Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie (art. 145 § 2 ppsa). W przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 ppsa). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 ppsa, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy.
Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czyli weryfikuje czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej.
W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Nie wnosiła też o to strona.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego aktu wykazała, że jest on wadliwy w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Pomimo tego Sąd nie znalazł podstaw, wbrew żądaniu skarżącej, do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 ppsa w związku z art. 208 § 1 op w związku z art. 6q ust. 1 ucpg, jako bezprzedmiotowego. Wynikający z akt podatkowych stan rozpoznanej sprawy wymaga bowiem dokładniejszej analizy niż dotąd przeprowadzona przez organy, co prowadzi do wniosku, że wymagane jest również uzupełnienie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy administracji publicznej.
Sąd wyjaśnia, że w sprawie znajdują zastosowanie normy prawa materialnego obowiązujące w okresie objętym postępowaniem podatkowym, to jest od kwietnia 2020 r. do października 2022 r., a wynikające w szczególności z przepisów op, ucpg i uchwał Rady Miasta Opola. Ponadto na mocy art. 6q ust. 1 ucpg w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy op, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Przepisy op są więc wprost stosowane w sprawie.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że według art. 70 § 1 op zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast decyzja wydana w trybie art. 6o ust. 1 ucpg, stanowiącego, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 21 § 3 op, dotyczącym zobowiązania z 21 § 1 pkt 1 op - powstającego z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a więc decyzją określającą wysokość zobowiązania w tzw. opłacie śmieciowej. Zgodnie bowiem z art. 6i ust. 1 pkt 2 ucpg obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Przy czym do rady gminy należy określenie, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6l ust. 1 ucpg). Z § 1 ust. 1 i 5 uchwały Nr XXXI/581/16 Rady Miasta Opola z dnia 29 września 2016 r. w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz.Urz.Woj.Op. z 2016 r. poz. 2088 ze zm.) wynika, że miesięczne opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszczane są przez właścicieli nieruchomości bez wezwania, z góry, w terminie do 10 dnia każdego miesiąca, którego obowiązek ponoszenia opłaty dotyczy. W przypadku zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie obowiązku opłaty lub jej wysokość, opłatę uiszcza się w terminie 14 dni od dnia wystąpienia tych okoliczności.
Jak wynika z powyższego terminy płatności opłat za poszczególne miesiące (maj - grudzień) roku 2020 objętego zaskarżoną decyzją upływał w roku 2020. Oznacza to, że zobowiązania z tytułu opłat za poszczególne miesiące 2020 r. przedawniały się wraz z końcem dnia 31 grudnia 2025 r. Natomiast okres przedawnienia zobowiązań za poszczególne miesiące lat 2021 i 2022 jeszcze nie upłynął. Z kolei decyzja Kolegium została wydana 30 grudnia 2025 r. i doręczona skarżącej 9 stycznia 2026 r. za pomocą ePUAP. Z akt kontrolowanej sprawy nie wynika by organ odwoławczy sprawdził i ustalił, że wystąpiły opisane w art. 70 op okoliczności zawieszające albo przerywające bieg terminu przedawnienia należności z tytułu opłat miesięcznych za rok 2020. Zatem brak jest pewności, że zaskarżona decyzja została wydana i następnie doręczona przed upływem terminu przedawnienia niektórych zobowiązań nią objętych.
W kontekście powyższego należy wskazać, że NSA w uchwale z 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03, uznał, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 op upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego. Z kolei w uchwale NSA z 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12, stwierdzono, że w świetle art. 70 § 1 op i art. 208 § 1 op w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 op). Stanowisko to podtrzymano w uchwale pełnego składu Izby Finansowej NSA z 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13.
W okolicznościach niniejszej sprawy należy zwrócić również uwagę na to, że zgodnie z art. 207 § 1 op organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji. W myśl art. 211 op decyzję doręcza się stronie na piśmie. Stosownie do art. 212 op organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Należy zatem odróżnić etapy kończące postępowanie podatkowe: pierwszy polegający na podpisaniu aktu przez piastuna organu lub osobę przez niego upoważnioną oraz drugi polegający na uzewnętrznieniu aktu poprzez wprowadzenie go do obrotu prawnego. Dopiero po ziszczeniu się obu tych warunków można mówić o wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Nie ulega wątpliwości, że decyzja określająca skarżącej zobowiązanie w opłacie jest decyzją deklaratoryjną (art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 op), a data wydania decyzji nie jest równoznaczna z momentem, od którego decyzja ta wywiera skutki prawne. Zatem, aby decyzja ostateczna organu podatkowego wywołała wyrażony w niej skutek określenia zobowiązania w tzw. opłacie śmieciowej w kwocie innej niż zadeklarowana przez podatnika, musi zostać wydana i doręczona przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 op (wyroki NSA: z 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2466/14; z 6 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 333/14; z 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1214/14; z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1683/14; z 2 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2074/14; z 21 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 38/15). Przy czym dotyczy to - w przypadku decyzji określającej - zarówno decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji. Niedoręczenie decyzji organu odwoławczego, wydanej po rozpatrzeniu odwołania od decyzji deklaratoryjnej (utrzymującej ją w mocy lub orzekającej co do istoty sprawy) do momentu upływu terminu przedawnienia, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje wyrażonego w niej skutku jako odnosząca się do zobowiązania już przedawnionego (wyrok WSA we Wrocławiu z 22 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Wr 506/25).
Z akt sprawy wynika, że decyzja Kolegium została wydana na posiedzeniu niejawnym przeprowadzonym 30 grudnia 2025 r. (data widniejąca w nagłówku decyzji) i podpisana elektronicznie w tym samym dniu przez członków składu orzekającego organu kolegialnego, którym jest SKO. Decyzja ta została jednak doręczona pełnomocnikowi Spółki dopiero 9 stycznia 2026 r. Należy więc stwierdzić, że doręczenie decyzji za pomocą ePUAP nastąpiło po upływie terminu przedawnienia zobowiązań za poszczególne miesiące roku 2020. To zaś oznacza, że decyzja Kolegium (w podanym zakresie) mogła nie wywołać wyrażonego w niej skutku, jako odnosząca się do zobowiązania (przy uwzględnieniu podstawowego terminu z art. 70 § 1 op) już przedawnionego, chyba że Prezydent wykonał czynności zawieszające albo przerywające bieg terminu przedawnienia, czego jednak w sprawie Kolegium nie zbadało. Skoro zaś zobowiązania objęte zaskarżoną do Sądu decyzją mogły w części ulec przedawnieniu, lecz kwestia ta nie została wyjaśniona przez organ odwoławczy, to w obrocie prawnym nie mogły pozostać ani decyzja SKO, ani decyzja organu I instancji. W związku z zaniechaniem wyjaśnienia kwestii upływu terminu przedawnienia zobowiązania w opłacie decyzje organów obu instancji należało uznać za wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 122 § 1 op).
Sąd orzekł o uchyleniu decyzji w całości, ponieważ rozstrzygnięcie SKO stwierdza en bloc, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 op, o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, natomiast decyzja Prezydenta, w zakresie, w jakim rozstrzyga o wysokości zobowiązań w opłacie za poszczególne miesiące, została ujęta w formie tabeli, co zdaniem Sądu, czyniło dopuszczalnym wyrokowanie jedynie w odniesieniu do całości tak sformułowanego rozstrzygnięcia.
Dalej Sąd wyjaśnia, że z art. 220 § 1 op, zgodnie z którym od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, nie wynika wprost, że strona może zaskarżyć tylko część decyzji. Jednak wobec braku ograniczeń w tym zakresie należy przyjąć, że to strona decyduje o tym, czy i w jakim zakresie domaga się kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Możliwe jest zatem zaskarżenie odwołaniem części decyzji, jeżeli część taką można w niej wyodrębnić (wyrok WSA w Łodzi z 10 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 674/24). W związku z dwuinstancyjnością postępowania podatkowego strona ma prawo do dwukrotnego (pełnego) merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zasada ta nie znajduje jednak zastosowania w przypadku tzw. decyzji podzielnej, gdy każde z zawartych w niej rozstrzygnięć jest przedmiotem odrębnego orzekania, a rozstrzygnięcia te mogły być zamieszczone w jednej decyzji, w sensie formalnym w jednym akcie. W takiej sytuacji odwołanie wniesione w stosunku do niektórych, a nie wszystkich, rozstrzygnięć powoduje, że organ odwoławczy jest uprawniony i obowiązany do rozpatrzenia sprawy tylko w zakresie objętym odwołaniem i tylko w tym zakresie przeprowadza pełne ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast w części nieobjętej odwołaniem decyzja staje się ostateczna. Taka sama sytuacja występuje w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji obejmuje rozstrzygnięcie jednego z wielu żądań strony zamieszczonych w jednym wniosku i niezależnie od tego rozstrzygnięcia, stanowisko organu w przedmiocie objętym innym żądaniem zamieszczonym we wniosku (podzielność przedmiotowa wniosku i aktu administracyjnego). Skoro postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości, to organ odwoławczy nie może działać z urzędu. Tylko wniesienie odwołania pozwala organowi drugiej instancji na korzystanie z uprawnień dla niego przewidzianych. Jeżeli więc odwołujący się jednoznacznie nie precyzuje zakresu zaskarżenia, to należy uznać, że zaskarża decyzję organu pierwszej instancji w całości i wówczas organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć całą sprawę administracyjną zakończoną kwestionowana decyzją. Natomiast w sytuacji, gdy strona w odwołaniu jednoznacznie wskazuje, że zaskarża decyzję w określonej wyodrębnionej części, to jednocześnie zakreśla granice kompetencji organu odwoławczego. Organ ten nie może poddać kontroli niezaskarżonej części, oznaczałoby to bowiem działanie z urzędu (L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2025, art. 220, wyrok WSA w Gliwicach z 27 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 591/12).
Odnosząc powyższe do stanu sprawy, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie zastosował prawidłowo powołanego wyżej art. 220 § 1 op, a także art. 222 op, który stanowi, że odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie, co skutkowało sformułowaniem przez SKO oceny stanu sprawy również w nieobjętym odwołaniem zakresie, dotyczącym umorzenia postępowania za kwiecień 2020 r., jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 208 § 1 op. Kolegium stwierdziło bowiem, że okoliczność nieprowadzenia przez Spółkę działalności na nieruchomości w O. przy ul. [...] w kwietniu 2020 r. została potwierdzona, dlatego też zasadnie organ I instancji umorzył postępowanie za kwiecień 2020 r. jako bezprzedmiotowe, mimo że Spółka w odwołaniu nie żądała rozpatrzenia sprawy w tym zakresie. Takie działanie Kolegium jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 220 § 1 i art. 222 op).
Sąd zaznacza ponadto, że na podstawie art. 106 § 3 ppsa sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przywołany przepis nie służy zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. W art. 106 § 3 ppsa ustawodawca ustanowił wyjątek od zasady, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 ppsa opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organami administracji. Nie można przyjąć, że przepis ten ustanawia jakikolwiek obowiązek Sądu. Po pierwsze ustawodawca posłużył się czasownikiem modalnym "może", przyznając sądowi swobodę oceny zasadności takiego działania. Po drugie sąd dysponuje zmultiplikowanym luzem decyzyjnym w tej kwestii, skoro potrzeba przeprowadzenia dowodu uwarunkowana jest stanem niezbędności do wyjaśnienia istotnych wątpliwości sądu i brakiem przeszkody w postaci nadmiernego przedłużenia postępowania. Wszystkie cztery wspomniane czynniki: niezbędność do wyjaśnienia, wystąpienie wątpliwości, ich istotność i brak nadmierności przedłużenia procesu, mają charakter ocenny i podlegają rozważeniu przez sąd na podstawie okoliczności danej sprawy oraz charakteru dowodów, które miałyby zostać ewentualnie przeprowadzone (wyrok NSA z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 122/23).
W ocenie Sądu wnioski dowodowe zawarte w odpowiedzi na skargę dotyczą dopuszczenia dowodów z dokumentów, które w zasadzie powinny znaleźć się w aktach sprawy administracyjnej i na podstawie m.in. tych dokumentów w pierwszej kolejności organy, a następnie Sąd - powinien rozpoznać sprawę, lecz strona obecnie objętych wnioskiem dowodowym dokumentów nie przekazała organowi i nie wnosiła o ich uwzględnienie przy rozpatrywaniu sprawy. Należy zatem powtórzyć, że art. 106 § 3 ppsa nie służy podważaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Ponieważ jednak wnioskowane dowody zostały załączone do pisma stanowiącego uzupełnienie skargi, Sąd uznał, że stanowią one jej integralną część i są elementami popierającymi argumentację skarżącego, a tym samym powinny podlegać analizie Sądu wraz z treścią wniesionej skargi.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że aneks nr [...] z 1 grudnia 2022 r. do umowy najmu z 13 listopada 2017 r. zawartej przez Spółkę z P., choć odnosi się do odpadów wytwarzanych przez skarżącą w wynajętych pomieszczeniach, to jednak znajduje się poza ramami czasowymi sprawy podatkowej rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Natomiast aneks nr [...] z 31 marca 2023 r. do powyższej umowy nie zmienia postanowień umowy w zakresie dotyczącym odpadów. Opisane aneksy nie przyczyniają się więc do wyjaśnienia stanu sprawy obejmującej zobowiązania od maja 2020 r. do października 2022 r. Z kolei umowa najmu z 13 listopada 2017 r., w jej treści przed zmianą z 1 grudnia 2022 r., wprost w § 7 stanowiła, że najemca zobowiązuje się do wywozu odpadów komunalnych we własnym zakresie i na własny koszt. Postanowienie umowne potwierdza zatem, że skarżąca była zobowiązana nie tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ale także postanowieniami umowy najmu pomieszczeń znajdujących się w O. przy ul. [...], do samodzielnego zaspokojenia swoich potrzeb w zakresie odbierania odpadów komunalnych wytwarzanych na wynajmowanej nieruchomości.
Odnosząc się do problemu o znaczeniu podstawowym w sprawie niniejszej, Sąd wskazuje, że zgodnie z § 4 uchwały Nr VI/115/19, obowiązującej w kwietniu 2020 r., określa się warunki i tryb składania deklaracji, o których mowa w uchwale, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 1. Deklarację w formie elektronicznej składający może przesłać za pomocą środków komunikacji elektronicznej: 1) przy wykorzystaniu Platformy e-Usług Publicznych (PEUP) dla Urzędu Miasta Opola, lub 2) za pomocą usług i narzędzi udostępnionych przez Elektroniczną Platformę Usług Administracji Publicznej portalu EPUAP.GOV.PL. [...] 5. W przypadku składania deklaracji w sposób określony w § 4 ust. 1 pkt 1 niniejszej uchwały deklarację w formie elektronicznej składa się poprzez wysłanie odpowiednio podpisanej e-paczki, której elementem jest dołączony jako załącznik do formularza pisma ogólnego, wypełniony komputerowo właściwy druk deklaracji w formacie XLS albo XLSX, określony niniejszą uchwałą. Układ informacji i powiązań między nimi określają załączniki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 do niniejszej uchwały. 6. W przypadku składania deklaracji w sposób określony w § 4 ust. 1 pkt 2 niniejszej uchwały formatem dokumentu elektronicznego jest XML (ang. Extensible Markup Language) z kodowaniem znaków używanych w dokumencie: UTF-8 (w systemie Unicode). Układ informacji i powiązań między nimi określa załącznik nr 10 do niniejszej uchwały.
Od 1 maja 2020 r. obowiązywała uchwała Nr XXIV/493/20, która w § 7 stanowiła, że: 1. Określa się warunki i tryb składania deklaracji, o których mowa w niniejszej uchwale, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 2. Deklarację za pomocą środków komunikacji elektronicznej składający może przesłać: 1) przy wykorzystaniu Platformy e-Usług Publicznych (PEUP) dla Urzędu Miasta Opola; lub; 2) za pomocą usług i narzędzi udostępnionych przez Elektroniczną Platformę Usług Administracji Publicznej portalu epuap.gov.pl; lub; 3) na adres do doręczeń elektronicznych [...]. 7. W przypadku składania deklaracji w sposób określony w § 7 ust. 2 pkt 1 niniejszej uchwały deklarację składa się poprzez wysłanie podpisanego w sposób określony w § 7 ust. 3 niniejszej uchwały formularza pisma ogólnego, do którego jest dołączony jako załącznik druk deklaracji określony niniejszą uchwałą w formacie PDF, XLS albo XLSX. Układ informacji i powiązań między nimi określają załączniki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 do niniejszej uchwały. 8. W przypadku składania deklaracji w sposób określony w § 7 ust. 2 pkt 2 niniejszej uchwały formatem dokumentu elektronicznego jest XML (ang. Extensible Markup Language) z kodowaniem znaków używanych w dokumencie: UTF-8 (w systemie Unicode). Układ informacji i powiązań między nimi określa załącznik nr 13 do niniejszej uchwały. 9. W przypadku składania deklaracji w sposób określony w § 7 ust. 2 pkt 3 niniejszej uchwały deklarację składa się poprzez wysłanie podpisanego w sposób określony w § 7 ust. 3 niniejszej uchwały druku deklaracji określonego niniejszą uchwałą w formacie PDF, XLS albo XLSX. Układ informacji i powiązań między nimi określają załączniki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 do niniejszej uchwały.
Należy też zaznaczyć, że ustawowa delegacja do podjęcia powyższych uchwał (aktów wykonawczych) znajduje się w art. 6n ust. 1 ucpg.
Jak wynika z cytowanych przepisów, obie uchwały dopuszczały składanie tzw. deklaracji śmieciowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej: 1) z wykorzystaniem PEUP - do końca kwietnia 2020 r. poprzez przesłanie pliku arkusza kalkulacyjnego (XLS, XLSX), a od 1 maja 2020 r. poprzez przesłanie pliku arkusza kalkulacyjnego (XLS, XLSX) albo pliku Portable Document Format (PDF); 2) z wykorzystaniem ePUAP - poprzez przesłanie dokumentu w formacie Extensible Markup Language (XML); 3) z wykorzystaniem adresu do doręczeń elektronicznych - od 1 maja 2020 r. poprzez przesłanie druku deklaracji w formacie PDF, XLS albo XLSX. Strukturę deklaracji jako dokumentu XML prawodawca lokalny zawarł w załącznikach do obu uchwał. Szczegółowe informacje na temat wymienionych formatów plików są powszechnie dostępne w Internecie.
W takim stanie prawnym sprawy Sąd stwierdził więc, że strona mogła złożyć tzw. deklarację śmieciową: 1) w formie papierowej - korzystając z odpowiedniego załącznika do uchwały; 2) w formie elektronicznej za pomocą PEUP - korzystając z pliku arkusza kalkulacyjnego, a później także pliku PDF; 3) w formie elektronicznej za pomocą ePUAP - korzystając z pliku XML; 4) w formie elektronicznej (od 1 maja 2020 r.) za pomocą adresu do doręczeń elektronicznych korzystając z pliku PDF, XLS albo XLSX.
Tymczasem skarżąca złożyła deklaracje w pliku PDF za pomocą ePUAP, a więc w sposób nieprzewidziany w obowiązujących przepisach. Wobec takiej czynności skarżącej prawidłowo organ I instancji wykonał względem niej czynności sprawdzające, o których mowa w Dziale V Ordynacji podatkowej (art. 272 i n. op), co znalazło odzwierciedlenie w korespondencji prowadzonej przez Prezydenta ze Spółką, zawartej w aktach organu I instancji, a następnie zostało również opisane w zaskarżonej decyzji SKO. Ponieważ czynności sprawdzające okazały się bezskuteczne, Prezydent zasadnie wszczął w sprawie niniejszej postępowanie podatkowe. Zdaniem Sądu, jeżeli strona nie potrafiła skutecznie sporządzić deklaracji jako pliku XML, to nic nie stało na przeszkodzie do skorzystania przez nią z rozwiązań alternatywnych dostępnych dla wszystkich pierwotnych wytwórców odpadów komunalnych na terenie Miasta Opola. Zdaniem Sądu złożenie w kwietniu 2020 r. prawnie skutecznej deklaracji, korzystając z innej drogi niż przesłanie dokumentu za pomocą ePUAP, nie wymagało naruszenia reżimu covidowego ani nie narażało osoby fizycznej na zdrowotnie ryzykowne działania. Strona mogła bowiem np. wrzucić pismo do specjalnie przygotowanej urny na dokumenty, co sygnalizował organ I instancji w piśmie z 8 grudnia 2020 r. Tym samym SKO zasadnie ustaliło, że skarżąca nie złożyła 2 kwietnia 2020 r. prawnie skutecznych tzw. deklaracji śmieciowych.
Sąd wskazuje też, że w świetle informacji powszechnie dostępnych w Internecie plik XADES (XML Advanced Electronic Signatures) jest formatem podpisu elektronicznego, którym można opatrzyć dokument elektroniczny w celu potwierdzania jego autentyczności i integralności. Wbrew twierdzeniu skarżącej plik PDF zawierający deklarację, po jego podpisaniu z użyciem XADES - nie staje się plikiem XML, nie następuje tu bowiem konwersja pliku deklaracji do innego formatu, lecz plik elektroniczny, taki jakim on jest (PDF), zostaje elektronicznie podpisany, a tym samym nie mamy tu następczo do czynienia z deklaracją sporządzoną w formacie XML, lecz z deklaracją podpisaną elektronicznie przy zastosowaniu formatu XADES. Zatem stanowisko Kolegium w kwestii niezłożenia przez Spółkę prawnie skutecznych deklaracji jest prawidłowe.
W takim stanie sprawy, w toku ponownie prowadzonego postępowania, Kolegium, jeśliby rozpatrywało odwołanie od kolejnej decyzji Prezydenta wydanej w sprawie niniejszej, to powinno zważać na zakres zaskarżenia wyznaczony żądaniem strony i tylko w tym zakresie dokonać samodzielnej analizy stanu sprawy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. Ponadto w toku ponownie prowadzonego postępowania organy powinny ustalić, czy w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązań, a jeżeli tak - to za jakie okresy rozliczeniowe opłaty, i następnie uwzględnić te ustalenia przy rozpatrzeniu sprawy. Nic nie stoi też na przeszkodzie temu, by organy ustaliły przy udziale skarżącej, czy istnieją dowody niewnioskowane dotąd przez stronę, a mogące przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 153 ppsa).
Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
Na zasądzone koszty postępowania składa się wpis w kwocie 400 zł, stawka za czynności radcy prawnego w kwocie 3.600 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, o czym Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 205 § 2 ppsa.