Wyrok WSA z dnia 05 września 2025, sygn. I SA/Op 268/25

We wniesionej skardze Spółka zarzuciła naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie:

1) art. 42a w zw. art. 42b u.p.t.u. - polegające na bezpodstawnym odmówieniu skarżącej wydania wiążącej informacji stawkowej ze względu na przyjęcie, że skarżąca - będąca podatnikiem posiadającym ważny numer identyfikacji podatkowej - nie jest uprawniona do uzyskania wiążącej informacji stawkowej z uwagi na brak posiadania statusu usługodawcy danej usługi w dniu złożenia wniosku, podczas gdy przepisy nie ograniczają podmiotowo prawa do uzyskania wiążącej informacji stawkowej wyłącznie do podmiotów już wykonujących czynności, o których mowa w art. 42a u.p.t.u., lecz obejmują również podatników zamierzających dokonywać je w przyszłości. Powyższe doprowadziło do pozbawienia skarżącej ochrony prawnej, przewidzianej przepisami o wiążącej informacji stawkowej;

2) art. 42a w zw. art. 42b u.p.t.u. - poprzez błędną interpretację przedmiotu wniosku przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, prowadzącą do odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej ze względu na uznanie, że przedmiotem wniosku jest klasyfikacja usługi nabywanej przez skarżącą od podmiotu trzeciego, podczas gdy wniosek jednoznacznie odnosił się do usługi, którą skarżąca zamierzała świadczyć w przyszłości na rzecz innego podmiotu. Powyższe skutkowało błędnym przyjęciem przez organ, że wniosek złożony przez skarżącą nie odnosi się do sytuacji prawnopodatkowej skarżącej, co nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi sprawy;

3) art. 207 § 2 O.p. w zw. z art. 42g ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 42a i art. 42b ust. 5 pkt. 1 u.p.t.u. poprzez niewydanie wiążącej informacji stawkowej określającej stawkę VAT dla opisanej usługi ze względu na błędne przekonanie, że skarżąca wnioskowała o wydanie WIS w zakresie planowanej strategii biznesowej, a nie konkretnej usługi, podczas gdy w treści wniosku skarżąca zawarła wyczerpujący opis jednego rodzaju usługi wraz ze wskazaniem rodzaju obiektu budowlanego będącego przedmiotem wykonywanych usług, spełniający wszelkie wymogi formalne do wydania wiążącej informacji stawkowej i rozstrzygnięcia w decyzji co do stawki podatku od towarów i usług;

4) art. 41 ust. 12 u.p.t.u. w zw. z art. 41 ust. 2 i art. 146ef ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. - z powodu niezastosowania wymienionych przepisów w niniejszej sprawie, mimo że skarżąca przedstawiła szczegółowy opis przedmiotu wniosku, umożliwiający zaklasyfikowanie objętych nim czynności w odniesieniu do wskazanych przepisów dotyczących prawa do stosowania preferencyjnej, 8% stawki podatku od towarów i usług.

Spółka zarzuciła także naruszenie następujących przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 42g ust. 2 u.p.t.u. poprzez nieprowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

2) art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 42g ust. 2 u.p.t.u. poprzez zaniechanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego przeanalizowania sprawy, brak kompleksowej analizy zebranego materiału dowodowego i jego wyczerpującego rozpatrzenia, skutkujące błędną interpretacją zapytania, w postaci uznania przez organ, iż pytanie nie dotyczy sytuacji prawnopodatkowej skarżącej;

3) naruszenie art. 191 O.p. w zw. z art. 180 § 1 i art. 188 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu oraz nieodniesienie się w sposób merytoryczny do całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności nieprzeanalizowanie opisu zakresu czynności wykonywanych w ramach usługi oraz załączonej dokumentacji w kontekście pojęć "przebudowy", "remontu", "modernizacji" oraz "termomodernizacji" obiektu budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Mając na uwadze powyższe, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zobowiązanie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do wydania wiążącej informacji stawkowej w określonym terminie wraz ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia jak i o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).

Oceniając zaskarżoną decyzję przez pryzmat wskazanych przesłanek Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym samym brak było podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30.01.2025 r. w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej klasyfikacji usługi (świadczenia kompleksowego) montażu systemów klimatyzacji w realizowanej inwestycji wraz z dostawą i transportem urządzeń.

Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia możliwości wydania wiążącej informacji stawkowej dla usługi (świadczenia kompleksowego) montażu systemów klimatyzacji w realizowanej inwestycji wraz z dostawą i transportem urządzeń, przy uwzględnieniu okoliczności, że na dzień złożenia wniosku strona działała jako inwestor, a dopiero w przyszłości rozważała odsprzedaż inwestycji (rewitalizowanej kamienicy) na rzecz innego podmiotu i odsprzedaż za odpowiednim wynagrodzeniem na rzecz tego podmiotu usług montażu systemów klimatyzacji w rewitalizowanej kamienicy, realizowanych przez obecnych podwykonawców skarżącej.

Sąd w składzie rozpoznającym skargę, uznał, że w sporze tym rację należy przyznać organowi.

Przypomnieć należy, że Spółka ubiegała się o wydanie wiążącej informacji stawkowej dla montażu systemów klimatyzacji w realizowanej inwestycji wraz z dostawą i transportem urządzeń.

Z opisu wniosku wynikało, że jego przedmiotem jest kompleksowa usługa montażu systemu klimatyzacji w realizowanej inwestycji budowlanej. Obiekt składać się ma się z 6 kondygnacji częściowo przeznaczonych na cele mieszkalne, a częściowo na cele niemieszkalne. Budynek sklasyfikowany jest według w PKOB w dziale 1122 (budynki o trzech i więcej mieszkaniach). Aktualnie wnioskodawca przeprowadza proces przebudowy całego budynku, włączając w to jego część podziemną, gdzie zaplanowane są miejsca parkingowe. Celem działań Wnioskodawcy jest przekształcenie obiektu w nowoczesną kamienicę, w której umiejscowione będą wysokopowierzchniowe apartamenty z przeznaczeniem głównie na cele mieszkaniowe. Część usługowa będzie znajdowała się na parterze budynku.

Strona wskazała, że przedmiotem wniosku jest ustalenie stawki VAT dotyczącej usługi montażu systemów klimatyzacji w realizowanej inwestycji wraz z dostawą i transportem urządzeń. Montaż klimatyzacji ma być częścią programu rewitalizacyjnego budynku mającego na celu zwiększenie efektywności energetycznej i komfortu przyszłych użytkowników poprzez utrzymanie odpowiedniej temperatury, wilgotności i czystości powietrza wewnątrz pomieszczeń.

W związku z zamiarem podniesienia standardu budynku, systemy klimatyzacyjne zostaną zainstalowane na etapie przebudowy całego obiektu budowlanego przed oddaniem wydzielonych lokali mieszkalnych i niemieszkalnych do użytkowania lub przeznaczeniem ich na wynajem. System klimatyzacji ma być zaawansowanym rozwiązaniem zapewniającym regulację temperatury i jakości powietrza w całym obiekcie budowlanym.

Zdaniem Wnioskodawcy, do usług objętych niniejszym wnioskiem zastosowanie ma 8% stawka VAT, zgodnie z art.41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.

Ze stanowiska strony wynika również, że obecnie Wnioskodawca jako inwestor prowadzi prace związane z rewitalizacją kamienicy z [...] wieku. Jest on stroną umów z podwykonawcami dotyczących realizacji poszczególnych prac na nieruchomości, które są wykonywane pod nadzorem kierownika budowy działającego w imieniu Wnioskodawcy.

Z uwagi na rozważaną odsprzedaż nieukończonej inwestycji do spółki celowej, Wnioskodawca powziął wątpliwości w zakresie stawki VAT dla usług, które będą wykonywane po dniu ewentualnej odsprzedaży nieruchomości. Ze względu na doświadczenie Wnioskodawcy w realizacji tego rodzaju projektów, nowy Inwestor zamierza powierzyć Wnioskodawcy wykonanie części prac rewitalizacyjnych na nieruchomości przy udziale zakontraktowanych wcześniej przez Wnioskodawcę podwykonawców. Wnioskodawca nie będzie odpowiedzialny za kompleksowe wykonanie wszystkich prac, lecz jedynie za realizację pojedynczych zadań w określonym zakresie. Zamiarem stron jest to, aby poszczególne prace rewitalizacyjne były wykonywane pod nadzorem dotychczasowego kierownika budowy reprezentującego Wnioskodawcę, za odrębnie ustalonym wynagrodzeniem. W związku z powyższym, jeżeli dojdzie do transakcji sprzedaży nieruchomości, Wnioskodawca będzie pełnił rolę świadczeniodawcy na rzecz nowego właściciela nieruchomości jako wykonawca pojedynczych prac rewitalizacyjnych. Każde zadanie zostanie przekazane Wnioskodawcy na podstawie osobnych zleceń i odrębnych ustaleń.

Na dodatkowe wezwanie organu dążące do doprecyzowania statusu Wnioskodawcy oraz wyjaśnienie w związku z jaką czynnością wystąpił z wnioskiem o wydanie WIS, Spółka w odpowiedzi wskazała, że obecnie pełni rolę inwestora, prowadzi prace związane z rewitalizacją [...]- wiecznej kamienicy. Rozważa jednak sprzedaż nieukończonej inwestycji innemu podmiotowi (spółce celowej). W związku z tym, że Wnioskodawca jest stroną umów z podwykonawcami, strony rozważają model współpracy, w którym część umów z podwykonawcami nie zostanie rozwiązana ani przeniesiona na nowego inwestora, lecz będzie kontynuowana ze względu na korzystne warunki handlowe. W takim przypadku Wnioskodawca zamierza odsprzedawać usługi świadczone przez podwykonawców nowemu inwestorowi. W praktyce oznacza to, że wykonane przy udziale podwykonawców usługi byłyby odsprzedawane nowemu inwestorowi, przy czym pracownicy Wnioskodawcy braliby aktywny udział przy nadzorowaniu wykonywanych przez podwykonawców prac ze względu na ich doświadczenie zawodowe przy pracach rewitalizacyjnych.

Opisane we wniosku świadczenia w zakresie montażu klimatyzacji byłyby więc wykonywane pod nadzorem dotychczasowego kierownika budowy reprezentującego Wnioskodawcę, za co Wnioskodawcy przysługiwałoby odpowiednie wynagrodzenie. Z tego względu, po sprzedaży inwestycji, w relacji z nowym inwestorem Wnioskodawca pełnić będzie funkcję usługodawcy w zakresie usług opisanych w niniejszym wniosku.

W związku z powyższym, Wnioskodawca złożył wniosek o sklasyfikowanie usługi związanej z kompleksowym montażem systemu klimatyzacji w Inwestycji, gdyż planuje odsprzedać tę usługę nowemu inwestorowi, co oznacza, że transakcja ta będzie podlegała opodatkowaniu VAT. Na podstawie obowiązujących przepisów. Wnioskodawca uznawany będzie za podmiot świadczący lub planujący świadczyć tę usługę, zgodnie z art. 42b ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.t.u., ponieważ sprzedaż opisanego świadczenia do nowego inwestora będzie czynnością opodatkowaną, co spowoduje powstanie obowiązku podatkowego u Wnioskodawcy. Wnioskodawca oczekuje więc określenia stawki podatku VAT dla świadczonej przez niego przy udziale podwykonawców usługi, którą zamierza sprzedać nowemu Inwestorowi.

W ocenie Sądu organ po przeanalizowaniu treści wniosku słusznie uznał, że w realiach niniejszej sprawy wydanie wiążącej informacji stawkowej stałoby w sprzeczności z przepisami u.p.t.u.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 42a u.p.t.u., wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Stosownie do treści art. 42b ust. 1 u.p.t.u. jest wydawana na wniosek:

1) podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej;

2) podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a;

3) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1605 i 1720) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym;

4) podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1637) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno- prywatnym;

5) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. z 2023 r. poz. 140) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi.

Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.

Podkreślić w tym miejscu należy, że postępowanie w zakresie wydania wiążącej informacji stawkowej jest postępowaniem odmiennym niż w zakresie wydania interpretacji indywidualnej. Postępowanie w zakresie wydania WIS oparte jest na szczegółowym opisie przedmiotu wniosku, dodatkowych wyjaśnieniach wnioskodawcy, analizie złożonych dokumentów (przykładowo w przypadku wniosku, którego przedmiot stanowi usługa, uwzględnia się również warunki umowy o jej świadczenie), oraz załączonych próbek. Inaczej niż w postępowaniu interpretacyjnym - organ podatkowy wydając WIS jest obowiązany wykazać istnienie poszczególnych faktów, dokonując ich oceny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Prowadzone postępowanie zawężone jest do przedmiotu postępowania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.11.2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1295/22, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalej przytaczane orzeczenia).

W piśmiennictwie wskazuje się, że wprowadzenie instytucji wiążącej informacji stawkowej może istotnie wpłynąć na większą ochronę prawną przedsiębiorców, którzy ją uzyskają ze względu na związanie nią organów podatkowych. Wydanie WIS wymaga jednak przeprowadzenia starannego postępowania wyjaśniającego.

Zatem w postępowaniu w sprawie wiążącej informacji stawkowej — inaczej niż w postępowaniu interpretacyjnym — organ podatkowy jest obowiązany wykazać istnienie poszczególnych faktów dokonując ich oceny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (zob. K. Teszner, Wydawanie wiążącej informacji stawkowej na potrzeby VAT - nowa podatkowa procedura interpretacyjna, PUG 2020, źródło: LEX).

Istotną różnicą między WIS a interpretacją indywidualną jest to, że w przypadku WIS organ nie bazuje bezwarunkowo i bezmyślnie na opisie stanu faktycznego wnioskodawcy. Wiążąca informacja stawkowa ma oceniać materię i zapewnić bezpieczeństwo podatkowe, stąd zdecydowanie bliżej tej instytucji do wiążącej informacji akcyzowej (dalej: WIA) niż do interpretacji urzędowej (J. Matarewicz [w:] Ustawa o podatku od towarów i usług. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 42(b), źródło: LEX).

Powyższe rozważania mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem strona skarżąca we wniosku o wydanie WIS powołała się na potencjalnie planowane przez nią działania dotyczące prowadzonej obecnie inwestycji, które jednak nie zostały w sposób precyzyjny i konkretny zobrazowane poprzez przedstawienie stosownej dokumentacji i wyjaśnień.

Jak już podkreślono, organ podatkowy w ramach postępowania w zakresie wydania wiążącej informacji stawkowej zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego, celem jednoznacznego ustalenia charakteru przedmiotu wniosku. Musi zatem dysponować stosowną dokumentacją dotyczącą planowanego przez stronę wnioskującą przedsięwzięcia. Jako, że wiążąca informacja stawkowa zapewnić ma ochronę podatkową przedsiębiorcy i wiąże organy podatkowe, to może ona zostać wydana w odniesieniu do precyzyjnie określonego przedmiotu wniosku mającego oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Sąd w składzie tu orzekającym podziela stanowisko organu, że opisane przez stronę skarżącą planowane działania muszą zostać udowodnione w toku postępowania o wydanie WIS poprzez przedłożenie np. projektów umów i na tyle konkretnie by można było ocenić zakres prac, celem prawidłowego określenia stawki VAT.

Z wniosku oraz wyjaśnień Spółki udzielonych w toku postępowania nie wynika kiedy prace objęte wnioskiem miałyby być realizowane, ani w jakim zakresie, ponadto nie przedstawiono materiału dowodowego dotyczącego ww. aspektów. Sformułowanie strony, że prace będą wykonywane "na podstawie odrębnych zleceń i odrębnych ustaleń" nie pozwala na ustalenie zakresu tych prac czyli przedmiotu usług, których dotyczy wniosek o wydanie WIS. Na dzień złożenia wniosku skarżąca nie ma statusu świadczeniodawcy, ponieważ występuje w roli inwestora i usługi są wykonywane na jej rzecz. Opis przyszłych zdarzeń jest na tyle nieprecyzyjny, że nie pozwala na ocenę zakresu prac i pozycji pytającego pod katem klasyfikacji usługi objętej wnioskiem.

Przechodząc do szczegółowej analizy wniosku Spółki jak i akt sprawy, wskazać należy, że organ prawidłowo w pierwszej kolejności przystąpił do oceny tego czy przedmiotowy wniosek został złożony przez podmiot legitymowany do wystąpienia o wydanie WIS jak i zbadał zakres żądania pod kątem możliwości wydania wiążącej informacji stawkowej.

Istotne w tym zakresie były okoliczności dotyczące tego, że strona skarżąca na moment złożenia wniosku występowała w roli inwestora – a zatem podmiotu na rzecz którego mają być świadczone przedmiotowe usługi montażu systemów klimatyzacji w realizowanej inwestycji wraz z dostawą i transportem urządzeń, nie zaś świadczeniodawcą, tj. podmiotem który odsprzedaje ww. usługi realizowane przez jego podwykonawców na rzecz nowego inwestora. Opis zawarty we wniosku i przedłożona dokumentacja dotyczy zatem usług które świadczone mogą być bezpośrednio na rzecz strony skarżącej i brak materiału dowodowego który dotyczyłby nabycia tych usług przez potencjalnego nowego inwestora, co uniemożliwia rzetelną ocenę charakteru usług, które planuje świadczyć Spółka w przyszłości.

Jak wskazano powyżej, organ w ramach postępowania o wydanie WIS obowiązany jest zabrać i ocenić materiał dowodowy dotyczący konkretnie przedmiotu wniosku – natomiast w realiach tej sprawy takiej dokumentacji brak z przyczyn wyżej wskazanych.

Organ nie miał zatem możliwości przeprowadzenia analizy konkretnych umów, zleceń i innych materiałów, a przez to warunków i zasad na jakich strona skarżąca miałaby dokonać odsprzedaży wymienionych usług, co ma istotne znacznie dla określenia prawidłowej stawki podatku VAT.

Na etapie złożenia wniosku o wydanie WIS skarżąca dopiero rozważa odsprzedaż inwestycji jak i przedmiotowych usług na rzecz nowego inwestora, co oznacza, że nie jest możliwa pełna i rzetelna analiza przedmiotu wniosku.

Jako, że decyzje wydawane w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej wiążą organy podatkowe w ewentualnych postępowaniach podatkowych czy kontrolach podatkowych, to kluczowym jest dokonanie pełnej oceny przedmiotu wniosku w sposób nie budzący wątpliwości i w oparciu o kompletny materiał dowodowy dotyczący tej konkretnej usługi czy towaru (w przypadku Spółki: odsprzedaży za odpowiednim wynagrodzeniem świadczonych przez jej podwykonawców usług montażu systemów klimatyzacji w realizowanej inwestycji wraz z dostawą i transportem urządzeń).

Trafnie zatem organ ocenił, że na dzień złożenia wniosku Spółka nie była podmiotem działającym w roli usługodawcy (nadal funkcjonowała jako inwestor) i jednocześnie brak było materiału dowodowego, który pozwoliłby na pełną ocenę planowanego przedsięwzięcia (tj. odsprzedaży inwestycji i ww. usług), co uzasadnia odmowę wydania wiążącej informacji stawkowej.

Organ prawidłowo również ocenił argumentację Spółki ukierunkowaną na podważenie stanowiska o konieczności odmowy wydania WIS.

Nie ma wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji fakt, że Spółka jest podatnikiem posiadającym nr NIP – skoro w sprawie istotny jest nie tyle sam status podatnika, co występowanie w roli podmiotu, którego dotyczy obowiązek określenia prawidłowej stawki VAT w odniesieniu do jasno sprecyzowanego i udokumentowanego przedmiotu wniosku o wydanie WIS – a takie warunki nie zostały spełnione przez skarżącą.

Słusznie organ uwypuklił w zaskarżonej decyzji, że na decyzję odmowną miał wpływ fakt, iż treść wniosku oraz przekazanych na wezwanie organu uzupełnień zawiera hipotezę i niepewność co do przyszłej sprzedaży nieruchomości jak i co do ewentualnego wykonywania powierzonych prac.

Wiążąca informacja stawkowa jest decyzją, w której należy potwierdzić istnienie poszczególnych faktów. Organ nie może rozstrzygać na podstawie przypuszczeń.

Nieznana jest również treść ewentualnej umowy z przyszłym właścicielem nieruchomości, nie wiadome też są ewentualne warunki współpracy nowego inwestora ze stroną skarżącą. W takich okolicznościach sprawy brak podstaw do wydania WIS.

Istotne jest też, co podkreślał organ, że postępowanie o wydanie WIS jest postępowaniem dowodowym, w którym organ ma prawo weryfikacji, analizy stosowanej dokumentacji przykładowo fotografii, planów, schematów, katalogów, atestów, instrukcji czy informacji od producenta (art. 42b ust. 7 u.p.t.u.). Badanie tego typu dokumentacji w sprawie nie było możliwie, gdyż wniosek dotyczy usługi, która nie wiadomo czy w ogóle zostanie wykonana.

Reasumując, skoro skarżąca- na dzień złożenia wniosku nie była podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie WIS – to zasadne było podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie wydania WIS.

Wbrew twierdzeniom Spółki organ w zaskarżonej decyzji nie przyjął, że "planowana sprzedaż usługi miała miejsce już wcześniej i była usługą zakupioną przez Spółkę od innego podmiotu, co skutkowało tym, iż organ dokonywał oceny zasadności złożonego wniosku odnosząc się do innej transakcji, niż ta będąca przedmiotem zapytania".

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że organ ocenił okoliczność wskazywaną przez stronę, a dotyczącą tego, że na dzień złożenia wniosku o wydanie WIS skarżąca pełniła rolę inwestora, prowadziła prace związane z rewitalizacją [...]- wiecznej kamienicy i miała zawarte umowy z podwykonawcami dotyczące wykonania usług montażu systemów klimatyzacji w realizowanej inwestycji wraz z dostawą i transportem urządzeń. Jak już wskazano powyżej, przyczyną decyzji odmownej był status skarżącej Spółki jako inwestora rozważającego odprzedaż przedmiotowej inwestycji z czym wiązał się również brak materiału dowodowego który dotyczyłby nabycia przedmiotowych usług przez potencjalnego nowego inwestora.

Na treść rozstrzygnięcia nie ma wpływu także okoliczność, że Spółka planuje dokonać odsprzedaży ww. usług, co na gruncie podatku VAT będzie stanowić odpłatne świadczenie usług i co jest zdarzeniem często występującym w obrocie gospodarczym (refakturowanie, czy odsprzedaż usług z nałożoną marżą).

Organ nie podważył samej możliwości odsprzedaży ww. usług zgodnie z zamiarem Spółki, stwierdził jedynie, że w realiach sprawy brak możliwości oceny przedmiotu wniosku z uwagi na braki opisane już powyżej.

Odnosząc się do zarzutów strony organ słusznie wyjaśnił, że w zakresie tzw. refakturowania usług należy mieć na uwadze art. 28 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej dyrektywą 2006/112, który stanowi, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

W ustawodawstwie krajowym odpowiednikiem ww. przepisu jest art. 8 ust. 2a u.p.t.u., który także określa, że w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Zastosowanie art. 28 dyrektywy 2006/112 wymaga zbadania, czy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych, a w szczególności charakteru zobowiązań umownych danego podmiotu gospodarczego wobec jego zleceniodawców, przesłanka stosowania tego przepisu została spełniona (wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - TSUE z dnia 12.11.1992 r. w sprawie C-163/91, Van Ginkel Waddinxveen BV, Reis-en Passagebureau Van Ginkel BV i inni przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Utrecht, EU:C:1992:435, pkt 21).

W przypadku gdy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi - tworzy fikcję prawną dwóch identycznych usług świadczonych kolejno po sobie. Zgodnie z tą fikcją przyjmuje się, że podmiot gospodarczy, który pośredniczy w świadczeniu usług i który jest agentem, w pierwszej kolejności otrzymał dane usługi od podmiotu, na rachunek którego działa, będącego zleceniodawcą, zanim w drugiej kolejności wyświadczył owe usługi na rzecz klienta (wyrok z dnia 4 maja 2017 r. w sprawie C-274/15, Komisja/Luksemburg, EU:C:2017:333, pkt 85, 86 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika stąd, że w celu zastosowania tych przepisów spełnione muszą być dwie przesłanki: po pierwsze, musi istnieć zlecenie, w wykonaniu którego agent realizuje na rachunek zleceniodawcy dostawę towaru i/lub świadczenie usług, a po drugie, dostawa towarów i/lub świadczenie usług nabyte przez agenta oraz dostawa towarów i/lub świadczenie usług sprzedane lub zbyte na rzecz zleceniodawcy są identyczne (wyrok TSUE z dnia 12 listopada 2020 r. w sprawie C-734/19, ECLI:EU:C:2020:919, pkt 48 - 49 i 51).

W niniejszej sprawie strona jeszcze nie sprzedała nieruchomości i nie wiadomo czy ostatecznie tego dokona, a ponadto aby zastosować ww. przepis muszą przy refakturowaniu usługi uczestniczyć trzy podmioty, co również nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

Na dzień złożenia wniosku skarżąca miała status nabywcy świadczenia, a tym samym nie jest podmiotem uprawnionym do uzyskania WIS.

Wbrew zarzutom strony organ nie dokonał błędnej interpretacji treści wniosku o wydanie WIS.

W ocenie Sądu prawidłowo przeanalizował stan sprawy pod kątem statusu skarżącej jako podmiotu ubiegającego się o wydanie WIS jak i treści i zakresu samego wniosku.

Organ uwzględnił w szczególności, ze w ramach przedmiotowego postępowania zobowiązany był do wnikliwego ustalenia okoliczności dotyczących przedmiotowych usług i w tym celu konieczne było zgromadzenie stosownej dokumentacji.

Z uwagi na specyfikę sytuacji skarżącej, która na dzień złożenia wniosku była inwestorem i dopiero rozważała sprzedaż rewitalizowanej kamienicy jak i odsprzedaż ww. usług na rzecz nowego inwestora, organ zasadnie uznał, że wystąpiły podstawy do wydania decyzji odmownej.

Sąd nie podziela także zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych.

Z przyczyn już szeroko omówionych powyżej, w sprawie zasadne było podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie wydania wiążącej informacji stawkowej – z tego względu brak podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 207 § 1 i 2 O.p. jak i art. 42a i art. 42b ust. 5 pkt 1 u.p.t.u.

W myśl art. 207 § 2 O.p., decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji.

W sprawie nie wystąpiły podstawy do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony, tym samym organ orzekł o odmowie wydania WIS zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w sprawie.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 42g ust. 2 u.p.t.u.

Analiza akt sprawy wskazuje, że organ przeanalizował treść wniosku o wydanie WIS i zasadnie stwierdził konieczność doprecyzowania zarówno samego statusu strony skarżącej jak i zakresu żądania, tj. usługi będącej przedmiotem wniosku.

Podjecie rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami mającymi zastosowanie w sprawie i nie budzi wątpliwości.

Co istotne, odmienne stanowisko organu w stosunku do stanowiska strony, nie przemawia za tym, iż organ naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. Organ samodzielnie dokonuje oceny i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, i na tej podstawie rozstrzyga, kierując się przy tym powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.

Organ rzetelnie ustalił stan faktyczny, zebrał i ocenił materiał dowody, a poczynione prawidłowo wnioski przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podjął wystarczające działania, aby wyjaśnić wątpliwości wynikające z opisu wniosku (poprzez wezwanie strony do jego uzupełnienia), a następnie wnikliwie przeanalizował informacje wskazane w uzupełnieniu i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.

Organ skupił się przy tym na kluczowych dla rozstrzygnięciu okoliczności a to związanych ze statusem skarżącej Spółki jak i możliwością precyzyjnego ustalenia i zweryfikowania w oparciu o materiał dowodowy charakteru przedmiotowych usług, celem ustalenia właściwej stawki podatku VAT.

W konsekwencji nie sposób podzielić zarzutu naruszenia przepisów art. 41 ust. 12 u.p.t.u. w zw. z art. 41 ust. 2 i art. 146ef ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. poprzez niezastosowanie preferencyjnej stawki 8% VAT z uwagi na to, że organ prawidłowo odmówił wydania wiążącej informacji stawkowej.

Tym samym, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami prawa, a organ nie dopuścił się naruszenia zasad prowadzenia postępowania podatkowego oraz wyczerpująco uzasadnił przyczynę odmowy wydania WIS.

W kontekście wyżej omówionych ustaleń faktycznych i przedstawionej oceny prawnej zarzuty podnoszone w skardze nie znajdują, w ocenie Sądu, uzasadnienia.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.