Wyrok WSA z dnia 10 kwietnia 2026, sygn. I SA/Op 918/25

Podsumowując Kolegium wskazało, iż jak wynika z akt sprawy, organ I instancji prawidłowo i zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami, objął opodatkowaniem i prawidłowo sklasyfikował - według zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków - wszystkie nieruchomości podlegające podatkiem od nieruchomości, rolnym oraz leśnym, wszystkie nieruchomości stanowiące współwłasność lub będących w posiadaniu odwołujących w 2025 r. na terenie Gminy N.1, a także prawidłowo zastosował stawki podatkowe.

Kwestionując rozstrzygnięcie Kolegium Podatnicy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W skardze Podatnicy zarzucili, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Jak wynika z uzasadnienia i stanowiska zaprezentowanego w skardze, podniesione zarzuty są w istocie powtórzeniem zarzutów odwołania. Dodatkowo Skarżący wskazali, że niedopuszczalne było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez Kolegium oraz tolerowanie wytwarzanych przez organ I instancji fałszywych dokumentów. Zdaniem Skarżących, świadczy to o niedostatecznie wnikliwym zbadaniu sprawy i podstaw wydania decyzji, jak i wytworzonych fałszywych dokumentów, tj. Załącznika nr 1 i nr 2. Zarzucali również ukrywanie przez Kolegium korupcji organu I instancji oraz ukrywanie i chronienie przestępstw wiceburmistrza Namysłowa, który wytworzył fałszywe dowody w efekcie czego naraził Skarżących na ewidentne straty. Skarżący wskazywali również na brak ujęcia jako przedmiotu opodatkowania działki nr [...] o powierzchni około 0,5400 ha. Skarżący kwestionowali również kierowane do nich wezwania dotyczące zapłaty za bezumowne korzystania z działki [...] stanowiącej własność Gminy N.1. Do skargi Skarżący załączyli szereg kopii dokumentów, w tym kopię wezwania do zapłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości [...] oraz kopię wyroku Sądu Rejonowego w K. z 16 września 2025 r. o wydanie nieruchomości składającej się z działki gruntu [...] położonej w S.

Mając na uwadze argumentację przedstawioną w skardze, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2026 r. Skarżący wskazał, że sprawa dotyczy przed wszystkim nieprzestrzegania przez Burmistrza Namysłowa, tj. organ I instancji, przepisów prawa. Skarżący podnosił, że organ ten działa bez podstawy prawnej wysyłając wezwania do uiszczenia opłaty z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości [...] za 2025 r., pomimo że z prawomocnego wyroku sądu powszechnego wynika, że jeszcze przed 2023 r. Skarżący zaprzestał użytkowania tej nieruchomości. Tymczasem organ mataczy i utrudnia Skarżącemu prowadzenie działalności, zaś z tytułu tych bezprawnych działań organu Skarżący poniósł znaczne straty. Wskazał, że domaga się ukarania osób, które kierują do niego bezprawne wezwania. Podał również, że od 2019 r. toczy różne sprawy odwołując się do prokuratury oraz sądów powszechnych oraz Ministra Sprawiedliwości wskazując na popełnianie przez przedstawicieli organu przestępstw z art. 270§1 Kodeksu karnego, czyli fałszowanie dokumentów i posługiwanie się tymi dokumentami na szkodę Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) [dalej: p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 15 października 2025 r., którą organ ten działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 Op. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Namysłowa z 8 kwietnia 2025 r., nr F.3123.10.2025.ED ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne na 2025 r. w wysokości 6.330,00 zł.

Sąd uznał, że organ prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy- podstawę opodatkowania. Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały ustalone na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, w tym na podstawie ewidencji gruntów i budynków, informacji w sprawie podatku rolnego, informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz podatku leśnego. Należy przy tym podkreślić, że okoliczności w zakresie przyjętych podstaw opodatkowania, co do zasady nie były sporne i Skarżący ich nie kwestionowali, za wyjątkiem zarzutów formułowanych w stosunku do pewnej kategorii ustaleń faktycznych i czynności podejmowanych przez organ w odniesieniu do działki [...] położonej w S. Jednak co należy podkreślić, działka ta nie została ujęta jako podstawa opodatkowania w zaskarżonej decyzji dotyczącej ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2025 r.

W ocenie Sądu, poczynione ustalenia faktyczne dawały z podstawę do wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązani pieniężnego na 2025 r. albowiem w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 6c ust. 1 u.p.r., zgodnie z którym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wynika z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.p.l., opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Z kolei z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2;

2) posiadaczami samoistnymi gruntów;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, a także jeżeli dotyczy nieruchomości znajdujących się w Zasobie, o którym mowa w art. 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. z 2018 r. poz. 2363 oraz z 2019 r. poz. 1309), albo

b) jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i Lasów Państwowych.

Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.l. podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi lasów;

3) użytkownikami wieczystymi lasów;

4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i pkt 10 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, a także grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.r., podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 u.p.r., o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1).

Jak wynika z art. 6 ust 1 u.p.r. podatek rolny za rok podatkowy wynosi:

1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta,

2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta

- obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy.

Przepis art. 6 ust. 2 u.p.r. stanowi, że średnią cenę skupu żyta, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy.

Jak wynika z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VII z oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

Z kolei zgodnie z art. 3 u.p.l., podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ust. 2 u.p.l.).

W ocenie Sądu, organ prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie powołane przepisy w doniesieniu do poszczególnych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym jak i podatkiem leśnym. Jak wynika z akt sprawy Skarżący są właścicielami: działki nr [...] położonej w S. o powierzchni 0,32 ha, stanowiącej grunty rolne zabudowane budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 168 m2 i budynkami gospodarczymi służącymi wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni użytkowej 24,32 m2 i 516 m2; działki nr [...] położonej w N. o powierzchni 23,35 ha, stanowiącej grunty orne i nieużytki oraz działki nr [...] w N. o powierzchni 13,90 ha, stanowiącej grunty orne i lasy. Ponadto Strony są użytkownikami części działki nr [...] w N. o powierzchni 1,4115 ha (której zarządcą jest P.), stanowiącej grunty orne i lasy.

W ocenie Sądu, zważywszy na posiadane przez Podatników nieruchomości gruntowe i budynkowe, łączne zobowiązanie pieniężne na 2025 r. zostało prawidłowo ustalone przez organ I instancji. Zgodnie z uzasadnieniem decyzji oraz materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, za podstawę opodatkowania przyjęto i opodatkowano następujące nieruchomości, od których podatki wyniosły:

- po uwzględnieniu zwolnień na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. i zastosowaniu przeliczników z art. 4 ust. 5 u.p.r. - gospodarstwo rolne o powierzchni 32,7070 ha przeliczeniowych x stawka 187,50 zł/ha (wynikająca z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r. i § 1 Uchwały nr 110/IX/24 Rady Miejskiej w Namysłowie z 19 grudnia 2024 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę do obliczenia podatku rolnego na 2025 r.) = 6.132,56 zł podatku rolnego;

- budynek mieszkalny o powierzchni 168 m2 x stawka 0,84 zł/m2 (wynikająca z § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a) Uchwały nr 72/IX/24 Rady Miejskiej w Namysłowie z 30 października 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości) = 141,12 zł podatku od nieruchomości;

- las o powierzchni 0,9200 ha x stawka 61,0170 zł/ha (wynikająca z art. 4 ust. 1 u.p.l. i Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 18 października 2024 r. - M.P. poz. 892) = 56,14 zł podatku leśnego.

Natomiast nieużytki rolne oraz dwa budynki gospodarcze (jako położone na gruncie gospodarstwa rolnego, służące wyłącznie działalności rolniczej) podlegały zwolnieniu od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) i pkt 10 u.p.o.l., zatem łączne zobowiązanie pieniężne na 2025 r. wyniosło w zaokrągleniu do pełnych złotych 6.330,00 zł.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ w sposób prawidłowy ustalił podstawę opodatkowania, jak i prawidłowo zastosował stawki podatku wynikające z przepisów prawa miejscowego.

Przechodząc do kwestii związanych z nieruchomością [...] w S. podkreślić na wstępnie należy, że nieruchomość ta stanowi własność Gminy N.1. Jak wnika z akt sprawy, Skarżący nie kwestionowali w postępowaniu dotyczącym ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2025 r. okoliczności braku posiadania przez Skarżących działki [...], stanowiącej własność Gminy N.1. Ustalenia te są ponadto zgodne z ustaleniami poczynionymi w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w K. W uzasadnieniu przedłożonej przez Skarżącego kopii wyroku Sądu Rejonowego w K. z 16 września 2025 r. sygn. akt [...] wskazano, iż z ustaleń faktycznych poczynionych przez ten sąd wynika, że W. S. nie władał przedmiotową nieruchomością we wrześniu 2025 r. (na dzień wydania wyroku przez ten Sąd). Z kolei z oświadczeń i twierdzeń Skarżącego złożonych w toku postępowania cywilnego wynika, że od 21 października 2024 r. zaprzestał on użytkowania tej działki, a od tego czasu działkę użytkuje jego syn. W trakcie rozprawy w dniu 10 kwietnia 2025 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, Skarżący również podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i oświadczenia, z których wynikało, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją tj. w 2025 r., nie użytkował nieruchomości oznaczonej nr [...]. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, że aby Skarżący dysponował obecnie jakąkolwiek umową dotyczącą użytkowania przedmiotowej nieruchomości oraz aby Skarżący w jakikolwiek sposób użytkował tę nieruchomość w 2025 r. Tezy takiej nie formułuje także organ podatkowy, który ustalając łączne zobowiązanie pieniężne za 2025 r., nie ujął tejże nieruchomości w przyjętej podstawie opodatkowania. Z akt sprawy wynika natomiast, że kwestie związane z bezumownym korzystaniem z nieruchomości nr [...] były we wcześniejszych latach sporne między Skarżącym a Gminą N.1 – także na gruncie ustalania wysokości zobowiązań podatkowych. Niemniej jednak obecnie Skarżący nie formułuje zarzutów dotyczących błędnego ustalenia przez organ braku jego tytułu prawnego do ww. nieruchomości, czy też posiadania przez niego tej nieruchomości w 2025 r. Zarzuca jedynie brak uwzględnienia w decyzji z 8 kwietnia 2025 r. okoliczności dotyczących dochodzonych od niego przez Gminę N.1 zobowiązań z tytułu odszkodowań za bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w S.1 oraz wskazuje na nieprzestrzegania przez Burmistrza Namysłowa, tj. organ I instancji, przepisów prawa. Skarżący podnosił, że organ działa bez podstawy prawnej wysyłając wezwania do uiszczenia opłaty z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości [...] za 2025 r., pomimo że z prawomocnego wyroku sądu powszechnego wynika, że jeszcze przed 2023 r. Skarżący zaprzestał użytkowania tej nieruchomości. Skarżący wskazywał również, że organ mataczy i utrudnia mu prowadzenie działalności, zaś z tytułu tych bezprawnych działań organu Skarżący poniósł znaczne straty.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne nie jest aktem, w którym określa się lub rozlicza kwestie związane z innymi należnościami, czy zobowiązaniami. Podnoszone przez Skarżących kwestie dotyczące naliczania odszkodowań za bezumowne korzystanie z nieruchomości, czy też zarzucane przez nich nieprawidłowości w działaniu organu podatkowego w zakresie innym niż mogący mieć wpływ na wysokość ustalanego zobowiązania pieniężnego w danym, objętym postępowaniem okresie, nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, bowiem nie mają wpływu na treść decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Kwestie te ewentualnie mogą stanowić odrębny przedmiot postępowania. Z tego też względu poza granicami niniejszej sprawy pozostają podnoszone przez Skarżących okoliczności zawiązane z ustaleniami dotyczącymi odszkodowań z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, czy też formułowane przez nich w stosunku do Burmistrza Namysłowa oraz jego zastępcy zarzuty z zakresu prawa karnego. W tym miejscu raz jeszcze podkreślić należy, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W uchwale NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1, poz. 1, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Niemniej jednak rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi (...) wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z 20 listopada 1997 r., SA/Łd 2572/95,).

W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale NSA (7) z 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3, poz. 104, w której stwierdzono, że: "W postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot". Granicę orzekania przez sąd administracyjny wyznacza przedmiot, jaki został rozstrzygnięty w danym akcie, który stał się przedmiotem skargi do sądu. Skarga, w myśl art. 134 i art. 145 p.p.s.a., otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym.

Mając powyższe na uwadze, wbrew stanowisku Skarżącego, Sąd rozpoznający skargę na decyzję w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego za 2025 r., nie jest władny do rozstrzygania ewentualnych sporów w zakresie ww. bezumownego korzystania z działki, czy też oceny działań organu w zakresie innym niż wynikające z kontroli prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Spory takie podlegają rozstrzygnięciu w ramach odrębnych postępowań. W ramach niniejszego postępowania kontroli sądowoadministracyjnej podlegała wyłącznie decyzja ustalająca Skarżącym zobowiązanie pieniężne za 2025 r. Podsumowując, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzją ją poprzedzająca ustalająca Skarżącym zobowiązanie pieniężne za 2025 r., zostały wydane w sposób prawidłowy. Stosownie bowiem do przepisów prawa materialnego przywołanych w części wstępnej uzasadnienia, podatek od nieruchomości, podatek rolny, podatek leśny, a także łączne zobowiązanie pieniężne na rok podatkowy od osób fizycznych ustala - w drodze decyzji - organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. W rozpoznawanej sprawie okolicznością uzasadniającą powstanie obowiązku podatkowego był fakt, iż Skarżący spełniali warunki ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego. Organ I instancji działając na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych, w sposób prawidłowy skonkretyzował ten obowiązek z stosunku do Skarżących. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji prawidłowo i zgodnie z opisanymi wyżej przepisami, objął opodatkowaniem i prawidłowo sklasyfikował - według zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków - wszystkie nieruchomości podlegające podatkiem od nieruchomości, rolnym oraz leśnym, a także prawidłowo zastosował stawki podatkowe. Okoliczności to co do zasady nie są kwestionowane przez Skarżącego.

Z kolei zarzuty wydania kwestionowanej decyzji po terminie płatności pierwszej raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. i niepodania w uzasadnieniu decyzji terminów płatności rat. nie dyskwalifikują tej decyzji w sposób powodujący konieczność jej uchylenia. Organ podatkowy może bowiem wydać decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe aż do upływu terminów określonych w art. 68 § 1 Op. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Burmistrz Namysłowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poinformował przy tym prawidłowo strony, że terminy płatności łącznego zobowiązania pieniężnego ustalonego tą decyzją, wynikają z przepisów prawa, a mianowicie art. 47 Op. oraz art. 6 ust. 7 u.p.o.l., art. 6a ust. 6 u.p.r i art. 6 ust. 3 u.p.l. Przepisy oraz art. 6 ust. 7 u.p.o.l., art. 6a ust. 6 u.p.r i art. 6 ust. 3 u.p.l określają ustawowe terminy płatności rat podatków rolnego, leśnego i od nieruchomości, ustalanych w postaci łącznego zobowiązania pieniężnego. Jednak w przypadku, gdy decyzja ustalająca wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego nie zostanie doręczona na co najmniej 14 dni przed terminem płatności pierwszej raty, termin kalendarzowy ulega automatycznie przesunięciu i wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji zgodnie z art. 47 § 1 i § 2 Op. Zatem przesunięcie terminu płatności w przypadku decyzji ustalającej następuje z mocy prawa.

Mając na uwadze przestawione powyżej okoliczności sprawy, Sąd uznał, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przyjęta w zaskarżonej decyzji podstawa ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2025 r. opodatkowania jest właściwa. W konsekwencji ustalenie przez organ podatku w wysokości 6.330,00 zł było prawidłowe. Sąd nie dostrzegł też innych naruszeń prawa materialnego czy procesowego, mogących mieć wpływ na wynik postępowania.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.