DKIS podniósł, że Podmiot A. jest instytucją kultury działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 87; dalej: "ustawa o działalności kulturalnej"), której zadaniem jest przede wszystkim tworzenie i upowszechnienie dóbr kultury, a więc realizowanie zadań nałożonych ww. ustawą. Podał, że także w statucie Wnioskodawcy jest wiele zadań dotyczących upowszechniania kultury, m.in.: promowanie sztuki współczesnej, promocja twórczości artystów z miasta i województwa w kraju i za granicą oraz tworzenie artystom warunków do konfrontacji osiągnięć twórczych i wymiany doświadczeń, współpraca ze środowiskami twórczymi, stowarzyszeniami, instytucjami kultury w kraju i za granicą, udostępnianie zbiorów do celów wystawienniczych, naukowych i edukacyjnych. Wskazał, że prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza związana jest bezpośrednio z jego działaniami statutowymi i wynika z powierzonych zadań.
Zdaniem organu organizacja nieodpłatnych wydarzeń w formie wernisaży w niewielkim stopniu może przełożyć się na wzrost liczby osób korzystających z usług oferowanych odpłatnie przez Podmiot A. Jednakże nie można uznać, że głównym celem tych nieodpłatnych czynności jest marketing, wsparcie sprzedaży. Cel promocyjno-marketingowy wydarzeń nieodpłatnych dotyczy całej, szeroko pojętej działalności Wnioskodawcy. Polega ona na upowszechnianiu kultury w szerokim znaczeniu tego pojęcia, do której Wnioskodawca został powołany jako instytucja kultury, a także na prowadzeniu odpłatnej działalności gospodarczej. Tym samym, nieodpłatne wydarzenia w opinii DKIS służą zarówno celom statutowym Wnioskodawcy, jak i celom działalności gospodarczej. W konsekwencji organ uznał, że działania polegające na organizacji nieodpłatnych wydarzeń w formie wernisaży nie stanowią / nie będą stanowić czynności związanych wyłącznie z działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy VAT. Stwierdził, że działania te nie będą sprzyjać wyłącznie osiągnięciu przychodów z działalności gospodarczej Wnioskodawcy lecz służyć całokształtowi jego działalności, w tym działalności statutowej.
W tych okolicznościach DKIS uznał, że Wnioskodawca ma/będzie mieć możliwość częściowego odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących zakup towarów i usług nabytych w ramach realizacji Projektu wyłącznie w zakresie, w jakim zakupy będą wykorzystywane do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Jeśli nie jest/nie będzie możliwe przyporządkowanie wydatku wyłącznie do czynności opodatkowanych i czynności niepodlegających opodatkowaniu, w celu odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących te zakupy Wnioskodawca jest/będzie zobowiązany zastosować odpowiedni prewspółczynnik, czyli sposób określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy VAT, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 999).
W skardze wniesiono o uchylenie interpretacji indywidualnej DKIS oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie w tej sprawie:
1. art. 86 ust. 2a ustawy VAT poprzez niewłaściwą ocenę, że w odniesieniu do wydatków związanych z realizacją Projektu skarżący będzie miał obowiązek stosowania art. 86 ust. 2a-2h ustawy VAT tj. obliczyć kwotę podatku naliczonego z wykorzystaniem tzw. prewspółczynnika pomimo, że całokształt działań skarżącego jest związany z jego działalnością gospodarczą dla potrzeb VAT;
2. art. 86 ust. 1 ustawy VAT poprzez niewłaściwą ocenę, że skarżący nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego od wydatków na zakup towarów i usług związany z realizacją Projektu bez stosowania prewspółczynnika w sytuacji, gdy wydatki te służą prowadzonej przez skarżącego działalności odpłatnej, a nie innym celom;
3. art. 15 ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy VAT poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że realizacja działań służących działalności statutowej odpłatnej nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy VAT;
4. art. 86 ust. 2a ustawy VAT w zw. z art. 168 i art. 173 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L. z 2006 r. nr 347, s. 1; dalej: "Dyrektywa") poprzez błędną wykładnię pojęcia działalności gospodarczej, które zdaniem organu nie obejmuje działań nieodpłatnych służących działalności odpłatnej oraz niezasadną ocenę odnośnie do zastosowania tego przepisu zakładając, że odliczenie prewspółczynnikiem ma zastosowanie do celów innych niż działalność gospodarcza, w sytuacji gdy Dyrektywa w przepisie bezpośrednio obowiązującym odnosi się wprost do transakcji dających prawo do odliczenia, o których mowa w art. 168, 169 i 170, jak i do transakcji nie dających prawa do odliczenia, a nie do celów statutowych działania instytucji kultury;
5. art. 14c § 1 i 2, art. 121 § 1 w z. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: "Op") poprzez nieuzasadnioną modyfikację przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprowadzającą się do błędnego uznania, iż działalność Podmiotu A. nie stanowi działalności gospodarczej oraz błędne uznanie, że organizowanie wernisaży stanowi nieodpłatną działalność statutową instytucji kultury.
W uzasadnieniu tych zarzutów zakwestionowano stanowisko organu, że organizacja wernisaży służy zarówno celom statutowym jak i celom działalności gospodarczej prowadzonej przez Podmiot A. Oceniono, że prowadzona przez skarżącego działalność statutowa jest działalnością odpłatną i spełnia kryteria działalności gospodarczej dla potrzeb VAT. Wyjaśniono, że organizacja wernisaży ma na celu rozpowszechnianie informacji o tym odpłatnym wydarzeniu wśród potencjalnej publiczności, oraz generowanie dodatkowych obrotów ze sprzedaży towarów. Nie realizuje natomiast nieodpłatnej działalności statutowej Podmiotu A., gdyż ta swoje zadania statutowe realizuje przez prowadzenie działalności odpłatnej. Założono, że przyjęcie stanowiska organu oznaczałoby, że skarżący w ogóle nie jest podatnikiem VAT, gdyż wszystkie prowadzone przez Podmiot A. działania stanowią realizację jej zadań statutowych. Podkreślono, że Podmiot A. realizuje swoje zadania statutowe wyłącznie poprzez prowadzenie działalności odpłatnej, a wernisaż jako wydarzenie mające na celu promocję danej wystawy, ma ścisły związek z tą działalnością odpłatną i samo w sobie generuje dla skarżącego obrót opodatkowany VAT w postaci sprzedaży towarów w trakcie wernisaży.
Wywiedziono, że działalność gospodarcza dla potrzeb VAT stanowi odrębne pojęcie od działalności statutowej (odpłatnej lub nieodpłatnej), o której mowa w przepisach dotyczących działalności kulturalnej. Przyjęto, że kwalifikacja działań każdego podatnika (w tym instytucji kultury) jako działalności gospodarczej powinna odbywać się w oparciu o definicję zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy VAT, a nie przez pryzmat postanowień statutu instytucji kultury czy przepisów odrębnych zawartych np. w ustawie o działalności kulturalnej. Podano, że Podmiot A. prowadzi wyłącznie działalność odpłatną, która spełnia kryteria działalności gospodarczej dla potrzeb VAT, zaś organizacja wydarzeń promujących wystawy odpłatne (wernisaży) jest ścisłe związana z prowadzoną przez ten podmiot działalnością odpłatną.
Podkreślono, że obiekt, którego dotyczą wydatki w ramach Projektu, jest wykorzystywany do działalności odpłatnej - organizacji wystaw odpłatnych. Skarżący nie przewiduje nieodpłatnego wstępu dla grup uprzywilejowanych, nie realizuje zadań związanych z upowszechnianiem kultury w ramach nieodpłatnej działalności statutowej. Swoje zadania statutowe realizuje w ramach działalności odpłatnej statutowej, która jest działalnością gospodarczą. Ten związek jest w opinii skarżącego wystarczający do uznania, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym nie znajdzie zastosowania odliczenie VAT z zastosowaniem prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy VAT, gdyż budynek skarżącego jest przeznaczony do prowadzenia działalności odpłatnej. W konkluzji oceniono, że DKIS dokonał błędnej wykładni pojęcia działalności gospodarczej poprzez założenie, że nie obejmuje ono działań nieodpłatnych służących działalności odpłatnej.
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Do podstawowych uprawnień podatnika podatku VAT należy przewidziane w art. 86 ust. 1 ustawy VAT prawo do obniżenia podatku należnego, wynikającego z faktur sprzedaży - o podatek naliczony zawarty w fakturach dokumentujących nabycie towarów lub usług. Przepis ten pozwala podatnikowi na dokonanie obniżenia podatku należnego w pełnym zakresie, tj. możliwe jest odliczenie całego podatku naliczonego z faktur zakupowych (suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług – art. 86 ust. 2 lit.a ustawy VAT) w takim zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Omawiane uprawnienie podlega ograniczeniu w sposób wskazany w art. 86 ust. 2a ustawy VAT, zgodnie z którym w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Tak określony sposób rozliczania podatku naliczanego wskaźnikiem podanym w przytoczonym przepisie określany jest jako rozliczanie prewspółczynnikiem.
Spór w sprawie dotyczy tego, czy skarżąca podlega opisanemu powyżej ograniczeniu w prawie do odliczenia podatku naliczonego od nabyć opisanych we wniosku, związanych z przebudową jej obiektu. W świetle przytoczonego art. 86 ust. 2a ustawy VAT dla rozstrzygnięcia sporu znaczenie ma to, w jaki sposób po przebudowie obiekt skarżącej będzie wykorzystywany, tj., czy jedynie do celów wykonywanej przez skarżącą działalności gospodarczej, czy również do celów innych niż działalność gospodarcza.
Dlatego istotne jest rozważenie charakteru działalności skarżącej, która z jednej strony przedstawia się jako podmiot działający wyłącznie komercyjnie, z drugiej zaś strony posiada status samorządowej instytucji kultury, powołanej przez Gminę [...] do organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej. Na tym tle pojawia się wątpliwość, czy podmiot taki jak skarżąca, czyli samorządowa instytucja kultury powołana do realizacji zadań własnych gminy w zakresie organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej, prowadząca również działalność gospodarczą – wykonuje, jak twierdzi, wyłącznie czynności służące prowadzeniu działalności gospodarczej, czy należy jej przypisać także wykonywanie działań o innym, nieodpłatnym charakterze, związanych ze statutowym prowadzeniem działalności kulturalnej, tak jak ocenił to organ.
Działalność kulturalna prowadzona jest w sposób określony w ustawie o działalności kulturalnej. W art. 1 ust. 1 tej ustawy przyjęto, że polega ona na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Zaś zgodnie z jej art. 2 formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.
W art. 3 ust. 2 ww. ustawy przyjęto, że działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów.
Z kolei w art. 9 ust. 2 ustawy o działalności kulturalnej powierzono prowadzenie działalności kulturalnej jednostkom samorządu terytorialnego jako zadanie własne o charakterze obowiązkowym. Na podstawie art. 12 ustawy organizator zapewnia instytucji kultury środki niezbędne do rozpoczęcia i prowadzenia działalności kulturalnej oraz do utrzymania obiektu, w którym ta działalność jest prowadzona.
Na prowadzenie działalności statutowej skarżąca, jak podaje we wniosku i jak wynika z jej statutu, otrzymuje dofinansowanie w postaci dotacji przedmiotowych (na działalność bieżącą) i dotacje celowe (na realizację konkretnych zadań) i uzyskuje przychody z prowadzonej działalności gospodarczej. Jako faktycznie prowadzoną działalność wskazała odpłatną działalność generującą przychody ze sprzedaży: biletów wstępu do Podmiotu oraz na organizowane wydarzenia, katalogów, wydawnictw i pocztówek, zbycia składników majątku ruchomego oraz przychody z najmu i dzierżawy, ze świadczenia usług reklamowych, a także świadczenia sponsorskie.
Skarżąca podała we wniosku, że jej działalność ma charakter odpłatny (działalność opodatkowana VAT i zwolniona) oraz że zasadniczo nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działań nieodpłatnych.
W ocenie Sądu jest to niezgodne z treścią wniosku (stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego). Skarżąca umniejsza bowiem znaczenie organizacji opisanych we wniosku wernisaży, eksponując wyłącznie ich marketingowy charakter. Traci przy tym z pola widzenia to, że wernisaż realizuje także cele szersze, a w tym obowiązek promowania sztuki współczesnej, co jest pierwszym zadaniem statutowym skarżącej. Jak podano we wniosku, wstęp na wernisaże jest otwarty, przez co Sąd rozumie niepobieranie opłat od uczestników, zaś w ich trakcie można m.in. spotkać artystów, wysłuchać ich wypowiedzi i obejrzeć bezpłatnie wystawę, co wpisuje się w wyżej wskazany cel statutowy promowania sztuki współczesnej. Zdaniem Sądu prawidłowo oceniono w zaskarżonej interpretacji indywidualnej znaczenie marketingowo-reklamowe wernisaży jako służące całej działalności skarżącej, zarówno odpłatnej jak i nieodpłatnej.
W ocenie Sądu w pierwszej kolejności skarżąca powinna realizować cele statutowe, czyli te, do których została powołana. Wśród nich są zaś takie obowiązki instytucji kultury, które zostały zbagatelizowane we wniosku, a które trudno byłoby realizować odpłatnie, w tym, przykładowo: "gromadzenie i opracowywanie dokumentacji z zakresu działalności Podmiotu A., czy "tworzenie artystom warunków do konfrontacji osiągnięć twórczych i wymiany doświadczeń" albo "współpraca ze środowiskami twórczymi". Skarżąca pomija we wniosku obowiązek ich wykonywania, a zdaniem Sądu nie można przypisać im cechy odpłatności. Te przykładowo wymienione cele statutowe wskazują, że skarżąca jest zobowiązana do prowadzenia także działalności nieodpłatnej i jest to działalność prowadzona na podstawie ustawy o działalności kulturalnej. W ten sposób realizuje skarżąca jako samorządowa instytucja kultury zadanie własne gminy, finansowane, jak wynika ze statutu, z dotacji podmiotowych. Co do innych celów statutowych, zdaniem Sądu, nie ma przeszkód do uznania ich za realizowane odpłatnie, co, przykładowo, dotyczy organizacji biletowanych imprez takich jak wystawy, konferencje czy targi sztuki, wymienionych w statucie.
Zatem skarżąca prowadzi działalność gospodarczą o charakterze odpłatnym, ale także prowadzi działalność nieodpłatną, co wynika z charakteru niektórych zadań statutowych. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że cel promocyjno-marketingowy wydarzeń nieodpłatnych, takich jak organizacja wernisaży dotyczy całej, szeroko pojętej działalności skarżącej, a nie tylko jej działań komercyjnych. Rozpowszechnianie w trakcie wernisażu informacji o działalności skarżącej może zarówno wpłynąć na wzrost liczby sprzedawanych później biletów (działalność odpłatna), jak też na wzrost zainteresowania sztuką bez korzystania z odpłatnej oferty skarżącej (realizacja misji publicznej przez skarżącą). W takich okolicznościach, zdaniem Sądu, obu celom (działalność komercyjna i niekomercyjna) będzie służyć obiekt Podmiotu A. po jego przebudowie. Dlatego wydatki na przebudowę nie będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych, o których jest mowa w ust. 1 art. 86 ustawy VAT, czyli do wykonywanej działalności gospodarczej. Będą one także związane z realizacją w przebudowywanym obiekcie tych zadań statutowych, którym nie można przypisać charakteru komercyjnego (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2022 r. I FSK 1545/19 i poprzedzający go wyrok WSA w Szczecinie z 17 kwietnia 2019 r. I SA/Sz 847/18).
Dlatego właściwym sposobem rozliczenia podatku naliczonego z faktur na przebudowę jest sposób wskazany w ust. 2a art. 86, tj. z zastosowaniem prewspółczynnika.
Tym samym Sąd podziela stanowisko organu zajęte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, uznając za niezasadne zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2a ustawy VAT, a także art. 15 ust. 2 tej ustawy. Dodać należy, że z treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie wynika, jak to podano w skardze w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy VAT, aby organ wyraził pogląd wykluczający uznanie, że realizacja działań służących działalności statutowej odpłatnej nie jest dokonywana w ramach działalności gospodarczej skarżącej w rozumieniu ustawy VAT. Przeciwnie, na str.17 interpretacji podano, że prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza związana jest bezpośrednio z jej działaniami statutowymi i wynika z powierzonych skarżącej zadań. Organ przyjął zaakceptowane przez Sąd stanowisko, że skarżąca część zadań statutowych może wykonywać odpłatnie, lecz jest także taka część tych zadań, którym odpłatności przypisać nie można. Są to wskazane przez skarżącą wernisaże oraz wymienione przykładowo przez Sąd zadania wynikające ze statutu.
Nie dopuścił się organ zarzucanej błędnej wykładni art. 86 ust. 2a ustawy VAT w zw. z art. 168 i art. 173 Dyrektywy 112. Z art. 168 wynika zasada zbliżona do regulacji krajowej, tj. przyjęto w Dyrektywie, że jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika. Także proporcja podlegająca odliczeniu określona w art. 173 ust. 1 Dyrektywy odpowiada treści art. 86 ust. 2a ustawy VAT, tj. przyjmuje, że w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika zarówno do dokonywania transakcji dających prawo do odliczenia, o których mowa w art. 168, 169 i 170, jak i transakcji nie dających prawa do odliczenia, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części VAT, która proporcjonalnie przypada na kwotę tych pierwszych transakcji.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do zarzucanego naruszenia art. 14c § 1 i 2, art. 121 § 1 w z. z art. 14h Op poprzez nieuzasadnioną modyfikację przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskutek uznania, że działalność skarżącej nie stanowi działalności gospodarczej oraz błędne uznanie, że organizowanie wernisaży stanowi nieodpłatną działalność statutową instytucji kultury.
Zgodnie z art. 14c § 1 i 2 Op interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV – co wynika z art. 14h Op. Zaś powołany w skardze art. 121 § 1 Op zawiera zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do zarzucanej modyfikacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. We wniosku podano, że skarżąca jest samorządową instytucją kultury, co obligowało organ do uwzględnienia tej okoliczności przy rozpatrywaniu wniosku i co, zdaniem Sądu, zostało uwzględnione w zaskarżonej interpretacji poprzez wzięcie pod uwagę przepisów ustawy o działalności kulturalnej oraz statutu skarżącej, określającego cele statutowe działalności skarżącej. Na tym tle prawidłowy jest wniosek, że chociaż skarżąca podaje, że zasadniczo nie będzie prowadzić działań nieodpłatnych, to jednak taki charakter należy przypisać niektórym zadaniom skarżącej wynikającym z jej statutu oraz omówionym wyżej wydarzeniom w postaci wernisaży.
Zatem prawidłowo uznał organ, że organizowanie wernisaży stanowi nieodpłatną działalność statutową skarżącej. Organ nie podzielił więc stanowiska skarżącej co do wyłącznie promocyjnego celu organizacji wernisaży, służącego wyłącznie promocji wystawy, na którą wstęp jest odpłatny, promocji oferty skarżącej oraz w celu zachęcenia szerszej publiczności do późniejszego, odpłatnego zwiedzania ekspozycji. Organ inaczej niż skarżąca ocenił, że organizacja nieodpłatnych wernisaży służy zarówno promocji działalności gospodarczej skarżącej, jak i promowaniu jej innych nieodpłatnych zadań wynikających ze statusu skarżącej (samorządowa instytucja kultury) oraz z ustawy o działalności kulturalnej, a także ze statutu skarżącej. W ocenie Sądu wystąpiły podstawy do wyrażenia przez organ takiego stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I FSK 415/23 z 18 grudnia 2025 r. w odniesieniu do podobnego zarzutu uznał za prawidłowe stwierdzenia organu, który w celu udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie "był zobligowany do analizy przesłanek wynikających z treści przepisów ustawy o VAT, w tym przeanalizowania całokształtu działalności Podatnika, który jest samorządową instytucją kultury, działającą na przepisach ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194 z późn. zm.). Jakkolwiek Wnioskodawca wskazywał, że po zakończeniu inwestycji budynek będzie służył odpłatnej działalności opodatkowanej i zwolnionej od opodatkowania oraz w budynku nie będą prowadzone czynności niepodlegające opodatkowaniu, to Organ dokonując oceny całokształtu okoliczności sprawy uprawniony był do dokonania oceny, że z uwagi na charakter wykonywanych czynności skarżący będzie wykonywał zarówno czynności podlegające VAT jak i czynności wykonywane w ramach swojej działalności statutowej, a więc pozostające poza zakresem VAT. Zatem (...) nie może to być utożsamiane z wykreowaniem własnego stanu faktycznego."
Wobec braku zasadności zarzutów skargi została ona oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).