Tym samym organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów zażalenia.
We wniesionej skardze skarżący wskazał, że nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W piśmie procesowym z dnia 9.06.2025 r. ustanowiony w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy pełnomocnik podniósł zarzuty naruszenia:
- art. 33 § 2 ust. 4 u.p.e.a. poprzez brak uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a wymaganego prawem;
- art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez zainicjowanie postępowania egzekucyjnego mimo braku przesłania pisemnego upomnienia skarżącemu, mimo obowiązku ciążącego na organie;
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu
i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego skutkującym wadliwym ustaleniem, iż skarżący otrzymał pisemne upomnienie przed zainicjowaniem postępowania egzekucyjnego w sytuacji, w której skarżący osobiście nie odebrał upomnienia.
Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego przez organ I instancji a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów zastępstwa z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako "p.p.s.a."), decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Nadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (niemającym tu zastosowania).
Kierując się opisanymi powyżej kryteriami, dokonując badania legalności zaskarżonego postanowienia oraz postępowania poprzedzającego jego wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obiegu prawnego.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29.11.2024 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19.07.2024 r. nr [...] obejmującego "podatek od nieruchomości za 2022 r."
Ze stanu sprawy wynika, że wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19.07.2024 r. nr [...] obejmującego "podatek od nieruchomości za 2022 r."
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w związku z brakiem zapłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2022 wystawiono upomnienie z dnia 1.12.2022 r., które doręczono adresatowi w dniu 7.12.2022 r. (k. 2 akt adm.) W upomnieniu tym oznaczono rodzaj należności tj. podatek od nieruchomości od osób fizycznych za 2022 r. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych dowodu doręczenia wynika, że ww. upomnienie zostało doręczone adresatowi tj. S. S. w dniu 7 grudnia 2022 r., co poświadczył on własnoręcznym podpisem.
Z uwagi na fakt, że do dnia 19.07.2024 r. na rachunek bankowy Gminy Kędzierzyn-Koźle nie wpłynęła przedmiotowa należność (z tytułu podatku od nieruchomości za 2022 r.), wystawiono i skierowano do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. administracyjny tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący podatek od nieruchomości za 2022 rok, którego odpis doręczono zobowiązanemu w dniu 1.08.2024 r.
Skarżący w dniu 6.08.2024 r. złożył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19.07.2024 r. powołując się na art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane.
Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. zawiera katalog zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.
Zgodnie przy tym z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, może być podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Dalej zauważyć należy, iż ustawodawca w art. 15 § 1 u.p.e.a. wprost przewidział możliwość wszczęcia egzekucji administracyjnej dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zatem, skoro co do zasady postępowanie egzekucyjne nie może być wszczęte bez wcześniejszego doręczenia upomnienia, to stanowi ono obligatoryjny element postępowania egzekucyjnego, bez którego egzekucja administracyjna nie może być skutecznie wszczęta i prowadzona. Przywołany powyżej przepis art. 15 § 1 ww. ustawy stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Mając na uwadze powyższe regulacje oraz stan faktyczny niniejszej sprawy, w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że nie jest uzasadniony zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia.
Jak już wyżej wskazano, z akt administracyjnych sprawy wprost wynika, że wierzyciel - Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle upomnieniem z dnia 1.12.2022 r. nr [...] wezwał zobowiązanego do uregulowania należności z tytułu podatku od nieruchomości wskazując okres 6.04.2022 r. i kwotę należności głównej 39 zł (k. 2 akt adm.).
Jak słusznie zauważyło SKO, przedmiotowe upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 7.12.2022 r. Potwierdza to własnoręczny, czytelny podpis zobowiązanego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowego upomnienia oraz wskazanie doręczyciela, który potwierdził oddanie pisma adresatowi.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że według stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie sądowym, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposobów obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 449/16; wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 1029/14; wyrok z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1493/10; postanowienie NSA z 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 811/12). Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa zatem na zainteresowanym.
W przedmiotowej sprawie nie doszło do obalenia domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej sporne upomnienie.
Jak podnosi się w orzecznictwie, podpis na potwierdzeniu odbioru przesyłki nadanej w toku postępowania administracyjnego jest podstawą do uznania jej za skutecznie doręczoną.
W związku z powyższym SKO trafnie oceniło, że w sprawie brak podstaw do kwestionowania prawidłowości dowodu doręczenia upomnienia, który, jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, korzysta z domniemania zgodności z prawdą.
Tym samym zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie zasługują na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy, z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.