W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarządzeniem z dnia 4.06.2025 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania – zawartą w powyższej skardze na decyzję z dnia 5.03.2025 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r. – rozdzielono do prowadzenia pod sygnaturą I SAB/Op 36/25.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: ppsa) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność w przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 2 ppsa. Zgodnie przy tym z art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia powyższych kryteriów a nadto mając na uwadze brak związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa) Sąd uznał, że została ona podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 5.03.2025 r. nr 1601-l0V-1.4103.54.2024, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 9.11.2023 r., nr 1607-SP0.4103.70.2023, którą organ ten określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r. w kwocie 61 197 zł.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do – podnoszonej w skardze - kwestii skuteczności doręczenia decyzji NUS w Nysie z 9.11.2023 r. nr 1607-SP0.4103.70.2023 stronie postępowania z pominięciem pełnomocnika. Wg skarżącego nieprawidłowość ta powinna prowadzić do stwierdzenia przez organ II instancji niedopuszczalności odwołania. Z takim stanowiskiem nie zgadza się natomiast organ.
Przypomnieć zatem należy, iż organ podatkowy I instancji w dniu 9.11.2023 r. wydał decyzję nr 1607-SP0.4103.70.2023 określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2020r. w wysokości 61 197 zł. W związku z tym, że w toku postępowania strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika, decyzja została skierowana do strony. Pismem z 28.12.2023 r., podatnik - za pośrednictwem pełnomocnika - doradcy podatkowego S. Z. - złożył odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Do odwołania pełnomocnik nie załączył pełnomocnictwa, mimo że odwołanie zostało przez niego podpisane. Dnia 15.03.2024 r. pełnomocnik, w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego uzupełnił braki formalne odwołania złożonego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i przedłożył pełnomocnictwo.
Postanowieniem z 3.07.2024 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, wydał postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania bowiem uznał, że decyzja nie została skutecznie doręczona stronie (z uwagi na błędy w doręczeniu Poczty Polskiej S.A.), a przez to nie weszła do obrotu prawnego i nie podlega zaskarżeniu. Taki stan rzeczy spowodował, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie zobligowany został do prawidłowego doręczenia decyzji osobie do tego uprawnionej. Tym samym odwołanie z 28.12.2023r. zostało uznane za przedwczesne.
Organ podatkowy I instancji, wykonując postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 3.07.2024 r., przed dokonaniem czynności ponownego doręczenia własnej decyzji z dnia 9.11.2023 r. nr 1607-SP0.4103.70.2023 określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2020r., w dniu 29.08.2024 r. wezwał pełnomocnika strony do złożenia wyjaśnień w zakresie złożonego do organu odwoławczego 15.03.2024r. pełnomocnictwa szczególnego na druku PPS-1. Pełnomocnik nie udzielił na nie odpowiedzi. Następnie, pismem z 30.09.2024 r., NUS w Nysie wezwał również podatnika do złożenia wyjaśnień w zakresie reprezentowania go przez pełnomocnika przed organem I instancji. Wezwanie to zostało przesłane również do wiadomości pełnomocnikowi. Na wezwanie ani strona, ani pełnomocnik nie udzielili odpowiedzi. W związku z tym organ I instancji uznał, iż zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniach, decyzję z 9.11.2023 r. należy skierować do samej strony.
Organ I instancji uznał, iż wystosowanie do strony i do pełnomocnika powyższych wezwań przed powtórnym doręczeniem decyzji z 9.11.2023 r. spowodowane było tym, że - w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego - zostało w dniu 15.03.2024 r. złożone przez pełnomocnika do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu pełnomocnictwo szczególne na druku PPS-1 z zakresem reprezentacji uprawniającym do "wszelkich czynności w każdym postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub czynności dotyczących dowolnego podatku za dowolny okres rozliczeniowy lub rok podatkowy". Pismo przewodnie przesłane wraz z tym pełnomocnictwem zatytułowane było "PODANIE Pismo strony" i wskazano w nim numery spraw: [...] oraz [...]. Były to numery nadane postępowaniom prowadzonym przez organ II instancji w związku ze złożonym odwołaniem z 28.12.2023 r. oraz wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Organ I instancji uznał, a zaaprobował to organ II instancji, iż w związku z powołaniem tych sygnatur w piśmie przewodnim z 15.03.2024 r., przy którym przesłano brakujące pełnomocnictwo, owo pełnomocnictwo szczególne zostało złożone do akt spraw [...] oraz [...] prowadzonych przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Opolu, a zatem do reprezentowania przed organem odwoławczym w tych sprawach. Chcąc wyjaśnić, czy również przed organem I instancji pełnomocnictwo owo jest skuteczne, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie wezwał zarówno pełnomocnika, jak i podatnika do wskazania, czy wolą strony jest, by pełnomocnik reprezentował go również przed organem I instancji. W wezwaniu organ podatkowy I instancji zawarł informację, że do czasu złożenia wyjaśnień przyjmuje, że pełnomocnictwo ograniczało się do reprezentacji przed organem odwoławczym i iż będzie procedował bezpośrednio z podatnikiem. Na wezwania te ani pełnomocnik, ani strona nie udzielili odpowiedzi. Tym samym organ przyjął, zgodnie z zawartym w wezwaniach pouczeniem, że złożone 15.03.2024r. pełnomocnictwo PPS-1 ograniczało się do reprezentacji podatnika jedynie przed organem odwoławczym, z uwagi na powołane w piśmie przewodnim numery spraw. W konsekwencji decyzję wysłał do skarżącego bezpośrednio i decyzja ta została doręczona 4.11.2024 roku.
Poddając analizie prawidłowość powyższych działań organu I instancji (zaaprobowanych przez organ odwoławczy), należy przytoczyć na wstępie regulacje dotyczące instytucji pełnomocnictwa szczególnego. Nie budzi wątpliwości bowiem, iż złożone 15.03.2024 r. pełnomocnictwo jest pełnomocnictwem szczególnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej.
Ustawodawca w regulacjach rozdziału 3a Ordynacji podatkowej, poświęconego zagadnieniu pełnomocnictw, określając poszczególne ich rodzaje, w tym pełnomocnictwa szczególnego, którego dotyczy niniejsza sprawa, posłużył się terminem "sprawy podatkowej", nie wprowadzając jednocześnie definicji legalnej tego pojęcia. Zgodnie bowiem z art. 138e § 1 O.p. pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Z kolei w myśl art. 138e § 3 O.p pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu w przypadku, gdy zostały utrwalone w postaci papierowej, składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis.
Nie może budzić wątpliwości, iż w myśl art. 138e § 1 O.p. podmiotem upoważnionym do określenia "sprawy podatkowej" jest mocodawca udzielający pełnomocnictwa szczególnego, który czyni to przez wskazanie danej sprawy podatkowej. Należy przy tym zauważyć, że przepis nie przewiduje w tym względzie wytycznych tudzież szczególnych wymogów, pozostawiając sposób tegoż wskazania w sposób dowolny zainteresowanej stronie. Istotnym pozostaje, aby organ podatkowy, do którego dane pełnomocnictwo szczególne jest kierowane, miał możność zidentyfikowania sprawy podatkowej, o którą chodzi. Za wystarczające uznaje się zatem, aby z treści pełnomocnictwa w sposób dostatecznie jasny wynikała sprawa lub sprawy podatkowe, których umocowanie do działania przed organami podatkowymi dotyczyło (M. Kalinowski, M. Masternak [w:] Nowelizacja ordynacji podatkowej, red. B. Brzeziński, W. Morawski, LEX 2016). Analizując zaś znaczenie pojęcia "sprawy podatkowej" należy uwzględnić właściwość rzeczową organów podatkowych oraz zakres stosowania przepisów Ordynacji podatkowej – w rozumieniu tego pojęcia będzie to sprawa należąca do właściwości rzeczowej organów podatkowych, do której zastosowanie znajdują przepisy Ordynacji podatkowej (art. 2 § 1 O.p.).
Pełnomocnictwo szczególne, o ile nie zawiera w swej treści wyraźnych ograniczeń i odrębności, upoważnia do zastępowania mocodawcy w objętej nim konkretnej sprawie podatkowej w ujęciu przedmiotowym, od początku procedury, w jakiej jest prowadzona, aż do końcowego merytorycznego rozpoznania sporu.
Zdaniem Sądu, w obowiązującym od 1.01.2016 r. stanie prawnym, złożenie dokumentu pełnomocnictwa szczególnego uprawniającego do zastępowania podatnika w odniesieniu do danego zobowiązania podatkowego czy danego postępowania przed organem podatkowym jest skuteczne na wszystkich etapach toczących się w sprawie (tak też: NSA w wyroku z dnia 10.03.2021 r., sygn. akt III FSK 2552/21).
W związku z powyższym konieczne jest wyartykułowanie, że zgodnie z art. 138e § 1 Ordynacji podatkowej pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Pełnomocnictwo o takim charakterze umocowuje pełnomocnika do działania w konkretnej, zindywidualizowanej sprawie podatkowej. Tak rozumiana sprawa podatkowa staje się przedmiotem określonej procedury z chwilą jej wszczęcia przez organ podatkowy, ale załatwienie sprawy nie musi kończyć się przed tym samym organem, jeśli przejaw jego działania podlega zaskarżeniu. Oznacza to, że pełnomocnictwo szczególne, co do zasady, upoważnia do reprezentowania strony w objętej nim konkretnej sprawie podatkowej (jako takiej w ujęciu przedmiotowym) od początku procedury, w jakiej jest ona prowadzona, aż do końcowego rozstrzygnięcia owej sprawy, czyli do wydania decyzji przez organ drugiej instancji. Etap zarówno pierwszej, jaki i drugiej instancji, są to etapy merytorycznego rozpatrzenia sprawy, prowadząc do jej ostatecznej oceny i władczego zakończenia/rozstrzygnięcia. Powyższe przekłada się na kwestię braku konieczności składania dokumentu pełnomocnictwa na każdym etapie danej sprawy podatkowej, odrębnie dla postępowania przed organem pierwszej instancji oraz organem odwoławczym. Pełnomocnictwo szczególne, o ile nie zawiera w swej treści wyraźnych ograniczeń i odrębności, upoważnia do zastępowania mocodawcy w objętej nim konkretnej sprawie podatkowej w ujęciu przedmiotowym, od początku procedury, w jakiej jest prowadzona, aż do końcowego merytorycznego rozpoznania sporu. Powołane stanowisko potwierdza uchwała z 25 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FPS 1/22, w uzasadnieniu której NSA podzielił pogląd, że jeżeli z treści pełnomocnictwa nie wynika wprost zawężenie jego zakresu tylko do postępowania przed organem pierwszej instancji, to przyjąć należy, że złożone w postępowaniu jurysdykcyjnym pełnomocnictwo jest skuteczne w tym postępowaniu przed organami wszystkich instancji.
Dalej przypomnienia wymaga, iż zasadą jest doręczanie pism stronie lub jej przedstawicielowi - art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej. Wyjątek od powyższej zasady stanowi § 2 tego przepisu, zgodnie z którym jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zatem ustanowienie pełnomocnika wyłącza zasadę doręczania bezpośrednio stronie, tj. gdy strona ma ustanowionego pełnomocnika, jedynie doręczenie pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne. Pominięcie pełnomocnika i doręczenie pisma bezpośrednio stronie nie wywołuje skutków prawnych. Czynność doręczenia w takiej sytuacji jest wadliwa, a zatem bezskuteczna.
Stanowisko powyższe wspiera argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 19 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18 (wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: CBOSA), z której wynika, że przepis art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy podatkowe prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Pominięcie pełnomocnika w toku czynności postępowania podatkowego uniemożliwia stronie ochronę jej praw i interesów oraz otrzymania ochrony prawnej, jaką powinna uzyskać w demokratycznym państwie prawa. Strona postępowania administracyjnego, ustanawiająca pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa, a jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa (por. wyrok NSA z 9 września 2022 r., sygn. akt II FSK 635/22).
Stanowisko przyjęte w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały potwierdziła uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 7 marca 2022 r., sygn. akt I FPS 4/21, w której NSA, przeprowadzając wykładnię art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, podkreślił, że przepis ten łączy w sobie funkcje gwarancyjne wynikające z unormowań dotyczących doręczeń oraz przepisów odnoszących się do działań strony za pośrednictwem pełnomocników. Celem ustanowienia przez stronę pełnomocnika jest to, aby ten prowadził jej sprawę. To pełnomocnik procesowy ma w sposób profesjonalny pilnować w toku postępowania interesów podatnika. Stąd też wynikający z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej obowiązek komunikowania się bezpośrednio z pełnomocnikiem, z pominięciem samej strony.
Przyjąć zatem należy, że art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej ma charakter lex specialis w stosunku do art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej i oznacza, że ustanowienie pełnomocnika wyłącza zasadę doręczania bezpośrednio stronie. W przypadku, gdy strona ma ustanowionego pełnomocnika, jedynie doręczenie tego pisma pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne. Pominięcie pełnomocnika i doręczenie pisma bezpośrednio stronie nie wywołuje skutków prawnych. Jak już wspomniano powyżej - czynność doręczenia w takiej sytuacji jest wadliwa, a zatem bezskuteczna (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I FSK 405/22).
Odnosząc powyższe spostrzeżenia do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, podkreślenia wymaga, że do akt sprawy podatkowej zostało złożone 15.03.2024 r. pełnomocnictwo szczególne dla doradcy podatkowego S. Z. Złożenie tego dokumentu nastąpiło w wyniku wezwania organu odwoławczego do uzupełnienia braku formalnego odwołania. Sporne pełnomocnictwo wskazywało zakres reprezentacji uprawniający do "wszelkich czynności w każdym postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub czynności dotyczących dowolnego podatku za dowolny okres rozliczeniowy lub rok podatkowy". Natomiast w piśmie przewodnim przy którym przesłano sporne pełnomocnictwo wskazane zostały numery: [...] oraz [...]. Były to numery nadane postępowaniom prowadzonym przez organ II instancji w związku ze złożonym odwołaniem z 28.12.2023 r. oraz wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W ocenie Sądu podanie tych numerów w piśmie przewodnim, służyło wyłącznie zidentyfikowaniu sprawy, w której pełnomocnictwo było składane. Skoro organ odwoławczy wzywał pełnomocnika do uzupełnienia odwołania poprzez przesłanie pełnomocnictwa, wskazując w treści swego wezwania sygnatury właściwe dla spraw zainicjowanych owym odwołaniem, nie może budzić wątpliwości, iż - odpowiadając na takie wezwanie - w piśmie przewodnim można i należy powołać się na sygnaturę zawartą w wezwaniu. Właśnie w celu identyfikacji sprawy, w której następuje odpowiedź na wezwanie organu. W żadnym razie nie mogło to stanowić o zawężeniu roli pełnomocnika do działania wyłącznie przed lub za pośrednictwem organu II instancji. Sama, zawarta w dokumencie pełnomocnictwa, treść umocowania identyfikowała jedynie do jakiej sprawy podatkowej - w ujęciu przedmiotowym, a nie instancyjnym - został ustanowiony doradca podatkowy. Analizowane pełnomocnictwo szczególne nie zawierało przy tym żadnych zastrzeżeń ograniczających pełnomocnika do jakiegoś wycinka sprawy podatkowej prowadzonej wobec strony. Wręcz przeciwnie, pełnomocnictwo zostało udzielone w całej sprawie. Okoliczność, iż pełnomocnictwo zostało złożone dopiero na etapie odwołania nie oznacza, iż fakt ten może być odczytywany zawężająco, jako uprawniające do działania tylko przed organem II instancji. Nie zmienia tego przywołanie w piśmie przewodnim numerów nadanych przez organ II instancji, bowiem – jak już wskazano powyżej – miało to znaczenie jedynie porządkujące. Pełnomocnictwo było zatem skuteczne od momentu jego złożenia aż do ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r. bez względu na instancję, w której były wydawane kolejne rozstrzygnięcia zmierzające do ostatecznego zakończenia tej sprawy.
Należy podkreślić, iż zakres umocowania do poszczególnych czynności procesowych ocenia się według treści pełnomocnictwa. Niedopuszczalne jest przyjmowanie domniemania co do treści pełnomocnictwa.
Przyjąć zatem należy, zdaniem Sądu, iż organ I instancji wadliwie uznał, iż decyzję należało doręczyć stronie. Milczenie strony czy pełnomocnika w odpowiedzi na wezwania tego organu odnoszące się do wątpliwości organu dotyczących zakresu pełnomocnictwa nie mogą uzasadniać tezy, iż należało postąpić według "pouczenia" zawartego w owych wezwaniach i doręczyć decyzję stronie. Bowiem pouczenie to nie może wyłączać skutków złożenia pełnomocnictwa wynikających z ustawy ani modyfikować treści oświadczenia woli w nim zawartego. Możliwość wyboru określonego sposobu doręczenia pism nie zależy od uznania organu podatkowego, lecz od spełnienia określonych w Ordynacji podatkowej warunków, w tym dotyczących podmiotu, któremu pismo ma być doręczone. Jeżeli strona działa osobiście - stronie, a jeżeli ustanowiła pełnomocnika - temu pełnomocnikowi.
Pominięcie zatem przy ponownym doręczaniu decyzji organu I instancji ustanowionego w sprawie pełnomocnika i skierowanie decyzji bezpośrednio do strony stanowi naruszenie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że organ I instancji nieprawidłowo wyekspediował decyzję z dnia 9.11.2023 r., nr 1607-SP0.4103.70.2023, na adres skarżącego, w związku z czym nie doszło do skutecznego doręczenia ww. decyzji. W konsekwencji ww. decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego, zatem nie rozpoczął biegu 14-dniowy termin na wniesienie odwołania. A zatem w niniejszej sprawie z uwagi na brak skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji z 9.11.2023 r., nr 1607-SP0.4103.70.2023 i związaną z tym okoliczność, iż nie weszła ona do obrotu prawnego, zaistniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego przez skarżącego odwołania zaś organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję orzekał w warunkach niedopuszczalności odwołania.
Zgodnie bowiem z art. 228 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania.
Nie ulega zaś wątpliwości, że przyczyną niedopuszczalności odwołania jest sytuacja, w której nie doszło do skutecznego doręczenia stronie decyzji. W konsekwencji, w tej sytuacji, nie może rozpocząć biegu termin przewidziany na wniesienie odwołania. Tym samym odwołanie wniesione w takich okolicznościach jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Brak jest bowiem przedmiotu zaskarżenia (wydana decyzja nie weszła skutecznie do obrotu prawnego). Nie można też uruchomić środka zaskarżenia od decyzji wydanej, a nie doręczonej.
Jak przy tym wskazano w uchwale (7) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt I FPS 4/21, wadliwe doręczenie nie może być konwalidowane w przypadku braku ujemnych skutków dla strony. Podkreślono bowiem, że ustawodawca nie wprowadził "braku dla strony ujemnych skutków procesowych" jako przesłanki uznawania pism za prawidłowo doręczone. W przypadku tej czynności mamy do czynienia albo z sytuacją, gdy doszło do skutecznego doręczenia, albo do takiego doręczenia nie doszło w związku z naruszeniem przepisów regulujących te czynności. Ocena skuteczności doręczenia ma więc charakter "zero-jedynkowy". W każdym wypadku naruszenia art. 145 § 2 O.p. uchybienie to ma wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.
Analogiczne wnioski należy zatem wywieść w przypadku, gdy orzeczenie organu zostało – jak w tej sprawie - doręczone stronie postępowania – nie zaś ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi.
Sąd w oparciu o to, co dotychczas zostało wskazane w treści uzasadnienia niniejszego wyroku uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 i § 2 O.p., art. 138e § 1 i § 3 O.p. oraz art. 228 § 1 pkt 1 O.p.
Stwierdzone przez Sąd naruszenie powoduje bezprzedmiotowość jakichkolwiek dalszych rozważań o legalności zaskarżonej decyzji
W tym stanie rzeczy Sąd, z uwagi na stwierdzone naruszenia prawa procesowego, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W zakresie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa.
Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę zaprezentowaną przez Sąd ocenę prawną.