Uzasadnienie
W dniu 11 grudnia 2025 r. do Minister Pracy i Polityki Społecznej wpłynął wniosek J. P. (dalej także jako skarżący) o umorzenie należności z tytułu składek.
Decyzją z 12 lutego 2026 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazując na art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 2, ust. 3, ust. 3a i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350 z późn. zm., dalej jako u.s.u.s.), § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej jako Rozporządzenie) odmówił skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek na ubezpieczenie zdrowotne, za okres od sierpnia do października 2016 r. od marca 2017 do czerwca 2018 r., od sierpnia 2018 do grudnia 2019 r., w łącznej kwocie 20 112,97 zł, w tym z tytułu składek: 10 923,97 zł, odsetek: 9 189,00 zł.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił błędy w decyzji ZUS:
1) nieprawidłowe ustalenie faktycznego stanu składek: ZUS wskazuje na rzekome zaległości, podczas gdy dokumenty KRUS jednoznacznie wykazują, że składki były regularnie odprowadzane, nadto skarżący ocenił, że nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne błędy w obliczeniach księgowej prowadzącej jego księgowość;
2) nieprawidłowe ustalenie biegu terminu przedawnienia: ZUS powołuje się na art. 24 ust. 5b i 5f u.s.u.s., wskazując, że bieg terminu został zawieszony od dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego ale skarżący ocenił, że nie został powiadomiony o wszczęciu egzekucji ani o żadnych czynnościach windykacyjnych przed wydaniem decyzji;