DIAS podniósł także, że złożone zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu jest dla NUS oświadczeniem więżącym. Nawet jeśli takie zgłoszenie zostało złożone sposób nieprzemyślany, na skutek błędnego przeświadczenia co do racjonalności takiego działania, to normy prawa nie pozwalają na przywrócenie podatnika do rejestru podatników VAT. W zaistniałym stanie faktycznym wznowienie działalności gospodarczej, po jej formalnym zakończeniu, jest natomiast możliwe poprzez złożenie ponownego zgłoszenia rozpoczęcia działalności oraz spełnienie wszelkich wymogów rejestracyjnych i podatkowych.
Strona nie zgadzając się z przyjętym rozstrzygnięciem zaskarżyła je do tut. sądu wnosząc o: (-) uchylenie w całości postanowienia DIAS i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, (-) zasądzenie kosztów postępowania sądowego, (-) przeprowadzenia dowodów uzupełniających z treści: aktu notarialnego Rep. A nr [...] z 31 stycznia 2025 r., wniosku o przyznanie płatności na rok 2025 r. złożonego do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i faktury VAT RR nr [...] z 29 września 2025 r. wraz z dowodem jej opłacenia – na okoliczność prowadzenia nadal działalności rolniczej.
Jednocześnie, zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- art. 96 ust. 6 ustawy o VAT w zw. z art. 120, art. 121 §1, art. 122, art.187 §1, art. 165a §1, art. 272 pkt 3 i art. 81 §1 o.p. polegające na bezpodstawnym wykreślenia skarżącego z rejestru jako podatnika VAT z dniem 31 grudnia 2024 r. oraz odmowie anulowania (przyjęcia korekty) złożonego zgłoszenia o zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT, w którym jako przyczynę tego zaprzestania podano likwidację w sytuacji, gdy do likwidacji nie doszło,
- art. 127 w zw. z art.120, art.121 §1 i 122 o.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego polegające na braku ponownego i rzetelnego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wszystkich jej okoliczności, wyrażające się w ograniczeniu się organu II instancji tylko do kontroli postanowienia NUS i niepodjęcie działań mających na celu pełne wyjaśnienie sprawy, w szczególności zupełne pominięcie treści aktu notarialnego z 31 stycznia 2025 r., z którego wynika, że darowizna zorganizowanej części przedsiębiorstwa - gospodarstwa rolnego nie miała miejsca 31 grudnia 2024 r. i że skarżący nie zaprzestał z dniem 31 grudnia 2024 r. wykonywania czynności opodatkowanych VAT (działalności rolniczej).
Uzasadniając skargę uzupełnioną pismem procesowym z 25 lipca 2025 r. strona podkreśliła, że wniosek o anulowanie zgłoszenia VAT-Z z 14 stycznia 2025 r. został złożony jako jego korekta (co wynika z treści). Wskazała, że wzór druku zgłoszenia określony przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z 9 marca 2020 r. w sprawie określenia wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 55) nie przewiduje możliwości jego skorygowania, tak jak ma to miejsce w przypadku np. deklaracji VAT-7, czy zeznań podatkowych PIT. Brak na nim odpowiedniego pola, którego zakreślenie oznacza i powoduje, że podatnik składa korektę zgłoszenia. W związku z tym wniosek należało uznać za korektę złożoną w oparciu o art. 81 §1 o. p. Skarżący podniósł również, że skoro zgłoszenie VAT-Z jest dokumentem sformalizowanym to organ ma obowiązek sprawdzić, czy jest ono prawidłowe i odpowiada stanowi faktycznemu. Obligował go do tego art. 272 pkt 3 o.p. gdyż stan faktyczny nie był tożsamy ze zgłoszeniem. Gdyby tak zrobił, nie dokonałby tego wykreślenia. Zauważył też, że prowadzenie gospodarstwa rolnego nie wymaga wpisu do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej (CEiDG).
Skarżący podniósł także, że gdyby rzeczywiście zlikwidował swoje gospodarstwo rolne (w formularzu VAT-Z - jako przyczynę jego złożenia wskazał likwidację), miał obowiązek zgłoszenia tego faktu właściwemu urzędowi statystycznemu. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 6 ustawy z 25 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, powinien był złożyć wniosek o skreślenie z Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej REGON na odpowiednim formularzu. Nie złożył jednak takiego wniosku i nadal figuruje w tym rejestrze jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą w zakresie upraw rolnych połączonych z hodowlą zwierząt. Zauważył przy tym, że powinno to być znane organom z urzędu.
Nadto, skoro jak utrzymują organy podatkowe skarżący potwierdził ustnie, że zlikwidował gospodarstwo rolne i przekazał je synowi 31 grudnia 2024 r. to z uwagi na to, że w skład gospodarstwa wchodzą nieruchomości, transakcja taka musiałaby mieć formę aktu notarialnego. Gdyby rzeczywiście doszło do takiego przekazania 31 grudnia 2024 roku, notariusz miałby obowiązek umieścić (zgodnie z art. 84a §3 o.p.) w Centralnym Repozytorium Elektronicznych Wypisów Aktów Notarialnych elektroniczny wypis takiego aktu w terminie do 7 stycznia 2025 r. Akt notarialny dokumentujący przekazanie części gospodarstwa synowi został sporządzony dopiero 31 stycznia 2025 roku i to jego wypis został umieszczony w Centralnym Repozytorium Elektronicznych Wypisów Aktów Notarialnych. To również powinno być znane organom z urzędu. Stwierdził także, że nie zaprzestał działalności rolniczej i nadal ją prowadzi (posiada ziemię rolną, którą uprawia) o czym świadczą dokumenty przedłożone organom podatkowym. Obecnie zajmuje się wyłącznie uprawą kukurydzy, która została zasiana jesienią ubiegłego roku a zebrana we wrześniu 2025 r. Podkreślił, że działalność rolnicza cechuje się pewną cyklicznością. Wskazał też, że zaprzestał jedynie współpracy ze Spółdzielnią [...] w G. Dodał także, że złożył do ARiMR wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej na 2025 r. deklarując uprawę kukurydzy na kiszonkę. Sprzedał ją następnie synowi na podstawie faktury RR nr [...], który zebrał ją we własnym zakresie. Tak więc z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy wynika, że skarżący nadal prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu ustawy o VAT.
Strona wskazała również, że DIAS w ogóle nie odniósł się do ponoszonej w zażaleniu rozbieżności pomiędzy zgłoszeniem VAT-Z z 14 stycznia 2025 r., brakiem aktu notarialnego dokumentującego przekazanie gospodarstwa 31 grudnia 2024 r. i aktem notarialnym z 31 stycznia 2025 r. Brak jej poruszenia stanowi dodatkowo naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 127 o.p. organ ten miał on obowiązek ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy a nie tylko kontroli postanowienia organu I instancji. Podkreślił też, że zgodnie z tym przepisem postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Konieczne jest więc dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś tylko kontrola zasadności zarzutów. Konkludując stwierdził, że NUS nie tylko bezpodstawnie wykreślił skarżącego z rejestru podatników podatku VAT, ale także bezpodstawnie odmówił przyjęcia korekty wcześniej złożonego zgłoszenia VAT-Z, zaś organ II instancji naruszając przywołane przepisy, uznał te działania za prawidłowe.
DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał prezentowane dotychczas stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozstrzygnięcie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 §1 pkt 1 lit. a - c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.".
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia należało orzec, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł przyczyn do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organu II instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy organy podatkowe miały prawo do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie anulowania złożonego 14 stycznia 2025 r. zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT-Z, gdyż został on złożony przez pomyłkę. Treść przedmiotowego rozstrzygnięcia, podobnie jak żądanie wniosku skarżącego wszczęcia postępowania, zakreśla więc granice sprawy, w ramach których rozciąga się kognicja sądu, zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. - do dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Tak więc przedmiotem kontroli w tym wypadku jest jedynie zasadność odmowy wszczęcia postępowania z wniosku strony, mającego zmierzać do przywrócenia jej statusu czynnego podatnika podatku VAT. Sąd, kontrolując legalność postanowienia wydanego w trybie art. 165a §1 o.p., jest bowiem uprawniony wyłącznie do przeprowadzenia analizy przesłanek przewidzianych w tym przepisie. W konsekwencji nie jest uprawniony do oceny prawnej, czy wniosek podatnika zasługuje na uwzględnienie (por. wyrok WSA w Szczecinie z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 174/24).
Na wstępie należy podnieść, że sąd na podstawie art. 106 §3 p.p.s.a. postanowił uwzględnić wniosek dowodowy strony zawarty w skardze (pkt 2 wniosków), z uwagi na to, że dokumenty te stanowiły ważną część argumentacji skarżącego (podnoszone zarówno na etapie toczącego się postępowania w przedmiotowej sprawie, jak i w treści skargi) a ponadto, że sprawa ta rozpoznawana była przez tut. sąd na posiedzeniu niejawnym, a więc bez udziału stron.
Zgodnie z art. 165a §1 o.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Według art. 96 ust. 6 ustawy o VAT - jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi (pkt 1), tj. naruszenia art. 96 ust. 6 ustawy o VAT w zw. z art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 187 §1, art. 165a §1, art. 272 pkt 3 i art. 81 §1 o.p. polegającemu na bezpodstawnym wykreślenia skarżącego z rejestru jako podatnika VAT z dniem 31 grudnia 2024 r. oraz odmowie anulowania (przyjęcia korekty) złożonego zgłoszenia o zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, w którym jako przyczynę tego zaprzestania podano likwidację w sytuacji, gdy do likwidacji nie doszło – to w ocenie sądu nie podlegały one akceptacji.
Na wstępie należy zauważyć, że wykreślenie podatnika zarejestrowanego następuje przede wszystkim po wypełnieniu przez niego lub następcę prawnego obowiązku zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego (art. 96 ust. 6 u.p.t.u.), czyli druku VAT-Z. Jest to ponadto czynność materialno-techniczna (por. wyrok WSA w Olsztynie z 5 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 744/19). Zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT. Nadto, obowiązek złożenia tego typu oświadczenia (zawiadomienia), w sytuacji zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych wynika wprost z przepisów prawa i z chwilą w której zostanie ono złożone przez podatnika, wywołuje ono określone skutki prawne.
Jeśli natomiast chodzi o argument przemawiający za odmową wszczęcia postępowania (co miało miejsce w tej sprawie) to wskazać należy, że żaden przepis prawa nie daje podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia podmiotowi wykreślonemu z rejestru czynnych podatników VAT ponownie tego statusu. Ponadto, mamy w tym przypadku do czynienia z oświadczeniem woli, które w ocenie sądu jest skuteczne i wywiera skutki prawne z chwilą dotarcia do jego adresata.
Zgłoszenie zatem zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych z uwagi na likwidację działalności (co miało miejsce w tej sprawie z dniem 31 grudnia 2024 r. i zostało wskazane w zgłoszeniu złożonym 14 stycznia 2025 r., a także potwierdzone w złożonym tego samego dnia zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-7, gdzie skarżący także wskazał, że 31 grudnia 2024 r. zakończył działalność) - było podstawą do wykreślenia podatnika z rejestru czynnych podatników VAT. Co istotne, obowiązek złożenia tego typu oświadczenia (zawiadomienia), w sytuacji zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych, wynika wprost z przepisów prawa i z chwilą w której zostanie ono złożone przez podatnika lub uprawnionego do tego reprezentanta podatnika (w przypadku podmiotów korporacyjnych), wywołuje ono skutki prawne. Tego rodzaju oświadczenie korzysta również z domniemania prawdziwości, które to domniemanie ma charakter domniemania faktycznego. Ważne również jest to, a na co zwrócił uwagę WSA w Rzeszowie w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 111/20 (zaakceptowanym przez NSA w wyroku z 24 maja 2024 r., sygn. akt I FSK 1177/20), że organ otrzymujący tego rodzaju zawiadomienie nie ma obowiązku jego weryfikacji i jest związany jego treścią. W takiej więc sytuacji jak opisana powyżej, strona zaprzestaje prowadzenia działalności gospodarczej (w tym przypadku rolnej), a w konsekwencji podlega wykreśleniu z rejestru czynnych podatników VAT, w którym figurowała. Wygasa także jej NIP.
Rację ma też organ II instancji wskazując, że przywrócenie statusu podatnika jest możliwe w ściśle określonych przypadkach a anulowanie złożonego wcześniej zgłoszenia VAT-Z, spowodowałoby de facto przywrócenie (z datą wsteczną) podatnika w rejestrze VAT. Zgodzić się należy również (uwzględniając treść przepisów ustawy o VAT, tj.: art. 96 ust. 9c, art. 96 ust. 9g, art. 96 ust. 9h, art. 96 ust. 9i, art.96 ust. 9j, art. 96 ust. 9k, art. 96 ust. 10c szczegółowo przywołaną w zaskarżonym postanowienia, tym samym nie wymagającą powtarzania), że nie dotyczą one przedmiotowej sprawy (czego z resztą skarżący nie kwestionuje) i nie mają tutaj zastosowania.
Jeśli natomiast chodzi o dokumenty będące przedmiotem wniosku dowodowego strony to wskazać należy, że rozpoznana przez sąd sprawa dotyczy odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie anulowania złożonego 14 stycznia 2025 r. zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT-Z, a ściślej rzecz biorąc, już po jej wykreśleniu z odpowiedniego rejestru (stanowiąc de facto wniosek o przywrócenie skarżącemu tego statusu z mocą wsteczną), w następstwie twierdzenia, że nie dokonał on likwidacji wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (jako rolnik ryczałtowy prowadzący gospodarstwo rolne), a pierwotne zgłoszenie VAT-Z zostało złożone przez pomyłkę - wobec czego wszelkie kwestie związane z uznaniem za podatnika strony, z przyczyn faktycznych, są w tym wypadku bez znaczenia. Ponadto, jak słusznie zauważył DIAS dyspozycja art. 165a §1 o.p. stanowi wyłącznie podstawę do oceny formalnej, nie zaś rozstrzygania kwestii mających źródło w przepisach prawa materialnego. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania podatkowego, kończąca się bowiem aktem formalnym a nie merytorycznym - rozstrzygającym sprawę, co do istoty, nie pozwala na wysnuwanie merytorycznych wniosków. Innymi słowy, na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie może dokonywać materialno-prawnej oceny żądania (por. wyrok WSA w Poznaniu z 25 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Po 599/25).
Końcowo należy też podkreślić, że trudno w tej sprawie mówić o pomyłce strony w zakresie złożonego w dniu 14 stycznia 2025 r. zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT-Z (z uwagi na likwidację działalności), skoro tego samego dnia złożył on również zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej będącej podatnikiem lub płatnikiem NIP-7 (z datą zakończenia działalności 31 grudnia 2024 r.). Co istotne również, a na co zwrócił uwagę organ (co przeczy stawianej o pomyłce tezie), że zgłoszenie to zostało złożone w trakcie toczących się czynności sprawdzających w zakresie podatku VAT za grudzień 2024 r., w związku z nierozliczonym podatkiem VAT od towarów objętych spisem z natury pozostałych na dzień likwidacji działalności rolniczej. Ponadto, jak podkreślił DIAS skarżący złożył deklaracje VAT-7, dopiero w momencie, kiedy Urząd Skarbowy w P. wezwał go do złożenia korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 2024, celem uwzględnienia podatku od wszystkich towarów, środków trwałych, które na dzień likwidacji działalności rolniczej pozostawały w gospodarstwie, a w stosunku do których w momencie ich nabycia przysługiwało prawo do odliczenia VAT, wyjaśnień oraz dokumentów źródłowych w sprawie. Ponadto złożone deklaracje VAT-7 były deklaracjami "zerowymi". Zauważył też, że w deklaracjach VAT-7 za analogiczne okresy w latach poprzednich wykazywana była sprzedaż i nabycia towarów i usług. To również pokazuje, że złożony VAT-Z nie był pomyłką. Organ wskazał także, że złożony wniosek o anulowanie ww. zgłoszenia jest próbą uniknięcia ewentualnych konsekwencji w postaci wystąpienia do zapłaty podatku z remanentu likwidacyjnego. Jak zauważył też DIAS skarżący zadeklarował chęć korzystania ze zwolnienia z VAT od 1 lipca 2025 r. (zwracając uwagę, że nastąpiło to 6 miesięcy po złożeniu zgłoszenia VAT-Z) i po czynnościach Urzędu Skarbowego w P. związanych z likwidacją działalności.
Powyższe zatem powoduje, że przyjęte rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a w zaskarżonym postanowieniu w sposób jasny i prawidłowy wyjaśniono przesłanki, z uwagi na które postępowanie w sprawie przywrócenia skarżącemu statusu zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT nie mogło być wszczęte. To zaś zdaniem sądu przekłada się na to, że odpowiada ono prawu i jako takie nie może być zasadnie kwestionowane. Słusznie bowiem przyjęto, że przyczyną uniemożliwiającą prowadzenie postępowania było domaganie się przez stronę przywrócenia do rejestru podatników VAT (nie spełniając ściśle określonych w przepisach prawa przesłanek to umożliwiających). Inna przyczyna braku możliwości wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 165a §1 o.p. zachodzi bowiem wtedy, gdy m.in. przepisy ustaw podatkowych nie dają podstaw do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 października 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 434/25, też wyrok NSA z 5 lutego 2025 r., sygn. akt I FSK 1362/21). Odmowa wszczęcia postępowania podatkowego z przyczyn przedmiotowych będzie więc konsekwencją braku przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania rozstrzygnięcia albo zaistnienia negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa, zwłaszcza materialnego. (wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 1905/21). W postępowaniu tym chodzi bowiem o przeszkody uniemożliwiające wszczęcie postępowania, gdy stoi temu na przeszkodzie przepis prawa, który uniemożliwia jego prowadzenie i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (co miało miejsce w tej sprawie). Dlatego też postępowanie w przedmiocie anulowania złożonego 14 stycznia 2025 r. zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług VAT-Z nie mogło być wszczęte, zgodnie z treścią art. 165a §1 o.p. Zgodzić się należy też z DIAS, że użyty w powyższym przepisie zwrot "nie może być wszczęte" należy właśnie odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Jak prawidłowo też zauważył DIAS art. 165a §1 o.p. znajduje zastosowanie także do wniosków, które wprawdzie wywołują reakcję organu podatkowego, jednakże z uwagi na wynikający z przepisów prawa tryb wszczęcia danego postępowania (z urzędu), reakcja ta może sprowadzić się jedynie do oceny, że wniosek jest nieskuteczny - nie może wszcząć postępowania prowadzącego do załatwienia wskazanej w tym wniosku sprawy. Ponadto orzekając w zakresie odmowy wszczęcia postępowania organ podatkowy nie rozstrzyga o zasadności żądania czy przedmiotowości postępowania w sprawie, lecz bada wyłącznie formalne przesłanki nadania biegu złożonemu wnioskowi (jak prawidłowo zrobił to organ w tej sprawie).
Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 127 w zw. z art. 120, art. 121 §1 i 122 o.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego polegającej na braku ponownego i rzetelnego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wszystkich jej okoliczności, wyrażające się w ograniczeniu się organu odwoławczego tylko do kontroli postanowienia organu I instancji i niepodjęcie działań mających na celu pełne wyjaśnienie sprawy, w szczególności zupełne pominięcie treści aktu notarialnego z 31 stycznia 2025 r., z którego wynika, że darowizna zorganizowanej części przedsiębiorstwa - gospodarstwa rolnego nie miała miejsca 31 grudnia 2024 r. i r. skarżący nie zaprzestał z 31 grudnia 2024 r. wykonywania czynności opodatkowanych VAT (działalności rolniczej). Jak już bowiem zasygnalizowano wcześniej (w przypadku wystąpienia braku możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego - czyli także dowodowego - w zakresie określonym wnioskiem) nie istniej możliwość merytorycznego odniesienia się do podniesionych przez stronę argumentów odnośnie rozbieżności pomiędzy zgłoszeniem VAT-Z z 14 stycznia 2025 r. a brakiem takiego aktu notarialnego dokumentującego przekazanie gospodarstwa rolnego 31 grudnia 2024 r. i aktem notarialnym z 31 stycznia 2025 r. Organ II instancji był zatem ograniczony dyspozycją art. 165a §1 o.p. i przesłankami z niego wynikającymi. Nie mogąc wychodzić tym samym (uwzględniając jego rolę jako organu II instancji) poza ramy zakreślone tym przypisem. Wobec powyższego wypełnienie przez DIAS roli organu odwoławczego powoduje, że bezpodstawne są zarzuty naruszenia pozostałych zasad, tj. zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zasady prawdy obiektywnej.
Jeśli natomiast chodzi o kwestię rozumienia wniosku o anulowanie zgłoszenia VAT-Z z 14 stycznia 2025 r. jako korekty deklaracji to zdaniem sądu w tym przypadku trudno tutaj mówić o takiej formie korygowania dokonanych zmian, skoro organ z chwilą zgłoszenia VAT-Z o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT dokonał (stan dokonany) wykreślenia strony z rejestru VAT (zgodnie z żądaniem skarżącego). Możliwe jest zatem w takiej sytuacji (z uwagi na zmianę statusu) złożenie nowego zgłoszenia rejestracyjnego o wpis do rejestru VAT, a wówczas właściwy organ (jeśli zostaną spełnione przesłanki wymagane prawem) dokona takiego wpisu. Ponadto, jak zauważył WSA w Lublinie w wyroku z 18 października 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 705/13 jedynie oświadczenia wiedzy, zawarte w deklaracjach podatkowych, podlegają korekcie na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej. A trudno zdaniem sądu uznać dokonane w dniu 14 stycznia 2025 r. zgłoszenie jako oświadczenie wiedzy, a nie woli.
Uwzględniając dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zarzuty podniesione w skardze w żaden sposób nie wpływają na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stanowią natomiast niczym nie popartą polemikę, pozostającą bez istotnego znaczenia dla sprawy. Sąd, nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.