Wyrok WSA z dnia 04 lutego 2026, sygn. I SA/Ol 512/25

W odpowiedzi na skargę organ wniósł oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Dodatkowo wskazując, że przedstawione przez pełnomocnika zdjęcia nie stanowią dokumentu w rozumieniu przepisów art. 244 i 245 k.p.c.

Sąd zważył, co następuje.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie wywołuje skutków prawnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 212 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Przepis ten określa zatem moment, w którym decyzja wchodzi do obrotu prawnego. Jest nim chwila doręczenia decyzji stronie. Od tego momentu decyzja wiąże organ podatkowy, który ją wydał, oraz stwarza określone w niej uprawnienia i obowiązki o charakterze procesowym i materialnym (zob. Babiarz Stefan i in., Komentarz do art. 212 Ordynacji podatkowej, źródło Lex). To właśnie od chwili doręczenia decyzji, jak to wynika z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., rozpoczyna bieg termin do wniesienia odwołania. Tak długo, jak decyzja nie zostanie skutecznie doręczona stronie, nie wywiera ona żadnych skutków materialnych i procesowych. Innymi słowy, samo wydanie decyzji nie tworzy po stronie skarżącego żadnych obowiązków i nie ma wpływu na jego sytuację prawną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3335/16). Stosownie natomiast do treści art. 228 § 1 pkt 1 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 228 § 2 O.p.). W orzecznictwie podkreśla się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Do przesłanek o charakterze przedmiotowym zalicza się m.in. zaskarżenie aktu, który nie jest decyzją w rozumieniu przepisów O.p. czy też wniesienie odwołania od decyzji, która nie została skutecznie doręczona stronie. Wstępnym stadium postępowania odwoławczego jest ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne. Jedną z przyczyn niedopuszczalności odwołania jest brak wejścia decyzji do obrotu prawnego. Przyczyną niedopuszczalności odwołania jest sytuacja, w której nie doszło do skutecznego doręczenia stronie decyzji. W konsekwencji, w tej sytuacji, nie może rozpocząć bieg terminu przewidziany na wniesienie odwołania. Tym samym odwołanie wniesione w takich okolicznościach jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Brak jest bowiem przedmiotu zaskarżenia (wydana decyzja nie weszła skutecznie do obrotu prawnego). Nie można też uruchomić środka zaskarżenia od decyzji wydanej, a nie doręczonej. W konsekwencji, wniesione przez podatnika odwołanie od decyzji niedoręczonej nie może odnieść skutku w postaci jego rozpoznania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2023 r., sygn. akt III FSK 2929/21). Niedopuszczalność odwołania oznacza, że nie może ono zostać rozpatrzone co do istoty.

Tak więc aby decyzja weszła do obrotu prawnego powinna zostać prawidłowo doręczona. Prawidłowo, a więc w taki sposób żeby możliwe było ustalenie dokładnej daty jej doręczenia. W niniejszej sprawie data doręczenia decyzji stronie była sporna. Strona bowiem twierdzi, ze otrzymała przesyłkę 3 marca 2025r. Z akt sprawy wynika, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki nie wpłynęło do organu i dlatego zostało wszczęte postępowanie reklamacyjne. Podkreślić należy, że rozpoczęcie terminu do wniesienia środka odwoławczego uzależnione jest od prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej decyzję adresatowi. Z akt sprawy wynika, że postępowanie reklamacyjne zostało przeprowadzone, a Poczta Polska pismem z 20 sierpnia 2025 r. poinformowała, że na podstawie przeprowadzonego postepowania wyjaśniającego ustalono, że reklamowana przesyłka została doręczona w dniu 25 marca 2025 r. zgodnie z art. 25 Światowej Konwencji Pocztowej. Przesłano dokument doręczenia z kraju przeznaczenia przesyłki.

Stwierdzić należy, że potwierdzenie odbioru korespondencji sądowej jako dokument urzędowy, korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie może zostać jednak obalone przez stronę jeśli skutecznie wykaże wadliwości w doręczeniu. Zdaniem Sądu strona nie wykazała takich wadliwości. Sama bowiem polemika i przedstawione zdjęcia z komunikatora społecznego nie mogą być uznane za skuteczne obalenie domniemania prawidłowości doręczenia. Zgodzić należy się z organem, że w interesie strony było ustalenie i wykazanie daty pewnej doręczenia przesyłki. Strona jednak nie przedstawiła korespondencji pomiędzy pełnomocnikiem a stroną z której wynikałaby data otrzymania decyzji. Z przedłożonych zdjęć, zrzutów ekranu nie można ustalić żadnych pewnych dat, tym bardziej, że strona nie przedstawiła i nie powołała się na metadane (dane których nie można zmienić np. w korespondencji na komunikatorach społecznych) na podstawie których można przeprowadzić analizę doręczenia korespondencji czy też z których wynikało by że decyzja została prawidłowo doręczona w innej dacie niż wskazana przez Pocztę Polską. Okoliczności, że strona nie przebywała w spornej dacie pod adresem na który skierowana była przesyłka nie są również dowodem, że nie nastąpiło prawidłowe doręczenie.

W powyższych okolicznościach zdaniem Sądu uznać należy, że strona nie obaliła skutecznie domniemania o prawidłowości doręczenia przesyłki.

Tym samym decyzja organu nie weszła do obrotu prawnego, a w takiej sytuacji nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Co za tym idzie z powodu braku przedmiotu zaskarżenia wniesione odwołanie należało uznać za niedopuszczalne.

W konsekwencji zarzut naruszenia art. 228 § 1 pkt 1 O.p. należało uznać za niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.