Organ wskazywał również, że postępowanie w przedmiocie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego oparte jest w całości na dowodach z dokumentów. Przytoczone już wyżej przepisy art. 107 ust. 3 i 4 u.p.a. oraz § 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego wymagają, aby to wnioskodawca, domagając się zwrotu akcyzy, dysponował określonymi dokumentami. Katalog tych dokumentów nie jest zamknięty, ale w każdym przypadku warunkiem uzyskania zwrotu akcyzy jest przedstawienie przez ubiegającego się o zwrot akcyzy dowodów z dokumentów. Co istotne, do wykazania (udowodnienia) spełnienia przesłanek zobowiązany jest podatnik, bowiem w jego interesie uzyskanie omawianej preferencji podatkowej .
Organ odwoławczy stwierdził następnie, że brak jest jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu na dokonanie przez Skarżącą dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego [...] (VIN [...]) do Czech, bowiem Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów dotyczących specyfikacji dostawy, czy też innych dokumentów handlowych związanych z dostawą wewnątrzwspólnotową, które potwierdzałyby fakt jej dokonania przez nią lub na jej zlecenie, czy też w jej imieniu i na jej koszt. Brak jest zatem dowodów, że dostawa pojazdu została zorganizowana przez Skarżąca, bądź że to nabywca przewiózł pojazdu w imieniu Skarżącej. To zaś powoduje, że nie została spełniona wynikająca z art. 107 ust. 1 u.p.a. przesłanka dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej lub zlecenie jej wykonania we własnym imieniu. Brak wypełnienia tej przesłanki skutkuje brakiem możliwości skutecznego żądania zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej przedmiotowego samochodu osobowego.
Końcowo organ wskazał, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje natomiast okoliczność, że samochód osobowy marki [...] o nr. VIN [...] znajduje się obecnie w Czechach i jest tam zarejestrowany. W sprawie istotne jest, że Skarżąca nie przedstawiła dowodu w sposób wiarygodny potwierdzającego udział Skarżącej w wywozie tego pojazdu do Czech w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej. Nie ma zatem konieczności przeprowadzenia dowodu na okoliczność zarejestrowania ww. samochodu osobowego w Czechach, gdyż jest to okoliczność nieistotna dla sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) norm konstytucyjnych, tj. art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP,
2) prawa formalnego, tj. art. 121-124, art. 180 § 1, art. 191-192, art. 194a, art. 197 i in. Op.,
3) prawa materialnego, tj.:
• art. 107 ust.1 i 3 u.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię,
• § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. poz. 1891), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię.
Ponadto pełnomocnik Skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodów z dołączonych do skargi dokumentów w postaci fotokopii:
• oświadczenia z 28 czerwca 2025 r. obywatela Czech, P. G., reprezentującego nabywcę pojazdu marki [...] (VIN [...]),
• czeskiego dowodu rejestracyjnego wskazanego pojazdu,
na potwierdzenie dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, przemieszczenia własności i rejestracji w Czechach 6 listopada 2024 r. oraz braku zasadności odmowy zwrotu akcyzy. Wyjaśnił, że dowody te nie były wcześniej w dyspozycji Skarżącej, a Skarżąca pozyskała je dopiero na etapie skargi do WSA. Wskazał, że przeprowadzenie tych nie wpłynie na przedłużenie postępowania sądowoadministracyjnego, a umożliwi urzeczywistnienie naczelnej zasady prawdy obiektywnej.
Końcowo zarzucił, że organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku dowodowego zgłoszonego przez Stronę, co skutkowało tym, iż nie dopełnił dyspozycji art. 194a § 1 Op.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej rozwinął postawione zarzuty, wskazując na występującą - w jego ocenie - wadliwość argumentów i wniosków prezentowanych przez organy podatkowe. W uzasadnieniu przytoczył argumenty, które w jej ocenie, świadczą o tym, że decyzje obu organów wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa. Wskazał, iż niezrozumiałej jest, że organ nie kwestionuje zbycia pojazdu do Czech, ale odmawia Skarżącej zwrotu akcyzy, ponieważ nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy. Podkreślał, że obiektywnie nastąpiło przeniesienie własności pojazdu marki [...] o nr VIN [...] wraz z jego dostawą do Czech, a mimo tego Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu i ostatecznie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu odmówili zaskarżonym orzeczeniem zwrotu akcyzy, pomimo bezsprzecznie dokonanej sprzedaży i rejestracji pojazdu do Czech co wyczerpuje definicje dostawy wewnątrzwspólnotowej. Podnosił również, że organy pominęły otwarty katalog dowodów i regulacje Ordynacji Podatkowej, że dowodem może być wszystko, a zarejestrowanie pojazdu w Czechach bez dokonania dostawy do tego kraju i jego przemieszczenia nie byłoby możliwe, zatem argumentacja organów jest nielogiczna i pozbawiona odzwierciedlenia w rzeczywistości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się przy tym szczegółowo do podniesionych w skardze zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.
Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały wyznaczone przepisem art. 145 § 1 pkt p.p.s.a., zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania).
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, rozstrzygające w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego, prawidłowo wyznaczyły zakres okoliczności faktycznych istotnych dla załatwienia sprawy, a ponadto bez naruszenia przepisów postępowania przyjęły ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy i prawidłowo zastosowały prawo materialne.
W ocenie Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że transport pojazdu [...] (VIN [...]), został przez skarżącą zorganizowany lub też opłacony. Odnosząc je natomiast do materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, tj. art. 107 ust. 1 u.p.a. trafnie uznały organy, że strona nie spełniła warunków do uzyskania prawa zwrotu akcyzy z tytułu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy pojazdu.
Należy mieć na uwadze, że z zgodnie z treścią powołanego przepisu podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Zgodnie zaś z art. 107 ust. 2 u.p.a. podmiot występujący o zwrot podatku akcyzowego jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.
W kontekście tych regulacji trafnie wywiódł organ, że prawo do zwrotu akcyzy nabywa podmiot, który spełnia łącznie dwa warunki: rozporządza samochodem osobowym jak właściciel oraz dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej. Dla przyjęcia ustalenia, że samochód osobowy był przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej zrealizowanej przez podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy niezbędne jest zatem udokumentowanie, że wnioskodawca dostarczył samochód kupującemu poza terytorium kraju lub ta dostawa została zrealizowana w jego imieniu.
Przedstawione przez stronę dokumenty oraz wyjaśnienia nie dowodzą dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej w jej imieniu lub na jej zlecenie. Dowody zgromadzone w sprawie nie potwierdzają, że to Skarżąca poniosła ostatecznie ciężar ekonomiczny transportu zakupionego samochodu. Skarżąca nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, ani że zorganizowała transportu, ani nie była stroną umowy przewozu.
Z oświadczenia Skarżącej z 4 listopada 2024 r. wynika, że 15 października 2024 r., środkiem transportu marki [...] o nr. rejestracyjnym [...], osobiście wywiozła z kraju samochód osobowy [...] (VIN [...]) i dostarczyła go do O. w Czechach. Właścicielka samochodu marki [...], K. O., potwierdziła, że 15 października 2024 r. w godz. 10-16 nieodpłatnie użyczyła Skarżącej ten pojazd (oświadczenie z 11 grudnia 2024 r.). Niemniej jednak, analiza danych z systemu ANPRS wykazała, że 15 października 20204 r. samochód o nr rej. [...], który Skarżąca wskazała jako pojazd, którym dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, nie został zarejestrowany przez żadne z urządzeń rejestrujących numery tablic pojazdów samochodowych na granicach zewnętrznych, na głównych szlakach komunikacyjnych, na granicach wewnętrznych, ani w samochodach operacyjnych służb celnych i skarbowych. Organy miały zatem podstawę do zakwestionowania wiarygodności oświadczenia Skarżącej, bowiem system ANPRS nie potwierdził, aby w dacie wskazanej przez Skarżąca jako data wewnątrzwspólnotowej dostawy, pojazd ten nie przekroczył granicy polsko-czeskiej. W skardze pełnomocnik Skarżącej nie przedstawił żadnych obiektywnych dowodów dających podstawy do kwestionować wiarygodność i kompletność danych pochodzących z systemu ANPRS. Jak słusznie wskazywał organ, działanie tego systemu opiera się o urządzenia rejestrujące numery tablic pojazdów samochodowych, które rozmieszczone są na granicach zewnętrznych, na głównych szlakach komunikacyjnych, na granicach wewnętrznych, a także w samochodach operacyjnych służb celnych i skarbowych. System ANPRS analizuje obrazy z kamer w dzień i w nocy, odszukuje na nim tablice rejestracyjne przejeżdżających pojazdów, wykonuje im zdjęcia i zapisuje je do bazy danych. Sugerowane przez autora skargi, choć niepotwierdzone żadnym dowodem, braki w dostawach energii nie wpływają na wiarygodność i kompletność danych, które pochodzą z systemu ANPRS. Nie można przy tym pomijać, że organy podatkowe wykazały, iż zgodnie z informacjami zawartymi w CEPIK, samochód [...] o nr. rej. [...] posiada dopuszczalną ładowność całkowitą 990 kg, podczas gdy masa własna [...] wynosi ponad 2000 kg. Skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do tej kwestii. W konsekwencji organy podatkowego prawidłowo uznały oświadczenie z 4 listopada 2024 r. za niewiarygodne i jako takie niepotwierdzające dokonania przez Skarżącą dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego [...] (VIN [...]). Prawidłowo też organy oceniły oświadczenie nabywcy samochodu osobowego, tj. czeskiej spółki L., sporządzone 4 listopada 2024 r. na prośbę Strony. Zawiera ono bowiem w swej treści tożsame stwierdzenia co do daty i sposobu dostarczenia pojazdu do Czech, a ponadto zostało podpisane nieczytelną parafką, która różni się od parafki znajdującej się na umowie kupna-sprzedaży z 15 października 2024 roku. Nie sposób zatem zidentyfikować rzeczywistego autora tego oświadczenia.
W tym miejscu należy podkreślić, że przepis art. 107 ust. 1 u.p.a. uprawnia do zwrotu podatku, w szczególności jeżeli w dostawa jest "realizowana" w imieniu dokonującego WDT. Przepis ten nie zawiera prawnej definicji "realizacji" dostawy, a zatem dla wyjaśnienia tego zwrotu sięgnąć należy do języka potocznego. Internetowy Słownik języka polskiego PWN "realizować" wyjaśnia jako "wprowadzenie czegoś w życie, zastosowanie w praktyce". Wedle internetowego zestawu synonimów Synonimy NET najbardziej znane synonimy dla "realizować" to: ukonkretniać, organizować, doprowadzać coś do czegoś, urzeczywistniać, wprowadzać w czyn, doprowadzać do celu, wdrażać, wypełniać, osiągać, materializować.
"Realizacja" dostawy odwołuje się więc do przejawów aktywności i zespołu działań faktycznych i prawnych ukierunkowanych na to, aby dostawa została uskuteczniona. Dla skuteczności wniosku o zwrot podatku istotne jest więc wykazanie, że to dostawca był podmiotem aktywnym w uskutecznieniu dostawy, a przewoźnik działał w jego imieniu.
Dodatkowo w świetle § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1891, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie o zwrocie), jeżeli przedłożone oświadczenia oraz dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 u.p.a. nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na jej wykonanie, w szczególności korespondencji handlowej, dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu oraz dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową.
A zatem w tego rodzaju sprawach, tzn. prowadzonych na wniosek i jednocześnie z przypisanymi mu wymogami towarzyszącymi co do wykazania jego zasadności (okoliczności/warunków zwrotu), wszelkie powinności dokumentacyjne i dowodowe zasadniczo ciążą na podmiocie wnioskującym o zwrot akcyzy. Rola zaś organu podatkowego w aspekcie postępowania dowodowego sprowadza się głównie do sprawdzania, weryfikowania i formułowania oceny przedkładanych przez zainteresowany podmiot materiałów (dowodów, dokumentów, faktur itp.) z perspektywy ich użyteczności do wykazania przez ten podmiot w sposób niewątpliwy jego uprawnienia do domagania się zwrotu akcyzy. W ramach takich zaś aktywności, jeśli postępowanie dowodowe ujawni istotne wątpliwości, rozbieżności, czy dwuznaczności w obrębie okoliczności decydujących o zwrocie podatku akcyzowego w trybie wnioskowym, organ podatkowy winien o takim stanie rzeczy jedynie zakomunikować wnioskodawcy i oczekiwać jednoznacznego udowodnienia przez podmiot zainteresowany zwrotem, że ziściły się wszystkie przesłanki przewidziane jako warunki zwrotu. Natomiast brak usunięcia tychże wątpliwości/rozbieżności/dwuznaczności przez wnioskodawcę nie może być z założenia tłumaczony na jego korzyść, lecz oznacza, że w danym przypadku nie wykazał on spełnienia przesłanek statuujących zwrot akcyzy, a tym samym warunków koniecznych do uwzględnienia jego wniosku w tym przedmiocie (zob. wyrok NSA z 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FSK 1862/24, NSA z 6 grudnia 2023 r., I FSK 1753/23).
Wskazana wyżej wykładnia wynika ze wspomnianych regulacji zawartych w u.p.a. Stanowią one bowiem o tym, że aby skutecznie skorzystać z takiego prawa podmiot nie tylko musi złożyć wniosek w przedmiocie zwrotu akcyzy do właściwego organu podatkowego, ale złożonemu wnioskowi musi towarzyszyć - co jest właśnie kluczowe z perspektywy dowodowej – odpowiednie udokumentowanie wszystkich prawem wymaganych okoliczności/warunków, które łącznie mają świadczyć o zasadności zwrotu.
Podsumowując, reżim prawny przewidziany dla zwrotu akcyzy z tytułu transakcji WDT obejmującej samochód osobowy wymaga jednoznacznego wykazania przez podmiot wnioskujący o zwrot, a nie przez organ podatkowy lub z jego bezpośrednim udziałem, że uczyniono zadość wszystkim warunkom tego rodzaju zwrotu. Do aktualizacji prawa zwrotu akcyzy przepisy prawa podatkowego wymagają woli stron, ale potwierdzonej działaniami faktycznymi w postaci wywozu samochodu osobowego, ale nie przez kogokolwiek innego (w tym przez kupującego, czy przewoźnika działającego w imieniu kupującego), lecz co najmniej przez przewoźnika działającego w imieniu sprzedawcy, który w trakcie dostawy dysponuje samochodem jak właściciel (tak wyrok NSA z 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FSK 1862/24).
Z tego też względu dowody załączone do skargi, oświadczenie P. G. z 28 czerwca 2025 r. i fotokopię czeskiego dowodu rejestracyjnego, nie mają wpływu na podjęte w tej sprawie rozstrzygnięcie, gdyż nie potwierdzają dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej przez Skarżącą lub jej zlecenie we własnym imieniu. W oświadczeniu P. G. wyjaśnił jedynie, że nabył na podstawie umowy z 15 października 2024 r. samochód osobowy marki [...] o nr. VIN [...] i go zarejestrował. Potwierdził zatem okoliczności, których organy nie kwestionowały. Podobnie fotokopia czeskiego dowodu rejestracyjnego potwierdza fakt uznany przez organy.
W tym miejscu Sąd podkreśla, że zwrot akcyzy od samochodu nabytego w kraju, od którego akcyza została zapłacona, przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej lub w jego imieniu dostawa ta została zrealizowana, przez co należy rozumieć przemieszczenie samochodu z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Uprawniony do zwrotu akcyzy jest więc ten, kto mając prawo rozporządzania pojazdem jak właściciel, wywiózł pojazd z kraju lub zlecił jego przewiezienie np. spedytorowi, przewoźnikowi, a nawet nabywcy (jeżeli stanowiło to element umowy sprzedaży), realizując w ten sposób dostawę wewnątrzwspólnotową. Prawo do zwrotu akcyzy wiąże się więc nie z jej naliczeniem i zapłatą, tylko z dokonaniem we własnym imieniu
Do aktualizacji prawa zwrotu akcyzy przepisy prawa podatkowego wymagają woli stron, ale potwierdzonej działaniami faktycznymi w postaci wywozu samochodu osobowego, ale nie przez kogokolwiek, lecz co najmniej w imieniu sprzedawcy, który dysponuje samochodem jak właściciel, a taka okoliczność nie została przez Skarżąca wykazana. Jak już wskazano powyższej oświadczenie Skarżącej dotyczące dokonanej przez nią dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego [...] (VIN [...]) pojazdem marki samochód [...] o nr. rej. [...], zostało uznane przez organy za niewiarygodne, bowiem pozostawało w sprzeczności z danymi pozyskanymi przez organ z systemu ANPRS. System ten nie potwierdził, aby w dacie wskazanej przez Skarżąca jako data wewnątrzwspólnotowej dostawy, pojazd ten nie przekroczył granicy polsko-czeskiej. Ponadto zgodnie z informacjami zawartymi w CEPIK, samochód [...] o nr. rej. [...] posiada dopuszczalną ładowność całkowitą 990 kg, podczas gdy masa własna [...] wynosi ponad 2000 kg, co dodatkowo podważa wiarygodność oświadczenia złożonego przez Skarżącą.
Skarżąca błędnie utożsamia więc okoliczności faktyczne skutkujące dojściem do skutku umowy sprzedaży i zarejestrowania pojazdu w Czechach z okolicznościami faktycznymi dotyczącymi realizowania dostawy, a więc tego, czy to Skarżącą dokonała owej dostawy lub podmiot działający w imieniu Skarżącej. Zawarta w art. 107 ust. 1 u.p.a przesłanka realizacji dostawy w imieniu dostawcy, jako uprawniająca do zwrotu podatku akcyzowego odwołuje się do okoliczności samodzielnych i niezależnych od treści umowy sprzedaży zawartej z kupującym. Aby wniosek o zwrot podatku był skuteczny Skarżącej materiał dowody winien potwierdzać, że to Skarżąca dokonała dostawy. Na podstawie całościowej oceny dowodów dostarczonych przez Skarżącą nie można było przyjąć, że Skarżąca dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów realizując ową dostawę we własnym zakresie lub by dostawa to odbyła się w imieniu Skarżącej. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że to Skarżąca zorganizowała i we własnym zakresie dokonała skutecznej dostawy. Wobec braków dowodowych na tym polu, dopuszczalna i zasadna była zatem ocena organów podatkowych o niewykazaniu przez Skarżącą, że ziściły się wszystkie prawem wymagane warunki zwrotu akcyzy. Z omówionych na wstępie przepisów normujących zasady zwrotu podatku wynika, że na Skarżącej spoczywał ciężar dowodu dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej w jej imieniu lub na jej zlecenie. Skarżąca takich dowodów nie dostarczyła.
Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie dlaczego dowody wskazane w odwołaniu, nie są istotne w sprawie również znalazło się w skarżonej decyzji, a argumentacja organu w tym zakresie logiczna, spójna i osadzona w realiach rozpatrywanej sprawy. Przypomnieć przy tym należy, że procedurze podatkowej obowiązuje, wynikająca z art. 122 i art. 191 O.p., zasada swobodnej oceny dowodów. Polega ona na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2124/11). Dokonując oceny materiału dowodowego organ podatkowy obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Granice swobodnej oceny dowodów nie są w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego ich przekroczenie rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie podatkowej, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Dokonana przez organ podatkowy ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo - skutkowego. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że dla zasadności twierdzenia o naruszeniu przez organ podatkowy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Op., nie jest natomiast wystarczające przekonanie Strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena organu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3570/15). A zatem zarzut naruszenia art. 191 Op. w tej sprawie należy uznać za nieuzasadniony. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo wywiązał się z ciążących na nim w tym zakresie obowiązków.
Ocena materiału dowodowego odpowiada wymogom art. 191 Op. odwołując się do całości zebranego materiału dowodowego, gdy Skarżąca koncentruje się jedynie na wybranych aspektach faktycznych sprawy nie dostrzegając tego, że nie potrafi wykazać okoliczności dokonania przez nią dostawy. Wskazany przez Skarżąca środek transportu nie został zarejestrowany w systemu ANPRS. Nadto w żaden sposób nie odniosła się do ustaleń organów, iż zgodnie z informacjami zawartymi w CEPIK samochód [...] o nr. rej. [...] posiada dopuszczalną ładowność całkowitą 990 kg, podczas gdy masa własna [...] wynosi ponad 2000 kg, a zatem pojazd nie mógł co do zasady służyć do transportu [...], którego masa przekracza ponad dwukrotnie dopuszczalną ładowność całkowitą wskazanego przez Skarżącą środka transportu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, zarówno pod względem materialnym, jak też zgodne jest z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe. Sąd nie dopatrzył się naruszeń, na jakie wskazywał we wniesionej skardze jej autor.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.