OrzeczeniaInterpretacjeTematy
Zaloguj sięWypróbuj

Wyrok WSA z dnia 20 lutego 2026, sygn. I SA/Op 648/25

Sygnatura
I SA/Op 648/25
Data orzeczenia
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status
Nieprawomocne
Podatnik
przedsiębiorca (JDG)

Streszczenie

M. K. prowadził działalność gospodarczą w zakresie produkcji mebli, rozliczając VAT kwartalnie. W latach 2019–2021 nabywał od firmy PUH I. towary (listwy, elementy z drewna). Po kontroli organy zakwestionowały cztery faktury z 2019 r. jako tzw. puste, tj. niedokumentujące rzeczywistej dostawy. Wystawca faktur I. U. przyznał, że sprzedawał same faktury, za które otrzymywał 30–50% kwoty VAT, a firma podatnika odliczała podatek naliczony. Organy określiły zobowiązanie VAT za II i III kwartał 2019…

jeszcze 154 słowa

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska Protokolant Referent Beata Olfans po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 11 lipca 2025 r., nr 1601-IOV-1.4103.5.2025 w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego za II i III kwartał 2019 r. oraz umorzenia postępowania podatkowego w podatku VAT za IV kwartał 2019 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. K. (dalej jako: "Podatnik", "Skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej jako: "organ II instancji", "organ odwoławczy") z 11 lipca 2025 r., którą organ ten, działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm. - dalej O.p.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 30.04.2024 r., sprostowaną postanowieniem z 2.05.2024 r., określającą Podatnikowi w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe:

- za II kwartał 2019 r. w wysokości 30 097 zł,

- za III kwartał 2019 r. w wysokości 41 540 zł,

oraz umarzającą postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r.

Decyzja powyższa zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący od 4.01.2010 roku prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "M." (dalej PHU "M.") z siedzibą [...] N., [...], w zakresie: produkcja pozostałych mebli. Dokonał rejestracji działalności gospodarczej dla celów podatku od towarów i usług wybierając kwartalne rozliczanie podatku VAT, tj. według deklaracji VAT-7K. Faktycznie sprawami firmy zajmował się L. K., który zarządzając nią dokonywał m.in. zamówień, odbioru towarów, płatności. L. K. kierując firmą na co dzień najlepiej orientował się w jej sprawach.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie przeprowadził wobec Podatnika kontrolę w zakresie sprawdzenia rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania i prawidłowości obliczania podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 1.01.2020 r. do 31.12.2020 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od 1.04.2019 r. do 30.06.2021 r.

W toku prowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości związane z zakupem towaru (listew i elementów z drewna) z firmy Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe I. oraz z wydatkami poniesionymi na cele nie związane ze sprzedażą opodatkowaną, mające wpływ na prawidłowe rozliczenie i wysokość zobowiązania podatkowego za II, III i IV kwartał 2019 roku.

Po zakończeniu kontroli Skarżący złożył 19.05.2022 r. korektę deklaracji VAT-7K tylko za IV kwartał 2019 r., w której zadeklarował: podatek należny 119 987 zł, razem podatek naliczony do odliczenia 89 528 zł, zobowiązanie podatkowe 30 459 zł. Skorygowany podatek naliczony o wartość 309 zł wynika z uwzględnienia ustaleń kontroli dotyczących ujętych w rejestrze zakupów faktur VAT dokumentujących wydatki poniesione na cele prywatne, niezwiązane ze sprzedażą opodatkowaną. Potwierdza to również informacja przekazana telefonicznie kontrolującej przez ustanowionego w trakcie kontroli podatkowej pełnomocnika L. K., iż w złożonych korektach deklaracji VAT (za 2019 i 2020 rok) uwzględnił korektę podatku naliczonego tytułem zakupów materiałów budowlanych, nie uwzględnił natomiast ustaleń kontroli dotyczących transakcji zawartych z I. U.

Ponieważ złożona korekta nie uwzględniała w całości ujawnionych w trakcie kontroli podatkowej nieprawidłowości za IV kwartał 2019 r. oraz brak było korekt VAT-7K za II i III kwartał 2019 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie postanowieniem z 21.09.2022 r. wszczął wobec Podatnika z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2019 r.

Jak ustalono w rejestrach zakupów za poszczególne miesiące II, III i IV kwartału 2019 r. Skarżący zaewidencjonował 12 faktur zakupu towarów handlowych (tarcicy, elementów z drewna, listew z drewna) z firmy Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe I. (dalej PUH I.), S. ul. [...], [...] B., NIP [...] (zob. tabela na str. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji uznał, że całokształt okoliczności faktycznych sprawy, tj. brak jakiegokolwiek dowodu istnienia towarów oraz ich dostawy oraz ustalenia dokonane w stosunku do ww. kontrahenta (brak nabycia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), jednoznacznie potwierdzają, że dane zawarte w czterech fakturach o nr: [...], [...], [...] oraz [...] są nieprawdziwe, tzn. na podstawie tych faktur Skarżący nie nabył towaru, a więc są one fakturami pustymi przedmiotowo (nie potwierdzają faktycznego przepływu towarów).

W ocenie NUS Skarżący ujmował w księgach obok rzetelnych faktur VAT, faktury puste "sensu stricto", co spowodowało zmniejszenie jego zobowiązań w podatku od towarów i usług poprzez nieuprawnione zawyżenie podatku naliczonego.

Organ I instancji stwierdził zatem, iż faktury te nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, dokumentowały jedynie fikcyjne transakcje w celu osiągnięcia nieuzasadnionej korzyści podatkowej. Dlatego na podstawie art. 86 ust. 1 w z w. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, dalej: ustawa o VAT), faktury wystawione przez PUH I. nr [...], [...], [...] oraz [...] przyjęte przez Podatnika do ewidencji zakupów dla potrzeb rozliczenia podatku VAT, w miesiącach czerwiec i wrzesień 2019 roku, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego.

W związku z dokonanym odliczeniem podatku naliczonego z ww. faktur VAT wystawionych przez PUH I. Skarżący zawyżył w deklaracjach VAT-7K podatek naliczony o: - 1 656 zł za II kwartał 2019 roku; - 4 347 zł za III kwartał 2019 roku, czym naruszył również uregulowanie zawarte w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.

Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie wydał ww. decyzję z dnia 30.04.2024 r.

Wskazana w decyzji różnica pomiędzy zadeklarowanym przez Skarżącego zobowiązaniem podatkowym, a tym określonym przez organ równa się zawyżeniu podatku naliczonego i wynosiła odpowiednio za: - II kwartał 2019 r. 1.656,00 zł; - III kwartał 2019 r. 4.347,00 zł. Natomiast w związku z brakiem, w ocenie organu I instancji, podstaw do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT nr [...] z 31.10.2019 roku wystawionej przez I. U. i złożeniem po zakończeniu kontroli korekty deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2019 roku, w której skorygowany został podatek naliczony o wartość 309 zł wynikający z uwzględnienia ustaleń kontroli dotyczących ujętych w rejestrze zakupów faktur VAT dokumentujących wydatki poniesione na cele prywatne, niezwiązane ze sprzedażą opodatkowaną, umorzono postępowanie za IV kw. 2019 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, organ II instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 11.07.2025 r.

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności stwierdził, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za II i III kwartał 2019 r. z uwagi na wystąpienie przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tj. wszczęcia postępowania karnego skarbowego o przestępstwo skarbowe powiązane z niewykonaniem przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Organ ocenił przy tym, że wszczęcie postępowanie karnego skarbowego nie miało instrumentalnego charakteru.

Przechodząc do meritum sprawy wskazał, że Skarżący w rejestrach zakupów za poszczególne miesiące II, III i IV kwartału 2019 r. zaewidencjonował 12 faktur dot. zakupu towarów handlowych (tarcicy, elementów z drewna, listew z drewna) z firmy Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe I. na podstawie faktur VAT (opisanych w tabeli na str. 15-16 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

W celu weryfikacji transakcji z I. U. organ I instancji pozyskał od organu właściwego dla ww. kontrahenta dokumenty z toczących się wobec niego postępowań przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w B., tj. oświadczenie z 5.05.2021 r. złożone w trakcie kontroli podatkowej, protokół z kontroli podatkowej z 31.03.2022 roku prowadzonej wobec I. U. pod numerem [...] w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres 01.01.2019-28.02.2021 roku, protokół przesłuchania I. U. z 15.02.2022 r. i decyzję z 28.06.2022 roku wydaną panu I. U. w zakresie podatku od towarów i usług za okres: od 1 lutego 2019 do 31 grudnia 2019 roku, oraz protokół przesłuchania I. U. z 16.02.2022 r. przeprowadzonego na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie.

W oświadczeniu z 5.05.2021 r., złożonym 7.05.2021r. w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 28.04.2021 r., I. U. podał kontrahentów dla których wystawiał faktury, a nie dostarczał towaru. Wśród wymienionych firm znajduje się firma Skarżącego. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. oświadczenia sporządzonym przez I. U. na rzecz firmy Podatnika, wystawił łącznie 30 "pustych" faktur, w tym w 2019 roku 6 sztuk (zob. zestawienie na str. 17 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Nie posiada jednak faktur ujętych w załączonym zestawieniu ponieważ nie zachował kopii.

Przesłuchany w charakterze strony 15.02.2022 r. I.-U. zeznał m.in. iż w latach 2019-2021 wystawiał faktury VAT, które nie potwierdzały dostaw towaru, było to kilka firm, wśród nich firma Skarżącego. Odnośnie współpracy z firmą M. K. oświadczył, że sprzedawał listwy liściaste i listwy iglaste, różnych wymiarów. Jak zeznał to co było przelewem to były autentyczne transakcje, pozostałe to były puste faktury. Jednak dalej odnośnie wystawianych faktur, na pytanie, dlaczego w początkowym okresie objętym kontrolą pobierał płatności przelewem, a później w większości gotówką, odpowiedział, że nie wie i ciężko mu powiedzieć coś na ten temat. Zeznał również, że nie posiada jakiejkolwiek dokumentacji handlowej, związanej z transakcjami ze swoimi kontrahentami (np. ofert, zamówień umów). Z kolei na pytanie, czy faktury wystawiał ręcznie czy w wersji drukowanej, odpowiedział, że faktury wystawiał część ręcznie, część w wersji drukowanej. Faktury wystawiane drukowane w większości dokumentowały rzeczywiste transakcje, a ręczne wypisywane to w 95% były pustymi fakturami. Puste faktury były odbierane przez właściciela firmy, sam je zawoził. W odpowiedzi na pytanie w jaki sposób kontrahenci regulowali płatności zeznał, że te należności, które dokumentują rzeczywiste transakcje zazwyczaj przelewami, ale zdarzało się też, że rzeczywiste transakcje były też płacone gotówką. I. U. zadano także pytanie czy podtrzymuje treść oświadczenia złożonego 7.05.2021 r., w którym wskazuje w załączniku nr 1 kontrahentów, dla których wystawił faktury a nie dostarczono towaru. Odpowiedział, że tak, poza transakcją z J. K. Dalej przesłuchiwany zeznał, że do rozpoczęcia procederu wystawiania faktur nieodzwierciedlających faktycznych transakcji doszło z 4,5 lat wcześniej, jednak nie jest w stanie określić dlaczego tak się stało. Na pytanie czy kontrahenci płacili mu za faktury nieodzwierciedlające faktycznych transakcji odpowiedział, że płacili, było to między 30% a 40% kwoty VAT.

Natomiast w przeprowadzonym 16.02.2022 r. przesłuchaniu w charakterze świadka I. U. podtrzymał swoje wcześniejsze oświadczenie złożone odnośnie współpracy i wystawiania "pustych" faktur na rzecz firmy Skarżącego. Zeznał także m.in., że:

- kontakt z PHU "M." nawiązał około 5 lat temu,

- nie zna M. K., w ramach współpracy z firmą PHU "M." kontaktował się telefonicznie z L. K. i A. - kierownikiem,

- sam przywoził towar do zakładu w N., towar był rozładowywany wózkiem widłowym należącym do p. K.,

- nie zawierano pisemnych umów o współpracy, towar zamawiali telefonicznie L. albo pani kierownik, były to listwy liściaste lub iglaste o różnych wymiarach, nie było zaliczek, towar odbierała pani kierownik,

- woził towar osobiście, raz albo dwa wynajął duży samochód, razem z towarem jechała WZ, fakturę woził co drugą, trzecią dostawę,

- odnośnie faktur wystawionych dla M. K. zeznał, że część faktur na pewno dokumentuje faktyczne transakcje. Faktury płacone przelewem są to faktury, które potwierdzają faktyczne transakcje, obecnie nie jest w stanie wskazać, które to faktury. Towar wymieniony w fakturach przelewowych był rzeczywiście dostarczony. Za przelewowe faktury otrzymywał przelew a co do faktur fikcyjnych była ustalona kwota — 50% VAT, zapłata za te faktury była przekazywana bezpośrednio przez pana L. K. gotówką dla niego. Osobiście przekazywał wszystkie faktury panu L. jak przywoził towar.

- były to zawsze listwy liściaste i iglaste o różnych wymiarach, zamawiali albo pani kierownik albo L. K. Nie było zaliczek, były przelewy za faktury. Nie ma dowodów wpłat zaliczek. Do firmy były składane WZ. Odbierała towar pani Kierownik, zawsze woził osobiście, chyba raz, albo dwa razy wynajął duży samochód. Razem z towarem jechała WZ. Fakturę woził co drugą, trzecią dostawę. Nie wie czy posiada obecnie te WZ. Nie przypomina sobie; żeby były WZ co do faktur nie odzwierciedlających transakcji.

- kupował drewno - były to Lasy Państwowe, Nadleśnictwo B., M., produkował listwy, dla Podatnika sam produkował towar.

- możliwe, że faktury za faktycznie sprzedany towar, gdzie towar przeliczała pani A., były jej przekazywane, ale pani A. nie wiedziała o procederze fikcyjnych faktur. Zawsze jak była faktura z kilku dostaw, to pani A. przeliczała zawsze WZ czy są zgodne z ilością na fakturze, bo ona była za to odpowiedzialna. WZ były w sztukach, faktury w m3.

- faktury za towar, który nie został wg świadka, dostarczony przekazywał zawsze p. L., a faktury były rozdzielane.

- faktur za towar, który nie został wg świadka dostarczony nigdy nie przekazywał pani A., nie jest z panią A. na "Ty", nigdy nie wiedziała o takich sprawach, zawsze sumiennie przeliczała towar.

I. U. swoje zeznania odnośnie wystawiania fikcyjnych faktur na rzecz firmy PHU M. potwierdził także w Prokuraturze Rejonowej w B. 17.11.2022 roku. Przesłuchany w charakterze podejrzanego przyznał się w całości do stawianych mu zarzutów. Potwierdził, że wystawiał faktury, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji handlowych. Faktury były zazwyczaj wystawiane ręcznie i dawał je tylko i wyłącznie właścicielom firm, nie były to żadne księgowe czy żony. Załatwiał to sam z właścicielami firm. Nikt na nim nie wymuszał wystawiania takich faktur, ani on nikogo nie zmuszał, aby odbierał takie faktury. Chodziło o oszukanie Skarbu Państwa i niepłacenie podatków. Oświadczył ponadto, iż nigdy nie widział Podatnika mimo, iż wiedział, że na niego była zarejestrowana firma. Faktycznie tą firmę prowadził ojciec L. K. i to z nim załatwiał wszystkie sprawy i on o tym wiedział, że te faktury są puste i nie odzwierciedlały tego, co było w nich zapisane. Otrzymywał od L. K. korzyści tzn. od każdej faktury otrzymał gotówką kwotę stanowiącą ok. 40% do 50 % odliczonego podatku VAT. Ten proceder trwał dwa lata. Potwierdził także, że z p. K. były prawdziwe transakcje, gdzie na fakturze był wpisany nr rachunku bankowego i zapłata za fakturę była dokonana przelewem. Zeznał również, że Urząd Skarbowy w swoim postępowaniu wskazał, które to transakcje prawdziwe i ich nie kwestionował. Na koniec I. U. zeznał, że nie jest skonfliktowany z L. K.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zeznania I. U. charakteryzują się wysokim stopniem ogólności, nie zawierają żadnych szczegółów. Opisując nierzetelne faktury scharakteryzował je zarówno jako komputerowe i ręczne gotówkowe, nie wykluczając jednak dokonywania za nie płatności przelewem. Ponadto w trakcie przesłuchań nie zanegował swojego oświadczenia z 5.05.2021 r., w którym wskazał wszystkie wystawione przez niego nierzetelne faktury. W późniejszych zeznaniach z 7.11.2022 r. nie kwestionował także ustaleń zawartych w wydanej mu przez NUS w B. decyzji z 28.06.2022 r.

W toku postępowania przesłuchano świadków wskazanych przez Podatnika tj. – K. S. (księgowa), A. K. (kierownik), J. K. (pracownik fizyczny).

Zeznania tych świadków (str. 19-20 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) potwierdzały, że firmą Podatnika w praktyce kierował L. K., a ponadto były one spójne i z ww. zeznaniami i oświadczeniami I. U.

Przesłuchany 23.02.2023 r. w charakterze świadka L. K. nie potwierdził zarzutów przedstawionych przez I. U., twierdząc, iż takie sytuacje nie miały miejsca, a I. U. jest oszustem i wszystko co zeznał odnośnie "pustych" faktur jest zmyślone. Jemu takie faktury nie były do niczego potrzebne, gdyż miał na zakładzie straty m.in. po dwóch pożarach zakładu, po podwyżkach płyt paździerzowych do produkcji. Nie potwierdził faktu otrzymywania takich faktur i płacenia za nie.

Analizując zeznania L. K. (str. 20-21 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) organ stwierdził, że nie pokrywają się one nie tylko z zeznaniami I. U., ale także z zeznaniami pracowników firmy Podatnika zwłaszcza odnośnie częstotliwości przebywania na terenie zakładu i zarządzania firmą.

Nie dał wiary zeznaniom L. K., że rzadko przebywał na terenie zakładu, gdyż zeznając był w stanie opisać wszystkie szczegóły kontaktów z I. U., który - jak wszyscy przyznali - z towarem do firmy przyjeżdżał często, nawet codziennie. L. K. potrafił opisać jak wyglądał odbiór towaru, jak płacono za faktury, kto i kiedy przekazywał gotówkę, wskazał na fakt, że faktury były na czas razem z transportami, że drewno od I. U. było dobre w 99 %, a jeśli nie to je wymieniał. Zatem organ II instancji uważa, iż aby być tak zorientowanym w bieżącej działalności firmy i dopilnować jej działania musiał być na miejscu cały czas.

Do akt sprawy włączono jako materiał dowodowy uwierzytelnioną kserokopię decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. za 2019 rok wydaną I. U., która pokrywa się z ustaleniami protokołu z kontroli prowadzonej wobec ww. w zakresie transakcji dokonywanych z PHU M. w 2019 r.

W decyzji w oparciu o oświadczenie z 5.05.2021 r. i przeprowadzone zeznania urząd skarbowy zakwestionował faktury wystawione na rzecz Podatnika przez I. U.

Zgodnie z zapisami w ww. protokole z kontroli, a następnie wydaną decyzją w tej sprawie, organ I instancji sporządził zestawienie wartości zakupów i sprzedaży w II, III i IV kwartale 2019 r. z którego wynika, że I. U. nie nabył wystarczającej ilości drewna do produkcji, uwzględniając nawet zakup drewna bez faktur z Czech w ilościach i cenie wg złożonych zeznań. Nie dysponował zatem towarem, który mógłby dalej odsprzedać.

Ustalenia dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. doprowadziły do zakwestionowania w ww. decyzji I. U. faktur VAT, które nie potwierdzają rzeczywistego przebiegu transakcji. W wydanej decyzji w zakresie podatku VAT naczelnik stwierdził, iż część transakcji sprzedaży dokonanych w 2019 r. przez I. U. na rzecz m.in. M. K., zgodnie ze złożonym przez niego oświadczeniem, nie miało miejsca. W swojej dokumentacji podatkowej ewidencjonował, oprócz rzetelnych faktur na sprzedaż drewna, faktury dotyczące transakcji, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń (wykazuje dostawę towaru, której tak naprawdę nigdy nie było). Ponadto ustalił również, że I. U. wystawiał faktury o tych samych numerach na rzecz różnych kontrahentów — w przypadku firmy Podatnika były to faktury nr [...] (ujęta przez Podatnika w rejestrze) oraz [...]. Powyższe wskazuje na fakt, że część faktur w rzeczywistości została przez I. U. wystawiana, jednak zamówienia według tych faktur nie zostały zrealizowane, co pozwala na stwierdzenie, że faktury wystawione były tylko na potrzeby ewidencyjne i nie dokumentują one rzeczywistych transakcji.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zakwestionował rzetelność faktur wystawionych przez I. U. m.in. na rzecz Podatnika i w konsekwencji określił podatek w nich wykazany jako podlegający zapłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Kolejnym potwierdzeniem faktu, iż wystawiane przez PUH I. faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji jest pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 16.02.2023 r. Z pisma tego wynika, iż u kontrahentów I. U., dla których tamtejszy urząd jest właściwy miejscowo, przeprowadzone zostały kontrole podatkowe, w wyniku których część odbiorców "pustych" faktur wystawionych przez I. U. potwierdziła ten fakt poprzez złożenie korekt deklaracji VAT-7 zgodnych z ustaleniami kontroli. Natomiast w stosunku do kontrahenta A. K.1 (dla którego wystawionych było najwięcej "pustych" faktur) wydane zostały decyzje w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2019-2020 oraz w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2019 roku do lutego 2021 roku.

Ponadto, Prokuratura Rejonowa w B. wszczęła wobec I. U. śledztwo w sprawie poświadczenia nieprawdy w składanych plikach JPK_VAT oraz deklaracjach VAT-7 za okres od II kw. 2019 roku do IV kw. 2020 roku w związku z wystawianiem w sposób nierzetelny faktur sprzedaży i nie wykazaniem ich w sprawozdaniach finansowych oraz narażeniem Skarbu Państwa na uszczuplenie. Postanowieniem z 7.11.2022 r. przedstawiono I. U. zarzuty o to, że wystawił oraz posługiwał się wobec swoich kontrahentów fakturami VAT poświadczającymi nieprawdę, co do zaistnienia transakcji gospodarczych, wystawionych m.in. na firmę PHU "M.".

W celu ustalenia zużycia zakupionych materiałów (listwy, tarcica, elementy z drewna) dokonano także analizy ilościowej zakupionego drewna i sprzedaży towarów handlowych w całym 2019 r., przy uwzględnieniu norm zużycia materiałów (wskazanych przez L. K. i -przyporządkowanych do poszczególnych stelaży za 2019 r.) oraz wydajności zakupionego drewna.

Na podstawie zestawień stwierdzono, że w 2019 roku do produkcji sprzedanych towarów, przy wykorzystaniu podanych norm zużycia (częściowo oszacowanych) wykorzystano 636,3415 m3 drewna.

Drewno zakupione do produkcji to 851,862 m3. Natomiast odejmując straty na materiale zgodnie z pismem pełnomocnika Skarżącego z 8.05.2023 roku (wersja I) oraz z 25.03.2024 roku (wersja II — gdzie w opisie jest: wydajność listew zakupionych u I. U. 94%, wydajność desek i króciaków od 75% do 80%, ale w wyliczeniach L. K. sam przyjął 80%) towary handlowe wykorzystane do produkcji stelaży w 2019 roku wynoszą odpowiednio 681,4896 m3 i 697,8822 m3.

Z porównania wynika zatem, że w 2019 r. Podatnik posiadał więcej drewna niż wykorzystał do produkcji stelaży. Na spisie z natury na dzień 31.12.2019 roku wykazał tylko tarcicę n/o w ilości 4,11 m3oraz listwy liściaste w ilości 1,5 m3.

Na podstawie zebranych dowodów organ stwierdził, zatem, że:

- transakcjom wskazanym w oświadczeniu z 5.05.2021 r. przez I. U. nie towarzyszył towar, nie mógł on bowiem dysponować taką ilością towaru jaka była wykazywana na wszystkich wystawianych przez niego fakturach sprzedaży, co zostało opisane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w wydanych decyzjach wymiarowych,

-poza spornymi fakturami VAT brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że transakcje te miały w rzeczywistości miejsce, w tym, że Podatnik otrzymał towar, żadna bowiem ze stron (wystawca, nabywca) nie przedłożyła dokumentów WZ,

- nie są wiarygodne zeznania L. K., iż w 2019 r. był bardzo rzadko w N. i na zakładzie, gdyż mieszkał wtedy w K., co potwierdzają zeznania zarówno kierowniczki A. K. jak i pracownika J. K. i księgowej K. S.,

-w złożonych zeznaniach pojawiają się liczne rozbieżności, np. wg zeznań księgowej płatności gotówkowe za faktury dokonywał głównie L. K. natomiast wg L. K. wszystkich płatności dokonywała księgowa, a on może I. U. kilka razy przekazywał gotówkę jak przyjechał pod koniec pracy zakładu,

- na zapytanie o pochodzenie gotówki w firmie L. K. w piśmie z 8.05.2023 r. wyjaśnił, że M. K. pracuje w Anglii już 19 lat i jak zaszła taka potrzeba dofinansowywał firmę gotówką, aby miała płynność, również był sprzedawany towar za gotówkę, była również pobierana gotówka z bankomatu, cała gotówka była przechowywana w sejfie w biurze na terenie zakładu i była wydawana według potrzeb.

- sposób płatności za faktury nie ma prawdziwego potwierdzenia w posiadanych dokumentach (faktury, KW) bowiem sam L. K. na przesłuchaniu zeznał, że zdarzało się, że były faktury wystawiane na gotówkę ale wówczas nie miał gotówki i był zrobiony przelew na część kwoty bo I. U. dzwonił, że np. potrzebuje pieniędzy na zakup drzewa.

- wg L. K., kierowniczka przy przekazywaniu gotówki sporządzała dokument KW komputerowo lub ręcznie, natomiast posiadane w aktach dokumenty kasowe (KW) wystawiane dla PUH I. wystawiane były tylko komputerowo, niektóre zawierają podpis pełny — większość jednak ma tylko parafkę otrzymującego gotówkę (która różni się między sobą) i sporadycznie pieczątkę firmową - nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, iż są one "autentyczne" tym bardziej, iż nie ma świadków na przekazywanie gotówki I. U.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, przyjmując faktury wskazane w zestawieniu przez ich wystawcę jako "puste" faktury - przy czym uwzględniając tylko te wystawione ręcznie, sporządzono zestawienie faktur wystawionych w 2019 r. przez I. U. na rzecz Podatnika, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji (zob. zestawienie dotyczące czterech spornych faktur VAT na str. 25 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Po sporządzeniu zestawienia ilościowo – wartościowego materiałów (drewna) wykorzystanych do produkcji, na podstawie pozostałych faktur zakupu przy uwzględnieniu stanów remanentowych, po odjęciu strat na materiale towary handlowe wykorzystane wówczas do produkcji stelaży w 2019 wyniosły odpowiednio 647,8896 m3 i 658,4022 m3.

Według organu wskazana wersja jest bardziej rzeczywista, tym bardziej, iż L. K. wielokrotnie oświadczał, że drewno było wykorzystywane do końca, bowiem pozostałe po produkcji "odpady" (odcięte kawałki na długości przy ucięciu listwy na konkretny wymiar, czy po odcięciu sęków) były wykorzystywane na klocki wzmacniające, a reszta była magazynowana na terenie zakładu i spalana w kotłowni zakładowej w celu ogrzania hal produkcyjnych, socjalnych jak i biura.

Reasumując, całokształt okoliczności faktycznych sprawy, tj. brak jakiegokolwiek dowodu istnienia towarów oraz ich dostawy oraz ustalenia dokonane w stosunku do kontrahenta firmy Podatnika (brak nabycia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), potwierdzają, że dane zawarte w zakwestionowanych fakturach są nieprawdziwe, tzn. na podstawie tych faktur nie nabyto towaru, a więc są one fakturami pustymi przedmiotowo (nie potwierdzają faktycznego przepływu towarów).

Organ odwoławczy podzielił powyższe stanowisko, przy czym zwrócił uwagę na faktury nr [...] i nr [...], które znalazły się w zestawieniu sporządzonym 5.05.2021 r. przez I. U. jako te, za którymi nie szedł towar, i które zostały zakwestionowane w protokole kontroli podatkowej jako nierzetelne, gdyż w ocenie kontrolujących, nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, po czym w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie zostały uznane jako takie, które mogą dokumentować prawdziwe transakcje.

Organ I instancji stwierdził, że faktury nr [...] i [...], wystawione komputerowo, a [...] dodatkowo zapłacona przelewem, mimo iż zostały wskazane w oświadczeniu przez I. U. jako puste przyjmuje na korzyść Podatnika za rzetelne i w decyzji nie kwestionuje prawa do odliczenia podatku naliczonego z tychże faktur.

Organ odwoławczy nie podzielił opinii w tej kwestii, jakoby ww. faktury należało uznać za rzetelne ze względu na to, że zostały wystawione komputerowo czy zapłacone przelewem. To, że kierownik A. K. przyjmowała dostawy towaru potwierdzone fakturami tylko komputerowymi i że wystawca faktur - I. U. zeznał, że faktury drukowane w większości dokumentowały rzeczywiste transakcje to w ocenie organu odwoławczego nie przesądza o rzetelności tych faktur. Także płatność przelewem nie może zdaniem organu odwoławczego, świadczyć o rzetelności transakcji. Z zeznań I. U. wynika, że nierzetelne faktury dostarczał wyłącznie właścicielom firm, nierzetelne faktury mogły być wystawione komputerowe i ręcznie (wynika to z zestawienia i z zeznań I. U.), i wreszcie przelewem mogły być płacone także faktury z płatnością gotówkową ( zgodnie z zeznaniami I. U. ). A zatem okoliczności otrzymywania przez A. K. wyłącznie faktur komputerowo wystawionych nie przesądza, że wszystkie faktury komputerowe są rzetelne.

Jednakże organ odwoławczy nie mogąc wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się (art. 234 O.p.) i w postępowaniu odwoławczym podważyć prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, co do których nie zakwestionowano tego prawa w postępowaniu przed organem I instancji, przyjął rozliczenie organu podatkowego I instancji i z korzyścią dla Podatnika nie kwestionował prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur nr [...] i [...].

Mając na uwadze powyższe ustalenia, w sprawie wystąpiły podstawy do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Jednocześnie z uwagi na to, że w sprawie mamy do czynienia z pustymi fakturami, za którymi nie szedł towar, istnienie tzw. "dobrej wiary" po stronie Podatnika nie może być uwzględnione.

Tym samym, organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu.

We wniesionej skardze skarżący podniósł zarzuty:

I. naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

1 przepisu art. 191 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, a tym samym:

a. poczynienie przez organ dowolnego ustalenia w zakresie transakcji, na poczet której wystawiono fakturę VAT nr [...], wobec stwierdzenia przez organ podatkowy, iż wskazany dokument były tzw. pustą fakturą, podczas gdy należności z niego wynikające zostały przez skarżącego opłacone w formie przelewu bankowego, co wynika bezpośrednio z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy i wyklucza jakiekolwiek wątpliwości co do realności tej transakcji,

b. niekonsekwencja organu podatkowego w ocenie zeznań świadka I. U., który w odpowiedzi na pytanie nr 87 na str. 8 decyzji wskazał, że "to co było przelewem to były autentyczne transakcje, pozostałe to były puste faktury", a mimo to zakwalifikowanie przez organ ww. faktury VAT nr [...] jako tzw. faktury pustej, podczas gdy jak sam organ ustalił — została ona opłacona przez skarżącego w formie przelewu,

c. poczynienie przez organ dowolnego ustalenia w zakresie norm zużycia zakupionego materiału (drewna) do następczej produkcji mebli w kontekście wydajności tzw. desek i króciaków na maksymalnym poziomie 80%, podczas gdy przy przyjęciu normy na poziomie 75% zużycie materiału w przedmiotowym przypadku na tzw. odpad w roku 2019 zwiększy się ok. 36 m3 drewna - co ukazuje, jak bardzo zróżnicowane jest zużycie materiału w branży meblarskiej, a tym samym nie może ono być wyznacznikiem czynienia wiążących ustaleń organu podatkowego w zakresie ilości zakupionego i następczo wykorzystanego materiału,

d. poczynienie wskutek powyższego przez organ podatkowy nieprawidłowych obliczeń w zakresie materiału zakupionego i wykorzystanego przez skarżącego w prowadzonej działalności, które z uwagi na jej specyfikę oraz zróżnicowane zużycie nie mogą stanowić wyznacznika rzeczywistych ilości nabywanych i sprzedawanych materiałów oraz produktów,

jeszcze 10 514 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo