W ocenie organu odwoławczego powołana przez Spółkę, jako podstawa żądania zwrotu kosztów egzekucyjnych, okoliczność wykonania części obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym przed wszczęciem egzekucji administracyjnej - nie miała wpływu na prawidłowość naliczenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych, jakie powstały w postępowaniu egzekucyjnym. Dyrektor Izby wyjaśnił, że kwestia wysokości dochodzonych egzekucyjnie od Spółki zaległości była przedmiotem analizy przez wierzyciela w postępowaniu zarzutowym. Postępowanie to zakończyło się ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 21 lipca 2025 r. nr [...], w którym m.in. uznano za zasadny zarzut wygaśnięcia obowiązku w części, tj. zapłaconej 15 grudnia 2023 r. kwoty na należność główną: 153.947,00 zł oraz na odsetki za zwłokę: 75.075,52 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy na zaległość z tytułu niepobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za czerwiec 2019 r. w wysokości 475.067,40 zł, a więc z pominięciem wpłaty Spółki z 15 grudnia 2023 r. w kwocie 229.022,52 zł. Po uwzględnieniu wpłaty Spółki wartość zaległości wynosiła więc 321.120,41 zł.
Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie postępowania egzekucyjnego zapadło ostateczne rozstrzygnięcie DIAS w L., w którym uznał zarzut wygaśnięcia obowiązku jedynie w części odpowiadającej wpłacie Spółki z 15 grudnia 2023 r. Na żadnym etapie postępowania egzekucyjnego nie zaistniały inne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uznania, że całe prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne było niezgodne z prawem i powinno zostać umorzone w całości. Organ egzekucyjny nie mógł też ograniczyć zajęcia co do kwoty zaległości, bowiem informację o zmianie wysokości zaległości na skutek wpłaty Spółki otrzymał od wierzyciela 2 kwietnia 2025 r., czyli już po całkowitej realizacji 31 marca 2025 r. przez bank zajęcia, rozliczeniu uzyskanych środków i przekazaniu ich części 1 kwietnia 2025 r. wierzycielowi (bez kosztów egzekucyjnych i kwoty zwrotu należnego Spółce).
Tym samym, postępowanie egzekucyjne, jak i egzekucja administracyjna były prawidłowo prowadzone w stosunku do pozostałej do uregulowania zaległości w kwocie 321.120,41 zł wraz z odsetkami za zwłokę (z uwzględnieniem wskazanych przez wierzyciela przerw w ich naliczaniu). Dyrektor Izby zaznaczył przy tym, że działanie organu egzekucyjne było determinowane informacjami przekazywanymi przez wierzyciela, który odpowiada za prawidłowe wypełnienie tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny nie może ponosić konsekwencji niewłaściwego działania wierzyciela, na rzecz którego prowadzi egzekucję.
Organ odwoławczy nie zgodził się także ze stanowiskiem Spółki, że powstałe koszty winny w całości obciążać wierzyciela. Podniósł, że egzekucja była zasadna co do zaległości w kwocie 321.120,41 zł wraz z odsetkami, natomiast ustalone koszty egzekucyjne odpowiadają kosztom wyliczonym dla egzekucji tej zaległości. Spółka ostatecznie i tak zostałaby obciążona kosztami egzekucyjnymi w kwocie 40.100,62 zł. Wbrew zatem podniesionym zarzutom, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 64c § 3 pkt 2 upea oraz zaistnienia przesłanki z art. 64cd § 1 upea.
Uzupełniająco Dyrektor Izby nadmienił, że po uzyskaniu 1 kwietnia 2025 r. od organu egzekucyjnego wyegzekwowanych środków w kwocie 747.131,38 zł Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. zaliczył je na prawidłowo już ustaloną należność główną: 321.120,41 zł i odsetki za zwłokę: 184.028,39 a nierozliczone środki w kwocie 241.982,58 zł zwrócił Spółce 14 kwietnia 2025 r.
W skardze wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca, reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika, wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
1) art. 64c § 3 pkt 2 upea w związku z art. 33 § 2 pkt 5 upea oraz art. 27 § 1 pkt 3 upea poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika US Opole i dokonanie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych, podczas gdy to wierzyciel zobowiązany jest do pokrycia kosztów egzekucyjnych,
2) art. 64cd § 1 oraz § 7 upea w związku z art. 33 § 2 pkt 5 upea oraz art. 27 § 1 pkt 3 upea poprzez dokonanie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami, podczas gdy prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem z winy wierzyciela, który zobowiązany jest do pokrycia kosztów egzekucyjnych,
3) art. 6, 7, 9, 11, 12 i 13 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 upea,
4) art. 7a § 1, art. 8, art. 11 kpa w związku z art. 18 upea poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów władzy publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c: ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: [ppsa], zaskarżone rozstrzygnięcie podlega uchyleniu w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. W przypadkach przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 2 ppsa Sąd obowiązany jest stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną.
Stosownie do art. 119 pkt 3 ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 ppsa). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.
Dokonana przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono prawa.
Spór między skarżącą a organem sprowadza się do oceny zasadności odmowy zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego na rzecz skarżącej.
Pełnomocnik skarżącej, powołując się na okoliczność częściowego wygaśnięcia dochodzonego obowiązku poprzez zapłatę, wywodzi w skardze, że nie istniał obowiązek w wysokości wskazanej w tytule wykonawczym, który przez to nie spełniał wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 upea, a co za tym idzie - prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem i doprowadziło do egzekucji z majątku Spółki nienależnych kwot. Według skarżącej, wystawienie tytułu wykonawczego obejmującego częściowo nieistniejącą zaległość winno skutkować obowiązkiem zwrotu przez organ egzekucyjny nałożonych na nią kosztów postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 64 cd § 1 upea, ewentualnie pokrycia tych kosztów organ egzekucyjny winien się domagać od wierzyciela, stosownie do art. 64c § 3 pkt 2 upea.
Organ natomiast stoi na stanowisku, że wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] było zgodne z prawem w zakresie pozostałej wymagalnej zaległości w kwocie 321.120,41 zł, a błąd wierzyciela nie miał wpływu na prawidłowość naliczenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych jakie powstały w postępowaniu egzekucyjnym.
W ocenie Sądu rację w tym sporze należy przyznać organom egzekucyjnym.
Zgodnie z art. 64c § 2 upea koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Wyjątkiem od tej zasady jest obciążenie nimi wierzyciela. Przypadki obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela określone są w art. 64c § 2, § 3, § 4 i § 10 upea. W realiach rozpatrywanej sprawy istotna jest przesłanka unormowana w art. 64c § 3 pkt 2 ustawy, przewidująca, że wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji administracyjnej.
Jak natomiast stanowi art. 64cd § 1 upea, jeżeli po wyegzekwowaniu lub uzyskaniu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem, w szczególności jeżeli w chwili wyegzekwowania lub uzyskania kosztów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu, organ egzekucyjny, który zakończył postępowanie egzekucyjne, zwraca zobowiązanemu lub wierzycielowi wyegzekwowane lub uzyskane koszty egzekucyjne wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia ich wyegzekwowania lub uzyskania do dnia obciążenia rachunku bankowego organu egzekucyjnego przekazywanymi środkami pieniężnymi.
W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego i skierowanego do niego przez wierzyciela tytułu wykonawczego. Zasadniczo, jeżeli zobowiązany podnosi, że dochodzony obowiązek wygasł w całości albo w części, właściwym do rozpoznania takiego zarzutu jest wierzyciel (art. 33 § 1 i § 2 pkt 1 upea). Z akt sprawy wynika, że skarżąca taki zarzut podniosła, wskazując na dokonaną przez nią 15 grudnia 2023 r. (tj. jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego) wpłatę w kwocie 229.071 zł na poczet podatku u źródła za 2019 rok. W wyniku przeprowadzonego postępowania zarzutowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. w ostatecznym postanowieniu z 21 lipca 2025 r. nr [...] uwzględnił zarzut wygaśnięcia obowiązku lecz tylko w części odpowiadającej wpłacie Spółki z 15 grudnia 2023 r., w pozostałym natomiast zakresie zarzut oddalił. W uzasadnieniu ww. ostatecznego postanowienia organ nadzoru przyznał, że wierzyciel błędnie wystawił tytuł wykonawczy z pominięciem dokonanej przez Spółkę płatności. Jednocześnie stwierdził, że po weryfikacji zapisów księgowych na karcie kontowej prowadzonej dla Spółki, zaległość z tytułu niedobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za czerwiec 2019 r., po uwzględnieniu wpłaty z 15 grudnia 2023 r. na należność główną (153.947 zł) oraz na odsetki zwłokę (75.075,52 zł) wynosi 321.120,41 zł.
Wobec powyższego nie można przyjąć, by wszczęcie egzekucji wobec majątku Spółki było nieuzasadnione i niezgodne z prawem, skoro z okoliczności sprawy wynika, że nie doszło do wygaśnięcia obowiązku w całości i na Spółce nadal ciążyła zaległość, która mogła być dochodzona w drodze egzekucji administracyjnej. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że na gruncie administracyjnego postępowania egzekucyjnego obowiązuje zasada obligatoryjnego podejmowania egzekucji (art. 6 § 1 upea), zaś skutkiem podjętych przez wierzyciela "czynności" zasadniczo jest powstanie obowiązku wszczęcia przez organ egzekucyjny postępowania i przystąpienia do egzekucji. Stosownie bowiem do treści art. 26 § 1 upea organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zatem w razie złożenia wniosku przez wierzyciela, ustawowym obowiązkiem organu egzekucyjnego jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, upoważnia i zobowiązuje organ egzekucyjny, zgodnie z art. 7 § 1 i 2 upea, do stosowania środków egzekucyjnych, przewidzianych w ustawie, prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 29 § 1 upea organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie może tym samym prowadzić postępowania wyjaśniającego i dokonywać merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem merytorycznym, lecz wykonawczym. Celem tego postępowania jest przymusowe wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym wystawionym przez wierzyciela. Jego przedmiotem mogą być wyłącznie kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego. Tym samym zasadność i wymagalność obowiązku nie podlega badaniu przez organ egzekucyjny w ramach czynności wstępnych. Wymagalność nie jest więc przesłanką dopuszczalności wszczęcia egzekucji. Wierzyciel w tytule wykonawczym oświadcza, iż obowiązek w nim określony jest wymagalny. To oświadczenie wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego badającego dopuszczalność egzekucji. Organ egzekucyjny nie analizuje zatem tytułu wykonawczego pod względem merytorycznym. Co do zasady, nie bada więc prawidłowości danych wpisanych w tytule wykonawczym. To wierzyciel odpowiada za prawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego, na podstawie którego zleca organowi egzekucyjnemu prowadzenie egzekucji.
Przenosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego tej sprawy, Sąd nie dopatrzył się ze strony organu egzekucyjnego działań niezgodnych z prawem. Jak wynika z akt sprawy 28 marca 2025 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu otrzymał od wierzyciela tytuł wykonawczy nr [...], którego treść nie budziła zastrzeżeń formalnoprawnych, mogących stanowić przeszkodę do wszczęcia egzekucji (tytuł zawierał wszystkie elementy składowe wskazane w art. 27 upea i wskazano w nim obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej). Przystępując do realizacji dochodzonego obowiązku, organ dokonał w tym samym dniu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, co doprowadziło do wyegzekwowania całości dochodzonej należności wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Skarżąca nie wykazała, by organ egzekucyjny uchybił wymaganym dla tych czynności procedurom. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z tożsamością organu egzekucyjnego i wierzyciela. Wobec tego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu nie miał podstaw prawnych, aby weryfikować wskazane w tytule wykonawczym przez wierzyciela, jako wymagalne kwoty dochodzonej należności w kwocie głównej: 475.067,40 zł i odsetek za zwłokę w wysokości 271.497,80 zł. Należy również zauważyć, że z uwagi na chronologię zaistniałych w postępowaniu egzekucyjnym zdarzeń, organ egzekucyjny nie miał możliwości ograniczenia egzekucji, bowiem informację o zmianie wysokości zaległości wskutek wpłaty Spółki otrzymał od wierzyciela 2 kwietnia 2025 r., co miało miejsce już po całkowitej realizacji 31 marca 2025r. przez bank zajęcia, rozliczeniu uzyskanych środków i przekazaniu 1 kwietnia 2025 r. ich części wierzycielowi (bez kosztów egzekucyjnych i kwoty zwrotu należnego Spółce).
Nie dostrzegając więc żadnych uchybień organu egzekucyjnego w trakcie prowadzenia egzekucji, Sąd stwierdza, że zasadnie odmówiono skarżącej zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 64cd § 1 upea. Ponownie podkreślić należy, że ponieważ skarżąca tylko częściowo spełniła obowiązek zapłaty należnego podatku, organ egzekucyjny był zarówno uprawniony, jak i zobowiązany do podjęcia czynności mających na celu przymusowe jego wykonanie w stosunku do nadal istniejącego zobowiązania. Nie można zaakceptować stanowiska skarżącej, że wskutek błędu wierzyciela przy wskazaniu w tytule wykonawczym wysokości dochodzonej należności, całe prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne było niezgodne z prawem i powinno zostać umorzone w całości. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, postępowanie egzekucyjne ma charakter wykonawczy względem uprzednio powstałego obowiązku. Jego celem jest doprowadzenie do realizacji obowiązku, a nie samo w sobie wyrządzenie dolegliwości zobowiązanemu. Dopóki więc w obrocie prawnym istnieje skonkretyzowany obowiązek, który nie jest wykonywany w sposób dobrowolny przez podmiot zobowiązany, dopóty prowadzenie postępowania egzekucyjnego z mocy art. 6 § 1 upea jest obowiązkowe (zob. wyrok NSA z 20 maja 2020 r. II OSK 3198/19).
Zgodzić się zatem trzeba z Dyrektorem Izby, że prowadzona wobec majątku Spółki egzekucja była zasadna w stosunku do zaległości w kwocie 321.120,41 zł wraz z odsetkami. Wobec tego organ egzekucyjny był uprawniony do naliczenia związanych z prowadzeniem tego postępowania kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 40.100,62 zł, na które składały się opłata manipulacyjna w kwocie 100 zł, opłata egzekucyjna naliczona zgodnie z art. 64 § 4 upea w maksymalnej wysokości 40.000 zł oraz wydatki egzekucyjne w kwocie 0,62 zł. Sąd zwraca przy tym uwagę, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu na wniosek skarżącej wydał 22 maja 2025 r. postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych, które - po rozpatrzeniu zażalenia Spółki - zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 3 września 2025 r. nr [...]. W tym ostatnim postanowieniu organ nadzoru przedstawił szczegółową kalkulację kosztów egzekucyjnych powstałych w egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], potwierdzając prawidłowość ich określenia przez organ egzekucyjny na kwotę 40.100,62 zł. Z treści tego postanowienia wprost wynika – co ma zasadnicze znaczenie w sprawie - że w dokonanej kalkulacji uwzględniono obniżoną wartość zaległości głównej (321.120,41 zł) oraz okresy przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę, w wyniku czego wartość dochodzonej należności wraz z odsetkami za zwłokę kształtowała się na poziomie 505.021,23 zł (321.120,41 zł + 183.900,82 zł należnych odsetek). Wyliczona od tej kwoty, na podstawie art. 64 § 4 upea, opłata egzekucyjna wyniosła zatem 50.502,12 zł (505.021,23 zł x 10%), jednakże z uwagi na wynikający z w/w przepisu górny limit tej opłaty, organ przyjął jej wartość wynoszącą 40.000 zł, co wraz z opłatą manipulacyjną (100 zł) i wydatkiem egzekucyjnym z tytułu kosztów przesłania zawiadomienia o zajęciu do banku, dało łączną wysokość kosztów egzekucyjnych w kwocie 40.100,62 zł. Przedmiotowe postanowienie nie zostało zaskarżone przez skarżącą i jest ostateczne w administracyjnym toku instancji.
W tym stanie rzeczy trafnie w skarżonym postanowieniu organ stwierdził, że okoliczności jakie zaistniały w sprawie nie miały wpływu na prawidłowość naliczenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych. Sąd absolutnie nie neguje - przeciwnie w pełni zgadza się z poglądem - że jeśli po pobraniu od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych wierzyciel uzna zasadność zarzutu wygaśnięcia dochodzonego obowiązku w całości lub części, sytuacja ta co do zasady otwiera drogę do obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela. W myśl bowiem art. 64c § 3 pkt 2 upea wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji administracyjnej. Jak stwierdzono w wyroku WSA w Gliwicach z 18 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1082/25: "wynik rozpoznania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej ma bezpośrednie przełożenie na badanie podstaw do odpowiedzialności wierzyciela za koszty egzekucyjne. Pozwala on na ustalenie, czy ziściła się przesłanka o jakiej mowa w art. 64c § 3 pkt 2 upea. Jeżeli bowiem wierzyciel uznał, że wystąpiła okoliczność wypełniająca podstawę zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej wymieniona w art. 33 § 2 pkt 1-5 upea (...) prowadząca do umorzenia postępowania egzekucyjnego, to potwierdził tym samym, iż spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego." Skład orzekający w tej sprawie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w w/w wyroku, z tym jednak zastrzeżeniem, że przy ocenie zasadności obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi należy wziąć pod uwagę, czy doszło do wygaśnięcia zobowiązania w całości, czy tylko w części. Zdaniem Sądu, w przypadku bowiem tylko częściowego wygaśnięcia dochodzonego obowiązku, odpowiedzialność za koszty egzekucyjne rozkłada się zarówno na zobowiązanego - w części, w jakiej koszty zostały naliczone w stosunku do nadal istniejącej zaległości, jak i na wierzyciela - w części, w jakiej koszty zostały naliczone w związku z dochodzoną bezzasadnie wobec majątku zobowiązanego egzekucją. Pamiętać jednak należy, że na gruncie tej sprawy mamy do czynienia ze specyficzną sytuacją, w której uchybienie wierzyciela, polegające wskazaniu w tytule wykonawczym wartości zobowiązania w kwocie wyższej niż należna, nie doprowadziło do zmiany wysokości obciążających Spółkę kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania. Jeśli bowiem wziąć pod uwagę wadliwie wskazaną w tytule wykonawczym wysokość zaległości w łącznej wysokości 746.565,20 zł, jak i jej prawidłową wartość wynoszącą łącznie 505.021,23 zł - to w obu przypadkach koszty egzekucyjne kształtowały się na tym samym poziomie 40.100,62 zł, gdyż zarówno przed aktualizacją tytułu wykonawczego, jak po niej, organ egzekucyjny miał obowiązek ograniczenia opłaty egzekucyjnej do jej maksymalnej wysokości określonej w art. 64 § 4 upea, tj. do kwoty 40.000 zł. Skoro więc, jak słusznie stwierdził organ, Spółka ostatecznie i tak zostałaby obciążona kosztami egzekucyjnymi w kwocie 40.100,62 zł, to z uwagi na wyrażoną w art. 64c § 2 upea zasadę, zgodnie z którą koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego, Sąd uznał, że w realiach tej sprawy nie zachodzą przesłanki do obciążenia kosztami wierzyciela, pomimo niewątpliwej wadliwości jego działań.
W rezultacie nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 64c § 3 pkt 2 w związku z art. 33 § 2 pkt 5 oraz art. 27 § 1 pkt 3 upea, albowiem w okolicznościach faktycznych sprawy uchybienie wierzyciela nie miało wpływu na prawidłowość naliczenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych. Nieuzasadnione są też zarzuty art. 64cd § 1 i § 7 w związku z art. 33 § 2 pkt oraz art. 27 § 1 pkt 3 upea, gdyż w sprawie nie doszło do spełnienia niezbędnej przesłanki zwrotu kosztów zobowiązanemu, tj. wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnej z prawem. Sąd nie stwierdził także naruszenia podnoszonych w skardze przepisów postępowania (art. 6, 7, 7a § 1, 8, 9, 11, 12 i 13 kpa). Podejmując rozstrzygnięcie Dyrektor Izby rozważył wszystkie istotne okoliczności faktyczne, które poddał ocenie w kontekście wskazywanych przez stronę norm prawnych z art. 64cd § 1 i art. 64c § 3 pkt 2 upea. Ocena ta jest prawidłowa. Skarżąca nie podważyła skutecznie oceny dokonanej w zaskarżonym postanowieniu, zaś niezadowolenie z wydanego przez organ rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 § 1 kpa.
Nie stwierdzając zatem w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.