Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] z 03 czerwca 2024 r. określił A. sp. z o.o. w W. (dalej także jako skarżąca, spółka) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2023 na łączną kwotę 4 797 zł. Podatek został naliczony od budowli - trzech nośników reklamowych posadowionych na terenie P. w rejonie:
. ul. [...]/węzeł [...]/kierunek [...],
. ul. [...]/[...]/kierunek [...],
. ul. [...]/węzeł [...]/kierunek [...].
Wartość początkowa na dzień 01 stycznia 2023 r. każdego nośnika reklamowego została ustalona na kwotę 79 946 zł. Wyliczenie podatku: 3 x 79 946 zł x 2%.
W terminowo złożonym odwołaniu skarżąca, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik zarzucił naruszenie:
1. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 w związku z art. 210 ust. 4 Ordynacji podatkowej poprzez określenie wysokości zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy nośniki reklamowe znajdują się na terenach wynajmowanych/wydzierżawianych od podmiotów prywatnych (niepublicznych) zatem podatek od nieruchomości obciąża właścicieli nieruchomości,
2. art. 122, art. 180, art. 187 i art. 197 Ordynacji Podatkowej poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego zweryfikowania przymiotu trwałego związania z gruntem tablic reklamowych, do czego niezbędne są informacje specjalne, w konsekwencji nieustalenie okoliczności kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy i stwierdzenie, że są one trwale związane z gruntem i podlegają opodatkowaniu jako budowle.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 30 marca 2026 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając że została ona wydana zgodnie z prawem.