Badając pierwszą z tych przesłanek organ zgodził się ze Stroną, że usługi będące przedmiotem wniosku spełniają kryteria modernizacji obiektu budowlanego. Skutkiem zamontowania opisanej markizy jest bowiem uzyskanie przez budynek nowych parametrów użytkowych oraz technicznych rozumianych funkcjonalnie, tj. unowocześnienie oraz usprawnienie, obniżenie temperatury powietrza wewnątrz budynku w okresie letnim dzięki częściowemu przysłonięciu ścian i okien budynku oraz ochrona ścian budynku przed deszczem i śniegiem, a także podwyższenie wartości obiektu. Przy czym montaż opisanej przez Stronę konstrukcji prowadzi do jej trwałego połączenia z budynkiem. Tym samym pierwsza przesłanka określona w art. 41 ust. 12 ustawy została przez Stronę spełniona.
Analizując spełnienie drugiego warunku, determinującego preferencyjną 8% stawkę podatkową, Dyrektor KIS podkreślił, że w sprawie nie można było - wyłącznie w oparciu o oświadczenie Strony - przyjąć, że budynek spełnia definicję budynku objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zaznaczył, że postępowanie o wydanie wiążącej informacji stawkowej jest postępowaniem dowodowym, a rolą organu wydającego WIS jest przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego i wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazał, że Strona, pomimo kierowanych do niej wezwań, ograniczyła się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, cyt.: "Przedmiotowa usługa dotyczy jednorodzinnego domu mieszkalnego o powierzchni całkowitej [...] m2 przeznaczonego do stałego zamieszkania". Nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, pozwalających na zweryfikowanie, czy budynek, w którym jest realizowany przedmiot wniosku, rzeczywiście stanowi budynek zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Za bezskuteczne organ uznał argumenty Strony o trudnościach z uzyskaniem stosownych dokumentów. Podniósł, że Strona chcąc skorzystać z preferencyjnej stawki podatku powinna posiadać pewność co do charakteru budynku, w którym będzie wykonywała usługę. To w interesie Strony jest ustalenie takiej informacji przy zawieraniu umowy z klientem. Ponadto, mając na uwadze opisane we wniosku czynności wykonywane w ramach świadczenia, organ zwrócił uwagę, że Strona winna być w posiadaniu jakichkolwiek dokumentów, czy to spersonalizowanego zamówienia konkretnej markizy, dla której to wykonuje przecież indywidualny projekt z przedstawieniem dokładnych wymiarów, czy też umowy z konkretnym klientem na wykonanie usługi w konkretnym budynku (miejscu), gdyż jak wynika z ww. opisu, cena określona w umowie na wykonanie świadczenia jest różna, w zależności np od materiałów z jakich będzie wykonana markiza czy też odległości miejsca montażu od miejsca siedziby Strony. Zatem z ww. faktów wynika bezsprzecznie, że każdorazowo Strona zawiera umowy z klientem, jednakże takiej umowy do akt sprawy nie dołączyła. W umowie zawartej z klientem na wykonanie świadczenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania zawarty byłby np. adres - miejsce położenia nieruchomości, a poprzez ogólnodostępny serwis Geoportal organ mógłby zweryfikować na jakim terenie jest zlokalizowana nieruchomość (przeznaczenie działki) czy też przez portal Mapy Google mógłby zweryfikować, jaki w istocie pod wskazanym adresem mieści się obiekt budowlany, a tym samym czy wskazany budynek odpowiada obiektom stałego zamieszkania.
W rezultacie Dyrektor KIS stwierdził, że skoro Strona nie przestawiła organowi I instancji żadnych wiarygodnych informacji i dokumentów, które umożliwiałyby dokonanie oceny obiektu budowlanego, w którym miałoby być realizowane świadczenie kompleksowe opisane we wniosku o WIS, pod kątem spełnienia przesłanek związanych ze społecznym programem mieszkaniowym, prawidłowym było określenie stawki podatku VAT dla przedmiotowej usługi podstawowej w wysokości 23%.
Skarżąca, działając przez ustanowionego pełnomocnika, wywiodła skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze podniosła zarzuty naruszenia:
I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.
a) art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej: ppsa) w zw. z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 pkt 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 uptu, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że do usług montażu markizy nie ma zastosowania stawka podatku VAT w wysokości 8%, ponieważ rzeczona usługa, zdaniem Organu, nie jest wykonywana w obiekcie budowlanym lub jego części zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji związanej z obiektem budowlanym, podczas gdy usługa montażu markizy jest wykonywana w takim obiekcie;
b) art. 145 § 1 pkt 1a ppsa w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 uptu, poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że świadczona przez Skarżącą usługa kompleksowa dostawy i montażu markizy podlega opodatkowaniu stawką podstawową w wysokości 23%;
c) art. 145 § 1 pkt 1a ppsa w zw. z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 pkt 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 uptu, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania polegające na niezasadnym przyjęciu, iż wykonywana przez Skarżącą usługa kompleksowa dostawy i montażu markizy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej opisanej we wniosku nie spełnia definicji (opisu) zawartej w powyższym przepisie ustawy i Skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających dane obiektu, co zdaniem Organu skutkuje uznaniem, iż Skarżąca nie spełnia przesłanek warunkujących stosowanie preferencyjnej stawki VAT w wysokości 8%;
d) art. 145 § 1 pkt 1a ppsa w zw. z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 pkt 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 uptu, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że brak przedłożenia przez Skarżącą dokumentacji lub danych o obiekcie stanowi przesłankę negatywną dla zastosowania obniżonej stawki podatku w wysokości 8% oraz stanowi podstawę dla opodatkowania opisanej usługi według stawki 23%, pomijając okoliczność, iż decydujące są okoliczności istniejące w stanie faktycznym, a nie posiadanie określonej dokumentacji związanej z obiektem budowlanym;
e) art. 145 § 1 pkt 1a ppsa w zw. z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 pkt 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 uptu, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że warunkiem koniecznym dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT pozostaje posiadanie dokumentacji dotyczącej obiektu budowlanego pomimo braku istnienia takiego warunku w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług lub przepisach wykonawczych;
II. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.
a) art. 145 § 1 pkt 1c ppsa w zw. z art. 207, art. 210 §1 pkt 6, art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025, poz., 111 ze zm.; dalej w skrócie jako: "op") w zw. z art. 42g ust. 2 uptu poprzez brak przedstawienia rzetelnej oceny prawnej stanowiska zaprezentowanego przez Skarżącą, co też objawia się m.in. poprzez uchybienie obowiązkowi rzetelnego uzasadnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie w analizie prawnej elementów stanu faktycznego przedstawionego we wniosku;
b) art. 145 § 1 pkt 1c ppsa w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124 op, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem podstawowych zasad postępowania; za ich naruszenie należy bowiem uznać profiskalną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz interpretację przepisów prawa materialnego dokonaną przez organ.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł oddalenie podtrzymując całość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl przepisu art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).
Oceniając zaskarżoną decyzję przez pryzmat wskazanych przesłanek Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora KIS z 8 stycznia 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z 21 października 2024 r. w przedmiocie określenia dla usługi (świadczenia kompleksowego)- dostawa i montaż markizy tarasowej - klasyfikację do działu 43 PKWiU oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 % na podstawie art. 41ust. 1 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 uptu.
Poza sporem pozostaje kwestia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym. Zarówno Skarżąca, jak i organ odwoławczy są zgodne co do rozstrzygnięcia w tym zakresie. Ocenę tę podziela Sąd. Rozważania organu w tym zakresie są logiczne, spójne i znajdują oparcie w materiale dowodowym.
Zaistniały w sprawie spór sprowadza się do właściwej identyfikacji i opodatkowania usługi (świadczenia kompleksowego) - dostawa i montaż markizy tarasowej. Istotą sporu jest to, czy organ uprawniony jest do badania i prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy opisana usługa (świadczenie kompleksowe) wykonywana jest w budynku spełniającym warunki określone w art. 41 ust. 12a-12c uptu.
W pierwszej kolejności zwrócić uwagę na treść przepisów prawa materialnego, które normują m.in. funkcjonowanie wiążącej informacji stawkowej.
Z brzmienia art. 5a ustawy wynika, że towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z póżn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.
Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.
Natomiast w myśl art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:
a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
b) (uchylona)
c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
1) towar albo usługa, albo
2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Stosownie do art. 42b ust. 7 ustawy do wniosku o wydanie WIS można dołączyć dokumenty odnoszące się do towaru albo usługi, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, atesty, instrukcje, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające organowi wydającemu WIS dokonanie właściwej klasyfikacji towaru albo usługi.
Zgodnie z art. 42b ust. 7a uptu na wezwanie organu wydającego WIS wnioskodawca jest obowiązany do dostarczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, dokumentów odnoszących się do towaru albo usługi, w przypadku gdy jest to niezbędne do dokonania właściwej klasyfikacji towaru albo usługi albo towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. W przypadku niedostarczenia dokumentów w tym terminie organ wydający WIS wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku o wydanie WIS bez rozpatrzenia, na które służy zażalenie.
Należy również wskazać, że zgodnie z art.42g ust. 2 uptu w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.
Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji przytoczyć trzeba treść przepisów mających zastosowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 uptu, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
W myśl art. 41 ust. 2 uptu, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.
Z kolei zgodnie z art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sit Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:
1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
Stosownie do art. 41 ust 12 ustawy, stawką podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do:
1) dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym;
2) robót konserwacyjnych dotyczących:
a) obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,
b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12
- w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 1.
Zgodnie z art. 41 ust. 12a uptu, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436,1597,1681 i 1762), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.
W myśl natomiast art. 41 ust. 12b uptu, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:
1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2,
2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.
W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, z zastrzeżeniem ust. 12 pkt 2 (art. 41 ust. 12 uptu).
Jak zaś stanowi art. 2 pkt 12 uptu, obiekty budownictwa mieszkaniowego to budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że z treści art. 41 ust. 12 pkt 1 uptu wynika, że warunkiem zastosowania 8% stawki podatku jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części. Po drugie, obiekty budowlane lub ich części, których dotyczą ww. czynności, musza być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej 8% stawki podatku.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż co do zasady podziela stanowisko, zaprezentowane w orzecznictwie, w tym w wyroku WSA w Olsztynie z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 253/22, iż nie znajduje normatywnego uzasadnienia stanowisko organu jakoby wniosek o wydanie WIS musiał zawierać zamknięty katalog czynności - konkretnych i jednoznacznie wskazanych, świadczonych na rzecz konkretnego odbiorcy (a nie wielu odbiorców według wielu odmiennych zleceń). Jednak, w ocenie składu orzekającego w tej sprawie, stanowisko to należy odnieść wyłącznie do sytuacji, gdy zastosowanie właściwej stawki podatku VAT powiązane jest wyłącznie z kwestią zastosowania odpowiedniej klasyfikacji danego towaru/usług. W sytuacji, gdy stawka podatku VAT nie jest uzależniona tylko od zaklasyfikowania danego towaru albo usługi, albo towaru i/lub usługi, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), lecz od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem badania w zakresie wydania WIS muszą być również dodatkowe elementy, które pozwolą na ocenę, czy opisany towar albo usługa bądź świadczenie kompleksowe, spełniają wymogi wskazane przez ustawodawcę do objęcia ich stawką obniżoną. To z kolei wymaga od wnioskodawcy przedstawienia w opisie przedmiotu wniosku, w sposób wyczerpujący i jednoznaczny informacji, umożliwiających organom weryfikację wymogów ustawowych zastosowania preferencyjnej stawki (w tej sprawie: informacji na temat, czy z uwagi na charakter budynku/lokalu zostanie spełniona przesłanka do uznania go za obiekt społecznego budownictwa mieszkaniowego).
Jest to szczególnie istotne w realiach niniejszej sprawy, albowiem sam rodzaj opisanego we wniosku świadczenia kompleksowego, tj.: dostawa i montaż markizy tarasowej - zaklasyfikowanego przez organy obu instancji do działu 43 PKWiU 2015 "Roboty budowlane specjalistyczne" - nie pozwala na ocenę, czy wykonanie tych czynności możliwe jest wyłącznie w obiektach mieszczących się w pojęciu społecznego budownictwa mieszkaniowego.
Wymienione grupowanie PKWiU 43.29.19.0 Pozostałe roboty związane z wykonywaniem instalacji, gdzie indziej niesklasyfikowane, obejmuje: specjalistyczne roboty związane z instalowaniem dźwigów towarowych i wind osobowych, schodów ruchomych i ruchomych chodników, włączając naprawy i konserwację; roboty związane z instalowaniem drzwi automatycznych i obrotowych; roboty związane z instalowaniem rolet i markiz; roboty związane z instalowaniem znaków świetlnych i znaków pozostałych; roboty związane z wykonywaniem instalacji odgromowych; roboty instalacyjne związane z wyrobami niestanowiącymi części konstrukcji obiektu budowlanego - nie rozróżniając w jakich obiektach budowlanych są one wykonywane.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ wydający wiążącą informację stawkową nie może żądać od wnioskodawcy informacji nadmiarowych i nie mających znaczenia dla określania klasyfikacji, czy stawki podatku, niemniej jednak, z uwagi na fakt, iż wiążąca informacja stawkowa - w odróżnieniu od interpretacji indywidualnej - przybiera charakter decyzji administracyjnej, musi ona uwzględniać własną ocenę organów dotyczącą wszystkich elementów stanu faktycznego determinujących zarówno samą klasyfikację, jak i wysokość właściwej stawki podatkowej. Wiążąca informacja stawkowa z jednej strony dotyczy bowiem przyporządkowania danego świadczenia wg odpowiednich klasyfikacji statystycznych, z drugiej zaś strony jej istotą jest przesądzenie w sposób wiążący o właściwej stawce podatku VAT dla konkretnego towaru/usługi czy świadczenia kompleksowego.
Wobec tego, w ocenie Sądu, Dyrektor KIS uprawiony jest do objęcia zakresem rozstrzygnięcia, a w konsekwencji także postępowaniem dowodowym, okoliczności pozwalających na ustalenie, czy usługa będąca przedmiotem wniosku dotyczy budownictwa objętego społecznym budownictwem mieszkaniowym, co ma znaczenie dla wysokości właściwej stawki podatkowej. Chociaż bowiem dla samej kwalifikacji nie jest istotne miejsce konkretnego montażu czy numer księgi wieczystej, to organ uprawiony jest do weryfikacji statusu obiektu, w którym ma być świadczona usługa, w kontekście możliwości zaliczenia go do obiektu, o którym mowa w art. 41 ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 uptu, tj. ustalenia, czy jest to budynek mieszkalny stałego miejsca zamieszkania, nieprzekraczający określonej powierzchni. W niniejszej sprawie sytuacja jest o tyle specyficzna, że do określenia wysokości stawki podatku VAT konieczne jest zarówno ustalenie pewnego katalogu czynności pozwalających na określenie charakteru samej usługi, w tym przypadku świadczenia kompleksowego obejmującego zaprojektowanie, dostawę i montaż markizy tarasowej, zaklasyfikowanego do działu 43 PKWiU 2015 "Roboty budowlane specjalistyczne", jak i zbadania, czy świadczenie to będzie związane z obiektem, o którym mowa w art. 41 ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 uptu.
Dlatego też z uwagi na specyficzną konstrukcję regulacji ustawowych w zakresie określania stawki podatku VAT, rolą organu było rozstrzygnięcie nie tylko w zakresie, czy opisane we wniosku i jego uzupełnieniach czynności prowadzą do trwałego połączenia montowanych elementów z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego i nie są jedynie elementem wyposażenia budynku, tj. czy są modernizacją w rozumieniu przepisu art. 41 ust. 12 uptu, ale również ustalenie, czy usługa ta wykonywana jest w obiektach budownictwa objętych społecznym programem mieszkaniowym. Nie budzi wątpliwości, że tylko wykonywanie usług wymienionych w art. 41 ust. 12 uptu w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku VAT, co z kolei wiąże się z ustaleniem kryteriów określonych w art. 41 ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 uptu. Konsekwencją takiego uregulowania przesłanek uprawniających do skorzystania z 8% stawki VAT jest więc to, że usługa - świadczenie kompleksowe objęte wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej, której celem jest wiążące ustalenie stawki podatku VAT dla konkretnej usługi (świadczenia kompleksowego), powinna być oceniana nie tylko przez pryzmat tego, że montaż określonych towarów następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, ale również z uwzględnieniem pozostałych okoliczności, które mają decydujący wpływ na określenie wysokości stawki. Jest to sytuacja o tyle specyficzna, że to niejako "odbiorca" usługi – miejsce wykonania usługi rzutuje na wysokość stawki i ma charakter istotny dla jej określenia. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że obecnie obowiązujące przepisy odnoszące się do wiążących informacji stawkowych nie dają postaw, aby wykluczyć założenie przyjęte przez organ, iż decydujące okoliczności faktyczne mające wpływ na określenie wysokości stawki, podlegają ustaleniu w toku postępowania dowodowego.
Sąd zwraca uwagę, iż mimo wielu podobieństw między interpretacją indywidualną a wiążącą informacją stawkową, z uwagi na ich zakres przedmiotowy, to jednak ze względu na odrębne uregulowanie w przepisach prawa, są to zupełnie inne instytucje. Co istotne, indywidualny charakter instytucji wiążącej informacji stawkowej oraz przebieg postępowania w sprawie o jej wydanie powodują, że przepisy o wydawaniu interpretacji indywidualnych nie mogą mieć tu zastosowania. Co prawda w art. 42c uptu znajduje się odesłanie do przepisów art. 14 k - 14 m Ordynacji podatkowej regulujących zakres związania organów podatkowych interpretacją indywidualną, niemniej jednak nie można pomijać, że zasadniczą różnicą pomiędzy interpretacją indywidualną, a wiążącą informacją stawkową jest to, że przypadku WIS organ nie opiera się bezwarunkowo na opisie stanu faktycznego wnioskodawcy. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż można wskazać trzy główne różnice między tymi instytucjami: po pierwsze, WIS ma postać decyzji administracyjnej; po drugie, wydanie wiążącej informacji stawkowej musi zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania podatkowego, zwłaszcza dowodowego; po trzecie, WIS ma moc wiążącą dla organów podatkowych. Szczególnego podkreślenia wymaga, że art. 42 g ust. 2 uptu, stanowi, że w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Dział IV Ordynacji zatytułowany jest "Postępowanie podatkowe" i zawiera m.in. w rozdziale 11 szczegółowe uregulowania dotyczące postępowania dowodowego. W konsekwencji zatem do postępowania prowadzonego w zakresie wydania WIS stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, co powoduje, że jest ono prowadzone na podstawie zgromadzonych w jego toku dowodów. Jest to rozwiązanie co do zasady korzystne dla podatnika, ponieważ to na organie spoczywa wiele obowiązków w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. W związku z tym przeprowadzenie postępowania dowodowego niejako gwarantuje wnioskodawcy, że stan faktyczny sprawy zostanie należycie zbadany i przeanalizowany, a w razie jakichkolwiek wątpliwości organ ma obowiązek oraz odpowiednie uprawnienia, by je wyjaśnić. Powyższy zakres regulacji w odniesieniu do postępowania dowodowego zbliża instytucjonalnie wiążącą informację stawkową do postępowania podatkowego wymiarowego i istotnie odróżnia od postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, organ nie mógł wydać wiążącej informacji stawkowej w "trybie warunkowym", jedynie w oparciu o same zapewnienia Strony, czyli "przy założeniu", że opisana w niej usługa jest wykonywana w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, bowiem ustalenia w tym zakresie mają bezpośredni wpływ na wysokość ustalanej stawki podatku. Wiążąca informacja stawkowa stanowi materializację zasady pewności prawa w ustawodawstwie podatkowym - pozwala bowiem na uzyskanie prawie wiążącej informacji, która ma na celu zapewnienie jednostce prawidłowości stosowanej przez nią stawki podatku od towarów i usług względem konkretnego towaru lub usługi. Przy czym stopień konkretyzacji towaru, czy też usługi jest znacznie wyższy niż w przypadku indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, która opiera się wyłącznie na ocenie prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, bez dokonywania jego weryfikacji ze stanem rzeczywistym, odmienne niż ma to miejsce w przypadku indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Stąd też organy wydające wiążące informacje stawkowe nie mogą pozostawiać poza sferą ustaleń istotnych elementów stanu faktycznego, mających bezpośredni wpływ na wysokość ustalanej stawki podatku od towarów i usług.
Podsumowując tę cześć rozważań, podkreślić należy, że przepisy prawa podatkowego określają różne tryby postępowania w celu uzyskania WIS i interpretacji indywidualnych. Odmienny jest także zakres podmiotowy i przedmiotowy obu tych instytucji. Konsekwentnie - inna jest też procedura wydawania WIS i interpretacji indywidualnych. Do wydawania WIS stosuje się art. 42a – 42i uptu , jak również przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Natomiast w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych stosuje się przepisy art. 14b-14s Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, w celu uzyskania kompleksowej informacji dotyczącej podatku VAT, przyjąć należy, iż organ uprawniony jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego obejmującego zarówno stawkę, jak i inne elementy konstrukcyjne podatku. Przedmiotem informacji jest określony stan faktyczny, co prawda może on mieć charakter przyszły, ale nie może on się odnosić do sytuacji hipotetycznej. Zakres wiążącej informacji stawkowej powodujący związanie organów podatkowych informacją wydaną w stosunku do podatnika, wymusza na organach przeprowadzenie szczegółowej analizy wniosku i ustalenia wspólnie z podatnikiem obiektywnego stanu faktycznego, stąd też w postępowaniu tym, w przeciwieństwie do postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, stosuje się przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
Tym samym za prawidłowe Sąd uznał stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, iż wydając wiążącą informację stawkową organ obowiązany jest samodzielnie zweryfikować spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 41 ust. 12 uptu.
Należy podkreślić, że ustalenia faktyczne co do tego, w jakim obiekcie świadczenie będzie realizowane, bezpośrednio wpływają na stwierdzenie, czy usługa modernizacji budynku korzysta z preferencyjnej stawki VAT, na podstawie art. 41 ust. 12 uptu. Tylko bowiem usługa polegająca na unowocześnieniu, ulepszeniu, udoskonaleniu, podniesieniu standardu obiektu zaliczonego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym będzie stanowiła modernizację opodatkowaną stawką preferencyjną.
Jak wynika z akt sprawy, organ nie mógł w ramach prowadzonego postępowania podatkowego zweryfikować, czy usługa (świadczenie kompleksowe), tj. dostawa i montaż markizy tarasowej jest realizowana w obiekcie budowlanym lub jego części zaliczonej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Ustalenie powyższego jest możliwe wyłącznie poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego, a więc w oparciu o odpowiedni materiał dowodowy - w niniejszej sprawie dokumentację dotyczącą budynku mieszkalnego. Dokumentacja taka nie została jednakże dostarczona na żadnym etapie postępowania, pomimo kierowanych do Skarżącej wezwań. Jak wynika z akt, Skarżąca w reakcji na te wezwania ograniczyła się jedynie do nie popartych w żaden sposób dowodowo oświadczeń, że budynek, w którym realizowana jest usługa jest oznaczony symbolem 1110 PKOB, są to budynki mieszkalne jednorodzinne, objęte społecznym programem mieszkaniowym (pismo z 3 lipca 2023 r.) oraz że usługa dotyczy jednorodzinnego domu mieszkalnego o powierzchni całkowitej [...] m2 przeznaczonego do stałego zamieszkania (pismo z 10 września 2024 r.). Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostają przy tym podnoszone w skardze zarzuty zignorowania przez organ faktu, że Skarżąca nie jest w posiadaniu dokumentów dotyczących budynku, tj. wypisu z kartoteki budynków ani projektu architektoniczno-budowlanego budynku czy pozwolenia na budowę wydanego przez starostę, jak też nie ma możliwości pozyskania tych dokumentów na drodze urzędowej. Owszem, nie sposób wymagać do Skarżącej przedłożenia dowodów, którymi nie dysponuje i nie ma możliwości ich uzyskania (o ile dokumentów takich nie przekaże jej sam klient), zatem działanie organu, wzywającego do ich przedłożenia należy uznać za nadmiarowe. Niemniej jednak trzeba zauważyć, że w wezwaniu z 19 sierpnia 2024 r. organ I instancji, poza żądaniem dostarczenia wypisu z kartoteki budynków lub projektu architektoniczno-budowlanego budynku, pozwolenia na budowę budynku i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, zobowiązał również Skarżącą do przedłożenia umowy na wykonanie świadczenia kompleksowego, będącego przedmiotem wniosku, a w razie jej braku – innego dokumentu (np. zlecenia, zamówienia, protokołu, itp.), umożliwiającego stwierdzenie, ze usługa realizowana jest w budynku zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Do wezwania w tym zakresie Skarżąca w żaden sposób się nie odniosła. Ponadto organ w w/w wezwaniu przytoczył fragment decyzji kasatoryjnej z 7 czerwca 2024 r., gdzie wskazano, cyt: "Strona powinna przedstawić stosowne dowody, które umożliwią stwierdzenie, że usługa realizowana jest w budynku zaliczonym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, przykładowo poprzez wskazanie adresu, gdzie znajduje się budynek, przesłanie projektu architektoniczno-budowlanego bądź pozwolenia na budowę budynku, w którym realizowane jest przedmiotowe świadczenie. Jeśli nie jest jednak możliwe przesłanie ww. dokumentów przez Stronę, ponieważ Strona nimi nie dysponuje, to wymagane jest przedstawienie szczegółowego opisu, jak i innych dokumentów (np. konkretnego zamówienia, podpisanej z usługodawcą konkretnej umowy), które pozwolą na stwierdzenie spełnienia wszystkich przesłanek uprawniających do zastosowania stawki obniżonej". Z powyższego wynika, że Skarżąca była świadoma (a przynajmniej powinna być), iż dokumenty wskazane w skardze (wypis z kartoteki budynków, projekt architektoniczno- budowlany, pozwolenie na budowę) nie są jedynymi, za pomocą których można było wykazać, iż świadczenie będące przedmiotem wniosku będzie związane z obiektem, o którym mowa w art. 41 ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 uptu.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie narusza prawa stanowisko organu, z którego wynika, że przedstawione przez Wnioskodawcę twierdzenia odnoszące się do istotnych elementów stanu faktycznego i mające bezpośredni wpływ na wysokość stawki podatku, wymagają weryfikacji w postępowaniu, którego zwieńczeniem jest wydanie wiążącej informacji stawkowej. Powyższe determinuje charakter postępowania prowadzonego w celu wydania wiążącej informacji stawkowej - jako postępowania dowodowego, którego celem jest także obiektywne zweryfikowanie twierdzeń wnioskodawcy w zakresie klasyfikacji budynku jako obiektu objętego społecznym programem mieszkaniowym, jako elementu kluczowego dla ustalenia wysokości stawki. Jest to tym bardziej istotne, że kwestie związane z ustaleniem, czy dany budynek objęty jest społecznym programem mieszkaniowym, stanowią często oś sporu podatników z organami podatkowymi, w tym w szczególności w kontekście spełnienia przesłanki budynku mieszkalnego stałego miejsca zamieszkania. Samo tylko wskazanie przez Skarżącą, że wnioskiem objęto usługi wykonywane w budynkach mieszkalnych objętych społecznym programem mieszkaniowym, byłoby wystarczające na gruncie postępowania dotyczącego wydania indywidualnej interpretacji podatkowej. Natomiast wiążąca informacja stawkowa jest instytucją prawa podatkowego, zasadniczo odmienną i odrębną w stosunku do indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, z uwagi przede wszystkim na formę prawną w postaci decyzji administracyjnej, której wydanie jest poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania podatkowego, a w jego ramach, również przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, stosownie do nakazu płynącego z zasady prawdy obiektywnej. Podkreślić przy tym należy, iż przedmiotem postępowania nie była wyłącznie odpowiedź na pytanie, czy czynności wykonywane przez Stronę w ramach opisanej usługi kompleksowej stanowią modernizację lub inną usługę wymienioną w art. 41 ust. 12 uptu. Przedmiotem postępowania było ustalenie - w sposób wiążący dla organów podatkowych - właściwej stawki podatku dla konkretnie zidentyfikowanej usługi w ujęciu całościowym. W konsekwencji przedmiotem oceny prawnej popartej postępowaniem dowodowym, nie mógł być jedynie pewien wycinek normy prawnej. W swojej decyzji organ zobowiązany był poddać ocenie wszystkie elementy stanu faktycznego mające wpływ na określenie wysokości stawki. Co prawda przedmiotem wiążącej informacji stawkowej może być świadczenie przyszłe, czy powtarzalne, niemniej jednak wszystkie elementy tego świadczenia mające wpływ na wysokość stawki, muszą być dostatecznie skonkretyzowane. Nie mogą mieć charakteru hipotetycznego i muszą być weryfikowalne w ramach prowadzonego przez organ postępowania. W sytuacji, gdy wpływ na wysokość stawki mają konkretne cechy obiektu, w którym realizowane jest świadczenie, to organ w ramach prowadzonego postępowania, w celu wiążącego określenia wysokości stawki podatkowej, jest uprawniony do zweryfikowania tych cech, które mają charakter stawkogenny, o czym przesądza odesłanie do Działu IV Ordynacji podatkowej. Jak już wskazywano powyżej, w postępowaniu w sprawie WIS - inaczej niż w postępowaniu interpretacyjnym - organ podatkowy jest obowiązany wykazać istnienie poszczególnych faktów dokonując ich oceny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.
W związku z powyższym, w ocenie Sądu, należy przyjąć za dopuszczalne prowadzenie przez organ postępowania dowodowego w odniesieniu do wszystkich istotnych elementów, mających wpływ na wysokość stawki. Tym samym opieranie trybu procedowania wniosku o wydanie WIS na analogiach do procedury interpretacji indywidualnych jest - zdaniem Sądu- nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, decyzja WIS nie może być więc wydana przy "założeniu" wystąpienia w opisie sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego, mających bezpośredni wpływ na wysokość stawki. Każdorazowo determinantem zakresu postępowania dowodowego są bowiem indywidualne okoliczności, których dotyczy dane postępowanie w połączeniu z kryteriami, jakie ustawodawca wskazał do spełnienia w celu zastosowania konkretnej stawki podatku od towarów i usług. Stąd też - zgodnie z art. 42b ust. 2 pkt 3 uptu - obowiązkiem podmiotu wnioskującego o wydanie wiążącej informacji stawkowej jest przedstawienie tak szczegółowego opisu towaru, usługi bądź świadczenia kompleksowego, aby możliwe stało się dokonanie klasyfikacji oraz określenie stawki podatku. Podkreślić należy również, że to organ rozstrzyga o klasyfikacji oraz wysokości stawki. Jeśli konkretna wysokość stawki podatku jest uzależniona od spełnienia kilku kryteriów, to organ bada, weryfikuje spełnienie każdej z nich. Przedstawiona przez Wnioskodawcę ocena w tej materii, może oczywiście być pomocna, jednakże w żadnym stopniu nie jest dla organu wiążąca. W tym miejscu zaakcentować należy raz jeszcze, że wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną w wyniku przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, w ramach którego organ gromadzi stosowne informacje bądź dokumenty, na podstawie których dokonuje klasyfikacji przedmiotu wniosku oraz określa właściwa stawkę podatku od towarów i usług. Decyzja ta dotyczy konkretnego wnioskodawcy i konkretnego przedmiotu postępowania.
Dostrzec przy tym należy - na co słusznie zwrócił uwagę Dyrektor KIS - iż okoliczności przedstawione we wniosku pozwalają przypuszczać, że Strona każdorazowo zawiera umowy z klientem. Przedłożenie takiej umowy, w której zawarty byłby np. adres - miejsce położenia nieruchomości, umożliwiałoby z kolei organom zweryfikowanie, za pomocą ogólnodostępnych serwisów internetowych, na jakim terenie jest zlokalizowana nieruchomość i jaki w istocie pod wskazanym adresem mieści się obiekt budowlany. W takiej sytuacji trudno zatem oczekiwać, by organ wydając wiążącą informację stawkową – będącą decyzją administracyjną, do wydania której zastosowanie mają przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, takiej weryfikacji zaniechał.
Sąd podziela też stanowisko, wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 28 czerwca 2024 r. sygn. akt I SA/Op 446/24, z którego wynika, że także w postępowaniu dotyczącym wiążącej informacji stawkowej, w przypadku gdy brak jest możliwości stwierdzenia zasadności przyjęcia stawki obniżonej, konieczne jest określenie stawki podstawowej. Skoro materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwalał na ocenę zasadności przyjęcia stawki obniżonej, to organ, jeśli dysponuje materiałem dowodowym pozwalającym na klasyfikację towaru lub usługi, dokonuje takiej klasyfikacji oraz wskazuje stawkę podstawową - nie zaś odmawia wydania WIS, czy pozostawia wniosek bez rozpatrzenia. Tym samym, skoro Skarżąca nie wykazała jednoznacznie, by spełniona została przesłanka zastosowania preferencyjnej stawki podatku, zastosowanie powinna znaleźć stawka właściwa i odpowiadająca sklasyfikowanemu świadczeniu. Brak jest bowiem szczegółowych regulacji prawnych, dających podstawę do sformułowania innego typu rozstrzygnięcia. Biorąc zatem pod uwagę, że co do zasady obowiązującą stawką podstawową w zakresie dostawy i usług jest stawka 23%, która dotyczy także wszystkich usług z zakresu objętego klasyfikacją do działu 43 PKWiU 2015, to w sytuacji, gdy Spółka wywodziła w swoim stanowisku, że wykonywane przez nią świadczenie kompleksowe polegające na dostawie i montażu markizy tarasowej podlega opodatkowaniu obniżoną 8% stawką podatku, z uwagi na jej wykonywanie w ramach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, uznać trzeba, że winna umożliwić organom weryfikację tego twierdzenia również w zakresie spełnienia przez obiekt kryteriów, o których mowa w art. 41 ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 uptu, czyli czy jest to budynek mieszkalny stałego miejsca zamieszkania, nieprzekraczający określonej powierzchni. Jest to bowiem okoliczność faktyczna, mająca wpływ na wysokości stawki, a tym samym podlegająca weryfikacji organu w prowadzonym postępowaniu, czyli samo powoływanie się na odpowiednie regulacje prawne - jak czyniła to Spółka - jest niewystarczające dla potwierdzenia tej okoliczności, a tym samym dla skorzystania ze stawki obniżonej. Zatem, skoro Skarżąca - pomimo kierowanych do niej wezwań - nie wykazała w sposób poddający się weryfikacji organu, czy spełniona jest przesłanka zastosowania preferencyjnej stawki podatku, to zastosowanie powinna znaleźć stawka właściwa i odpowiadająca sklasyfikowanemu świadczeniu. Brak jest bowiem szczegółowych regulacji prawnych, dających podstawę do sformułowania innego typu rozstrzygnięcia.
W kontekście wyżej omówionych ustaleń faktycznych i przedstawionej oceny prawnej zarzuty podnoszone w skardze nie znajdują, w ocenie Sądu, uzasadnienia.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.