Z kolei wszczęcie postępowania egzekucyjnego w myśl art. 26 § 5 pkt 1 ustawy egzekucyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy tytuł wykonawczy zawiera pouczenie dla zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższego wynika, że zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wnoszone przez zobowiązanego tylko w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a pouczenie o prawie wniesienia zarzutów, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 jest skuteczne w dniu doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego i od tego dnia liczy - się upływ 7 - dniowego terminu do wniesienia zarzutów.
Wniesienie przez zobowiązanego zarzutów po upływie tego terminu obliguje organ egzekucyjny do wydania w oparciu o art. 61a k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.
Jak bowiem stanowi przepis art. 61a k.p.a., w sytuacji gdy żądanie strony (o którym mowa w art. 61 k.p.a.), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Mając na uwadze powyższe organ administracji orzeka o niedopuszczalności wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych (inne uzasadnione przyczyny) lub podmiotowych (osoba nie będąca stroną).
Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, następuje z dniem wystawienia przez wierzyciela tytułu wykonawczego. Tak więc w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie spornych w sprawie tytułów wykonawczych zostało wszczęte w dniu 23 stycznia 2020 r. ( tytuły nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zostało wszczęte 23 stycznia 2020 r.) oraz w dniu 26 marca 2020 r. ( tytuły nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]).
Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, nie następuje zatem w dacie doręczenia tytułów wykonawczych, ale w dacie ich wystawienia przez wierzyciela. Z tego też względu w niniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym przed ich nowelizacją.
Dlatego zarzuty mogą być wnoszone przez zobowiązanego tylko w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a pouczenie o prawie wniesienia zarzutów, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. jest skuteczne w dniu doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, zaś 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów liczy się od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu nie przysługuje już zobowiązanemu prawo do uzupełniania, ani wnoszenia zarzutów.
Jak dalej zauważono w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie mają m.in. przepisy k.p.a. w zakresie doręczeń, tj. art.42-44 k.p.a. , a tym samym ocena skuteczności doręczenia pisma w postępowaniu egzekucyjnym zależy od dochowania warunków formalnych ściśle określonych przepisami k.p.a.
Żeby mówić o skutecznym doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, musi być ono dokonane na właściwy adres.
W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu przesłał zobowiązanemu sporne odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności w S. S.A., na adres [...] L., ul. [...] znany mu na podstawie danych zawartych w dostępnych bazach danych.
W myśl art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.. Dz.U. z 2025 r. poz. 350 ze zm. dalej u.s.u.s.) Zakład jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z:
1) rejestru PESEL;
2) danych zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników na zasadach przewidzianych w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników;
3) danych zgromadzonych w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), prowadzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i punkcie informacji dla przedsiębiorcy (Dz.U. z 2022 r. poz. 541 ze zm.) CEIDG przekazuje drogą elektroniczną nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu uzyskania informacji i danych wpisanych do CEIDG na podstawie art. 21, oraz zmiany tych danych i informacji, oraz informacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 18 i 19 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1, do Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, Głównego Urzędu Statystycznego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz organów, o których mowa w art. 44 ust. 3.
Organ egzekucyjny zweryfikował też adres zobowiązanego w rejestrze PESEL uznając zawarte w nim dane adresowe za aktualne na dzień przesyłania odpisów tytułów wykonawczych.
Organ egzekucyjny ustalił również, że na podstawie danych przekazanych z CEiDG, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu 18 kwietnia 2019 r. sporządził zgłoszenie ZUS ZFA, tj. zgłoszenie zawieszenia przez stronę działalności gospodarczej, w którym to zgłoszeniu, na podstawie danych z CEiDG, został wskazany ten sam adres zamieszkania zobowiązanego oraz tożsamy z nim adres korespondencyjny. Po tej dacie, brak było dokumentów, które byłyby przypisane do konta zobowiązanego, które świadczyły by o zmianie adresu zamieszkania, pomimo, że zgodnie z art. 33 ust. 13 u.s.u.s. o wszelkich zmianach w stosunku do danych wykazanych w zgłoszeniach, o których mowa w ust. 10-12, płatnik składek zawiadamia Zakład w terminie 7 dni od zaistnienia zmian, stwierdzenia nieprawidłowości we własnym zakresie lub otrzymania zawiadomienia o stwierdzeniu nieprawidłowości przez Zakład.
Dlatego też według organu odwoławczego to na płatniku ciążył obowiązek wskazania, jaki ma adres zamieszkania (gdzie mieszka), a obowiązku tego nie można przerzucać na organy administracji. Ewentualne negatywne skutki braku aktualizacji danych, w tym danych adresowych, obciążają płatnika, w sytuacji gdy nie powiadomi on organu o zmianie miejsca zamieszkania, zaś doręczanie korespondencji następuje na adres zgłoszony przez płatnika, który figuruje w rejestrach organów.
W niniejszej sprawie zobowiązany nie zgłosił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu zmiany adresu zamieszkania i żadna zmiana miejsca zamieszkania nie została uwidoczniona również w innych bazach danych. Tym samym organ egzekucyjny nie miał obowiązku poszukiwania innego adresu i był nadal uprawniony, aby przesyłać korespondencję na adres w L., ul. [...].
W tych okolicznościach sprawy organ odwoławczy stwierdził, że skuteczne doręczenie korespondencji, która zawierała odpisy tytułów wykonawczych nastąpiło odpowiednio:
• 13 lutego 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. (I awizo - 30 stycznia 2020 r. i II awizo - 7 luty 2020 r.)
• 20 kwietnia 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. (I awizo - 6 kwietnia 2020 r. i II awizo -15 kwietnia 2020 r.)
Zgodnie z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy i ma takie samo znaczenie prawne jak doręczenia do rąk adresata. Doręczenie takie nie powoduje zatem prawnej nieskuteczności czynności, ani nie nakłada na organ obowiązku dodatkowej weryfikacji skuteczności doręczeń czy sprawdzania adresu, który wynika z baz danych, w szczególności gdy z zapisów na zwrotnych potwierdzeniach odbioru korespondencji nie wynika, że adres jest nieaktualny, albo adresat się wyprowadził. Korespondencja, którą organ kierował do zobowiązanego nie wracała z takimi adnotacjami, które mogłyby nasuwać wątpliwości co do aktualności adresu
Oznacza to w konsekwencji, że termin do złożenia zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej upłynął w dniu 20 lutego 2020 r. w odniesieniu do tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz w dniu 27 kwietnia 2020 r. dla tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].
Z tej przyczyny ponieważ pismo z 25 kwietnia 2025 r., nadane w tym samym dniu, które zawierało zarzuty na prowadzenie egzekucji administracyjnej zostało wniesione z uchybieniem terminu, zasadnym stała się odmowa wszczęcia postępowania.
Jednocześnie za niemające znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia uznano dołączone do zarzutów, jak i zażalenia dokumenty, które miałyby potwierdzać w datach doręczenia tytułów wykonawczych inne miejsce zamieszkania zobowiązanego niż L., ul. [...].
Według organu odwoławczego:
• umowa z 31 marca 2016 r. o najmie mieszkania w D.1, ul. [...] świadczy jedynie o wynajęciu przez tego lokalu, a adres ten nie został nigdzie zgłoszony jako adresu zamieszkania;
• karta rzemieślnika zarejestrowana 28 czerwca 2019 r. w Izbie Rzemieślniczej w B. w Niemczech świadczy jedynie o kwalifikacjach zawodowych do pracy w Niemczech i wskazuje adres w Niemczech w L., a nie w Polsce;
• zaświadczenie z 6 maja 2019 r. Marszałka Województwa Opolskiego o charakterze, okresie i rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce w L., ul. [...], potwierdza jedynie prowadzenie tej działalności gospodarczej pod tym adresem w okresie od 12 sierpnia 2010 r. do 15 kwietnia 2019 r.;
• umowa o pracę z 1 czerwca 2021 r. w Niemczech, rozwiązanie tej umowy 20 kwietnia 2022 r. i kolejna umowa o pracę z czerwca 2022 r. świadczą o pobycie w B.1 i C. w Niemczech już po przesłaniu odpisów tytułów wykonawczych;
• zaświadczenie o zameldowaniu J. Ś. w Holandii nie dotyczy zobowiązanego i nie ma żadnego wpływu na jego sprawę;
• oświadczenie J. Ś. z 1 sierpnia 2025 r., w którym stwierdziła, że od marca 2016 r. zobowiązany mieszka w D.1 jest jedynie oświadczeniem członka rodziny o okoliczności, która nigdy nie została przez niego samego potwierdzona oficjalnie przez żadnymi organami;
• dowód osobisty wydany 7 grudnia 2017 r. przez Wójta Gminy D. nie zawiera adresu zamieszkania, zaś sam fakt złożenia wniosku o wydanie dowodu osobistego w tym organie nie świadczy o adresie zamieszkania w D.1, albowiem zgodnie z art. 24 ustawy z 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz.U. z 2022 r. poz. 671 ze zm.), wniosek taki składa się w organie dowolnej gminy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zwiera on wyłącznie adres do korespondencji, ( opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu),
• czasowy dowód rejestracyjny samochodu [...] wydany przez Starostę O., zawiera co prawda wskazanie adresu: D.1 ul. [...], jednakże został on wydany dopiero 9 stycznia 2024 r. i nie może stanowić dowodu na zamieszkanie pod tym adresem w okresie kiedy organ egzekucyjny przesyłał w 2020 r. odpisy tytułów wykonawczych;
• pismo Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z 8 kwietnia 2025 r. jednoznacznie wskazuje, że organ przy przekazaniu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. dalszych tytułów wykonawczych celem prowadzeniem egzekucji z ruchomości potwierdził aktualność adresu zamieszkania: [...] L., ul. [...], a jedną z tych ruchomości jest samochód [...] zarejestrowany po raz pierwszy w Polsce w dniu 9 stycznia 2024 r.
Również w odniesieniu do dokonanego zgłoszenia strony jako członka rodziny do ubezpieczenia w miejscu pracy jego żony K. Ś. ubezpieczeniem tym został on objęty dopiero od 1 maja 2024 r. , a zatem po 4 latach od przesłania odpisów tytułów wykonawczych.
Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji skierowanej do zobowiązanego na adres L., ul. [...], która zawierała zawiadomienie wierzyciela z 13 grudnia 2019 r. o zakończeniu postępowania dowodowego. Przesyłkę tą 27 grudnia 2019 r. odebrał w imieniu adresata jego brat D. Ś., którego pracownik Poczty Polskiej S.A. oznaczył na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako "pełnoletni domownik". D. Ś., podejmując się odbioru korespondencji zobowiązał się do przekazania jej adresatowi nie zgłaszając pracownikowi Poczty Polskiej S.A., że adresat nie mieszka już pod tym adresem. Zarówno zatem wierzyciel, jak i organ egzekucyjny nie mieli zatem podstaw do kwestionowania tego adresu jako adresu zamieszkania zobowiązanego i tym samym skuteczności doręczenia również obecnej przesyłki. Na marginesie organ odwoławczy zauważył, że dla prawnego skutku doręczenia korespondencji nie mają znaczenia stosunki jakie panują pomiędzy zobowiązanym a jego bratem D. Ś.
Zauważano także końcowo , że pomimo, iż jak twierdzi strona, nie mieszka ona już pod adresem w L., to jednakże posługuje się nim nadal w kontaktach np. z bankami. Z dokumentów przekazanych przez organ egzekucyjny wynika, że zobowiązany posiada w I. S.A., B. S.A., S. S.A. co najmniej 2018 r. rachunki bankowe na dane adresowe: T. Ś., [...] L., ul. [...].
Dyrektor Izby przeanalizował również dane adresowe zobowiązanego w dostępnych organom podatkowym bazach danych, stwierdzając, że także w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, figuruje nadal jako aktualny od 23 lipca 2011 r. adres w L., ul. [...].
Nadal też ani w bankach jak i organach Krajowej Administracji Skarbowej nie dokonano aktualizacji tego adresu zamieszkania.
W tych okolicznościach sprawy organ odwoławczy za bezpodstawne uznał zarzuty podniesione w zażaleniu, przyznając jedynie, iż faktycznie doszło do naruszenia art. 12 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie przez organ egzekucyjny zaskarżonego postanowienia po upływie ok. 3 miesięcy od daty złożenia zarzutów ( wpływu pisma z 25 kwietnia 2025 r.), co jednakże nie miało wpływu na ocenę samej merytorycznej zasadności odmowy wszczęcia postępowania.
Odnośnie zaś wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 17 § 2 u.p.e.a., do czasu rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby stwierdził, że sprawie nie zaistniały żadne uzasadnione przypadki, które stanowiłyby podstawę do podjęcia decyzji o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego i dlatego też nie wydano takiego rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby, że nie jest też organem właściwym do rozpoznania wniosku o zwrot kosztów egzekucyjnych, czy zawieszenia egzekucji administracyjnej. Z wnioskami w tym zakresie winno się zwrócić do Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu, który prowadzi obecnie postępowanie egzekucyjne.
Podobnie w kwestii wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, żądanie podlega odrębnemu rozpatrzeniu przez Dyrektora Oddziału ZUS w Opolu, który wszczął postępowanie w tym przedmiocie i to w tym postępowaniu organ egzekucyjny rozpozna zasadność tego żądania.
W tych okolicznościach Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu nie znalazł podstaw faktycznych ani prawnych do zmiany, czy też uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu.
W skardze złożonej do tut. Sądu skarżący wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz zasadzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, ponowił zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego podniesione już uprzednio w zażaleniu wraz z ich dotychczasową argumentacji. Dodatkowo wskazano na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, tj. Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 17 lipca 2025 r." sygn. akt 240000.71.2604.2025-RED-7511602962, w zakresie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Wniesiono także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów:
1. zdjęć kopert z niedoręczoną zobowiązanemu korespondencją - na potwierdzenie faktu, iż żadna korespondencja kierowana do zobowiązanego na adres: [...] L., [...] nie została mu skutecznie doręczona, co skutkowało brakiem możliwości zapoznania się z treścią kierowanej do zobowiązanego korespondencji na adres: [...] L., [...] oraz ustosunkowania się do jej treści a także brakiem skutecznego wszczęcia egzekucji wobec zobowiązanego, a w konsekwencji zaistnienia przedawnienia składek objętych postępowaniem egzekucyjnym,
2. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 3 sierpnia 2016 r. - na potwierdzenie faktu złożenia w 2016 r. przez skarżącego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w Urzędzie Gminy D., co potwierdzenia, iż skarżący od 2016 r. zamieszkuje pod adresem D.1, ul. [...].
3. niemieckiego dowodu rejestracyjnego samochodu [...] - na potwierdzenie faktu, iż samochód [...] został sprowadzony z Niemiec dopiero w 2022 r.,
4. postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 5 września 2025 r., sygn. akt [...]- na potwierdzenie faktu jego treści; wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu w w/w tytuły wykonawcze do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów.
Zdaniem skarżącego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu podczas ponownego rozpatrywania sprawy skupił się de facto na powieleniu ustaleń poczynionych przez organ egzekucyjny, zaś samo uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w głównej mierze odnosi się do powtórzenia ustaleń organu egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy błędnie zastosował przepisy prawa oraz nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, pomijając w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczność, że od 31 marca 2016 r. Skarżący zamieszkuje pod adresem: [...] D.1, ul. [...] negując - bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia - wszystkie przedstawione na tą okoliczność dowody, co jest nie do zaakceptowania.
W zakresie chociażby przedłożonej umowy najmu z 31 marca 2026 r. organ odwoławczy lakonicznie stwierdził, że świadczy ona jedynie o wynajęciu tego lokalu, pomimo że w samej umowie wprost zostało wskazane, że jej przedmiotem jest wynajęcie mieszkania do celów mieszkaniowych, gdzie zamieszkuje on wraz z żoną i potomstwem. Powyższe niewątpliwie świadczy o tym, że skarżący wynajął lokal stricte w celach mieszkaniowych. Dodatkowo na potwierdzenie faktu zamieszkiwania w wynajmowanym lokalu przedstawiono dowód uiszczania opłat za śmieci od 2016 r., tj. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 3 sierpnia 2016 r.
Po przeanalizowaniu argumentów zawartych w skardze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wnosząc o jej oddalenie stwierdził, że stanowi ona powielenie treści zażalenia i żadna z kwestii w niej zawartych nie uzasadnia zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2026 r. poz. 143 - dalej: ppsa), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl przepisu art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).
Z kolei na podstawie art. 135 ppsa, sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Zaznaczyć także należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wystawionych tytułów wykonawczy.
Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a., w myśl którego, gdy żądanie o wszczęcie postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, tj. nie ma legitymacji materialnej w rozumieniu art. 28 k.p.a. do złożenia wniosku, a drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy jednak przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a mianowicie, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, a także gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 września 2015 r., sygn. akt III UK 16/15, publ. LEX nr 1814918).
Brzmienie tego przepisu wyraźnie wskazuje, że organ administracji państwowej, każdorazowo w przypadku stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, nie może przystąpić do merytorycznego badania wniosku, lecz obowiązany jest zaniechać dalszych czynności i odmówić wszczęcia postępowania. Użyte w tym przepisie wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania administracyjnego stoją na przeszkodzie przepisy prawa, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 17.02.2012 r. sygn. VI SA/Wa 2450/11, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne, przytaczane niżej orzeczenia).
A zatem w przypadku odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a., organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że kwestią wymagającą oceny Sądu w niniejszej sprawie nie jest sama zasadności bądź niezasadność podniesionych zarzutów egzekucyjnych, ale wyłącznie ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych z uchybieniem terminu. A taka właśnie sytuacja wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu do ich złożenia , wbrew zarzutom skargi, ma miejsce w niniejszej sprawie.
Jak wynika z przedbiegu dotychczasowego postępowania zagadnieniem budzącym zastrzeżenia skarżącego, na którym skupia się cała argumentacja i zarzuty skargi, jest prawidłowość zastosowanej przez wierzyciela procedury doręczeń przesyłek, zawierających dokumenty mające kluczowe znaczenie dla oceny legalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a mianowicie odpisu tytułu wykonawczego i upomnienia przedegzekucyjnego.
Jak wynika z akt sprawy skarżący, składając w piśmie z dnia 25 kwietnia 2025 r. zarzuty przeciwko prowadzonej egzekucji, podnosił okoliczność, że korespondencja zawierająca upomnienie przedegzekucyjne oraz odpis tytułu wykonawczego, została skierowana do niego na niewłaściwy adres, gdyż od 2016 r. zamieszkiwał on już pod nowym adresem i powyższe dokumenty nigdy nie trafiły do jego rąk. Dlatego też, według strony, doręczeń tych pism nie można uznać za skuteczne, czego konsekwencją było nie tylko niedochowanie warunku z art. 15 ust. 1 u.p.e.a., lecz również bezpodstawne prowadzenie postępowania egzekucyjnego.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że przed przystąpieniem przez organ do czynności egzekucyjnych powinno dojść do skutecznego doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, co wprost wynika z treści art. 32 u.p.e.a.. W ocenie organów obu instancji zajęto stanowisko, że wierzyciel dochował tego obowiązku, przesyłając odpis tytułu wykonawczego na jedyny znany mu wówczas adres zamieszkania zobowiązanego.
Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego ma istotne znaczenie proceduralne, ponieważ zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., dopiero z chwilą skutecznego dokonania powyższej czynności procesowej dochodzi do wszczęcia egzekucji administracyjnej (chyba że, jak stanowi art. 26 § 2 pkt 2 u.p.e.a., wcześniej doszło do doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, co w realiach tej sprawy nie miało jednak miejsca.
Przechodząc do oceny kwestii zachowania przez wierzyciela procedury doręczeń pism skarżącemu, wyjaśnienia wpierw wymaga, że zgodnie z art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W przypadku osób fizycznych zasadą jest doręczanie pism w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
Podstawowe jednakże znaczenie w sprawie maja uregulowanie art. 44 k.p.a.. Zgodnie z nimi: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (...). § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Przywołany przepis statuuje tak zwaną prawną fikcję doręczenia, z której wynika domniemanie doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 § 1-4 k.p.a., mimo że jest oczywiste, iż pismo nie dotarło do rąk adresata, w terminie czternastu dni określonym w art. 44 § 1 k.p.a.. Doręczenie dokonane w omawianym trybie stwarza domniemanie prawne doręczenia pisma oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn zawinionych lub niezawinionych, leżących po jej stronie. Domniemanie prawne doręczenia pisma z zastosowaniem prawnej fikcji doręczenia jest niewzruszalne w tym sensie, że nie można skutecznie wykazywać, iż treść pisma nie dotarła do wiadomości adresata. Jest to bowiem przewidywany i dopuszczalny skutek zastosowania tej instytucji. Jednak następstwa tak skonstruowanego domniemania prawnego mogą być bardzo dotkliwe dla strony, szczególnie w sytuacjach, kiedy strona nie dowie się o treści pisma w terminie umożliwiającym jej skuteczne działanie prawne. W związku z tym dopuszczalne jest obalenie domniemania doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji doręczenia, przez wykazanie, że samo zastosowanie art. 44 k.p.a. było wadliwe, wskutek nieprzestrzegania szczegółowych wymogów procedury doręczenia. W związku z dotkliwością skutków doręczenia przy zastosowaniu fikcji prawnej, zasady stosowania tej instytucji powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z wymogów procedury doręczenia powoduje, że organ administracji publicznej nie może skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji prawnej doręczenia na podstawie przepisów k.p.a.. Natomiast jeżeli powyższe czynności wykonano prawidłowo, organ administracji uprawniony jest do uznania pisma za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo wówczas pozostawia się w aktach sprawy (wyrok NSA z 13 września 2023 r., sygn. akt I GSK 1408/22).
Dlatego też nie wystarczy samo powołanie się na art. 44 k.p.a., ale konieczne jest dokonanie ustaleń faktycznych, czy spełnione zostały wszystkie warunki określone w tych przepisach, pozwalające na uznanie doręczenia (dokonanego w warunkach prawnej fikcji) za skuteczne. Ustalić należy, na podstawie zwróconej do organu przesyłki, czy doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z możliwością jej odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.. Ustalenia wymaga, czy na zwróconej przesyłce znajduje się adnotacja doręczyciela - w przypadku, gdy przesyłka nie została podjęta w terminie 7 dni - o pozostawieniu powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Wszystkie te ustalenia są niezbędne do dokonania oceny prawidłowości, a tym samym skuteczności, doręczenia danej przesyłki w trybie art. 44 § 4 k.p.a. i ustalenia dnia wystąpienia skutku doręczenia postanowienia (wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1423/19).
W rozpoznanej obecnie sprawie , w ocenie Sądu organy sprostały powyższemu obowiązkowi dokonując weryfikacji spełnienia wymogów formalnych , pozwalających na stwierdzenie, iż zostały spełnione przesłanki do uznania kierowanej do strony korespondencji, która zawierała odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności w S. S.A., za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia z czternastodniowego okresu awizowania.
Jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych doręczenia te miały miejsce w trybie art. 44 k.p.a. odpowiednio w dniu 13 lutego 2020 r. (I awizo - 30 stycznia 2020 r. i II awizo - 7 luty 2020 r.) oraz w dniu 20 kwietnia 2020 r. w (I awizo - 6 kwietnia 2020 r. i II awizo -15 kwietnia 2020 r.).
Pomimo jednakże spełnienia wymogów formalnych obu tych doręczeń w trybie art. 44 k.p.a., rozważenia wymagało - co stanowi de facto istotę sporu- czy korespondencja ta skierowana była na właściwy w tej dacie adres zamieszkania/ adres do korespondencji skarżącego.
Zdaniem skarżącego, doszło do naruszenia art. 44 k.p.a. przez bezzasadne przyjęcie, że wskazana korespondencja organu została mu skutecznie doręczona. W jego ocenie, brak jego wiedzy o wystawionych tytułach wykonawczych i wysłaniu ich na nieprawidłowy adres zamieszkania skutkują nieskutecznością doręczenia w drodze zastosowania fikcji doręczenia w postępowaniu administracyjnym, a tym samym do braku skutecznego zainicjowania w oparciu o nie postępowania egzekucyjnego.
Sąd nie neguje wyrażanego w orzecznictwie- a przywoływanego przez pełnomocnika skarżącego- stanowiska, iż zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 41 k.p.a., obowiązek zawiadomienia organu o zmianie adresu zamieszkania obciąża stronę wyłącznie "w toku postępowania", aktualizując się dopiero w chwili doręczenia stronie pierwszego pisma, przez co dowiaduje się ona o istniejącym postępowaniu, a tym samym nie może być niejako "zaskakiwana" przez organ administracji o wszczętej egzekucji, w sytuacji, w której dowiaduje się o obowiązku na przykład dopiero po pobraniu egzekwowanej kwoty z konta bankowego. Podkreśla się również, iż przyjęcie możliwości skutecznego doręczenia zawiadomienia przez awizo na nieaktualny adres uniemożliwia podjęcie przysługujących zobowiązanemu działań mających na celu ochronę jego interesów (art. 33 u.p.e.a.).
Jednakże stanowisko orzecznictwa musi być każdorazowo odnoszone do realiów danej konkretnej sytuacji, gdyż w ocenie składu orzekającego nie w każdym przypadku zasadnym jest nakładanie na organy egzekucyjne obowiązku nieograniczonego poszukiwania nowego ewentualnego miejsca zamieszkania dłużnika, w szczególności , gdy on sam nie dokonuje aktualizacji swoich danych w systemach w oparciu o które, czynione są bieżące ustalenia, co do adresu na który winna być kierowana do niego korespondencja.
Taka natomiast sytuacją wystąpiła w realiach niniejszej sprawy, gdyż wierzyciel wystawiając i doręczając tytuły wykonawcze wywiązał się z obowiązku poczynienia ustaleń co do właściwego adresu nie tylko zamieszkania, ale i wskazanego przez samego skarżącego adresu do korespondencji i prawidłowo zaadresował na ten adres sporne przesyłki.
Zgodnie z przywołany przez organ odwoławczy uregulowaniem art. 33 ust. 4 u.s.u.s. ZUS jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z:
1) rejestru PESEL;
2) danych zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników na zasadach przewidzianych w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników;
3) danych zgromadzonych w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), prowadzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Takie też ustalenia adresu skarżącego dokonano w oparciu o powyższe urzędowe systemy gromadzenia danych, z których wynikał przyjęty do korespondencji ze zobowiązanym , jako jego aktualny adres: L. ul. [...].
Trudno przy tym zgodzić się z zarzutem pełnomocnika strony, iż w sytuacji , gdy organ egzekucyjny posiadał wiedzę, że korespondencja kierowana na adres w L., ul. [...] nie jest doręczana w sposób bezpośredni, w tym w trybie art. 42 i 43 k.p.a., organ nie podjął jakichkolwiek starań w celu weryfikacji prawidłowości miejsca zamieszkania zobowiązanego, w tym nie zweryfikował tej kwestii w terenie.
Organ egzekucyjny na dzień kierowania korespondencji, nie miał żadnej wiedzy o ewentualnej zmianie miejsca zamieszkania skarżącego, a tym bardziej o fakcie wynajmu przez niego w roku 2016 lokalu mieszkalnego w innej miejscowości. Sam zresztą skarżący wbrew temu co obecnie wywodzi , nadal posługiwał się adresem w L. i nie dokonywał jego aktualizacji zarówno w systemach teleinformatycznych jak i posługiwał się nim jeszcze w kontaktach z pracodawcę niemieckim ( por. dokument datowany na 8.05.2019r akta administracyjne k 88-91).
Również w danych dotyczących miejsca zamieszkania ujawnionych w systemie Pesel nada aktualny był adres w L. i nie zostały przez niego ujawniony adres tymczasowy w D.1, pod którym miał już przebywać od 2016 r. Z kolei z danych historycznych ujawnionych w tej bazie wynika, że miał on świadomość dotyczącą tzw. czasowego meldunku , gdyż we wcześniejszych latach dokonywał on takiego zameldowania pod adresem w O. w okresie od 2017-2018 – akta administracyjne k. 132-133). Można jedynie w tym miejscu zwrócić uwagę na rozbieżności czasowe tego czasowego zameldowania w O. z twierdzeniami o zamieszkiwaniu już w wynajętym lokalu w D.1 od 2016 r.
Podobnie nie dokonał on też ewentualnej aktualizacji swojego nowego adresu w z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej, w oparciu o które to dane Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu w dniu 18 kwietnia 2019 r. sporządził zgłoszenie ZUS ZFA, tj. zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej. W zgłoszeniu tym, na podstawie danych z CEiDG, został wskazany jako adres zamieszkania oraz adres korespondencyjny: [...] L., ul. [...].
Również z danych adresowych w dostępnych organom podatkowym bazach danych w tym Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, jako nadal aktualny od 23 lipca 2011 r. ujawniony jest adres w L., ul. [...]. ( akta administracyjne k. 135-138).
Jak wskazało miedzy innymi w wyrokach NSA z dnia 28.06.2017 r. sygn. akt II FSK 3102/15 a także z dnia 4.09.2014 r., sygn. akt II FSK 1757/13, skoro prawodawca przewidział specjalny system ewidencyjny podatników i płatników, to zaniechanie przez podatnika dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego w przypadku zmiany adresu zamieszkania prowadzi do skutku w postaci kierowania korespondencji przez organ podatkowy pod niewłaściwy adres, zaś mogące stąd wynikać ewentualne negatywne skutki obciążają jednak podatnika, a nie organ podatkowy.
W orzeczeniu tym podkreślono również, że skoro organ administracji publicznej dysponuje adresem podatnika z Krajowej Ewidencji Podatników, doręczeń może dokonywać tylko na ten adres (chyba, że stosowałby inny sposób doręczenia, niż na adres zamieszkania adresata). Nie tylko nie jest więc zobowiązany do prowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia innego miejsca zamieszkania skarżącego, niż wskazane przez skarżącego w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub w aktualizacjach, ale wręcz nie może tego czynić, gdyż narażałby się na zarzut doręczania pism pod niewłaściwy adres, a więc adres nie wynikający z wiążącej go Ewidencji.
Ustalając zatem adres na jaki przeprowadzić ma doręczenie organy mogą i powinny korzystać z pozostających w jego dyspozycji źródeł informacji. W szczególności posłużyć się może danymi z Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP) prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 237 ze zm.- dalej "u.z.i.e.p.p."). Wspomniany CRP KEP stanowi podstawowe zasób informacji o podatnikach, w tym takich które mogą być wykorzystywane do potrzeb postępowań podatkowych. Ten system integrujący dane pochodzące z różnych rejestrów urzędowych w tym Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej stworzono, aby z jednej strony zmniejszyć obciążenia ewidencyjne spoczywające na osobach fizycznych, a z drugiej zwiększyć efektywność przetwarzania i polepszyć jakość danych identyfikacyjnych (uzasadnienie projektu noweli do ustawy z 29 lipca 2011 r. druk nr 4159 prace Sejmu VI kadencji). Funkcje CRP KEP zostały wymienione w art. 14 ust. 2 u.z.i.e.p.p. i obejmują również wymianie danych z rejestrem PESEL, CEIDG. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy wpisowi do CEIDG podlegają adres do doręczeń oraz - jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej.
Doręczenia dokonywane w trybie zastępczym (przez awizo, a więc z upływem terminu, w którym adresat może je odebrać), mają takie samo znaczenie prawne, jak doręczenia do rąk adresata, toteż okoliczność, że doręczenia dokonywane były właśnie w trybie zastępczym, ani nie powoduje prawnej nieskuteczności tych czynności, ani nie nakładała na organy administracji publicznej obowiązku dodatkowej weryfikacji skuteczności tak dokonanych doręczeń.
Istotnym jest także na gruncie rozpoznawanej obecnie sprawy zwrócenie też uwagi na informację zwrotną pozyskaną z S. S.A. do którego skierowano zawiadomienia o zajęciu wierzytelności objętych wystawionym tytułami wykonawczymi, a mianowicie o zaistnieniu zbiegu egzekucji , z wcześniejszymi zajęciami dokonanymi na rzecz ZUS ( lata 2017-2018) a także odrębnym zajęciem komorniczym ( akta administracyjne k.24) . Co więcej również w danych adresowych w do kont bankowych skarżącego , nadal figuruje ten sam adres w L.
A zatem nie jest to jedyna wdrożona wobec zobowiązanego egzekucja dotycząca należności ZUS. Już w ramach uprzednio zainicjowanych postępowań egzekucyjnych uzyskał on wiedzę o konieczności informowania organu egzekucyjnego o zmianach adresowych, co najmniej w odniesieniu do już uprzednio zainicjowanych wobec niego postępowań egzekucyjnych. Nadal jednakże nie zaktualizował sowich danych adresowych, a zatem z uwagi na zaniedbanie zgłoszenia wierzycielowi nowych danych adresowych, to na nim ciążyło ryzyko nieodebrania kolejnych korespondencji kierowanych na niezmieniony adres.
W tym stanie sprawy Sąd uwzględniając specyfikę i realia niniejszej sprawy, stwierdził iż z wyżej omówionych powodów organy prawidłowo uznały, że pomimo obecnych twierdzeń skarżącego o mającej mieć miejsce zmianie adresu zamieszkania, skierowanie do niego przez wierzyciela odpisów wykonawczych w obecnej sprawie na dotychczasowy adres było prawnie skuteczne. Tym bardziej, że adres ten był także wskazanym przez samą stronę adresem do doręczeń, który nie musi być tożsamy w miejscem zamieszkania.
Powyższej oceny, nie mogły przy tym zmienić przywoływane na etapie postępowania przed organami, jak i w ramach postępowania sądowego okoliczności oraz dowody mające potwierdzać, zmianę faktycznego adresu zamieszkania Skarżącego, z których większa cześć dotyczyła też zdarzeń które miały miejsce w kolejnych latach.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ egzekucyjny zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił stronie na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów, z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia, który to termin zgodnie z mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie dotychczas obowiązującymi regulacjami ustawowymi, a mającymi zastosowanie do postępowań egzekucyjnych wszczętych przed wejściem w życie nowych regulacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dniem 30 lipca 2020 r., wynosił 7 dni od doręczenia odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczenia
Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Z tych przyczyn faktycznych i prawnych Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu skargi.