Dnia 30 stycznia 2026 r. Dyrektor wydał decyzję, którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzielając prezentowaną przez ten organ argumentację.
6 marca 2026 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarga została wniesiona na adres do e-doręczeń z zachowaniem ustawowego terminu.
W skardze pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
• przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 295) w związku z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2024 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. 2025 r. poz. 775 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że udzielenie pożyczki przez K. Sp. z o.o. na rzecz Skarżącej było czynnością o charakterze "incydentalnym", pozostającą poza zakresem działalności gospodarczej Pożyczkodawcy, co skutkowało bezpodstawnym opodatkowaniem tej czynności podatkiem PCC, podczas gdy stanowiła ona odpłatne świadczenie usług przez podatnika VAT korzystające ze zwolnienia przedmiotowego z VAT;
• przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: Art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm., dalej też jako: O.p.), poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności pominięcie struktury kapitałowej grupy K.1, danych ze sprawozdań finansowych wskazujących na zorganizowany i ciągły charakter działalności finansowej Pożyczkodawcy oraz braku ustaleń co do rzeczywistego modelu zarządzania spółkami celowymi, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że czynność miała charakter incydentalny;
• art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę zwrotu nadpłaty w sytuacji, gdy wniosek Spółki był zasadny.
Z uwagi na powyższe, Strona wniosła o:
• uchylenie w całości decyzji Dyrektora IAS oraz uchylenie poprzedzającej ją Decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu;
• zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie oraz wskazano, iż w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w okolicznościach niniejszej sprawy.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl natomiast art. 73 § 1 pkt 1 O.p. nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.
Dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu z kolei istotne znaczenie ma ustalenie, czy na Skarżącej Spółce (będącej pożyczkobiorcą) ciążył obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zaciągniętej pożyczki od Spółki K., czy też umowa tej pożyczki nie podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych w związku z przepisem art. 2 pkt 4 lit. b) u.p.c.c.
W ocenie organów podatkowych umowa pożyczki została wykonana nie w ramach profesjonalnego obrotu, a także miała wyłącznie charakter okazjonalny, nie nosiła cech systematyczności, nie była zorganizowaną i świadczoną w sposób ciągły usługą. Organy przyjęły zatem, że brak jest podstaw do uznania, że czynność ta podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, a przez to nie może być z tego podatku zwolniona. Tym samym – w ocenie organów - nie ma do niej zastosowania art. 2 pkt 4 lit. b) u.p.c.c. przewidujący wyłączenie z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Zdaniem Sądu rację w tym sporze należy przyznać organom podatkowym. Przeprowadzona przez Sąd analiza materiału dowodowego sprawy nakazuje bowiem zaakceptować wyrażoną przez organ podatkowy prawnopodatkową kwalifikację zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki.
W pierwszej kolejności należy przedstawić przepisy prawa istotne w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga interpretacji art. 2 pkt 4 u.p.c.c. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. i art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania czynności.
Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.c.c. podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.
Z treści art. 2 pkt 4 u.p.c.c. wynika, że nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany:
a) w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług,
b) jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem:
– umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach,
– umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.
Z kolei w art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. wprowadzono zwolnienie od podatku od towarów i usług usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
Jak wynika z powyższego, o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych nie decyduje to, czy strony umowy posiadają status podatnika VAT, lecz fakt, że jedna ze stron z tytułu dokonania konkretnej czynności cywilnoprawnej jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub z niego zwolniona, przy zastosowaniu wyjątków wskazanych w tym przepisie.
Wobec tego w pierwszej kolejności należy ustalić, czy mająca miejsce transakcja będzie podlegała ustawie o VAT. Objęcie bowiem danej czynności reżimem ustawy o VAT (opodatkowanie lub zwolnienie z podatku) może skutkować wyłączeniem obowiązku podatkowego w myśl art. 2 pkt 4 u.p.c.c. Udzielona pożyczka podlegać może tylko jednemu z podatków - podatkowi od towarów i usług lub podatkowi od czynności cywilnoprawnych. W sytuacji, w której pożyczka co do zasady podlega podatkowi VATale jest ona z niego zwolniona na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. - w konsekwencji od pożyczki takiej nie jest odprowadzany żaden z podatków, bowiem czynność taka jest jednocześnie wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 u.p.c.c.
Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1493/14, "odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Bycie podatnikiem VAT to za mało, aby nie płacić podatku od czynności cywilnoprawnych. Nie ma go wtedy, gdy konkretna transakcja jest objęta podatkiem od towarów i usług jako realizowana w ramach działalności gospodarczej. Strona winna wykazać, że pożyczkodawca faktycznie zajmuje się zawodowo udzielaniem pożyczek". Zdaniem NSA, decydujące znacznie dla uznania, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności udzielenia pożyczki działa w charakterze podatnika VAT, ma zawodowy, a nie incydentalny, okazjonalny charakter wykonywania danej czynności (por. też wyroki NSA z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3091/12 i z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2276/10).
Innymi słowy, dopiero ustalenie, że udzielenie pożyczki stanowi usługę w rozumieniu u.p.t.u., wykonaną przez pożyczkodawcę z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej właśnie w tym zakresie, skutkować będzie zaistnieniem zwolnienia (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 02.06.2026 r., sygn. akt I SA/Bd 106/26). Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działalności gospodarczej i nie w ramach profesjonalnego obrotu, czy zawodowo, w warunkach systematyczności i powtarzalności, w formie stałej i zorganizowanej, a jedynie okazjonalnie czy przypadkowo, to tym samym nie podlega ona VAT, a przez to nie może być z tego podatku zwolniona (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1748/16).
Analiza obciążeń podatkowych w takim przypadku wymaga oceny, czy udzielona pożyczka, co do zasady, podlegałaby podatkowi VAT, jako czynność dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.
W myśl art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Interpretując art. 15 ust. 2 u.p.t.u., należy także zwrócić uwagę, że w 2013 r. nastąpiła zmiana tego przepisu, w wyniku której, z jego treści wyeliminowano stwierdzenie, że za działalność gospodarczą można uznać także czynność jednorazową. Zatem przesłanką zakwalifikowania danej czynności do działalności gospodarczej jest jej związek z wykorzystywaniem towarów lub wartości niematerialnych i prawnych dla celów zarobkowych w sposób ciągły (zmiana treści przepisu nastąpiła z dniem 1 kwietnia 2013 r. na mocy art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2013 r. poz. 35).
Wykładnia taka jest spójna z unormowaniem art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. Unormowanie to wskazuje bowiem na wolę ustawodawcy zwolnienia od podatku VAT czynności udzielenia pożyczki dokonanej w ramach świadczenia usług tego rodzaju. Przepis ten nie posługuje się pojęciem "czynności umowy pożyczki" lecz pojęciem "usług" udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę. Pożyczkodawcą w rozumieniu tego unormowania jest zatem podmiot świadczący usługi tego rodzaju.
Tym samym, jak wynika z przytoczonych wyżej wywodów, czynność można uznać za dokonaną przez podatnika podatku od towarów i usług wówczas, gdy dokonuje danej czynności działając jako producent, handlowiec lub usługodawca. Prawidłowość wykładni art. 15 ust. 1 ust. 2 u.p.t.u., dokonanej przez organy podatkowe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 15 września 2011 r. C-180/10 Trybunał stwierdził, że dla uznania danych działań za wykonywane w ramach działalności gospodarczej niezbędne jest aktywne działanie podmiotu, z zaangażowaniem środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców. Działalność gospodarcza polega na wykorzystywaniu w sposób ciągły majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. W wyroku z 19 lipca 2012 r., C -263/11 (opubl. ZOTSiS z 2012 r., t. 7, s. 1) Trybunał stwierdził, że w przypadku, gdy dany majątek nadaje się do wykorzystania zarówno w działalności gospodarczej, jak i może być wykorzystany do celów prywatnych, to należy zbadać wszystkie okoliczności korzystania z niego, aby rzeczywiście stwierdzić, czy jest on wykorzystywany w sposób ciągły do celów zarobkowych. Jedynie wówczas, gdy majątek nadaje się wyłącznie do wykorzystania w działalności gospodarczej, z reguły ustalenie tej okoliczności wystarcza dla uznania, że jego właściciel wykorzystuje go do działalności gospodarczej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się w związku z tak przyjętą wykładnią, że odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga każdorazowo oceny odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1493/14; z 19 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 2203/15; z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 400/17, z 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 2077/15, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
O tym, że dany podmiot staje się podatnikiem podatku VAT przesądzają zatem obiektywne okoliczności. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa w charakterze podatnika od towarów i usług, ma zawodowy a nie incydentalny charakter wykonywania danej czynności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 698/15). Dopiero bowiem ustalenie, że udzielenie pożyczki stanowi usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług wykonaną przez pożyczkodawcę z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej właśnie w tym zakresie, skutkowałoby zaistnieniem zwolnienia.
W opinii Sądu w opisanym stanie faktycznym K. Sp. z o.o. udzielając Spółce pożyczki nie dokonała tej czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wbrew twierdzeniu Skarżącej.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że Spółka K. nie świadczy profesjonalnych usług w zakresie pośrednictwa finansowego i udzielania pożyczek pieniężnych innym podmiotom. Celem ustalenia, czy pożyczka udzielona Spółce była świadczeniem wykonanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w toku postępowania pozyskane zostały informacje w tym zakresie od samego Pożyczkodawcy. Wyjaśnienia tego podmiotu w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że Pożyczkodawca nie udzielał i – co do zasady - nie planuje udzielać pożyczek.
Sami bowiem członkowie zarządu Spółki K., wskazali, że:
- umowa pożyczki z 24 marca 2025 r. jest pierwszą umową udzieloną przez Spółkę K., mająca charakter jednorazowej transakcji, która wpisuje się w zakres działalności Spółki K., określonej w umowie spółki i Krajowym Rejestrze Sądowym;
- Spółka K. nie wystawiała wcześniej faktur związanych z odsetkami od pożyczki, jednak na prośbę Spółki S. wystawiła 15 października 2025 r. jedną fakturę VAT nr [...], dotyczącą odsetek od pożyczki za III kwartał, gdzie wskazano podstawę prawną zwolnienia: art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.;
- Spółka K. nie planuje udzielać kolejnych pożyczek, natomiast sytuacji takiej nie wyklucza. Zmiany otoczenia biznesowego mogą ją do tego skłonić w przyszłości;
- w związku z zawarciem trójstronnego przekazu pomiędzy Spółką K., Spółką S. i Spółkami Celowymi, środki nie zostały faktycznie przekazane od Spółki K. do Spółki S., tylko zostały przekazane do Spółek Celowych, a Spółka S. zapłaciła odpowiednio pomniejszoną cenę za nabyte nieruchomości do Spółek Celowych. W konsekwencji Spółka K. nie miała obowiązku przekazania kwoty pożyczki nabywcy w formie gotówkowej;
- środki związane z umową pożyczki pochodziły ze środków zgromadzonych w toku prowadzonej działalności gospodarczej. W Bilansie za rok 2024 środki pieniężne zgromadzone w ramach mechanizmu cash poolingu Spółka K. prezentuje w pozycji "Inne krótkoterminowe aktywa finansowe";
- Spółka K. nie korzystała z usług doradztwa podatkowego i audytu dotyczącego prowadzenia działalności polegającej na udzielaniu pożyczek. Spółka korzysta z usług doradczych w odniesieniu do prowadzonej działalności gospodarczej.
Skarżąca powołuje się na uzyskiwanie przez K. przychodów finansowych z udostępniania kapitału. Jednak nie są to przychody z pożyczek czy kredytów, jak bowiem w tym zakresie również wypowiedziała się Spółka K. w udzielonych wyjaśnieniach - uzyskiwała przychody z tytułu zawarcia umów cash pooling'u a nie z pożyczek czy kredytów. Zaś umowy tego typu, co do zasady, pozostają poza systemem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Z wyjaśnień Pożyczkodawcy wynika, że powoływane przez Stronę środki zostały zgromadzone w ramach usług cash pooling'u i wykazane w pozycji "Inne krótkoterminowe aktywa finansowe" w kwotach 30 363 000 zł na 31.12.2024 r. i 29 573 000 zł na 31.12.2023 r. Skoro zaś usługi cash poolingu co do zasady pozostają poza systemem podatku od towarów i usług – słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, iż bezzasadne było prowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie. Dla sprawy kluczowe było bowiem ustalenie, czy Spółka K. prowadzi działalność w zakresie usług udzielania pożyczek czy kredytów a nie czy finansowała w jakikolwiek inny sposób podmioty ze swojej grupy kapitałowej.
Podkreślenia wymaga również, iż Dyrektor słusznie powołał orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 14 listopada 2000 r. w sprawie Floridienne SA i Berginvest SA przeciwko państwu belgijskiemu (C- 142/99). Trybunał w orzeczeniu tym potwierdził - w ślad za rozstrzygnięciem w sprawie Régie Dauphinoise-Cabinet (C-306/94) - że udzielanie pożyczek podlega opodatkowaniu tylko i wyłącznie wtedy, jeżeli można je uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy lub jeżeli stanowi bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności gospodarczej i jednocześnie nie jest działalnością incydentalną w rozumieniu art. 19 ust. 2 VI Dyrektywy. Udzielanie pożyczek może stanowić działalność gospodarczą polegającą na wykorzystywaniu kapitału z zamiarem systematycznego otrzymywania przychodu w postaci odsetek pod dwoma jednak warunkami. Po pierwsze, jeżeli nie jest dokonywane sporadycznie i nie ogranicza się wyłącznie do zarządzania własnym portfelem inwestycyjnym w taki sam sposób, jak czyni to inwestor prywatny. Po drugie, jeżeli czynności te dokonywane są w celach gospodarczych z zamiarem maksymalizacji zwrotu na inwestycji.
Z powyższego należy wywieść, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa w charakterze podatnika od towarów i usług, ma zawodowy a nie incydentalny (okazjonalny) charakter wykonywania danej czynności.
W tej sprawie z bezspornym jest, że świadczenie usług finansowych w postaci udzielania pożyczek nie stanowi stałego i koniecznego przedmiotu działalności Pożyczkodawcy, czyli Spółki K. -przedmiotowa pożyczka była bowiem jedyną udzieloną przez Spółkę K. Zaś udzielona pożyczka miała na celu wsparcie finansowe Strony a nie czerpanie zysku z działalności finansowej w postaci udzielania pożyczek. Powód ten zaś trudno uznać za "zwyczajny" dla prowadzenia działalności polegającej na udzielaniu pożyczek, gdyż celem podmiotów wykonujących tego typu działalność jest dążenie do osiągnięcia maksymalnego zysku, a nie poprawa kondycji finansowej pożyczkobiorców.
Na profesjonalny charakter świadczenia usług w zakresie udzielania pożyczek nie wskazują w niniejszej sprawie żadne okoliczności. Nie może o tym np. przesądzać dokonana 12 marca 2025 r. zmiana wpisu w KRS, polegająca na dodaniu do przedmiotu działalności Spółki K. wpisu o treści "Pozostałe formy udzielania kredytów, gdzie indziej niesklasyfikowane", skoro spółka ta takiej działalności gospodarczej nie prowadzi. Świadczy o tym również oświadczenie Spółki K., że nie planuje udzielać kolejnych pożyczek, a skłonić ją do tego mogą jedynie zmiany otoczenia biznesowego. Niezaprzeczalnie transakcja ta miała charakter jednorazowy, incydentalny i nie nosiła cech systematyczności oraz – co należy odnotować - była związana z zawarciem innych umów (dostaw nieruchomości komercyjnych). Udzielenie przedmiotowej pożyczki miało charakter doraźny związany z opisanymi dostawami towarów dokonywanymi przez podmioty - co należy zaakcentować - bezpośrednio powiązane z pożyczkodawcą (należące do grupy kapitałowej K.1).
W ocenie Sądu o nieprofesjonalnym działaniu Spółki K. jako pożyczkodawcy świadczy również brak jakiegokolwiek uzewnętrznienia woli świadczenia usług udzielania pożyczek. Spółka ta nie podejmowała jakichkolwiek działań, np. marketingowych, mających na celu pozyskanie klientów na jej usługi w tym zakresie, co znalazło swoje odzwierciedlenie w opisanych już wyjaśnieniach z 19 listopada 2025 r.
Zdaniem Sądu organ słusznie uznał, że umowa pożyczki pomiędzy Skarżącą oraz K. została wykonana nie w ramach profesjonalnego obrotu, a także miała wyłącznie charakter okazjonalny, nie nosiła cech systematyczności, nie była zorganizowaną i świadczoną w sposób ciągły usługą świadczoną przy tym w formie stałej i zorganizowanej (por. NSA w wyroku z dnia 2024-06-28 , sygn. III FSK 939/22 ; z dnia 26.03.2026 r., III FSK 1230/24).
Organy zasadnie przyjęły zatem, że brak jest podstaw do uznania, że czynność ta podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, a przez to nie może być z tego podatku zwolniona. Tym samym nie ma do niej zastosowania przepis art. 2 pkt 4 lit. b) u.p.c.c. przewidujący wyłączenie z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Wobec powyższego nieuzasadnione okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w skardze, a to art. 2 pkt 4 lit. b u.p.c.c., w związku z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u.
Z uwagi na powyższe należało, zdaniem Sądu, uznać, iż organ zasadnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w okolicznościach niniejszej sprawy. Stad zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 75 § 4 O.p. nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis ten mógłby mieć bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, gdyby złożona przez Skarżącą korekta deklaracji PCC-3 nie budziła wątpliwości. W przypadku braku tych wątpliwości Naczelnik dokonałby zwrotu wnioskowanej nadpłaty zgodnie z dyspozycją tego przepisu. W niniejszej sprawie zaś - z przyczyn wyjaśnionych powyżej - brak było podstaw do zastosowania tego przepisu.
W konsekwencji nie zostały też naruszone wskazane w skardze przepisy O.p. Organ w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zebrał materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddał go wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, oceny poszczególnych dowodów. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Taka ocena nie jawi się bynajmniej jako dowolna, lecz jako oparta na racjonalnych przesłankach, zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.