Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 2 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy) po rozpoznaniu zażalenia H.A. (dalej: strona, skarżący) utrzymał w mocy postanowienie z 11 września 2024 r., Dyrektora Oddziału ZUS w Olsztynie (dalej: organ i instancji), w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w wysokości 11.318,15 zł, przypadających na rzecz organu egzekucyjnego, powstałych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wymienionych w sentencji zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, pismem złożonym w Oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. 8.07.2024 r. skarżący wskazał, że odmawia "wszelkich kwot naliczonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych". Podobne pismo skarżący przesłał 30.01.2024 r. do Oddziału ZUS w L1., w którym dołączył rozliczenia z urzędu skarbowego. Zdaniem skarżącego, Spółka przez cały czas znajdowała się w likwidacji i nie przynosiła dochodu. W końcowej części pisma skarżący wniósł o umorzenie "całkowitej kwoty w ZUS".
Pismem z 26.07.2024 r. skarżący wskazał, iż firma rodzinna A. zatrudniała blisko 80 osób i "radziła sobie dosyć dobrze". Pod koniec 2010 roku Spółka wpadła w problemy. Skarżący próbował ratować miejsca pracy, ale nie otrzymał pomocy. W czasach świetności firma starała się pomagać potrzebującym, a gdy sama potrzebowała wsparcia nie otrzymała go. Skarżący dodał, że nie prowadził gospodarstwa rolnego i z tego tytułu nie był beneficjentem żadnej pomocy. Ponadto wskazał, że do zamknięcia firmy potrzebne były pieniądze, których nie było. Cały majątek przejął syndyk. Proces likwidacji firmy trwał długo, co spowodowało, że między wspólnikami dochodziło do kłótni. Brat skarżącego wyjechał do Holandii, zaś strona wyjechała na budowę pod Warszawę, Po kłótniach skarżący wyprowadził się z domu i stał się osobą bezrobotną. Była żona nie zajmowała się sprawami skarżącego, nie informowała o przychodzącej korespondencji. skarżący nie miał zameldowania, jeździł z budowy na budowę. Skarżący nie wiedział, że był poszukiwany przez Policję. Podczas przypadkowanej kontroli został zatrzymany i przewieziony do więzienia. Skarżący uznał, iż został przez ZUS "niesprawiedliwie ukarany" za brak składania deklaracji. Grzywnę w wysokości 500,00 zł sąd zamienił skarżącemu na 10 dni aresztu. W ocenie skarżącego wszystko miało miejsce po tym, jak skarżący zamierzał "porozumieć się" z windykacją. Na początku 2011 roku skarżący składał podania o likwidację działalności gospodarczej i był przekonany o tym, że sprawa "została załatwiona". skarżący wskazał, iż od 2010 roku nie prowadził działalności gospodarczej, nie uzyskiwał dochodów, zatem składka "powinna być zerowa". W piśmie skarżący odniósł się również do ustaleń z pracownikiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który przeprowadzał ze skarżącym rozmowy telefoniczne, w wyniku których skarżący został poproszony o podpisanie dokumentów. Powołany przez ZUS analityk miał wyliczyć zadłużenie skarżącego. W ocenie skarżącego Zakład nie wywiązał się z umowy, a analityk nie sporządził zestawienia. Zdaniem skarżącego rok 2010 powinien zostać przez ZUS "zamknięty". skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Posiada tymczasowe zameldowanie w Z. do września. Pismem z 28.08.2024 r. skarżący wyjaśnił, iż napisał wniosek o całkowite umorzenie zobowiązań wobec ZUS łącznie z kosztami, a obecnie oczekuje na odpowiedź w tej sprawie. Odnosząc się do uzupełnienia materiału dowodowego skarżący wskazał, że był przekonany o tym, iż lokal wpisany do ksiąg wieczystych pod nr [...], przyjął wraz z rodzeństwem (siostrą, bratem) oraz bratankiem w spadku po rodzicach. Natomiast nieruchomość o numerze księgi wieczystej [...] została wykupiona wspólnie z żoną od Spółdzielni Mieszkaniowej. Skarżący podkreślił, iż jest głównym najemcą nieruchomości, a żona posiada współudział. Nieruchomości zostały obciążone hipotekami na rzecz ZUS. skarżący wskazał, iż wnosi o wyjaśnienie przyczyn niewykreślenia jego z ewidencji Zakładu, o co wielokrotnie wnosił. Skarżący wskazał na pisma, które - w jego ocenie - potwierdzają zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący wyjaśnił, iż w oddziale ZUS w K. złożył wniosek w sprawie zakończenia działalności, z uwagi na zerowe dochody. Później skarżący wyjechał, ale "co jakiś czas" miał kontakt z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Do pisma skarżący załączył kserokopie pism. Po rozpatrzeniu wniosku, postanowieniem z 11 września 2024 r. organ I instancji odmówił umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego", ani przesłanka "ważnego interesu publicznego", bowiem w toku prowadzonego postępowania skarżący nie udowodnił trudnej sytuacji materialno-bytowej, zdrowotnej ani rodzinnej, która stanowiłaby podstawę do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Materiał zebrany w sprawie nie wskazuje, aby w sytuacji skarżącego zaistniała przesłanka w postaci choroby lub choroby członka rodziny, uniemożliwiająca spłatę kosztów egzekucyjnych. Ponadto, we wniosku o umorzenie, skarżący nie powołał się na sytuację zdrowotną, nie przedłożył orzeczenia stwierdzającego niepełnosprawność lub niezdolność do pracy, która ograniczałaby lub uniemożliwiałaby zarobkowanie. Tym samym - zdaniem organu I instancji - brak było podstaw do twierdzenia, że sytuacja skarżącego całkowicie i trwale wyklucza spłatę kosztów egzekucyjnych. Skarżący osiąga dochody z tytułu prac dorywczych. Ponadto posiada status osoby bezrobotnej, który daje możliwość otrzymania pomocy w celu uzyskania zatrudnienia, czy też pozyskania nowych kwalifikacji zawodowych. W ocenie organu, nie można jednoznacznie stwierdzić, że zapłata kosztów egzekucyjnych spowoduje konieczność sięgnięcia przez skarżącego do środków z pomocy społecznej, bowiem skarżący nie wykazał, aby był zmuszony do korzystania z takiej pomocy. W postanowieniu, organ egzekucyjny podkreślił, iż uregulowanie przez skarżącego kosztów egzekucyjnych jest możliwe do zrealizowania w przyszłości, w formie układu ratalnego dostosowanego do jego możliwości płatniczych. Ponadto na sytuację finansową skarżącego nie składają się wyłącznie środki pieniężne, ale także posiadany majątek nieruchomy, w skład którego wchodzą: - w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej, lokal mieszkalny o powierzchni 50,80 m2 położony w M. przy ulicy [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta o nr [...];
- lokal mieszkalny, o pow. 41 m2, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o nr [...], w którym skarżący posiada udział wynoszący 1/8 części nieruchomości; - grunty - pastwiska trwałe położone w miejscowości G. o pow. 0,7057 ha, dla których Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą [...] Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z 11 września 2024 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 64e § 1, § 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2023 r., poz. 2505, dalej u.p.e.a.). W myśl tego przepisu organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego, w przypadkach uzasadnionych "ważnym interesem zobowiązanego" lub "interesem publicznym" może umorzyć koszty egzekucyjne. Dyrektor wskazał, że na dzień złożenia wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, skarżący posiadał do zapłaty: - należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej wysokości 184.690,84 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 135.048,00 zł i kosztami upomnienia w wysokości 49,60 zł. - koszty egzekucyjne w wysokości 11.318,15 zł, stanowiące przedmiot postępowania zażaleniowego, prowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że w okresie od 25.04.1989 r. do 28.03.1996 r. skarżący prowadził gospodarstwo rolne. Przeważającym rodzajem działalności były uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt. Z dniem 7.01.1991 r. skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą: "[...]", w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej na straganach i targowiskach. W toku postępowania przed organem I instancji skarżący przedłożył dokumentację dotyczącą prowadzonej działalności gospodarczej, tj.: - decyzję z 17.06.2005 r., w której Wójt Gminy M., z dniem 26.06.2006 r. orzekł o wykreśleniu wpisu zgłoszonej przez stronę działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wykreślenie z Ewidencji Działalności Gospodarczej następuje z uwagi na wpisanie prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej do Krajowego Rejestru Sądowego; - decyzję Nr [...] z 26.11.2007 r., w której Burmistrz M. z dniem 30.11.2007 r. z uwagi na zaprzestanie przez stronę prowadzenia działalności gospodarczej, orzekł o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu nr [...]. Zgodnie z wydrukiem z Krajowego Rejestru Sądowego, z dniem 4.10.2001 r. skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej, wraz z dwoma wspólnikami, w formie spółki jawnej pod nazwą: "[...]" (dalej: Spółka). Przeważającym podmiotem działalności Spółki była detaliczna sprzedaż mięsa i wyrobów mięsnych. Rozwiązanie Spółki w wyniku uchwały wspólników nastąpiło - zgodnie z informacją z Krajowego Rejestru Sądowego - 30.09.2023 r. Z uwagi na niewypełnianie przez skarżącego obowiązków związanych z regulowaniem należności wobec ZUS, pismem z 22.01.2010 r., Biuro Terenowe Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w M., wezwało stronę do bezzwłocznego złożenia deklaracji rozliczeniowej za XI 2009 r., z pouczeniem, że niewypełnienie obowiązku spowoduje naliczenie składek z urzędu. Wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z 25.11.2020 r., sygn. akt [...], skarżący został z uwagi na niedopełnienie obowiązku opłacania, w okresie od 13 listopada 2019 r. do 13 października 2020 r., składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne, skazany na karę grzywny w wysokości 500,00 zł, która została zamieniona na 10 dni aresztu. W związku z kwestionowaniem przez skarżącego obowiązku ubezpieczeń społecznych, zawiadomieniem z 24.11.2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wszczął z urzędu wobec strony postępowanie w zakresie obowiązków z ubezpieczeń społecznych, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jako wspólnik Spółki. Postępowanie wobec strony zostało wszczęte z uwagi na nieskładanie dokumentów ubezpieczeniowych. W treści zawiadomienia wskazano, iż zapewnienia skarżącego dotyczące likwidacji Spółki nie znalazły potwierdzenia w informacjach znajdujących się w Krajowym Rejestrze Sądowym. Pismem z 26.05.2022 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie poinformował stronę, że za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się między innymi wspólnika spółki jawnej. Z uwagi na pozostawanie przez skarżącego wspólnikiem spółki jawnej - co wynika z informacji z KRS - nie ma możliwości wyrejestrowania strony z ubezpieczeń. Decyzją nr [...] z 19.01.2023 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie, z uwagi na prowadzenie przez stronę pozarolniczej działalności gospodarczej oraz byciem wspólnikiem spółki jawnej, orzekł o podleganiu przez skarżącego od 1.07.2005 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu. Z kolei Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Inspektorat w K., wszczął z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy. Skarżący został wezwany do złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie przyczyn nieopłacania składek, pod rygorem wydania decyzji określającej wysokość należności z tytułu składek, na podstawie dotychczas zgromadzonych dowodów. Przeprowadzone przez Zakład postępowania wyjaśniające wykazały, że skarżący nie dokonywał wpłat należności z tytułu składek, wobec czego ZUS określił w drodze decyzji wysokość zobowiązań z tego tytułu. Wydane decyzje stanowiły podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych, bez uprzedniego doręczenia upomnień. Były także podstawą wpisu hipotek do ksiąg wieczystych na nieruchomościach stanowiących własność strony. W toku prowadzonych postępowań egzekucyjnych w zakresie uregulowania należności z tytułu składek powstały koszty egzekucyjne w wysokości 11.318,15 zł. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte 27.05.2014 r. i nadal jest prowadzone. Wobec powyższego koszty egzekucyjne będące przedmiotem postępowania zażaleniowego nie przedawniły się, są wymagalne i należne organowi egzekucyjnemu. Odpowiadając na wezwania organu, w piśmie z 20.10.2024 r. skarżący poinformował, że z chwilą ukończenia 65 roku życia nie podejmuje prac dorywczych. Nie występował o pomoc dla siebie i nigdy na takie wsparcie nie liczył. Zawsze próbował radzić sobie sam. Nie korzystał z pomocy urzędu pracy, nie pobierał zasiłków. W ocenie strony, ZUS, przez 10 lat naliczał ubezpieczenia od zerowego dochodu. Kwestię tę, skarżący wyjaśniał w pismach kierowanych do Zakładu i nazwał ją "niesprawiedliwą". W dalszej części skarżący wyjaśnił, że u osoby u której zamieszkuje, na początku znajomości otrzymał meldunek tymczasowy, a także adres, jaki wskazuje w korespondencji. Skarżący podał dane osobowe właścicielki domu, w którym obecnie zamieszkuje. Oznajmił, iż nie oblicza, ile miesięcznie wydaje na swoje potrzeby. Żyje bardzo skromnie "od pierwszego do pierwszego". Posiada znaczne zadłużenie, którego już nie kontroluje. Skarżący wskazał dane komornika, a także dane firmy windykacyjnej, która domaga się kwoty 35.000,00 zł, z tytułu zobowiązania zaciągniętego w banku. Wyjaśnił, iż firma windykacyjna [...], po otrzymaniu od skarżącego pierwszej wpłaty nie kontaktuje się z nim. Obecnie skarżący oczekuje na decyzję o przyznaniu świadczenia emerytalnego. W kwestii stanu zdrowia skarżący wskazał że musi pilnie wyleczyć swoje uzębienie, na które nie posiada środków. Wskazał, iż lokal mieszkalny położony w M. przy ulicy [...], opłaca była żona. Natomiast lokal położony w M. przy ulicy [...] opłaca macocha, która w nim zamieszkuje. Skarżący podkreślił, iż jest bankrutem, który doczekał starości i pragnie spokojnego życia. Organ odwoławczy zaznaczył, że w ostatnim czasie skarżący kilkukrotnie występował o udzielenie ulg w spłacie zarówno składek jak i kosztów egzekucyjnych. W ocenie Dyrektora, odpowiedź skarżącego na wezwanie Dyrektora z 7.10.2024 r., jest niepełna, z uwagi na brak odniesienia się do kwestii mających znaczenie w sprawie. Skarżący nie wskazał osoby bądź osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe. Nie określił również dochodów i miesięcznych wydatków ponoszonych przez niego, jak i pozostałych domowników. Ponadto w przedłożonym przez stronę "Oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości" skarżący wskazał, że od 18.05.2023 r. pozostaje stanu wolnego, natomiast z ustaleń ZUS Oddział w B. wynika, iż 31.08.2024 r. zawarł związek małżeński. Skarżący nie przedłożył również dokumentów potwierdzających posiadanie zobowiązania pieniężnego w wysokości 100.000,00 zł ani korespondencji, jaką otrzymuje z kancelarii komorniczej. Nie wskazał kwoty pozostającej stronie do spłaty na dzień udzielenia odpowiedzi na wezwanie, nie przedłożył również dokumentów dotyczących zdrowia ani nie określił na jakich warunkach zamieszkuje w Z., a także jakie miesięczne wydatki z tego tytułu ponosi. Dyrektor mając na uwadze sytuację życiową oraz finansową skarżącego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego", przejawiająca się między innymi brakiem możliwości jednorazowego uregulowania kosztów egzekucyjnych w wysokości 11.318,15 zł. Materiał zgromadzony w sprawie potwierdza, iż skarżący nie posiada oszczędności, które pozwoliłyby natychmiastowo uregulować nie tylko należność z tytułu kosztów egzekucyjnych, ale również całe posiadane względem ZUS zadłużenie, w łącznej wysokości 308.695,44 zł, na które składają się: należności z tytułu składek w wysokości 184.690,84 zł, odsetki za zwłokę od ww. należności, które na dzień 8.07.2024 r. wyniosły 123.955,00 zł, koszty upomnienia w wysokości 49,60 zł, koszty egzekucyjne w kwocie 11.318,15 zł. Jednakże stwierdzenie zaistnienia w sprawie przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego" nie oznacza, że wnioskowana ulga musi być udzielona. Organ bowiem, w ramach uznania administracyjnego, może wybrać sposób rozstrzygnięcia wniosku, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Dyrektor uznał, że w niniejszej sprawie przesłanka "interesu publicznego" nie wystąpiła. Interes skarżącego polegający na umorzeniu kosztów egzekucyjnych w wysokości 11.318,15 zł, został oceniony przez pryzmat sytuacji finansowej, rodzinnej oraz życiowej strony oraz skonfrontowany z przesłanką "interesu publicznego". W ocenie organu odwoławczego obowiązek prowadzenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych egzekucji administracyjnej wynika z przepisów prawa, bowiem ich przedmiotem są obowiązki o charakterze administracyjnym, a więc obowiązki wobec Państwa. Ich realizacja nie zależy od swobodnego uznania wierzyciela. Materiał zebrany w sprawie potwierdza, iż skarżący jako wspólnik spółki jawnej prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą i nie wywiązywał się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, co doprowadziło do powstania znacznego zadłużenia wobec Zakładu. Skierowanie należności z tytułu składek na drogę przymusowego dochodzenia spowodowało powstanie kosztów egzekucyjnych w wysokości 11.318,15 zł. Każde uchybienie obowiązków wobec Skarbu Państwa polegające na nieregulowaniu należności powoduje zastosowanie środków przymusu, które mają wpłynąć na ich uregulowanie. W odniesieniu do stanu faktycznego, wyrażenie zgody na umorzenie kosztów egzekucyjnych oznaczałaby akceptację zachowań strony, polegających na niewypełnianiu zobowiązań wobec Zakładu. W ocenie Dyrektora, nie jest zasadne udzielenie stronie ulgi z uwagi na to, że skarżący nie regulował należności wobec ZUS, a jednocześnie korzysta z systemu ubezpieczeń społecznych (pobieranie przyznanego 8.09.2024 r. świadczenia emerytalnego), jak i ubezpieczenia zdrowotnego (leczenia się w publicznych placówkach służby zdrowia), co uderza w pozostałych ubezpieczonych, i w ten sposób narusza interes społeczny. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stoi na straży prawidłowego wypełniania przez przedsiębiorców swoich obowiązków. W 2001 roku skarżący podjął decyzję o prowadzeniu działalności gospodarczej w formie spółki. Uczynił to we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Przekonanie strony dotyczące likwidacji działalności gospodarczej było błędne, bowiem materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji jednoznacznie wskazuje na to, iż wniosek o wykreślenie spółki z Krajowego Rejestru Sądowego został zwrócony ze względu na błędy we wniosku, a Spółka nadal figurowała w KRS. Swoim działaniem skarżący doprowadził do powstania znacznego, sięgającego ponad 300.000,00 zł zadłużenia, na które składają się: należności z tytułu składek, odsetki za zwłokę, koszty upomnienia oraz koszty egzekucyjne, by następnie wnioskiem z 8.07.2024 r. wystąpić o umorzenie całego posiadanego przez stronę zadłużenia. Zdaniem organu odwoławczego, nieodbieranie przez stronę korespondencji, w tym korespondencji z ZUS, było celowe i stanowiło "metodę działania". W momencie zmiany miejsca przebywania, skarżący był zobowiązany do wskazania aktualnego adresu do korespondencji. W przypadku braku realizacji tego obowiązku doręczanie pism następowało na dotychczasowy adres i wywoływało skutki prawne. Zatem powoływanie się na okoliczności związane z nieprzekazywaniem przez byłą żonę korespondencji nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto, zdaniem Dyrektora skarżący miał świadomość istnienia zadłużenia wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o czym świadczy część korespondencji odbieranej przez stronę. W korespondencji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych informował stronę zarówno o posiadanym zadłużeniu, jak i obowiązkach złożenia deklaracji, a także o uregulowaniu należnych składek. Z kolei dokonanie przez Zakład wpisów hipotek na nieruchomościach, w których strona ma swój udział, stanowi konsekwencję posiadania przez stronę znacznego zadłużenia wobec Zakładu. Dyrektor wyjaśnił, że dokonane przez skarżącego wpisy w CEIDG, a także w KRS powodowały, że skarżący posiadał status przedsiębiorcy i z tego tytułu winien wypełniać nałożone na siebie obowiązki. W ocenie organu odwoławczego, posiadanie przez stronę majątku, w postaci nieruchomości pozwala uznać że w niedalekiej przyszłości istnieją szanse na odzyskanie należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych środków, pochodzących z ich sprzedaży. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wskazuje, by na powstanie kosztów egzekucyjnych wpływ miały okoliczności losowe, niezależne od strony. Fakt bycia wspólnikiem spółki jawnej powodował, że skarżący podlegał, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą ubezpieczeniom, zatem nieprzestrzeganie przez stronę obowiązujących przepisów nie może być aprobowane przez organy administracji. Organ odwoławczy nie uznał również skarżącego jako osobę bezrobotną. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący nie jest mieszkańcem schroniska dla bezdomnych bądź noclegowi. Strona zamieszkuje w domu w Z. Czasowe przebywanie w barakach, w okresie wykonywania prac dorywczych, było samodzielną decyzją strony w tym zakresie. Dyrektor podkreślił, że na dzień wydania rozstrzygnięcia sytuacja strony poprawiła się. Z informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Legnicy wynika, że 8.09.2024 r. przyznano stronie świadczenie emerytalne, którego wysokość wynosi 2.663,62 zł brutto, to jest 2.403,89 zł netto. Zatem obecnie strona dysponuje stałym, miesięcznym dochodem umożliwiającym chociażby ratalną spłatę kosztów egzekucyjnych. Na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia Dyrektor nie posiada wiedzy na temat trudności w zaspokajaniu przez stronę podstawowych potrzeb życiowych.