspertyz przedłożyła organom podatkowym (opinie [...]). Z ekspertyz tych wynika, że budynek nie wypełnia definicji budynku, gdyż nie posiada instalacji umożliwiających jego prawidłowe funkcjonowanie oraz dachu. Nie może spełniać swojej roli zgodnie z przeznaczeniem: obiekt produkcyjno-usługowo-magazynowy. Nie nadaje się do użytkowania z uwagi na jego stan techniczny, przy czym rozbiórka jest procesem skomplikowanym i długotrwałym. Organ podatkowy, negując prywatne opinie, nie przedstawił żadnych kontrargumentów, nie przedstawił innej opinii. Stąd trudno wdawać się w polemikę, nie wiedząc na podstawie jakich dokumentów organ podatkowy wywodzi, że sporny budynek wypełnia znamiona wskazane w ustawie. Organ podatkowy niewątpliwie nie posiada takich umiejętności i wiedzy, aby stwierdzać fakty w tym zakresie. Zdaniem strony, w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy ograniczył się do zreferowania przeprowadzonych w sprawie dowodów i potwierdzenia prawidłowości argumentacji organu pierwszej instancji, bez szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania oraz przedstawionych środków dowodowych, co wskazuje na niewywiązanie się z obowiązków nałożonych przez zasadę dwuinstancyjności postępowania. Zastrzeżenia skarżącej wzbudził także sposób i czas wydawania decyzji podatkowych. Organy podatkowe w zakresie opodatkowania obiektu przy ul. [...] cofają się kilka lat do, tylu, co prawdopodobnie związane jest z kwestią przedawnienia. Niemniej jednak organy w poszczególnych sprawach wznawiają postępowania podatkowe lub dokonują zmian w wydanych już ostatecznych decyzjach podatkowych albo po prostu wydają "nową" decyzję wymiarową. Organy nie uzasadniają przy tym trybu wydania zaskarżonych decyzji i tym samym skarżąca nie wie, w jakim trybie dochodzi do wydania tych decyzji. Skarżąca zarzuciła także, że uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji pozostaje lakoniczne i nie odnosi się do wielu kwestii. W szczególności skarżąca nie ma wiedzy, dlaczego organy nie zastosował obowiązującej od stycznia 2025 r. nowej definicji budynku, pomimo, że na dzień wydawania decyzji przez organ odwoławczy ona już obowiązywała. Organ winien wziąć pod uwagę stan prawny obowiązujący na dzień wydawania decyzji. Jeżeli istnieją przepisy intertemporalne wskazujące na konieczność zastosowania definicji obowiązującej w innym okresie, to organ winien to przedstawić w treści decyzji i jej uzasadnieniu. Uwzględniając powyższe strona wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, - zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.