W rezultacie organ uznał, iż zapewnienie pracownikom Spółki darmowego dostępu do platformy "[...]" będzie stanowiło dla nich nieodpłatne świadczenie, którego wartość należy doliczyć do przychodów ze stosunku pracy, określonych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Zatem Skarżąca będzie pełniła obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 u.p.d.o.f.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażonym w interpretacji indywidualnej, Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 w zw. z 57a p.p.s.a., podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 12 ust. 1 w zw. z art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; dalej: “u.p.d.o.f.", "ustawa o PIT") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: przyjęcie, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym należy uznać, że w związku z nieodpłatnym udostępnianiem przez Skarżącą pracownikom dostępu do Programu, po stronie pracowników powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym na Skarżącej będą ciążyć obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W ocenie Skarżącej, naruszenie art. 12 ust. 1 ustawy o PIT sprowadza się do uznania przez organ, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym doszło do spełnienia trzeciej przesłanki z ww., tj. istnienia wymiernej korzyści po stronie pracownika (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i możliwości przypisania tej korzyści indywidualnemu pracownikowi. Zdaniem Strony, przy wykładni art. 12 ust. 1 ustawy o PIT - w kontekście nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawcy – organ powinien uwzględnić wyrok Trybunał Konstytucyjny z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947). Przypisanie natomiast przychodu do zbioru wszystkich Pracowników, którzy uzyskali możliwość wzięcia udziału w Programie, w oderwaniu od wartości faktycznie otrzymanych świadczeń, jest sprzeczne z dyrektywami wykładni wynikającymi z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i stanowi naruszenie zarówno przepisów ustawy o PIT, jak i konstytucyjnych zasad opodatkowania.
W ocenie Skarżącej organ w sposób nieuprawniony przyjął, że Spółka jest w stanie zidentyfikować osoby, które wezmą udział w Programie, poprzez zebranie odpowiednich zgód na uczestnictwo w Programie oraz przetwarzanie danych osobowych. Dodatkowo, Organ przyjął, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka dysponuje możliwością przypisania indywidualnie ustalonego przychodu do poszczególnych uczestników Programu.
Wbrew twierdzeniom Organu, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka wprost wskazuje, że nie jest w stanie (choćby pośrednio) zidentyfikować osób, które założyły konto na Platformie i wyraziły stosowne zgody. Opis zdarzenia przyszłego wskazuje bowiem - "Dostęp do Programu będzie mieć charakter dobrowolny, a skorzystać będą mogli wszyscy Pracownicy, którzy dokonają rejestracji na platformie i wyrażą zgodę na przetwarzanie danych osobowych w ramach użytkowania Programu (...) Spółka nie będzie miała możliwości monitorowania w żaden sposób, którzy pracownicy korzystają z Programu, jak często to robią i z których świadczeń korzystają."
Dalej Strona wskazała, że Program "[...]" jest usługą komercyjną prowadzoną przez operatora platformy - podmiot zewnętrzny. Tym samym Skarżąca nie dysponuje żadnymi informacjami dotyczącymi tego, którzy Pracownicy dokonali rejestracji na platformie i wyrazili zgodę na przetwarzanie danych osobowych w ramach użytkowania Programu. Informacje takie jak dane dotyczące rejestracji oraz zgody na przetwarzanie danych osobowych zbiera niezależny operator platformy.
Powyższe jednoznacznie wskazuje, że twierdzenia Organu, co do dysponowania przez Skarżącą informacjami dotyczącymi ilości osób korzystających z platformy na podstawie przyznawanych przez siebie dostępów do platformy Pracownikom są niezgodne opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku o interpretację indywidualną. Prezentowane przez Organ stanowisko, zgodnie z którym wysokość przychodu byłaby niezależna od rzeczywistego sposobu korzystania ze świadczeń w ramach Programu, powoduje oderwanie przypisanej wartości od faktycznej korzyści odnoszonej przez Pracownika. Powyższy sposób ustalania przychodu, zdaniem Spółki prowadzi do sprzecznych ze zdrowym rozsądkiem konsekwencji. Przy stałej opłacie za korzystanie z Programu, przypisany do Pracownika przychód malałby wraz ze wzrostem liczby uczestników Programu, a wzrastałby w przypadku zmniejszenia liczby uczestników – mimo, że wartość faktycznie otrzymywanych świadczeń przez poszczególnych uczestników pozostawałaby bez zmian. Zatem zastosowanie zaproponowanego przez Organ mechanizmu prowadziłoby do sytuacji, w której przychód podatkowy przypisany indywidualnym uczestnikom Programu byłby uzależniony od zmiennych czynników zewnętrznych (tj. liczby uczestników), a nie od rzeczywistej wartości odebranych świadczeń.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga Spółki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana interpretacja indywidualna organu jest zgodna z prawem.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpoznanej sprawie kontrola zaskarżonej interpretacji indywidualnej we wskazanych wyżej granicach prowadzi do wniosku, że interpretacja nie narusza prawa.
Spór w rozpoznanej sprawie dotyczy zagadnienia, czy możliwość skorzystania przez pracowników Skarżącej z usług za pośrednictwem platformy "[...]" będzie kwalifikowana jako przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a tym samym czy Skarżąca powinna spełnić obowiązki wynikające z art. 32 ust. 1 ww. ustawy.
Zdaniem Skarżącej możliwość skorzystania przez jej pracowników z usług za pośrednictwem platformy "[...]" nie będzie kwalifikowana jako przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a tym samym Skarżąca nie powinna spełniać obowiązków wynikających z art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f. Zdaniem Strony, przy wykładni art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., w kontekście nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawcy, organ powinien uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. Przypisanie natomiast przychodu do zbioru wszystkich Pracowników, którzy uzyskali możliwość wzięcia udziału w Programie, w oderwaniu od wartości faktycznie otrzymanych świadczeń, jest sprzeczne z dyrektywami wykładni wynikającymi z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i stanowi naruszenie zarówno przepisów ustawy o PIT, jak i konstytucyjnych zasad opodatkowania. W ocenie Spółki organ w sposób nieuprawniony przyjął, że jest ona w stanie zidentyfikować osoby, które wezmą udział w programie.
Odmiennego zdania jest natomiast organ, według którego zapewnienie pracownikom Spółki darmowego dostępu do platformy "[...]" będzie stanowiło dla nich nieodpłatne świadczenie, w rezultacie czego Skarżąca będzie pełniła obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 u.p.d.o.f.
Przechodząc do oceny stanowisk stron i odnosząc się do zarzutów skargi na wstępie zauważyć wypada, co już podkreślono na wstępie, że w świetle art. 57a p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając skargę na interpretację indywidualną, nie może uwzględnić naruszeń prawa innych niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże. W jego gestii pozostaje tylko kontrola, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ podatkowy i to w sposób określony w skardze. Sąd nie może zatem podjąć się z własnej inicjatywy poszukiwania naruszeń prawa, które nie zostały wskazane w skardze, zastępując w ten sposób stronę w obowiązku właściwego sformułowania jej zarzutów. Sąd nie ma bowiem ani prawa, ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi lub jego argumentacji. Stąd też, nawet jeżeli w toku kontroli sądowoadministracyjnej odnajdzie wady interpretacji indywidualnej, a te nie znalazły się w granicach zarzutów skargi, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Zasada ta znajduje swój wyraz również w art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 825/22, jak też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1576/16, z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1778/16, z dnia 6 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 704/18, z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1095/18, z dnia 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II FSK 1071/20 - dostępne, podobnie jak i inne wyroki powoływane w tym uzasadnieniu na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie jako: "CBOSA").
W skardze nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, co implikuje wniosek o niepodważeniu stanu faktycznego/przyszłego tej sprawy, przyjętego przez organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zatem Sąd nie mógł odnieść się do zarzutu wskazanego w uzasadnieniu skargi, że twierdzenia organu związane z dysponowaniem przez Skarżącą informacjami dotyczącymi ilości osób korzystających z platformy na podstawie przyznawanych przez siebie dostępów do platformy Pracownikom są niezgodne z opisem zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o interpretację indywidualną.
W aspekcie braku zarzutów procesowych skargi, tj. braku skutecznego zakwestionowania stanowiska organu, że Wnioskodawca jest w stanie zidentyfikować osoby, które otrzymały dostęp do uczestniczenia w Programie, przez co znana jest mu wysokość opłaty za usługę i ilość pracowników przystępujących do Platformy, stanowisko organu interpretacyjnego w powyższym zakresie nie zostało podważone i nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu. Wobec tego przedmiotem swoich rozważań Sąd mógł uczynić wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Wobec powyższego, na potrzeby oceny prawnej zarzutów zawartych w skardze Spółki, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
W myśl natomiast art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Nadto, z treści art. 32 ust. 1 ww. ustawy wynika, że zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy. Powołane przepisy nie zawierają jednakże definicji pojęcia "nieodpłatnego świadczenia".
Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Do tej kategorii przychodów podatkowych zaliczono przychody z nieodpłatnych świadczeń uregulowane w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b cytowanej ustawy.
Sposób zdefiniowania tego rodzaju przychodów na tle występujących zagadnień spornych najpełniej został przeprowadzony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W przywołanym wyroku stwierdzono, że wskazane regulacje rozumiane w ten sposób, że "inne nieodpłatne świadczenie" oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zakresem pojęcia nieodpłatnego świadczenia jako przychodu objęte są wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, "których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy". Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku uznał, że mimo bardzo szerokiego ujęcia przychodów ze stosunku pracy, nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika, bez ustalonej za nie zapłaty, jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu. Trybunał wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał stwierdził, iż obiektywne kryterium - wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) - nie jest spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy. W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie spotkanie integracyjne organizowane przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. W ocenie Trybunału nie można uznać także, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania. Trybunał przypomniał, że ustawodawca nie określił, jak należy rozumieć pojęcie otrzymania nieodpłatnych świadczeń ale według językowego rozumienia otrzymać oznacza: stać się odbiorcą czegoś; dostać coś w darze lub w zamian za coś. Skoro w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., dla określenia warunku powstania przysporzenia ustawodawca posłużył się trybem dokonanym "otrzymane" (a nie "otrzymywane"), akcentując zaistniały już fakt spełnienia innego nieodpłatnego świadczenia, nie wystarczy zatem możliwość uzyskania świadczenia. Przychód ze stosunku pracy powstaje, zatem wyłącznie w razie realnego uzyskania przysporzenia w postaci nieodpłatnego świadczenia, nie jest natomiast związany z potencjalną możliwością uzyskania go.
Pogląd powyżśzy ukształtowany został również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwały z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10 i z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II FPS 7/10 oraz wyrok z dnia 25 kwietnia 2013 r., II FSK 1828/11). Zgodnie z tymi orzeczeniami, do których przychyla się również skład rozpoznający niniejszą skargę, świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego czy są dokonywane w formie pieniężnej czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub usługi.
Na tle takiego rozumienia art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b u.p.d.o.f. Trybunał sformułował ogólne kryteria, według których konkretne świadczenie pracodawcy na rzecz pracownika mogło zostać zakwalifikowane do przychodów nieodpłatnych ze stosunku pracy. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które: po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść oraz po trzecie korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Sąd uwzględniając powyżej wskazane argumenty stwierdza, iż w przypadku zapewnienia pracownikom Spółki darmowego dostępu do platformy "[...]" w warunkach opisanych we wniosku, spełnione zostały kryteria wskazane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014r. sygn. akt K 7/13 dla zidentyfikowania nieodpłatnego świadczenia.
W rozpoznawanej sprawie spełnienie pierwszych dwóch warunków nie jest sporne między stronami. Jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, do powyższego programu "[...]" przystąpią pracownicy, którzy wyrażą na to przystąpienie zgodę. Nie budzi też wątpliwości, że opisane powyżej świadczenie będzie spełnione głównie w interesie pracownika, gdyż jak wynika z wniosku, pracownik będzie miał możliwość uczestnictwa m. in. w kursach językowych, konsultacjach psychologicznych czy medycznych. Pracownik będzie miał możliwość rozwijania swoich umiejętności, będzie mógł również zatroszczyć się o kondycję swojego zdrowia fizycznego czy psychicznego. Jak prawidłowo przyjął Dyrektor KIS, świadczenie w postaci darmowego dostępu do platformy będzie stanowić dla pracownika realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt będzie uchwytny w jego majątku. Pracownik zaoszczędzi wydatek, który zmuszony byłby ponieść, gdyby nie otrzymał nieodpłatnego świadczenia od pracodawcy.
Istota sporu dotyczy natomiast tego, czy spełniony zostanie trzeci warunek określony przez TK w powołanym wyroku - czy udostępnienie dla wybranych pracowników (tych, którzy wyrazili zgodę) Platformy "[...]" stanowi dla tych pracowników wymierną korzyść, która można każdemu z nich indywidualnie przypisać.
Jak wynika z opisu okoliczności faktycznych (zdarzenia przyszłego) sprawy - Platforma "[...]"
- umożliwia dostęp pracownikowi (który wyraził na to zgodę) za wniesieniem przez pracodawcę ryczałtowej opłaty za pakiet dostęp do Programu, cena nie będzie skalkulowana jako iloczyn liczby dostępów i stawki za jeden dostęp; w przypadku zmian liczby pracowników, ryczałtowe wynagrodzenie za dany pakiet może pozostać niezmienne;
- umożliwia pracownikowi skorzystanie z benefitów podzielonych na 4 główne obszary tematyczne: Psychologia, Zdrowie, Odżywianie, Rozwój;
- w ramach wybranego Programu, pracownicy będą mieli dostęp do wszystkich propozycji oferowanych w wybranym pakiecie i będą mogli korzystać z nich w ramach swoich indywidualnych preferencji i potrzeb.
Skoro, jak już podniesiono powyższej, Skarżąca nie podnosząc w skardze zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, nie zakwestionowania przejętego przez organ stanowiska, że Wnioskodawca jest w stanie zidentyfikować osoby, które otrzymały dostęp do uczestniczenia w Programie przez co znana jest mu wysokość opłaty za usługę i ilość pracowników przystępujących do Platformy, to w konsekwencji poprzez prosty podział kwoty ryczałtowej opłaty przez liczbę pracowników przystępujących do programu, możliwe będzie ustalenie wartości świadczenia przypadającego na danego pracownika. Z tego powodu będzie można konkretnemu pracownikowi przypisać przychód konkretny, a nie statystyczny czy potencjalny. Istnieje bowiem prosty wzór matematyczny, który w drodze arytmetycznego działania pozwala na przypisanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń wskazanym pracownikom Spółki.
Należy także podkreślić, iż miesięczna opłata wnoszona przez Spółkę nie będzie uzależniona od rzeczywistego skorzystania przez pracowników z określonych usług oferowanych przez platformę. Ma to znaczenie drugorzędne. Świadczeniem jest prawo do korzystania z określonych usług oferowanych przez platformę, nie zaś realne poddanie się określonym usługom. Zauważyć należy, że cena za dostęp do Platformy nie jest uwarunkowana ani intensywnością użytkowania ani rzeczywistą liczbą osób, które w danym miesiącu korzystają z oferowanych świadczeń. Skarżąca płaci zryczałtowaną opłatę za pakiet dostępów do Programu. W konsekwencji poprzez prosty podział kwoty ryczałtowej opłaty przez liczbę pracowników przystępujących do programu, możliwe będzie ustalenie wartości świadczenia przypadającego na danego pracownika.
Trafnie argumentował organ w odpowiedzi na skargę, że w przypadku wykupionych przez pracodawcę pakietów metodę ustalania podstawy opodatkowania wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, który - m.in. w uchwale pełnego składu Izby Finansowej NSA z 24 października 2011 r., sygn. akt: II FPS 7/10 - stwierdził: "(...) prawo i gwarantowana przez nie możliwość wykorzystania świadczeń medycznych stanowi dla uprawnionych z tytułu zakupu pakietu nieodpłatne świadczenie posiadające co do zasady wymierną wartość finansową. Ustalanie tej wartości w relacji do jednostkowego uprawnionego winno dokonywać się, zgodnie z art. 12 ust. 3u.-p.d.o.f., na podstawie rozważonej regulacji prawnej art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., czyli w odniesieniu do ceny zakupu danego pakietu usług medycznych. Cena ta, jako punkt odniesienia - wyjścia dla określenia wartości świadczenia w relacji do poszczególnego uprawnionego, może zostać podzielona na równe części odpowiadające indywidualnym jednostkom z całości zbioru uprawnionych z pakietu, albowiem każdy z nich posiada takie samo, wynikające z niego, prawo, gwarantujące możliwość skorzystania ze wszystkich usług objętych pakietem, adekwatnie do odpowiednich potrzeb. (...)".
W uchwale tej dodano, że świadczeniem z pakietu medycznego jest prawo do jego wykorzystania nie zaś realne poddanie się określonym świadczeniom medycznym.
Podkreślić należy, że taki sposób ustalenia wymiernej wartości finansowej został zaaprobowany przez Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, w którym stwierdzono, że choć art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. nie przewiduje wprost uprawnienia pracodawcy do rozbicia ogólnej (zbiorczej) ceny zakupu między pracowników, to przedstawiony przez NSA sposób ustalenia podstawy opodatkowania narzuca się jako logiczna konsekwencja nabywania przez pracodawcę, w drodze jednej czynności prawnej, pewnych dóbr dla większej liczby osób. W takiej sytuacji proste działanie matematyczne prowadzi do ustalenia przychodu przypadającego na każdą z nich (pkt 4.3.4).
W rezultacie, prawidłowa jest konstatacja organu, iż zapewnienie pracownikom Spółki darmowego dostępu do platformy "[...]" będzie stanowiło dla nich nieodpłatne świadczenie, którego wartość należy doliczyć do przychodów ze stosunku pracy, określonych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a Skarżąca zobowiązana będzie do pełnienia obowiązków płatnika, o których mowa w art. 32 u.p.d.o.f. Stanowisko takie wynika również z prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA Gl 57/25, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela.
Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę z uwagi na bezpodstawność jej zarzutów.